ตอนที่ 62 เมืองฉีซิง

เช้าตรู่ของวันถัดมา ไป๋เยฺว่ก็ตื่นนอนตั้งแต่ไก่โห่

เขาใช้วัวทั้งตัวทำอาหารเช้าง่าย ๆ มื้อหนึ่ง

หลังจากปลุกโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวน คนหนึ่งคน หมาหนึ่งตัว และหมีหนึ่งตัวก็กินมื้อเช้าจนอิ่มหนำ จากนั้นไป๋เยฺว่ก็ขับรถบ้านป้อมปราการเคลื่อนที่พาทั้งสองมุ่งหน้าขึ้นเหนือไปเยือนเมืองโม่วตูสักรอบ เพื่อหาซื้ออุปกรณ์มายากลบางส่วน แล้วจึงค่อยวกกลับลงใต้เพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองฉีซิง

หนนี้อาจจะต้องแสดงมายากลหวือหวาล่อตาล่อใจต่อหน้าสาธารณชน เขาจึงจำเป็นต้องเตรียมอุปกรณ์ติดตัวไว้ให้มากขึ้นหน่อย

จากเมืองโม่วตูไปยังเมืองฉีซิง ต้องแล่นไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้บนทางหลวงแผ่นดินสายหนึ่งราวร้อยกว่ากิโลเมตร จากนั้นจึงวิ่งเลียบไปตามถนนหลวงอีกสายหนึ่งด้วยระยะทางไล่เลี่ยกันจึงจะถึงจุดหมาย เส้นทางนี้อ้อมหลบทิวเขาวั่วเจียวทั้งเทือกพอดี

เดิมทีเส้นทางที่ตัดผ่านทิวเขาวั่วเจียวเคยมีทั้งทางด่วนและเส้นทางรถไฟความเร็วสูงที่มุ่งหน้าไปยังมณฑลเจ๋อ แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อน ทางการต้าเซี่ยกลับสั่งปิดถนนทุกสายที่ตัดผ่านทิวเขาวั่วเจียวจนหมดสิ้น

ไป๋เยฺว่เองก็เพิ่งจะพบข้อมูลพวกนี้ตอนค้นหาเส้นทางเมื่อคืนนี้เอง ตอนที่ทางการต้าเซี่ยสั่งปิดเส้นทางเหล่านี้เมื่อไม่กี่ปีก่อน พวกเขาไม่ได้ป่าวประกาศเอิกเกริก ข่าวคราวที่เกี่ยวข้องทั้งหมดล้วนถูกสั่งระงับและปิดข่าวอย่างเด็ดขาด

ยิ่งไปกว่านั้น ลึกเข้าไปด้านในของทิวเขาวั่วเจียวยังมีแนวเนินเขาเตี้ยทอดยาวติดต่อกันหลายสิบกิโลเมตร เมื่อพ้นช่วงรอยต่อของเนินเขาเข้าไปยังส่วนลึกของแผ่นดิน จึงจะพบกับที่ราบลุ่มหุบเขาแม่น้ำ

ส่วนหมู่บ้านและเมืองเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่แถบทิวเขาวั่วเจียวและเขตเนินเขารอยต่อ ล้วนถูกทางการต้าเซี่ยสั่งอพยพย้ายถิ่นฐานเข้าไปยังแผ่นดินชั้นในอย่างต่อเนื่องตลอดหลายปีที่ผ่านมา โดยใช้มาตรการหลากรูปแบบ ทั้งการอพยพเพื่อขจัดความยากจน การสั่งย้ายโรงงานและสถานประกอบการ ไปจนถึงการเวนคืนที่ดินเพื่อใช้ในราชการทหาร

ด้วยเหตุนี้ พื้นที่บริเวณนี้ที่เคยเจริญรุ่งเรืองและคั่นกลางระหว่างเมืองโม่วตูกับเมืองหางเฉิง จึงกลายเป็นดินแดนรกร้างว่างเปล่าภายในเวลาเพียงไม่กี่ปี

ในระหว่างดำเนินนโยบายย่อมมีคนลุกขึ้นมาประท้วงคัดค้านเป็นธรรมดา ทว่าภายใต้แรงกดดันมหาศาลจากเบื้องบน ทุกสิ่งทุกอย่างจึงถูกบังคับใช้ตามคำสั่งอย่างเด็ดขาด

เนินเขาแถบนี้น่าจะเป็นแนวกันชนป้องกันที่ระดับสูงเว้นระยะเอาไว้กระมัง? หรือถ้าพูดอีกแง่หนึ่ง มันอาจถูกเตรียมไว้เป็นสมรภูมิตัดสินหากถึงคราวหลังชนฝาจริงๆ??

ไป๋เยฺว่ที่ล่วงรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของทิวเขาวั่วเจียว ย่อมเข้าใจเจตนาอันรอบคอบและความปรารถนาดีของทางส่วนกลางเป็นอย่างดี

หากไม่อพยพผู้คนออกจากหมู่บ้านและเมืองที่อยู่ประชิดทิวเขาวั่วเจียว อย่าว่าแต่สัตว์ร้ายปริศนาตนนั้นที่อยู่ข้างในเลย แค่ตัวประหลาดระดับลูกกระจ๊อกอย่างสัตว์ประหลาดขนแดง ก็บดขยี้หมู่บ้านและเมืองแถบนี้ทิ้งได้อย่างง่ายดายแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น ข้างในนั้นอาจไม่ได้มีแค่สัตว์ประหลาดขนแดงเพียงสายพันธุ์เดียวด้วยซ้ำ!!

"นั่งกันดี ๆ ออกเดินทางสู่เมืองฉีซิงได้"

"อาวู้ว"

"โฮ่งๆ!"

เสี่ยวฟั่นถวนปีนขึ้นมานั่งเป็นเพื่อนไป๋เยฺว่ในห้องคนขับ ส่วนโก่วตั้นตัวใหญ่เกินไป จึงได้แต่นอนเอกเขนกอยู่ในห้องนั่งเล่นของรถบ้าน

หนึ่งคน หนึ่งหมี หนึ่งหมา เดินทางมุ่งหน้าลงใต้ไปเรื่อย ๆ พลางชื่นชมทัศนียภาพสองข้างทาง

ตลอดเส้นทางเต็มไปด้วยทิวทัศน์งดงาม พร้อมด้วยสัตว์เลี้ยงสองตัวคอยเคียงข้าง ความรู้สึกผ่อนคลายสบายใจนี้ทำให้มุมปากของไป๋เยฺว่ยกยิ้มขึ้นมาบาง ๆ

"วันหลังถ้ามีโอกาสคงต้องหาเวลาออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้างแล้ว จะได้ไม่เสียของที่ซื้อรถบ้านดีขนาดนี้มา"

เมืองฉีซิงแต่เดิมก็เป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ มีถนนสายสั้น ๆ เพียงเจ็ดแปดสาย ประชากรทั้งเมืองมีแค่ไม่กี่พันคน ยิ่งหลายปีมานี้โรงงานและวิสาหกิจที่มีอยู่น้อยนิดทยอยย้ายออกไป เมืองแห่งนี้ก็ยิ่งซบเซาและทรุดโทรมลงไปอีก

สถานีตำรวจเมืองฉีซิงตั้งอยู่บริเวณชายขอบของเมือง มีเจ้าหน้าที่ตำรวจประจำการอยู่เพียงสิบกว่านายเท่านั้น

หัวหน้าสถานีตำรวจเป็นตำรวจรุ่นเก่าในพื้นที่ นามว่าเล่อเหวิน

"ผู้กำกับครับ!"

ช่วงสาย ชาวบ้านที่แต่งกายซอมซ่อคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องทำงานของหัวหน้าสถานีด้วยท่าทางตื่นตระหนก

ทันทีที่ผู้กำกับเล่อเห็นหน้าผู้มาเยือน สีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขาลุกขึ้นไปปิดประตูห้องทำงานให้สนิท

"เหล่าฟาง เกิดเรื่องขึ้นอีกแล้วเหรอ"

"ใช่ครับ! เจ้าสัตว์ประหลาดนั่นเมื่อคืนมันโผล่มาอีกแล้ว คราวนี้หมู่บ้านเราวัวหายไปอีกห้าตัวเลยนะรับ..."

ชาวบ้านที่มาเยือนมีสีหน้าหวาดกลัวและร้อนรนระคนกัน เขาคือผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านฉางซิงในเขตเมืองนี้ นามว่าฟางหย่งเฟิง โดยหมู่บ้านฉางซิงตั้งอยู่ประชิดกับแนวเนินเขาบริเวณรอยต่อพอดี

"ผู้กำกับครับ ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป หมู่บ้านเรานอกจากจะต้องล้มละลายแล้ว ไม่แน่อาจจะมีคนตายเข้าสักวันก็ได้นะ! คุณต้องรีบหาทางช่วยพวกเราหน่อยสิครับ!"

ผู้กำกับเล่อสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง

"เหล่าฟาง ผมเองก็ร้อนใจเหมือนกัน แต่กำลังตำรวจในเมืองเรามีจำกัดแค่ไหนคุณเองก็รู้อยู่แก่ใจ..."

"อีกอย่าง นั่นมันก็แค่สัตว์ป่าบนเขา ไม่ใช่สัตว์ประหลาดอะไรหรอก..."

ปัจจุบันหมู่บ้านฉางซิงมีประชากรอยู่ยี่สิบกว่าครัวเรือน นับตั้งแต่นโยบายของรัฐเปลี่ยนแปลงพื้นที่แถบนี้ โอกาสในการหางานทำก็ลดน้อยลง เพื่อความอยู่รอด คนทั้งหมู่บ้านจึงหันมาทำอาชีพปศุสัตว์เพาะเลี้ยงสัตว์กันแทน

การทำปศุสัตว์ราบรื่นไปด้วยดี อาจเพราะจำนวนคนน้อยลง ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ต้นไม้ใบหญ้าแถวหมู่บ้านพวกเขาจึงเติบโตเร็วมาก แต่ละบ้านเลี้ยงวัวกันเป็นร้อย เลี้ยงแกะกันเป็นพัน ทุกตัวล้วนอ้วนท้วนสมบูรณ์ เนื้อมีรสชาติเอร็ดอร่อย

ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขาดีขึ้นมาก

ทว่าช่วงนี้กลับเกิดเรื่องประหลาดขึ้น พอตกกลางคืน วัวและแกะในหมู่บ้านมักจะหายไปอยู่เรื่อย มีสัตว์ป่าเพ่นพ่าน!

สถานีตำรวจตำบลฉีซิงเคยส่งกำลังมา เฝ้าทุ่งเลี้ยงสัตว์ตลอดทั้งคืน ทั้งยังเคยร่วมมือกับชาวบ้านขึ้นไปค้นหาบนเขา แต่ก็ไม่ได้ผลอะไรเท่าไรนัก

วัวแกะของหมู่บ้านฉางซิงมีมากเกินไป ทุ่งเลี้ยงสัตว์ก็กว้างใหญ่จนดูแลได้ไม่ทั่วถึง มิหนำซ้ำสัตว์ประหลาดที่โผล่มายังพิลึกพิลั่นและน่าสะพรึงกลัว มักจะทิ้งไว้เพียงเงาดำสายหนึ่งในความมืดมิด ทำให้ชาวบ้านหมดปัญญาจะรับมือ

"ผู้กำกับ หมายความว่าสัตว์ประหลาด... สัตว์ป่าตัวนี้หนีออกมาจากในเขาเหรอครับ"

"แต่สัตว์ป่าอะไรจะกินวัวทีเดียวห้าหกตัวได้ในคืนเดียวกันล่ะครับ"

ผู้ใหญ่บ้านฟางมีสีหน้าหวาดระแวงไม่มั่นใจ

"ได้ยินว่าส่วนลึกของภูเขามีฐานลับของรัฐบาลอยู่นี่ครับ หรือว่าสัตว์ป่าตัวนี้จะหนีออกมาจากฐานทัพนั่น"

ทิวเขาวั่วเจียวกลายเป็นเขตหวงห้ามขึ้นมาอย่างกะทันหัน ย่อมทำให้ชาวบ้านในละแวกนั้นแอบคาดเดากันไปต่างๆ นานา

ผู้กำกับอวี๋สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "เหล่าฟาง คำนี้พูดซี้ซั้วไม่ได้นะ! บางทีอาจจะเป็นเสือก็ได้"

"คุณเป็นผู้ใหญ่บ้าน ยิ่งต้องระวังคำพูดคำจาของตัวเอง อย่าได้เป็นหัวหน้าปล่อยข่าวลือเสียเองเชียว เบื้องบนลงโทษหนักแน่!"

แม้ผู้กำกับอวี๋จะสงสัยเรื่องที่เบื้องบนสั่งปิดทิวเขาวั่วเจียวเช่นกัน แต่ในฐานะผู้นำฝ่ายรักษาความสงบในพื้นที่ เขาทำได้เพียงปฏิบัติตามคำสั่งของเบื้องบนอย่างเคร่งครัด

เขาเอ่ยต่ออีกว่า "วางใจเถอะ! ผมรายงานเรื่องนี้ให้เบื้องบนทราบแล้ว และได้คำตอบกลับมาเรียบร้อย วันนี้เบื้องบนจะส่งคนมาช่วยพวกเราจับสัตว์ป่าตัวนั้น"

"วันนี้เหรอครับ"

ผู้ใหญ่บ้านฟางสลัดความเคลือบแคลงในใจทิ้งไป ใบหน้าเริ่มปรากฏรอยยิ้มยินดี

"งั้นผมจะรอดูด้วยคนครับ"

ใกล้เที่ยง ไป๋เยฺว่ขับรถบ้านเข้ามาในตำบลฉีซิง ตามระบบนำทางจนมาถึงบริเวณใกล้เคียงกับสถานีตำรวจฉางซิง

ข้อมูลที่เบื้องบนแจ้งมาบอกว่า สถานีตำรวจฉางซิงจะอำนวยความสะดวกให้เขาอย่างเต็มที่

"อยู่บนรถกันดีๆ นะ!"

"อิ้ง..."

"โฮ่ง!!"

ไป๋เยฺว่ลูบหัวกลมดิ๊กของเสี่ยวฟั่นถวนเบาๆ ก่อนจะลงจากรถแล้วเดินตรงไปยังสถานีตำรวจฉางซิง

เขาสวมฮู้ดของเสื้อสเวตเตอร์สีเทาคลุมศีรษะ สวมหน้ากากอนามัย กางเกงวอร์มสีเข้ม และรองเท้ากีฬาเออร์เค่อรุ่นทนทานสิบปีไม่พัง

"สวัสดีครับ! มีอะไรให้ช่วยไหมครับ"

ตำรวจหนุ่มน้อยในสถานีลอบสังเกตไป๋เยฺว่ด้วยความระแวดระวัง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"ผมแซ่ไป๋ มาหาผู้กำกับอวี๋ครับ รบกวนช่วยแจ้งที"

"ได้ครับ กรุณารอสักครู่"

ตำรวจหนุ่มรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังลุกขึ้นไปช่วยแจ้งให้

"มาแล้ว!"

"มาแล้วเหรอครับ"

เบื้องบนขยับตัวเร็วชะมัด!

ทันทีที่ได้ยินข่าว ผู้กำกับอวี๋กับผู้ใหญ่บ้านฟางก็รีบเดินออกมาต้อนรับด้วยความดีใจ