ตอนที่ 64 โก่วตั้นเป็นแค่หมาตัวหนึ่ง ไม่ทำร้ายคนหรอก

หมู่บ้านฉางซิงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของตำบลฉีซิง ห่างออกไปทางทิวเขาวั่วเจียวกว่าสิบลี้ เส้นทางที่มุ่งหน้าเข้าสู่หมู่บ้านเป็นถนนคอนกรีตที่สร้างมาเกือบสิบปีแล้ว

ผู้ใหญ่บ้านฟางขี่มอเตอร์ไซค์เก่าๆ ยี่ห้อหม่าฮาฮานำทาง ไป๋เยฺว่ขับรถบ้านป้อมปราการเคลื่อนที่ตามหลัง ส่วนผู้กำกับยวี่พร้อมเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสามนายขับรถตำรวจปิดท้ายขบวน

รถบ้านออฟโรดของไป๋เยฺว่กินพื้นที่เต็มถนนคอนกรีตทั้งสาย หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจตกขอบทางจนคว่ำได้ ทว่าสำหรับไป๋เยฺว่แล้ว อย่าว่าแต่ขับให้นิ่งสนิทแบบนี้เลย ต่อให้ดริฟต์โชว์สักรอบก็ไม่มีปัญหา! เพียงแต่ไม่มีความจำเป็นต้องทำเท่านั้น!

พวกผู้กำกับยวี่ที่ตามอยู่ข้างหลังมองดูด้วยความใจหายใจคว่ำ ขณะเดียวกันก็ตกตะลึงในฝีมือการขับรถของไป๋เยฺว่ ที่สามารถบังคับรถคันมหึมาขนาดนี้บนถนนสายเล็กอันขรุขระได้อย่างนิ่งสนิทและราบรื่นถึงเพียงนี้!

รถบ้านคันนี้ไม่ได้เล็กไปกว่ารถบรรทุกคันใหญ่เลยสักนิดนะเนี่ย!!

พวกตำรวจอย่างผู้กำกับยวี่จึงอดแอบเลื่อมใสไป๋เยฺว่อีกระลอกไม่ได้

ระหว่างทางที่มุ่งหน้าไป พื้นที่การเกษตรโดยรอบค่อยๆ ลดน้อยลง ป่าปลูกเริ่มมีมากขึ้น ด้านหน้ายังพอมองเห็นหมู่บ้านตั้งอยู่อีกหนึ่งถึงสองแห่ง ครั้นใกล้จะถึงหมู่บ้านฉางซิง รอบทิศทางก็กลายเป็นป่าดงดิบและทุ่งหญ้าเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา

หมู่บ้านฉางซิงมีบ้านเรือนอยู่ยี่สิบกว่าหลังคาเรือน ตั้งอยู่บนเนินเขาเตี้ยๆ แห่งหนึ่ง รอบหมู่บ้านเป็นทุ่งหญ้าเขียวชอุ่ม มีแม่น้ำสายหนึ่งไหลคดเคี้ยวผ่านข้างหมู่บ้าน บนทุ่งหญ้าสามารถมองเห็นฝูงวัวแกะและคอกเลี้ยงสัตว์ของชาวบ้านได้ทั่วไป

ภายในหมู่บ้าน มองเห็นเด็กๆ สองสามคนวิ่งเล่นกัน หญิงสาวตากผ้า และชายหนุ่มกำลังผ่าฟืน

ทิวทัศน์ชนบทอันเงียบสงบผ่อนคลายนี้ เมื่อเทียบกับวิลล่ากูซิงของไป๋เยฺว่แล้ว ดูมีชีวิตชีวามากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าชาวบ้านทุกคนต่างก็พกอาวุธติดตัวไว้ ไม่ว่าจะเป็นขวาน หอกแหลม หรือเคียว

ทันทีที่พวกไป๋เยฺว่ขับรถเข้ามาในหมู่บ้าน ก็ดึงดูดความสนใจของชาวบ้านจำนวนมากในทันที โดยเฉพาะรถบ้านป้อมปราการเคลื่อนที่ของไป๋เยฺว่ที่ทั้งใหญ่โตและสะดุดตาเกินไป ชาวบ้านหลายคนจึงพากันเปิดประตูออกมามุงดู

ผู้ใหญ่บ้านฟางแจ้งข่าวกับคนในหมู่บ้านว่าทางรัฐบาลส่งคนมาช่วยเหลือ ทำให้ทั่วทั้งหมู่บ้านเกิดความฮือฮาขึ้นมา ชาวบ้านที่เฝ้าฝูงวัวแกะอยู่นอกหมู่บ้าน เมื่อได้รับข้อความแจ้งเตือน ต่างก็รีบบิดมอเตอร์ไซค์ซิ่งกลับมากันอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปไม่นาน ชาวบ้านฉางซิงทั้งชายหญิงคนแก่และเด็กเกือบร้อยคนก็มารวมตัวกันจนครบ

"ครั้งนี้ ทางรัฐบาลได้เชิญนายพรานสุดยอดฝีมือมาช่วยพวกเรา ทุกคนน่าจะคุ้นหน้าคุ้นตากันดี โดยเฉพาะคนหนุ่มสาวของพวกเรา..."

ผู้ใหญ่บ้านฟางกล่าวแนะนำขึ้นมารอบหนึ่ง

ทว่าเมื่อไป๋เยฺว่พาโก่วตั้นและเสี่ยวฟั่นถวนก้าวลงมาจากรถบ้าน ชาวบ้านฉางซิงทุกคนต่างก็ตกตะลึงตาค้าง

"นั่น... นั่นมันหมาป่าหรือหมาบ้านน่ะ? ทำไมตัวใหญ่ขนาดนี้?"

"นี่ใช่หมาแน่เหรอ? ตัวใหญ่กว่าวัวบ้านฉันอีกนะเนี่ย!!"

"มันจะทำร้ายคนไหมเนี่ย?"

คนเฒ่าคนแก่หลายคนเอ่ยถามด้วยความกังวล

สายตาของพวกเด็กๆ เกือบทั้งหมดถูกเสี่ยวฟั่นถวนแสนน่ารักน่าเอ็นดูดึงดูดไป ทว่าก็ยังกลัวโก่วตั้นอยู่บ้าง กอปรกับมีผู้ใหญ่ข้างๆ คอยดึงไว้ จึงได้แต่อดกลั้นความอยากวิ่งเข้าไปกอดไปฟัดเสี่ยวฟั่นถวนเอาไว้

ส่วนบรรดาคนหนุ่มสาวในหมู่บ้าน ต่างมองไป๋เยฺว่ด้วยความตกตะลึง

"เชี่ย! นั่นพี่เยฺว่ไม่ใช่เหรอวะ? ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเขาที่มา!"

"ผู้กำกับยวี่เก่งชะมัด! ถึงขนาดเชิญพี่เยฺว่มาได้! ยอดเยี่ยมไปเลย พี่เยฺว่เคยชกงูดำยักษ์ เตะหมูป่าตัวเบ้อเริ่มกับกระทิงดำกระเด็นมาแล้ว! ต้องจับไอ้สัตว์ร้ายเวรนั่นได้แน่นอน!!!"

"หวังว่าพี่เยฺว่จะปล่อยไฟเผาไอ้สัตว์ร้ายนั่นให้วอด หรือไม่ก็แช่แข็งมันให้ตายไปเลย! ระบายความแค้นในใจพวกเราสักที!"

ไป๋เยฺว่ระบายยิ้มพลางกล่าว "ทุกคนไม่ต้องกังวลนะครับ โก่วตั้นเป็นแค่สุนัขตัวหนึ่ง ไม่ทำร้ายคนหรอกครับ โก่วตั้น ทักทายทุกคนหน่อย"

"โฮ่ง! โฮ่ง!!!"

โก่วตั้นนั่งยองๆ อยู่ข้างกายไป๋เยฺว่ พลางกระดิกหางและแลบลิ้นออกมาอย่างเซ่อซ่าบ้องแบ๊ว

พวกชาวบ้านพลันโล่งอกขึ้นมาทันที เจ้านี่มันเชื่อฟังยิ่งกว่าสุนัขต้อนสัตว์ที่พวกเขาเลี้ยงไว้ในบ้านเสียอีก!

"ฮ่าๆๆ โก่วตั้นเหมือนในห้องไลฟ์เป๊ะเลยแฮะ! ทั้งบ๊องทั้งน่ารัก!"

คนหนุ่มสาวที่คุ้นเคยกับไลฟ์ของไป๋เยฺว่มองดูโก่วตั้นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะร่าออกมา

"เสี่ยวฉิน มานี่สิ"

ผู้ใหญ่บ้านฟางกวักมือเรียกเด็กสาวคนหนึ่ง เธอคือฟางฉิน ลูกสาวของเขา เด็กสาวหน้ากลมที่ดูหมดจดหวานละมุน ดูแล้วอายุรุ่นราวคราวเดียวกับไป๋เยฺว่

"พ่อคะ!"

ฟางฉินวิ่งเหยาะๆ เข้ามาข้างๆ ยิ้มอย่างประหม่าจนเห็นลักยิ้มเล็กๆ สองข้าง

"นี่คือใครพ่อคงไม่ต้องพูดเยอะแล้วนะ คนที่ลูกดูคลิปเขาทุกวันนั่นแหละ"

ฟางฉินหน้าแดงระเรื่อ ค้อนใส่ผู้ใหญ่บ้านฟางไปหลายที

จากนั้นก็หันมายิ้มหวานให้ไป๋เยฺว่ "คิๆ พี่เยฺว่คะ หนูเป็นแฟนคลับพี่เลยนะ ดูไลฟ์พี่ตลอดเลย!"

"สวัสดีครับ!"

ไป๋เยฺว่อมยิ้มแล้วพยักหน้า

ผู้ใหญ่บ้านฟางเอ่ยขึ้น "คุณไป๋จะมาพักที่หมู่บ้านเราสองสามวัน ช่วงนี้ให้ลูกคอยดูแลนะ คุณไป๋อุตส่าห์มาช่วยพวกเรา ห้ามเสียมารยาทเด็ดขาดล่ะ!"

"แน่นอนอยู่แล้วค่ะ!"

ฟางฉินดีใจจนเนื้อเต้น แลบลิ้นใส่ผู้ใหญ่บ้านฟางผู้เป็นพ่ออย่างทะเล้น

"คุณไป๋เดินทางมาเหนื่อยๆ คงยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมครับ? พวกเราไปกินข้าวกันก่อน กินเสร็จแล้วค่อยปรึกษาเรื่องงานกัน!"

เดิมทีไป๋เยฺว่พกอาหารมาด้วยส่วนหนึ่ง แต่ชาวบ้านหมู่บ้านฉางซิ่งกลับต้อนรับขับสู้ด้วยความอบอุ่น กระตือรือร้นลากเขาไปกินมื้อใหญ่เต็มโต๊ะที่บ้านผู้ใหญ่บ้านฟาง ปฏิเสธอย่างไรก็ไม่เป็นผล

พวกเขารู้จากปากพวกคนหนุ่มสาวว่าโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนกินจุมาก จึงไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย แต่ละบ้านต่างยกขาหลังวัวชิ้นโตมาให้ บ้านละหนึ่งขา แต่ละขาน้ำหนักไม่ต่ำกว่ายี่สิบกิโลกรัมเลยทีเดียว

แม้ฝีมือทำอาหารจะไม่สู้ไป๋เยฺว่ แต่วัวที่พวกเขาเลี้ยงเองนั้นเนื้อหวานฉ่ำสดใหม่จริงๆ รสสัมผัสดีกว่าเนื้อวัวที่ไป๋เยฺว่เคยซื้อมาลิบลับ

เสี่ยวฟั่นถวนฟาดขาหลังวัวไปเต็มๆ หนึ่งขา ส่วนโก่วตั้นซัดไปคนเดียวถึงสามขา เจ้าสองตัวกินจนพุงกางกลมดิก

ขาหลังวัวที่เหลือ ไป๋เยฺว่บอกให้ชาวบ้านเอากลับไป อย่าเห็นว่าแต่ละบ้านมีวัวแกะเยอะแยะแล้วจะสบาย อันที่จริงมันไม่ง่ายเลย นอกจากต้องตื่นแต่เช้ามืดเข้านอนดึกดื่นแล้ว ความเสี่ยงในการเลี้ยงวัวเลี้ยงแกะยังสูงมาก หากเกิดโรคระบาดขึ้นมาทีหนึ่งก็ล้มตายกันเป็นเบือ

วัวแกะที่พวกเขาเลี้ยงอยู่ตอนนี้ ก็คือเงินเก็บที่ตรากตรำหลังขดหลังแข็งดูแลมาตลอดหลายปีนั่นเอง!

ความจริงไป๋เยฺว่อยากจะจ่ายเงินซื้อ เขาไม่ได้ขัดสนเงินแค่นี้อยู่แล้ว ก็แค่ไม่กี่หมื่นหยวน แต่ชาวบ้านหมู่บ้านฉางซิ่งกลับยืนกรานหัวชนฝาว่าจะไม่รับท่าเดียว

ระหว่างนั้นมีเด็กๆ อยากจะอุ้มเสี่ยวฟั่นถวนไปเล่นด้วย แต่ไป๋เยฺว่ปฏิเสธไป

อย่าเห็นว่าเสี่ยวฟั่นถวนน่ารักมุ้งมิ้งเชียว หากอารมณ์บูดขึ้นมาล่ะก็เรื่องใหญ่แน่ สัตว์ประหลาดขนแดงพวกนั้นยังถูกมันกัดตายในไม่กี่วินาที นับประสาอะไรกับเด็กพวกนี้ ถึงเวลานั้นไม่รู้ว่าใครจะเล่นใครกันแน่!

พอกินข้าวเสร็จ ผู้ใหญ่บ้านฟางก็นำทางพาไป๋เยฺว่ไปตรวจดูเพิงคอกวัวแกะของแต่ละบ้านที่ถูกสัตว์ป่าบุกจู่โจม เมื่อดูจากร่องรอยการพังทลายแล้ว แรงของสัตว์ป่าตัวนี้มหาศาลมาก แต่นี่ไม่ใช่ข้อมูลที่มีประโยชน์อะไรเท่าไร

เพราะโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนก็ทำแบบนี้ได้สบายๆ เหมือนกัน!

"สารวัตรอวี๋ ผู้ใหญ่บ้านฟาง ผมจะเข้าไปดูในป่าสักรอบ เผื่อจะหาร่องรอยอะไรได้บ้างครับ"

สารวัตรอวี๋กับผู้ใหญ่บ้านฟางคิดจะพาตำรวจกับชาวบ้านตามเข้าไปด้วย แต่ไป๋เยฺว่ปฏิเสธไว้

เขาขี่หลังโก่วตั้นและพาเสี่ยวฟั่นถวนไปด้วย หนึ่งคน หนึ่งหมา หนึ่งหมี ค่อยๆ ลับสายตาไปสุดขอบทุ่งหญ้าท่ามกลางสายตาของเหล่าชาวบ้าน

ไป๋เยฺว่ตั้งใจว่าจะตามหาร่องรอยของสัตว์ป่าที่บุกรุกหมู่บ้านฉางซิ่งไปพลาง ล่าสัตว์หาเสบียงให้โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนไปพลาง

สองตัวนี้กินจุเกินไป หากกินวัวกินแกะของชาวบ้านแบบนี้ต่อไป วันๆ หนึ่งคงหมดไปหลายหมื่นหยวน แต่ชาวบ้านกลับไม่ยอมรับเงิน ทำให้เขารู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง

อีกอย่าง แถวนี้อยู่ใกล้ทุ่งปศุสัตว์ของเขาเอง สัตว์ในนั้นชุกชุมจนเพ่นพ่านมารบกวนชาวบ้านแล้ว จังหวะนี้ไม่ล่าแล้วจะรออะไรอีกล่ะ?

"ระบบ เปิดห้องไลฟ์มุมมองพระเจ้า"

ไป๋เยฺว่ไม่ลืมที่จะฉวยโอกาสนี้เปิดไลฟ์สด แต้มที่เหลืออีกเก้าสิบล้านต้องค่อยๆ เก็บสะสมทีละนิด

ทันทีที่ออนไลน์ แฟนคลับและผู้ชมจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้ามาในพริบตา

"ว้าว!! ที่นี่มันทุ่งหญ้าเหรอเนี่ย?"

"พี่เยฺว่ พี่อยู่ที่ไหนเนี่ย? ดูเหมือนไม่ใช่ที่บ้านพี่เลยนะ?"

"ดูจากระดับแสง ความชื้นในอากาศ แล้วก็ลักษณะพืชพรรณรอบตัวพี่เยฺว่แล้ว พี่เยฺว่น่าจะเดินทางไกลแหงๆ!!"