ตอนที่ 63 เงาดำที่ปรากฏตัวในหมู่บ้านฉางซิ่ง

ชายหนุ่มที่ดูอายุน้อยคนนี้เป็นใครกันแน่ ถึงทำให้สารวัตรดีใจได้ขนาดนี้

ตำรวจหนุ่มน้อยมองตามแผ่นหลังที่รีบร้อนของสารวัตรอวี๋ด้วยความอยากรู้อยากเห็นในใจ

กำลังสนับสนุนที่เบื้องบนส่งมา จะเป็นหน่วยรบพิเศษติดอาวุธครบมือสักทีมหรือเปล่านะ แล้วก็อาจจะมีนักสัตววิทยาชื่อดังมาด้วยใช่ไหม

สารวัตรอวี๋กับผู้ใหญ่บ้านฟางจินตนาการไปต่างๆ นานาพลางสาวเท้าก้าวเร็วไปยังห้องโถง

ทว่าเมื่อเห็นไป๋เยฺว่สวมเสื้อฮู้ด สวมหน้ากากอนามัย และมาเพียงลำพังคนเดียว สีหน้ายินดีของทั้งสองคนก็พลันชะงักง้าง ยื่นหน้าชะเง้อออกไปมองนอกประตูครั้งแล้วครั้งเล่า แต่กลับพบว่ามีเขามาแค่คนเดียวจริงๆ

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน

สารวัตรอวี๋เอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา "คุณคือคุณไป๋ใช่ไหมครับ"

"ผมเองครับ"

สีหน้าเคลือบแคลงสงสัยและผิดหวังของสารวัตรอวี๋กับผู้ใหญ่บ้านฟางตกอยู่ในสายตาของไป๋เยฺว่ทั้งหมด เขาตอบกลับไปอย่างราบเรียบ

สารวัตรอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ข้อมูลที่เบื้องบนแจ้งมาบอกแค่ว่าจะมีคนแซ่ไป๋เดินทางมา เขาเลยนึกว่าคนแซ่ไป๋คนนี้จะเป็นหัวหน้ากองกำลังเสียอีก

ผู้ใหญ่บ้านฟางอดไม่ได้ที่จะกวาดสายตามองสำรวจไป๋เยฺว่อีกหลายรอบ สีหน้าฉายแววผิดหวังอย่างปิดไม่มิด ทั้งยังร้อนใจอยู่บ้าง

พ่อหนุ่มคนนี้ ดูแล้วน่าจะอายุแค่ยี่สิบกว่าๆ เองไม่ใช่หรือ

หน้าตาก็ไม่เหมือนทหารเลยสักนิด

เบื้องบนส่งเขามาจับสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวตัวนั้นเนี่ยนะ

จัดการกันยังไงเนี่ย ขืนเป็นแบบนี้พ่อหนุ่มคนนี้คงได้มาสละชีพเปล่าๆ ปลี้ๆ ที่หมู่บ้านเราน่ะสิ

ทั้งสองคนสบตากัน ในใจเย็นวาบขึ้นมาทันที

ตำรวจหนุ่มน้อยที่อยู่ด้านข้างคอยสังเกตการณ์เงียบๆ พอเห็นบรรยากาศแบบนี้เข้าก็งงเป็นไก่ตาแตก

นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกแล้วล่ะเนี่ย

ไป๋เยฺว่หัวเราะเบาๆ "ดูเหมือนทั้งสองท่านจะไม่ค่อยเชื่อมือผมเท่าไหร่นะครับ"

"แอ้ม..."

สารวัตรอวี๋กระแอมไอทีหนึ่งแล้วส่ายหน้า "ไม่มีครับไม่มี คุณไป๋ เชิญข้างในก่อนครับ"

ไม่ว่าจะอย่างไร ไป๋เยฺว่ก็เป็นคนที่เบื้องบนส่งมา สารวัตรอวี๋คิดว่ายังไงก็ต้องทำตามขั้นตอน ชี้แจงสถานการณ์ให้ชัดเจน เพื่อให้อีกฝ่ายประเมินความสามารถของตัวเองดู

ทั้งสามคนกลับมาที่ห้องทำงานสารวัตรอีกครั้ง

พอสารวัตรอวี๋ปิดประตูลง ไป๋เยฺว่ก็ไม่รอให้พวกเขาเอ่ยคำทักทายเกรงใจ เขาปลดหมวกฮู้ดลงและถอดหน้ากากอนามัยออก

สารวัตรอวี๋กับผู้ใหญ่บ้านฟางจ้องมองไป๋เยฺว่ สีหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เบิกตากว้าง มองไป๋เยฺว่ด้วยความตกตะลึง

ทั้งสองคนอุทานออกมาพร้อมกัน

"คะ...คุณคือนักมายากลคนนั้น เยฺว่ใช่ไหมครับเนี่ย"

"คุณคือนักมายากลคนนั้นไม่ใช่เหรอ ในโต่วอินน่ะ ในโต่วอินคนนั้นน่ะ"

"!!!"

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนก็ดูข่าวหรือเล่นโต่วอินจนจำไป๋เยฺว่ได้

ขณะเดียวกัน ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของพวกเขาก็คือ

เชิญนักมายากลมาจับสัตว์ป่าเนี่ยนะ ทำบ้าอะไรกันอยู่เนี่ย

เดี๋ยวก่อน...

ทว่าจากนั้นพวกเขาก็หรี่ตาลง อารมณ์ในใจเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย

พวกเขานึกถึงคลิปที่ไป๋เยฺว่ปราบโก่วตั้น สยบงูดำยักษ์เพื่อช่วยเสี่ยวฟั่นถวน รวมถึงคลิปที่แกล้งพวกสัตว์น้อยใหญ่ในป่าลึกขึ้นมาได้...

นักมายากลคนนี้ ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาจริงๆ นะเนี่ย

ไป๋เยฺว่กล่าวว่า "ถึงผมจะเป็นนักมายากล แต่เรื่องการจับสัตว์ผมก็พอมีประสบการณ์อยู่บ้างครับ อีกอย่าง สัตว์เลี้ยงของผมอย่างโก่วตั้นก็มีประสาทรับกลิ่นที่ไวมาก น่าจะช่วยตามหาสัตว์ป่าที่มาบุกรุกหมู่บ้านของพวกคุณได้ ตำรวจก็เลยไหว้วานให้ผมมาช่วยครับ"

"เข้าใจแล้วครับ เข้าใจแล้ว"

สารวัตรอวี๋พยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะหันไปแนะนำผู้ใหญ่บ้านฟางที่อยู่ข้างๆ "นี่คือฟางหย่งเฟิง ผู้ใหญ่บ้านแห่งหมู่บ้านฉางซิ่งครับ เหล่าฟาง คุณลองเล่าสถานการณ์ในหมู่บ้านให้คุณไป๋ฟังอย่างละเอียดทีซิ"

"ได้ครับ"

ผู้ใหญ่บ้านฟางพยักหน้าอย่างตื่นเต้นเช่นกัน พลางเล่าสถานการณ์อย่างละเอียดในหมู่บ้านให้ไป๋เยฺว่ฟังรอบหนึ่ง

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา หมู่บ้านฉางซิ่งสูญเสียวัวไปแล้วหกสิบเอ็ดตัว แกะอีกหนึ่งร้อยสามสิบตัว รวมความเสียหายทางเศรษฐกิจแล้วเกือบหนึ่งล้านหนึ่งแสนหยวน

"คุณไป๋ครับ สิ่งที่พวกเรากังวลที่สุดก็คือ กลัวว่าวันไหนมันจะหันมาเล่นงานชาวบ้านเข้า ความเสียหายหลังจากนั้นคงเกินจะจินตนาการได้เลยครับ"

"ขนาดวัวของเรามันยังกัดตายแล้วลากไปได้ง่ายๆ ถ้ามันกัดคนขึ้นมา จะไม่ยิ่งง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากเลยเหรอครับ"

ผู้ใหญ่บ้านฟางมีสีหน้ากังวลอย่างยิ่ง

ไป๋เยฺว่พยักหน้าแล้วถามต่อ "เคยมีใครเห็นสัตว์ป่าตัวนั้นบ้างไหมครับ"

สารวัตรอวี๋รีบลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์แล้วหมุนหน้าจอหันออกมาด้านนอก

"นี่เป็นคลิปที่กล้องวงจรปิดซึ่งพวกเราติดตั้งไว้ในหมู่บ้านฉางซิ่งถ่ายติดมาได้ครับ แต่เพราะทรัพยากรมีจำกัด เลยไม่สามารถเฝ้าระวังได้ครอบคลุมทั้งหมด..."

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏคลิปวิดีโอตอนกลางคืน มุมกล้องค่อนข้างกว้างแต่ภาพมัวมาก ทุ่งเลี้ยงสัตว์ของหมู่บ้านฉางซิ่งทอดยาวติดต่อกันยี่สิบถึงสามสิบกิโลเมตร อยู่ห่างไกลจากตัวหมู่บ้าน เรื่องไฟฟ้าจึงเป็นปัญหาใหญ่ ทำให้ไม่สามารถวางระบบเฝ้าระวังได้ทั่วถึงเลย

"มันกำลังจะออกมาแล้วครับ"

ทั้งสามคนจ้องหน้าจอเขม็ง ผู้กำกับอวี๋เอ่ยเตือนเสียงเบา

บริเวณมุมจอ มีเงาดำสายหนึ่งพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ขนาดตัวพอๆ กับเสือโตเต็มวัย แต่รูปร่างไม่ได้กำยำล่ำสันเท่า กลับให้ความรู้สึกปราดเปรียวและว่องไว ขนตามตัวดำขลับ

ไป๋เยฺว่หรี่ตาลงเล็กน้อย เงาร่างของโก่วตั้นผุดวา

ขอแค่ไม่ใช่ตัวประหลาดพิลึกพิลั่นแบบสัตว์ประหลาดขนแดงก็จัดการง่ายแล้ว

"คุณไป๋ คุณดูออกไหมครับว่ามันคือตัวอะไร"

เมื่อเห็นสีหน้าของไป๋เยฺว่ ผู้ใหญ่บ้านฟางก็เอ่ยถามอย่างตื่นเต้น

ไป๋เยฺว่ส่ายหน้าเบาๆ "ตอนนี้ยังฟันธงไม่ได้ครับ แต่ที่แน่ใจได้ก็คือ มันไม่ใช่สัตว์ประหลาดอะไรหรอก แต่เป็นสัตว์ป่าที่หลุดออกมาจากป่าเขา อาจจะเป็นเสือดาวหรือไม่ก็หมาป่าครับ"

"เสือดาว หมาป่าเหรอครับ"

ผู้ใหญ่บ้านฟางถามด้วยความสงสัยอีกครั้ง "แต่เสือดาวหรือหมาป่าแบบไหนกันถึงจะกัดตายแล้วลากวัวกับแกะไปได้มากขนาดนั้นในคืนเดียวล่ะครับ"

ไป๋เยฺว่ยิ้มแล้วกล่าวว่า "ตัวเดียวอาจจะทำไม่ได้ แต่ถ้ามากันเป็นฝูงล่ะครับ"

"เป็นฝูงเลยเหรอครับ"

สัตว์ป่าที่น่ากลัวขนาดนี้มีเป็นฝูงเลยงั้นหรือ

สารวัตรอวี๋กับผู้ใหญ่บ้านฟางต่างมีสีหน้าตกตะลึง ทั้งยังรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาพร้อมๆ กัน ยังดีที่ไม่เคยปะทะหน้ากับพวกมันตรงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้ว่าต้องมีคนตายไปมากเท่าไหร่แล้ว

"ไปกันเถอะครับ ไปดูที่หมู่บ้านของพวกคุณกันสักหน่อย"

"ได้เลยครับ ได้เลย"

[ยังมีอีกหนึ่งตอน แต่อาจจะดึกหน่อยนะครับ ทุกคนดูแลสุขภาพพักผ่อนกันด้วย จะได้พร้อมเรียนหรือทำงานในวันพรุ่งนี้ครับ]