ตอนที่ 61 สัตว์เลี้ยงในฟาร์มของคุณหลุดออกมาแล้ว

เดิมทีเพราะการต่อสู้กับพวกสัตว์ประหลาดขนแดง สัตว์ป่าในป่าแถบนั้นจึงพากันแตกตื่นวิ่งหนีอยู่เป็นระยะ เกิดความปั่นป่วนวุ่นวายระลอกแล้วระลอกเล่า

ทว่าบัดนี้ เมื่อสิ้นเสียงครางต่ำนั้น เทือกเขาทั้งหมดพลันเงียบสงัดลง ท่ามกลางราตรีอันมืดมิด กลายสภาพเป็นความเงียบงันประหนึ่งป่าช้า

ไป๋เยฺว่ลอยตัวไปยังต้นไม้ใหญ่สูงเกือบร้อยเมตรเบื้องหน้า เหยียบย่ำไปตามลำต้น กระโดดรวดเดียวขึ้นไปถึงยอดไม้ อาศัยแสงจันทร์สีเงินนวลจากดวงจันทร์กลมโตที่ลอยขึ้นเหนือท้องทะเล ทอดสายตามองลึกเข้าไปในเทือกเขาจากมุมสูง

แนวเขามืดสลัวเลือนราง อึดอัดกดดันจนน่าใจหาย

หนึ่งวินาที สองวินาที... ภายใต้บรรยากาศพิศวงชวนขนลุกนี้ กาลเวลาดูราวกับไหลผ่านช้าลง

กำลังจับจ้องมองผมอยู่! มันคือตัวอะไรกันแน่?

ภายใต้สายตาที่ซุ่มมองจากในเงามืด ไป๋เยฺว่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันลาง ๆ ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร แต่เสียงครางต่ำเพียงครั้งเดียวกลับดับแสงไฟของวิลล่ากูซิงได้ นี่คือพลังงานที่เขาไม่อาจเข้าใจ เขายอมรับว่าตัวเองทำขนาดนี้ไม่ได้

อย่างมากที่สุด เขาก็แค่ปลูกเห็ดยักษ์ระเบิดตูมเดียว ราบยอดเขากับวิลล่าทิ้งไปเสีย...

นับตั้งแต่ได้เรียนรู้มายากลหวือหวาตระการตาเหล่านี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋เยฺว่สัมผัสได้ถึงวิกฤตอันตราย!

เขาจริงจังและระแวดระวังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไป๋เยฺว่เตรียมพร้อมรับมือกับการต่อสู้ที่อาจปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ

แต่ผ่านไปหลายนาที นอกจากเสียงครางต่ำนั่นแล้ว กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดอีกเลย ขณะเดียวกัน เขารู้สึกว่าสายตาที่จ้องมองมาจากส่วนลึกของขุนเขาพลันมลายหายไป ทิวเขาวั่วเจียวกลับคืนสู่ความเงียบงันดังเดิม

ไม่ออกมาเหรอ?

ไป๋เยฺว่ประหลาดใจเล็กน้อย

"อิ้ง..."

เสี่ยวฟั่นถวนบิดส่ายลำตัวกลมอ้วนปีนขึ้นมาบนยอดไม้ มาอยู่ข้างกายไป๋เยฺว่

โก่วตั้นหมอบอยู่โคนต้นไม้ มองไปรอบทิศด้วยความหวาดผวา

"อิ้ง... อื้ม... อิ้ง..."

สองขาหลังของเสี่ยวฟั่นถวนกอดลำต้นไว้แน่น ขาหน้าสั้นป้อมทั้งสองข้างขยับโบกไปมาทางส่วนลึกของขุนเขาไม่หยุด

มันกำลังเตือนไป๋เยฺว่ว่า ในส่วนลึกของภูเขา มีตัวอันตรายที่น่ากลัวมากอยู่ อย่าไปหาเรื่องมันจะดีที่สุด

"เจ้าตัวแสบอย่างแกก็กลัวเป็นด้วยเหรอ?"

ไป๋เยฺว่ยิ้มบาง ๆ ลูบหัวกลมทุยของมัน จากนั้นก็อุ้มมันกระโดดลงมาจากต้นไม้ใหญ่ทีละช่วง

"หงิง ๆ ๆ..."

เมื่อเห็นไป๋เยฺว่ลงมา โก่วตั้นก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด แล้วรีบเดินตามติดไป๋เยฺว่ไม่ห่างกาย

"มอ... มอ..."

อีกด้านหนึ่ง วัวดำยักษ์หลังจากดื่มน้ำยาพลังเวทของไป๋เยฺว่ไป ก็ฟื้นฟูเรี่ยวแรงกลับมาได้มาก มันส่งเสียงร้องใส่ไป๋เยฺว่สองที แล้วหันหลังวิ่งเตลิดเข้าป่าไป

ไป๋เยฺว่มองมันจากไปโดยไม่ได้ขัดขวาง

แม้ว่าตนเพิ่งจะช่วยชีวิตมันไว้ แต่ก็สัมผัสได้ว่าสัญชาตญาณสัตว์ป่าของวัวดำยักษ์ตัวนี้ฝังลึกอยู่ในกระดูก ต่อให้เขาอยากจะเลี้ยงมันไว้ มันก็คงไม่ยอมตามมาอยู่ดี

"โฮ่ง!"

"อิ้ง!"

โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนมองตามทิศทางที่วัวดำยักษ์จากไป สีหน้าดูแปลกใจอยู่บ้าง เจ้าวัวดำนี่โง่จริง ๆ ตามสัตว์ประหลาดสองขานี่ไป มีของอร่อยให้กินไม่อั้น เวลาตีกันยังมีที่พึ่งคอยหนุนหลัง จะหนีไปทำไมกัน?

ไป๋เยฺว่ใช้เปลวไฟจัดการเผาทำลายซากสัตว์ประหลาดขนแดงจนเกลี้ยงเกลา จากนั้นก็อุ้มเสี่ยวฟั่นถวนขึ้นขี่หลังโก่วตั้นกลับเข้าไปในวิลล่า

จากนั้นเขาก็ตรวจสอบระบบไฟฟ้าในวิลล่ารอบหนึ่ง พบว่าเบรกเกอร์ตัดวงจรไปหลายจุด แถมยังมีสายไฟลัดวงจรอีกหลายแห่ง

นี่มันความสามารถพิลึกพิลั่นอะไรกัน? จะทำให้พวกอาวุธปืนและยุทโธปกรณ์ขัดข้องไปด้วยหรือเปล่านะ?

ไป๋เยฺว่เร่งซ่อมแซมระบบไฟฟ้าไปพลาง จมอยู่กับความคิดไปพลาง

จนกระทั่งถึงช่วงดึกห้าทุ่มกว่า ไป๋เยฺว่ถึงซ่อมระบบไฟฟ้าทั้งหมดเสร็จสิ้น วิลล่ากูซิงกลับมาสว่างไสวด้วยแสงไฟอีกครั้ง ส่องประกายเจิดจ้าอย่างโดดเด่นท่ามกลางขุนเขามืดมิดอันเงียบงัน

สัตว์ป่าในละแวกนั้นเมื่อเห็นแสงไฟของวิลล่ากูซิงสว่างขึ้นอีกครา ต่างก็พากันเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังเป็นที่สุด ด้วยกลัวว่าจะส่งเสียงเอะอะอะไรออกมา

พอซ่อมระบบไฟเสร็จ ท้องของโก่วตั้นก็ร้องโครกครากด้วยความหิว ส่วนเสี่ยวฟั่นถวนก็นอนแผ่หมดเรี่ยวแรงอยู่บนโซฟา ทั้งสองตัวต่างจ้องมองเขาตาละห้อย

ไป๋เยฺว่ :

ผมที่เป็นถึงนักมายากลอันดับหนึ่งของโลก ทำไมรู้สึกเหมือนใช้ชีวิตเป็นพี่เลี้ยงเด็กไปได้เนี่ย??

เขาเดินไปที่ห้องเย็น นำแกะอ้วนพีสองตัวกับหมูตัวโตล่ำสันอีกหนึ่งตัวออกมา แล้วย่างทั้งหมด

เที่ยงคืนตรง ณ ระเบียงชั้นสอง หนึ่งคน หนึ่งหมี และหนึ่งหมา ต่างเอร็ดอร่อยกับมื้อดึกอย่างเต็มคราบ

ไป๋เยฺว่กินขาแกะไปหนึ่งขาและเนื้อหมูอีกไม่กี่ชิ้นก็เกือบอิ่มแล้ว ส่วนเสี่ยวฟั่นถวนกับโก่วตั้นยังคงแทะกินคำโต ปากมันเยิ้มราวกับอดอยากมาหลายมื้อ

เขาเดินไปพักผ่อนอีกด้าน แล้วตรวจดูข้อมูลและสถิติต่าง ๆ ของตัวเอง

ยอดผู้ชมไลฟ์สดสูงสุดพร้อมกัน : 18.7 ล้านคน

รายได้จากของขวัญ : 4.8 ล้าน

ข้อมูลระบบ :

โฮสต์ : ไป๋เยฺว่

อาชีพ : นักมายากลเปลวไฟระดับกลาง, นักมายากลน้ำแข็งระดับกลาง, นักมายากลแห่งมิติระดับต้น

ชื่อเสียง : 11.61 ล้าน

"ระบบ สุ่มรางวัล"

ไป๋เยฺว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังคงเลือกโซนระดับสูงที่เขาแสนจะเกลียดเข้าไส้

ตัวตนปริศนาในส่วนลึกของทิวเขา ทำให้เขารู้สึกถึงภัยคุกคามอยู่บ้าง

[ติ๊ง~ ระบบขอแจ้งเตือนด้วยความหวังดี การสุ่มรวดเดียวสิบครั้งสามารถเพิ่มโอกาสได้รับไอเทมระดับไร้เทียมทานได้นะจ๊ะ!]

!!!

มารดามันเถอะ ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ฟะ!!

ใบหน้าของไป๋เยฺว่คล้ำลงเล็กน้อย พลางนึกย้อนไปถึงแต้มชื่อเสียงมากมายที่สูญเปล่าไปก่อนหน้านี้ด้วยความปวดใจ

"สุ่มระดับสูง สุ่มสิบครั้งต่อเนื่อง!"

[ยินดีด้วย โฮสต์สุ่มได้มายากล การตัดมิติคือการตัดทางกายภาพที่ทรงพลังและเฉียบคมที่สุดในโลก ทุกเป้าหมายที่อยู่ในมิติที่ถูกล็อกจะถูกตัดขาดตามการแตกหักของมิติ มายากลชนิดนี้ หากนำไปใช้แสดงการหั่นผักหรือหั่นผลไม้มักจะดึงดูดความสนใจของทุกคนได้เป็นอย่างดี การประเมิน : มายากลมิติระดับสูง]

ของดีสุดยอดจริงด้วย!

เมื่อเห็นว่าการสุ่มสิบครั้งต่อเนื่องได้ผลจริง แถมการสุ่มครั้งแรกก็ได้มายากลที่ใช้ประโยชน์ได้จริงขนาดนี้ ไป๋เยฺว่ก็รู้สึกยินดีขึ้นมาในใจ

ทว่า เขาดีใจเร็วเกินไป วินาทีถัดมา สีหน้าของเขาก็ค่อย ๆ ดำคล้ำลงอีกครั้ง มืดมนจนแทบจะมีหยดน้ำไหลซึมออกมา

[ยินดีด้วย โฮสต์สุ่มได้น้ำยาพลังเวทระดับยอดเยี่ยมจำนวนเก้าขวด การประเมิน : ยอดเยี่ยม]

[ยินดีด้วย โฮสต์สุ่มได้น้ำยาพลังเวทระดับยอดเยี่ยมจำนวนเก้าขวด การประเมิน : ยอดเยี่ยม]

แต้มชื่อเสียงสิบล้าน สุ่มได้มายากลระดับสูงหนึ่งอย่าง กับน้ำยาพลังเวทระดับยอดเยี่ยมเก้าขวด!

ไป๋เยฺว่ : ┻━┻︵╰(‵□′)╯︵┻━┻

โก่วตั้นที่เดิมทีกำลังแหงนหน้าเขมือบอาหารอย่างตะกละตะกลามอยู่ข้าง ๆ พลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวราง ๆ มันเบิกตาหมาจ้องมองไป๋เยฺว่ ก่อนจะหดหัวลงทันที แล้วก้มหน้าแทะกินอย่างระมัดระวัง

"ฮิ๊ง??"

เสี่ยวฟั่นถวนเอี้ยวคอหันมามองไป๋เยฺว่ด้วยความประหลาดใจ

[ติ๊ง~ โฮสต์อย่าเพิ่งใจร้อน การสุ่มสิบครั้งต่อเนื่องครบสิบครั้ง จะสามารถเลือกรางวัลในโซนระดับสูงได้เองหนึ่งอย่าง ขอแจ้งเตือนให้อบอุ่นหัวใจ ตอนนี้คุณใช้การสุ่มสิบครั้งต่อเนื่องไปแล้วหนึ่งครั้ง เหลืออีกเพียงเก้าครั้งก็จะสามารถเลือกรางวัลระดับไร้เทียมทานได้แล้วนะจ๊ะ! สู้ ๆ จ้า!!!]

ให้มันได้อย่างนี้สิ สุ่มสิบครั้งต่อเนื่องสิบครั้ง ก็ต้องใช้หนึ่งร้อยล้านแต้มชื่อเสียงน่ะสิเว้ย!!!

ใบหน้าของไป๋เยฺว่เรียบเฉยอย่างยิ่ง ทว่าในใจกลับมีฝูงม้าวิ่งพล่านไปมาราวกับโดนด่าทับถมเป็นหมื่นรอบ

"ระบบ แกบอกมาตรง ๆ เลยดีกว่า ว่าผลึกวิญญาณเปลวไฟระดับสูงกับผลึกวิญญาณน้ำแข็งระดับสูงเนี่ย มันสุ่มได้จริงไหม?"

[ติ๊ง~ โอกาสต่ำกว่าถูกรางวัลที่หนึ่งสลากกินแบ่งกีฬาแห่งประเทศต้าเซี่ยแค่นิดเดียวจ้ะ]

"ลาก่อน!"

ไป๋เยฺว่ลืมตาขึ้นมาทันควัน โมโหจนไม่มีอารมณ์จะเอาแต้มชื่อเสียงที่เหลืออีกกว่าหนึ่งล้านไปสุ่มในโซนธรรมดาแล้ว

เจ้าระบบนี่ มันคิดว่าแต้มชื่อเสียงหามาได้ง่าย ๆ หรือยังไงกัน?

ถ้าการไลฟ์สดแต่ละครั้งไม่สรรหาลูกเล่นใหม่ ๆ มา แฟนคลับกับคนดูจะยอมเปย์ให้เหรอถามจริง?

ช่วงที่ผ่านมาของการไลฟ์ คนดูของไป๋เยฺว่ได้เห็นมายากลสุดอัศจรรย์มามากเกินไปแล้ว การจะทำให้พวกเขาตื่นตะลึงเพื่อโกยแต้มชื่อเสียงนั้น ความยากยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ!

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้ง ชำเลืองมองโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนที่นั่งเงียบกริบอยู่ข้างตัว

จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

ผ่านไปครึ่งคืน มายากลอย่างการแช่แข็งสระว่ายน้ำและเสกแพนด้าหายที่เขาแสดงในคืนนี้ ก็ถูกโต่วอินดันขึ้นเทรนด์ค้นหายอดนิยมอีกครั้ง

ส่วนการไลฟ์สดเมื่อวานนี้ ทางฝั่งโต่วอินก็ได้ส่งส่วนแบ่งรายได้จากโฆษณามาให้แล้ว รายได้รวมทั้งหมดห้าสิบล้าน เขาได้รับส่วนแบ่งมากกว่าสามสิบล้าน รายได้จากโฆษณาไม่ค่อยนิ่งและผันผวนค่อนข้างมาก แต่แน่นอนว่า เมื่อยอดเงินพุ่งแตะระดับมหาศาลขนาดนี้แล้ว ความผันผวนก็ไม่สำคัญอะไรอีกต่อไป

ในกล่องข้อความของโต่วอิน มีผู้คนส่งข้อความส่วนตัวมาหามากมาย ทั้งทุ่มเงินขอร่วมงาน ทั้งส่งภาพหน้าอกขาวเนียนมาล่อตาล่อใจ หรือใช้ถุงน่องดำมาเกี้ยวพาราสี ซึ่งเรื่องพรรค์นี้กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว

ไป๋เยฺว่มองดูข้อความธรรมดา ๆ พวกนี้ด้วยสายตาเรียบเฉย ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นข้อความส่วนตัวข้อความหนึ่ง ซึ่งทำให้เขารู้สึกสนใจขึ้นมา

มันเป็นข้อความที่มาจากซ่งเชียนเชียน

อีกห้าวันให้หลัง เธอจะมาจัดคอนเสิร์ตที่เมืองโม่วตู จึงอยากเชิญไป๋เยฺว่ไปเป็นแขกรับเชิญ พร้อมสัญญาว่าจะให้ค่าตอบแทนสิบล้านเหรียญต้าเซี่ย

ตอนนี้แต้มชื่อเสียงที่ได้รับจากการไลฟ์สดเริ่มชนเพดานแล้ว หากได้ขึ้นแสดงสดบนเวทีคอนเสิร์ต ไม่แน่ว่าอาจจะกอบโกยแต้มชื่อเสียงได้อย่างรวดเร็ว!

ไป๋เยฺว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตอบตกลงกลับไปหาซ่งเชียนเชียน เขาจำเป็นต้องรีบสะสมแต้มชื่อเสียงอีกเก้าสิบล้านที่เหลือให้ครบโดยเร็ว มิฉะนั้นการอาศัยอยู่บนทิวเขาวั่วเจียวแห่งนี้คงไม่อาจวางใจได้อย่างเต็มที่

เมื่อได้รับการตอบรับจากไป๋เยฺว่ ซ่งเชียนเชียนและบริษัทบันเทิงเทียนหลานก็ดีใจยกใหญ่ พร้อมกับปรับเปลี่ยนแผนการเพื่อขยายสเกลของคอนเสิร์ตให้ยิ่งใหญ่ขึ้นทันที

แฟนคลับของไป๋เยฺว่มีมากเท่าไรกันเชียว? คนที่อยากจะเห็นการแสดงของไป๋เยฺว่ด้วยตาตัวเองนั้น มีมากมายจนนับไม่ถ้วนเลยต่างหาก!

หากมีเขาเข้าร่วมด้วย คอนเสิร์ตที่เมืองโม่วตูรอบนี้จะต้องฮิตถล่มทลายอย่างแน่นอน

หลังจากคุยรายละเอียดกับพวกซ่งเชียนเชียนอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ไป๋เยฺว่ก็ได้รับข้อความลึกลับข้อความหนึ่ง

"มีปศุสัตว์ในฟาร์มของคุณหลุดไปที่ตำบลฉีซิง รีบไปจับมันกลับมาด่วน"

คนระดับสูงในรัฐบาล!

ไป๋เยฺว่คิดดูแวบเดียว ก็พอจะเดาออกว่าใครเป็นคนส่งข้อความนี้มา

เขาหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแผนที่ แล้วค้นหาตำแหน่งของตำบลฉีซิงทันที มันเป็นตำบลเล็กๆ ทางตอนเหนือของมณฑลเจ้อโจว

ทิวเขาวั่วเจียวทอดยาวพาดผ่านระหว่างเมืองโม่วตูกับมณฑลเจ้อโจว และตำบลฉีซิงก็ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของทิวเขาวั่วเจียวนี่เอง

ไป๋เยฺว่ไตร่ตรองชั่วครู่ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปว่า "ตกลงครับ"

"กินอิ่มแล้วก็รีบนอน พรุ่งนี้พวกเราต้องไปแสดงมายากลต่างถิ่นกัน"

"โฮ่ง!!"

"อิ้ง!"

หลังจากไล่โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนที่กินอิ่มจนนอนแผ่อยู่บนพื้นให้เข้าบ้านไปแล้ว ไป๋เยฺว่ก็โบกมือเบาๆ ขยะบนโต๊ะต่างลอยละล่องลงถังขยะไปเองอย่างเป็นระเบียบ

การกำจัดขยะพวกนี้สำหรับเขาแล้วก็แค่จุดไฟเผาพรึบเดียวเท่านั้น อีกทั้งวิลล่ากูซิงก็ไม่ต้องกังวลเรื่องมลพิษอะไรอยู่แล้ว

เมื่อเก็บกวาดเรียบร้อย ไป๋เยฺว่ก็เดินเข้าห้องนอนไปพักผ่อน เช้าวันพรุ่งนี้เขาตั้งใจจะเดินทางไปตำบลฉีซิงสักรอบ เพื่อดูให้เห็นกับตาว่าตัวอะไรกันแน่ที่แอบหนีเตลิดออกไป

ผลงานเรื่อง "แจ้งตำรวจด่วน ไลฟ์นี้มีนักมายากลใช้เวทมนตร์จริง" โดยนักเขียน อี้เถียวเสี่ยวฮว่ายตั้น นำเสนอแด่ทุกท่าน