ตอนที่ 60 วัวดำใหญ่ เจ้ากับข้ามีวาสนาต่อกัน

โฮ่ง!

เมื่อมีไป๋เยฺว่อยู่ด้วย โก่วตั้นก็ฮึกเหิมขึ้นมาหลายส่วน มันสาวเท้าวิ่งพรวดพราดออกจากประตู มุ่งหน้าตรงไปยังภูเขาด้านหลังทันที

ไป๋เยฺว่จุดลูกไฟขึ้นมาบนฝ่ามือข้างหนึ่งเพื่อส่องทาง เสี่ยวฟั่นถวนส่งเสียงร้องอาอู้อย่างตื่นเต้นเป็นระยะ เปี่ยมล้นไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

หนึ่งคน หนึ่งหมา หนึ่งหมี พุ่งทะยานเข้าไปในป่ารกชัฏอย่างรวดเร็ว

โฮก!

ยิ่งเข้าใกล้ เสียงคำรามก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ สัมผัสได้ถึงความเกรี้ยวกราด บ้าคลั่ง รวมถึงจิตสังหารกระหายเลือดที่แฝงอยู่ในเสียงคำรามนั้นได้อย่างชัดเจน!

เมื่อมาถึงบริเวณเนินเขากลางป่า สิ่งที่ลอยมาตามลมไม่ได้มีแค่เสียงคำรามของสัตว์ร้ายเท่านั้น แต่ยังมีเสียงดังกร๊อบแกร๊บจากการที่ต้นไม้ใหญ่ถูกชนหักโค่นดังระงม

เบื้องหน้า ในผืนป่าอันมืดมิด ดวงตาสีแดงฉานเปล่งประกายคู่แล้วคู่เล่ากำลังล้อมกรอบเงาดำทะมึนขนาดใหญ่ ผลัดกันเปิดฉากโจมตีไม่หยุดหย่อน

มอออ!

เงาดำตรงกลางต่อสู้อย่างสุดกำลัง ดิ้นรนห้ำหั่นสุดชีวิต ไม่กล้าประมาทเลยแม้แต่น้อย

ไป๋เยฺว่ที่มาถึงจุดใกล้ๆ หรี่ตาลงเล็กน้อย พลางส่งสัญญาณให้โก่วตั้นหยุดฝีเท้า

ที่แท้ก็เป็นมันนี่เอง!

ไป๋เยฺว่มองเห็นชัดเจนแล้ว ตัวที่กำลังถูกรุมสังหารอยู่ข้างหน้า ก็คือวัวดำใหญ่ที่เคยถูกเขาแย่งโสมไปก่อนหน้านี้นั่นเอง!

ส่วนตัวที่กำลังรุมล้อมมันอยู่ คือฝูงสัตว์ประหลาดขนแดง แต่ละตัวมีขนาดมหึมา พอๆ กับตัวที่ไป๋เยฺว่เคยฆ่าตายไปก่อนหน้านี้ทั้งนั้น

มอออ!

ทว่า ร่างกายของวัวดำใหญ่กลับมหึมากว่าเสียอีก มันใหญ่กว่าพวกสัตว์ประหลาดขนแดงเหล่านี้ตั้งหลายรอบ

มันใช้เขาขวิด ใช้กีบเท้าหลังถีบ พยายามซัดพวกสัตว์ประหลาดขนแดงที่พุ่งเข้ามาให้กระเด็นถอยกลับไปครั้งแล้วครั้งเล่า พลังการต่อสู้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!

ทั้งสองฝ่ายต่างคุมเชิงกันอย่างดุเดือด เอาชนะกันไม่ได้

โฮก!

ทันใดนั้น ในแนวป่าอีกด้าน เงาดำขนาดยักษ์ก็ก้าวเดินออกมา ต้นไม้ที่ขวางทางอยู่ถูกมันใช้มือปัดเพียงครั้งเดียวก็หักสะบั้นลงทั้งหมด

สัตว์ประหลาดขนแดงที่มีความสูงถึงหกเจ็ดเมตร ตัวใหญ่กว่าสัตว์ประหลาดขนแดงทั่วไปหลายเท่าตัวก้าวเดินออกมา

เสียงกู่ร้องก้องกังวานสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนป่า ทำให้สัตว์ประหลาดขนแดงตัวเล็กๆ พวกนั้นถอยร่นไปข้างหลังสองสามก้าวโดยสัญชาตญาณ

ไป๋เยฺว่หรี่ตาลงเล็กน้อย

สัตว์ประหลาดขนแดงที่มีท่าทางเหมือนจ่าฝูงตัวนี้ มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นตัวการที่เหยียบท่อน้ำบ้านเขาจนหัก

เอ๋ง

อี้ง!

สีหน้าของโก่วตั้นหวาดผวาอย่างยิ่ง แม้แต่เสี่ยวฟั่นถวนที่ไม่เคยกลัวฟ้ากลัวดินก็ยังเริ่มระแวดระวังตัว

มอออ!

เมื่อวัวดำใหญ่เห็นสัตว์ประหลาดน่าสะพรึงกลัวตัวนี้ปรากฏกาย มันก็หันหลังคิดจะเผ่นหนี ทว่ากลับถูกสัตว์ประหลาดขนแดงตัวอื่นๆ ปิดล้อมเอาไว้แน่นหนา

มอออ!

เมื่อรู้ว่าหนีไม่พ้น แววตาของมันก็ฉายแววดุร้ายอำมหิต มันรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดพุ่งชนใส่จ่าฝูงสัตว์ประหลาดขนแดงอย่างบ้าคลั่ง พอเข้าใกล้ก็กระโจนตัวลอย เล็งเขาอันแหลมคมพุ่งตรงเข้าใส่หน้าอกของจ่าฝูงสัตว์ประหลาดขนแดงทันที

ดุดันและเหี้ยมเกรียมอย่างยิ่ง!

โฮก!!

ขาหน้าขนาดมหึมาของจ่าฝูงขนแดงตบลงบนพื้นอย่างแรงจนแผ่นดินสั่นสะเทือน เมื่อวัวดำใหญ่กระโจนพุ่งเข้ามา มันก็พุ่งสวนไปข้างหน้าเช่นกัน ร่างของมันเบี่ยงหลบไปอยู่ด้านข้างของวัวดำใหญ่ได้อย่างเหลือเชื่อ

มันกอดรัดคอของวัวดำใหญ่เอาไว้ ก่อนจะหมุนตัวอันมหึมาเหวี่ยงวัวดำใหญ่ออกไปอย่างรุนแรง

มอออ!

โครม!

ร่างอันมหึมาของวัวดำใหญ่พุ่งเข้าชนต้นไม้ใหญ่ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางลำต้นเกินครึ่งเมตรจนหักโค่นลงทันที

กร๊อบแกร๊บ~

ต้นไม้ใหญ่ล้มเอียงไปข้างหน้า ทับลงบนร่างของวัวดำใหญ่ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส

โฮก โฮก

โฮก โฮก โฮก!!!

จ่าฝูงสัตว์ประหลาดขนแดงทุบอกตัวเองอย่างสุดกำลัง เพื่อโอ้อวดชัยชนะและพละกำลังอันมหาศาลของมัน

สัตว์ประหลาดขนแดงตัวเล็กๆ ที่อยู่รอบด้านต่างก็พากันยืนขึ้น ทุบอกตัวเองพลางส่งเสียงกู่ร้องคำรามลั่น

เมื่อเห็นว่าพวกสัตว์ประหลาดขนแดงกำลังจะลงมือเผด็จศึกวัวดำใหญ่ สายตาของไป๋เยฺว่ก็พลันเคร่งขรึมลง

ด้านหลังของเขาควบแน่นเป็นศรน้ำแข็งขึ้นมาทันที ไม่ขาดไม่เกิน พอดีหนึ่งหมื่นแปดสิบหกดอก!

เกาทัณฑ์หมื่นเล่ม!

เพียงพริบตาเดียว ศรน้ำแข็งนับไม่ถ้วนก็พุ่งทะยานแหวกอากาศดั่งห่ากระสุน ฟิ้วๆๆ พุ่งเข้าใส่พวกสัตว์ประหลาดขนแดงด้วยความเร็วสูงสุดขีด

โฮก!!!

ในที่สุดสัตว์ประหลาดขนแดงทั้งหมดก็สังเกตเห็นการมาถึงของสามชีวิตตรงนั้น พวกมันคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว แววตาฉายประกายกระหายเลือดและจิตสังหารออกมาอย่างชัดเจน

ทว่ายังไม่ทันที่พวกมันจะพุ่งเข้ามา ศรน้ำแข็งหนึ่งหมื่นดอกก็บินมาถึงตรงหน้าแล้ว

ฉึก ฉึก!

ในสายตาของพวกมัน ศรน้ำแข็งพวกนี้ดูเล็กกระจิริดเหมือนปลายฟัน แต่พวกมันประเมินอานุภาพของศรน้ำแข็งต่ำเกินไป หากโดนแค่ดอกเดียวย่อมสร้างบาดแผลได้ไม่เท่าไร ทว่าเมื่อโดนเข้าไปนับไม่ถ้วน ขนและหนังอันหนาเตอะของพวกมันก็เริ่มแหลกเหลวเป็นเนื้อปนเลือด ความเจ็บปวดแล่นพล่านจนชาไปทั้งร่าง

ถึงขั้นมีบางตัวถูกแทงทะลุกะโหลก ทะลวงหัวใจและจุดสำคัญอื่นๆ สิ้นใจตายคาที่ ล้มตึงลงไปทันที!

โฮก!

พวกมันเริ่มหวาดกลัว ต่างพากันวิ่งเตลิดหนีไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่

จ่าฝูงขนแดงยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาบังลำตัวเอาไว้ การป้องกันของมันแข็งแกร่งกว่าพวกสัตว์ประหลาดขนแดงตัวเล็กๆ มากมายนัก ศรน้ำแข็งจึงทำได้เพียงฝากรอยแผลเล็กๆ ไว้บนร่างของมันเท่านั้น

มันคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว ก้าวเดินฝ่าห่าศรน้ำแข็งตรงเข้ามาหาไป๋เยฺว่

หึ~

ไป๋เยฺว่แค่นเสียงหึออกมาเบาๆ แววตาฉายประกายสังหารวาบขึ้น

"โก่วตั้น ฆ่ามัน!"

บรู๋ววว!

โก่วตั้นรวบรวมความกล้าคำรามลั่นแล้วพุ่งชาร์จออกไป เสี่ยวฟั่นถวนแผดเสียงอย่างตื่นเต้น กวัดแกว่งกรงเล็บเตรียมพร้อมจู่โจม

ฟึ่บๆ

เมื่อเกาทัณฑ์หมื่นเล่มสิ้นสุดลง ไป๋เยฺว่ก็พุ่งเข้าสู่สมรภูมิได้จังหวะพอดี

"ตัวใหญ่เว้นไว้ให้ผม พวกแกไปจัดการพวกตัวเล็ก"

ไป๋เยฺว่กระโดดตัวลอย ข้ามไปหยุดอยู่ตรงหน้าจ่าฝูงสัตว์ประหลาดขนแดง

อ๊าววว!!!

เสี่ยวฟั่นถวนพุ่งทะยานออกมาจากหลังของโก่วตั้นดั่งสายฟ้าแลบ เพียงพริบตาก็กระโจนขึ้นไปบนร่างของสัตว์ประหลาดขนแดงตัวหนึ่ง ไม่รอให้อีกฝ่ายทันได้ตอบสนอง มันก็กัดขย้ำหลอดลมของสัตว์ประหลาดขนแดงอย่างรวดเร็วและดุดัน

โฮก

เลือดเนื้อของสัตว์ประหลาดขนแดงสาดกระจาย เสียงร้องโหยหวนค่อยๆ แผ่วเบาลง

โฮ่งวู้วว!!

โก่วตั้นเห็นเสี่ยวฟั่นถวนห้าวหาญเช่นนั้น มันก็เล็งสัตว์ประหลาดขนแดงตัวหนึ่งไว้ พุ่งชาร์จเข้าไปพร้อมกับเปลี่ยนทิศทางสลับไปมาอย่างต่อเนื่องเพื่อหลอกล่อการคาดเดาของศัตรู

โก่วตั้นไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย มันระเบิดพลังเต็มสูบ ทว่าทันใดนั้น มันกลับพบว่า สัตว์ประหลาดขนแดงตรงหน้าเชื่องช้าจนน่าใจหาย พอมันพุ่งมาถึงเบื้องหน้า อีกฝ่ายก็ยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ

มันกระโจนเข้าใส่ ล็อกคอ แล้วกัดสัตว์ประหลาดขนแดงตายไปหนึ่งตัว

โฮก!!

แววตาของโก่วตั้นฉายประกายอำมหิต เจ้าพวกตัวประหลาดที่ดูน่ากลัวพวกนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้นนี่หว่า??? จากนั้นมันจึงเปิดฉากโจมตีใส่สัตว์ประหลาดขนแดงตัวอื่นๆ ด้านหน้าต่อไป

โฮก!!!

อีกด้านหนึ่ง จ่าฝูงขนแดงก้มหน้ามองลงมาที่ไป๋เยฺว่ มันทุบอกตัวเองพร้อมกับตบพื้นดินเพื่อระบายความโกรธแค้นในใจ

แม่งเอ๊ย รังแกที่กูเตี้ยกว่าเรอะ???

ไป๋เยฺว่หรี่ตาลง เพียงแค่ขยับความคิดก็เปิดใช้งานพลังมิติขั้นพื้นฐาน ร่างของเขาค่อยๆ ลอยขึ้นไปในอากาศสูงราวหกถึงเจ็ดเมตร อยู่ในระดับสายตาเดียวกับจ่าฝูงขนแดงพอดี

จ่าฝูงขนแดงมองไป๋เยฺว่ แววตาฉายแววงุนงงวูบหนึ่ง ก่อนจะคำรามลั่นด้วยความเดือดดาล แล้วพุ่งกระแทกเข้ามาเสียงดังตึงตัง

สีหน้าของไป๋เยฺว่ยังคงสงบนิ่ง

"กรงขังน้ำแข็ง"

ฟู่ววว

เสาน้ำแข็งขนาดยักษ์พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า สกัดกั้นจ่าฝูงสัตว์ประหลาดขนแดงที่พุ่งเข้ามาเอาไว้ได้

ทว่า มายากลกรงขังน้ำแข็งระดับต้นทำได้เพียงกักขังมันไว้ได้อย่างหวุดหวิดเท่านั้น ด้านบนไม่สามารถหุบเข้าหากันเหมือนดอกตูมได้

โฮก

จ่าฝูงสัตว์ประหลาดขนแดงโมโหจัด มันเงื้อหมัดยักษ์ทุบใส่เสาน้ำแข็ง แต่กลับพบว่าไม่ได้สร้างความเสียหายเท่าไรนัก เสาน้ำแข็งยังคงกักขังมันเอาไว้อย่างแน่นหนา

โฮก!

เสียงคำรามดังขึ้นอีกระลอก ดวงตาที่เดิมทีแดงก่ำอยู่แล้วยิ่งทวีความเหี้ยมเกรียมขึ้นไปอีก และร่างของจ่าฝูงสัตว์ประหลาดขนแดงกลับขยายใหญ่ขึ้นมา กล้ามเนื้อทั่วร่างบึกบึนเด่นชัดจนขนสีแดงไม่อาจบดบังไว้ได้อีกต่อไป!!!

แคร่ก แคร่ก

เสาน้ำแข็งที่เดิมทีแข็งแกร่งเริ่มแตกร้าวจากการถูกมันทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

โฮ่???

ไป๋เยฺว่ที่ลอยอยู่กลางอากาศฉายแววประหลาดใจในดวงตา

นี่มันความสามารถอะไรกัน? คลั่งงั้นเหรอ???

เคร้ง

เพียงไม่กี่อึดใจ กรงขังน้ำแข็งก็ถูกจ่าฝูงสัตว์ประหลาดขนแดงพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง มันคำรามก้อง อ้าปากกว้างส่งกลิ่นคาวคลุ้งพุ่งเข้าใส่ไป๋เยฺว่ หมายจะเคี้ยวเขาให้แหลกคายากลืนกินลงไปในคำเดียว

หึ!

ไป๋เยฺว่แค่นเสียงหึเบาๆ

"โซ่เพลิงร่างแห"

ฉ่า ฉ่า ฉ่า!!!

ชั่วพริบตานั้น โซ่ที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ทะลวงร่างของจ่าฝูงสัตว์ประหลาดขนแดงจากรอบทิศทาง

ทั้งแขนขา ลำตัว รวมถึงศีรษะ

ร่างทั้งร่างของจ่าฝูงสัตว์ประหลาดขนแดงถูกตรึงแน่นอยู่กับที่ ในดวงตากลมโตสีเลือดอันดุร้ายเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ความเจ็บปวดแสนสาหัสและชีวิตที่รินไหลออกไปทำให้แววตาของมันค่อยๆ มืดมนไร้ประกาย

คร่อก...

ไป๋เยฺว่ค่อยๆ ลอยลงมาอยู่ตรงหน้ามัน

"น้ำแข็งฉับพลัน"

แกร๊ก ซ่า

ร่างมหึมาแตกสลายกลายเป็นเศษผงน้ำแข็งนับไม่ถ้วน

"บัวเพลิง!"

ดอกบัวสีชาดผุดขึ้นมาจากพื้นดินทีละดอก ละอองน้ำแข็งระเหยหายไปในพริบตา แม้แต่ผืนหญ้าบนพื้นก็มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านไปทั้งหมด

???

บริเวณโดยรอบที่เดิมทีมีเสียงเข่นฆ่าและเสียงคำรามดังระงม บัดนี้กลับเงียบสงัดลงทันตา

โก่วตั้น เสี่ยวฟั่นถวน และพวกสัตว์ประหลาดขนแดงต่างหยุดมือลง

พวกมันแต่ละตัวพากันอ้าปากค้างมองดูไป๋เยฺว่

ไอ้ตัวสองขานี่ มันเป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่เนี่ย?

น่ากลัวเกินไปแล้ว!!!!

ยังคงเป็นเสี่ยวฟั่นถวนที่ได้สติก่อน มันพุ่งตัวเข้าไปกดสัตว์ประหลาดขนแดงล้มลงอีกตัว ล็อกคอแล้วกัดสะบั้นจนคอหัก

บรู๋ววว!!!

เลือดในกายของโก่วตั้นเดือดพล่าน มันจ้องมองสัตว์ประหลาดขนแดงที่เหลือด้วยสายตาดุดัน ลูกพี่ของพวกแกสู้ลูกพี่ของพวกเราไม่ได้หรอก!! ไปตายซะเถอะ!!!

โฮก... หงิง

สัตว์ประหลาดขนแดงที่เหลือพากันวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง

ไป๋เยฺว่เดินไปข้างกายวัวดำตัวใหญ่

มอ~

แววตาของวัวดำตัวใหญ่ฉายประกายหวาดกลัว เป็นหมอนี่เอง! เก่งกาจกว่าคราวก่อนตั้งเยอะเลยนี่หว่า!!!

"ไม่ต้องกลัว เจ้ากับข้ามีวาสนาต่อกัน!"

ไป๋เยฺว่ยิ้มบางๆ เข้าไปโอบต้นไม้ใหญ่ที่ทับร่างมันไว้ แล้วออกแรงยกเพียงครั้งเดียวก็ย้ายต้นไม้ทั้งต้นออกไปได้

มอ~

วัวดำตัวใหญ่พยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ทั่วร่างสั่นเทา บนตัวมีรอยข่วนบาดลึกชวนสยดสยองนับไม่ถ้วน เลือดสดๆ ย้อมจนมันแทบจะกลายเป็นวัวแดงตัวใหญ่ไปแล้ว

มอ~

วัวดำตัวใหญ่เห็นว่าไป๋เยฺว่ช่วยชีวิตมันไว้ นัยน์ตาวัวคู่โตก็ฉายแววประหลาดใจ จากนั้นก็ทิ้งตัวคุกเข่าลงต่อหน้าไป๋เยฺว่ดังผลุบ

วัวรู้ประสาคนจริงๆ ด้วย!

แววตาของไป๋เยฺว่ฉายความประหลาดใจ เขาใคร่ครวญเล็กน้อย ก่อนจะพลิกมือหยิบน้ำยาพลังเวทสีฟ้าอ่อนออกมาขวดหนึ่ง

"คราวก่อนเอาโสมของแกมาฟรีๆ งั้นกลูโคสขวดนี้ถือว่าคืนให้แกแล้วกัน"

ไป๋เยฺว่โยนน้ำยาพลังเวทไปตรงหน้าวัวดำตัวใหญ่

ได้กลิ่นหอมเย้ายวนใจลอยมาจางๆ วัวดำตัวใหญ่ก็ตาเป็นประกาย มันร้องมอๆ สองสามที ตวัดลิ้นม้วนขวดยาเข้าปาก เคี้ยวกระจายดังกรวบแล้วกลืนน้ำยาข้างในลงคอไป

บรู๋ววว!

อ๊าววว

อีกด้านหนึ่ง โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนเดินกลับมา ทั้งสองตัวมีสีหน้าภาคภูมิใจสุดๆ

ไป๋เยฺว่ส่ายหัวพลางยิ้มขำ กำลังเตรียมจะปล่อยไฟเพื่อเก็บกวาดสนามรบ

ทันใดนั้น ลึกเข้าไปในทิวเขาวั่วเจียวก็มีเสียงคำรามต่ำชวนขนหัวลุกแว่วดังขึ้นมา

โฮก...

ขนของโก่วตั้นลุกชัน เสี่ยวฟั่นถวนเองก็อดหดหัวไม่ได้ ส่วนวัวดำตัวใหญ่ก็ผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

ด้านล่างเขา แสงไฟสว่างไสวที่วิลล่ากูซิงกะพริบวูบวาบ เพียงพริบตาเดียวก็ดับมืดลงสนิท

ไป๋เยฺว่จ้องมองลึกเข้าไปในเทือกเขา สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้นมา

นี่คือตัวประหลาดที่เบื้องบนเกรงกลัวอย่างนั้นเหรอ