ตอนที่ 66 โก่วตั้นคึกคักนิดหน่อย

"ว่าแต่ มีใครดูออกไหมว่าพี่เยฺว่เสกลูกธนูออกมายังไง?"

"นั่นมันเหมือนจะเป็นลูกธนูน้ำแข็งปะ?"

"เลิกเดาเหอะ ประหยัดรอยหยักในสมองไว้บ้าง! คนที่เสกมีดอีโต้เล่มเบ้อเริ่มออกมาได้ แค่เสกลูกธนูมันจะแปลกตรงไหน?"

"ช่างเหอะๆ ปวดหัวว่ะ! พวกชอบจับผิดกับพวกผู้เชี่ยวชาญถอดรหัสกลยังเงียบกริบเลย ฉันเป็นแค่คนธรรมดาจะไปคิดให้เปลืองสมองทำไม!"

บรรดาพวกชอบจับผิดและผู้เชี่ยวชาญถอดรหัสมายากลหน้าจอกำลังนั่งดูภาพย้อนหลังตอนที่ไป๋เยฺว่ควบแน่นลูกธนูน้ำแข็งเย็นยะเยือกขึ้นมาเมื่อครู่นี้

มีลวดสลิงอยู่ตรงกลางเหรอ? ใช้สายน้ำกับไนโตรเจนเหลว หรือไม่ก็ไอเย็นกับน้ำยาแช่แข็งตัวอื่นมาเคลือบเส้นลวดให้กลายเป็นน้ำแข็งงั้นสิ?

แต่ละคนต่างเค้นสมองจนแทบแตก ทว่าสุดท้ายก็ได้แต่เงียบกริบไปตามระเบียบ

"เมื่อกี้ไก่ฟ้าสีสดตัวนั้น น่าจะอยู่ห่างจากพี่เยฺว่ตั้งห้าสิบเมตรได้มั้ง? ดันยิงโดนเฉยเลย!"

"ถ้าส่งพี่เยฺว่ไปแข่งยิงธนูโอลิมปิก เหรียญทองคงนอนมาเห็นๆ ปะเนี่ย?"

"จริงแท้แน่นอน! นัดเดียวจอดสนิท! พี่เยฺว่ นี่พี่เคยฝึกยิงธนูมาก่อนปะเนี่ย?"

"ไม่เคยฝึกครับ แต่มันไม่ได้ยากอะไรขนาดนั้น แค่เล็งเป้าสามจุดให้ตรงกันเป็นเส้นเดียว แล้วก็ใช้แรงเยอะเข้าว่า เดี๋ยวปาฏิหาริย์ก็เกิดเอง"

ไป๋เยฺว่เอ่ยอย่างสุขุม จากนั้นก็ตัดเถาวัลย์เส้นเล็กจากต้นไม้ข้างๆ มามัดไก่ฟ้าป่าห้อยไว้ที่เอว

เมื่อเห็นไป๋เยฺว่ก้าวขึ้นไปนั่งบนหลังของโก่วตั้น แล้วพาเสี่ยวฟั่นถวนมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่าต่อ

ชาวเน็ตต่างพากัน: !!!

"ฮือๆ พี่เยฺว่ตอกย้ำกูอีกแล้ว ว่าตัวกูนี่มันโคตรไร้ประโยชน์เลยโว้ย!"

"สมอง: เข้าใจละ เดี๋ยวไปลองฝึกดู มือ: เข้าใจพ่องสิ ไสหัวไป!"

พวกเขาเดินทางลึกเข้าไปในเขตเนินเขาเรื่อยๆ กว่าสิบกิโลเมตร มาถึงตรงนี้ก็ไม่หลงเหลือร่องรอยการทำกิจกรรมของมนุษย์อีกต่อไป ต้นไม้สูงตระหง่านเสียดฟ้าเริ่มมีให้เห็นบ่อยขึ้น สัตว์ป่าก็ยิ่งชุกชุมมากขึ้นเรื่อยๆ

ทั้งกระต่ายป่า สุนัขจิ้งจอก งู ขนาดตัวของพวกมันใหญ่กว่าสัตว์ทั่วไปอยู่บ้าง แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับพวกสัตว์กลายพันธุ์ในทิวเขาวั่วเจียว

ตลอดทางที่ผ่านมา ไป๋เยฺว่ตีตายแค่งูเห่าตัวเดียว กะว่าจะเอากลับไปตุ๋นรวมกับไก่ฟ้าเจ็ดสีทำเป็นเมนู 'มังกรหงส์หม้อไฟ' ส่วนสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยพวกนั้น เขาไม่ค่อยจะสนใจเท่าไหร่นัก

กลับเป็นเสี่ยวฟั่นถวนเสียอีกที่ตื่นเต้นดีใจ ตะครุบกระต่ายตัวใหญ่มาได้ถึงสองตัว เวลาที่มันล่าเหยื่อนั้น ความเร็วเรียกได้ว่าเทียบชั้นกับเสือชีตาห์ได้เลย แถมความดุร้ายก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเสือโคร่งสักนิด!!

ชาวเน็ตต่างพากันอ้าปากค้าง เมื่อมองดูหนึ่งคน หนึ่งหมี และหนึ่งหมาที่ทำตัวราวกับอันธพาลท่องไปทั่วผืนป่า เดินผ่านไปทางไหน นกกาและสรรพสัตว์ต่างก็แตกฮือกระเจิดกระเจิง

ไอ้สามตัวนี้ต่างหากล่ะ สัตว์ร้ายตัวจริงเสียงจริง!

โฮก!!

ทันใดนั้น โก่วตั้นก็เดินไปหยุดอยู่ใต้ต้นไม้โบราณต้นใหญ่ มันก้มลงดมฟุดฟิด ดวงตาที่ดูซื่อบื้อพลันเปล่งประกายวาบขึ้นมา เผยให้เห็นสัญชาตญาณสัตว์ป่าแฝงอยู่รางๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นกวาดมองไปรอบทิศทาง คล้ายกำลังตามหาอะไรบางอย่าง

"มีเรื่องเหรอ??"

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์เห็นเข้าก็ยิ่งลุ้นระทึกและตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"โก่วตั้นเป็นอะไรไปอะ? หรือว่าจะเจอของดีเข้าให้อีกแล้ว?"

"ฉันว่าไม่น่าใช่นะ! ถ้าเจอสมบัติ ตาของโก่วตั้นจะเปล่งประกายวิบวับ แล้วก็เข้าไปประจบพี่เยฺว่ แต่นี่มันดูเหมือนกำลังระแวดระวังอะไรบางอย่างอยู่มากกว่า!"

"หรือว่าจะเจอพวกสัตว์ป่าที่หลุดออกมาจากป่าทึบแล้วบุกเข้าหมู่บ้านอย่างที่พี่เยฺว่บอกไว้เมื่อกี้แล้วเหรอ???"

อิ๊ง

เสี่ยวฟั่นถวนกระโดดลงมาจากหลังของโก่วตั้น มันมุดเข้าไปดมฟุดฟิดแถวๆ โคนต้นไม้ใหญ่ จากนั้นก็ใช้กรงเล็บอ้วนป้อมอุดจมูกตัวเองไว้ แล้วใช้อีกข้างชี้ไปทางโก่วตั้นด้วยสีหน้ารังเกียจสุดขีด กลิ่นเหมือนไอ้หมอนี่เป๊ะเลย

บรรดาแฟนคลับและคนดูต่างพากันขำก๊ากขึ้นมาทันที

"555 เสี่ยวฟั่นถวนทำหน้าอะไรเนี่ย? ขำจะขิตแล้ว!"

"เหมือนมันกำลังรังเกียจโก่วตั้นอยู่อะ!"

[นักสัตววิทยาน้อย มอบ โต่วอินนัมเบอร์วัน x1]: "เปล่าครับ พวกมันน่าจะได้กลิ่นสัตว์บางชนิดบนต้นไม้ใหญ่ ผมเดาว่าน่าจะเป็นกลิ่นปัสสาวะ เสี่ยวฟั่นถวนถึงได้รังเกียจขนาดนั้น การฉี่รดต้นไม้เป็นพฤติกรรมปกติของสัตว์กินเนื้อดุร้ายในการทำเครื่องหมายบอกอาณาเขต ผมเดาว่าสัตว์ร้ายที่พี่เยฺว่พูดถึง อาจจะอยู่แถวนี้ก็ได้"

"เชี่ย! จะเจอกันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ตื่นเต้นเบอร์นี้เลยนะเนี่ย?"

"จะเป็นสัตว์ดุร้ายตัวไหนกันนะ? เสือ? หรือสิงโต?"

[นักสัตววิทยาน้อย]: "เป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นหมาป่าครับ!!!"

"เชี่ยเอ๊ย!! มิน่าล่ะเสี่ยวฟั่นถวนถึงชี้ไปที่โก่วตั้น กลิ่นเฉพาะตัวของหมาป่ามันก็พอๆ กับหมาบ้านนั่นแหละ!"

"มิน่าโก่วตั้นถึงได้ระวังตัวแจขนาดนี้! ที่แท้ก็มาเจอบรรพบุรุษของตัวเองนี่เอง!"

ไป๋เยฺว่กล่าวขึ้น "ทุกคนเดาไม่ผิดหรอกครับ กลิ่นตรงนี้เป็นกลิ่นที่ฝูงหมาป่าทิ้งไว้จริงๆ แต่นี่จะเป็นหมาป่าฝูงเดียวกับที่บุกเข้าไปในหมู่บ้านหรือเปล่า ตอนนี้ยังยืนยันไม่ได้ครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋เยฺว่ ชาวเน็ตต่างพากันตกตะลึงพรึงเพริด มีฝูงหมาป่าอยู่จริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย? เชี่ยเอ๊ย! ไร่ปศุสัตว์ของพี่เยฺว่นี่ มันชักจะอันตรายขึ้นมาแบบคูณล้านแล้วสิ

ไป๋เยฺว่ก้มลงมองโก่วตั้นแวบหนึ่ง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะตบตัวมันเบาๆ

"ไปตามหาพวกมันกันเถอะ"

"โฮ่ง!"

แววตาของโก่วตั้นฉายประกายตื่นเต้นขึ้นมาไม่น้อย มันแบกไป๋เยฺว่กับเสี่ยวฟั่นถวนไว้บนหลัง พลางดมกลิ่นตามทางแล้วเร่งฝีเท้าพุ่งตรงลึกเข้าไปในผืนป่า

อาการดี๊ด๊าของโก่วตั้น แฟนคลับในห้องไลฟ์ต่างมองเห็นกันเต็มสองตา

"เชี่ย โก่วตั้นดูแฮปปี้แปลกๆ ว่ะ!"

"ฮ่าๆๆๆ! กำลังจะได้กลับไปซบอกบรรพบุรุษ จะไม่ให้ดีใจได้ไงวะ???"

"แต่ว่านะ โก่วตั้นมันป๊อดจะตาย มันไม่กลัวโดนฝูงหมาป่ารุมยำตีนเหรอเนี่ย?"

"มีพี่เยฺว่อยู่ด้วย มันจะไปกลัวอะไรล่ะเหวย?"

"เออจริงว่ะ! หมาพึ่งบารมีคนสันดานเบ่ง เรื่องแบบนี้มันทำมาไม่รู้กี่รอบแล้ว!"