ตอนที่ 85 รังหนูใต้ดิน

หรือว่ากลางอากาศจะมีสลิงขึงอยู่? แต่มันไม่มีโครงสร้างค้ำยัน ไม่มีจุดยึดเหนี่ยวเลยนี่นา! ส่วนปีกของเขานั่น... เอ่อ น่าจะเป็นของปลอม น่าจะเป็นมายากลเปลวไฟของเขา

ซี้ด... สรุปแล้วบินได้ยังไงกันแน่? หรือว่าบนตัวเขาจะมีเครื่องร่อน อุปกรณ์การบินล้ำสมัยอย่างนั้นเหรอ??

เป็นไปได้!

เสี่ยวเฉียงเงยหน้าขึ้นอย่างแรงอีกครั้ง มองดูเสื้อคลุมสีขาวด้านหลังของไป๋เยฺว่ที่สะบัดพลิ้วไปตามลม พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย

นี่คือความเป็นไปได้สูงสุดแล้ว! ตามข้อมูลที่เขาเคยปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ พร็อพราคาเหยียบสิบล้าน ก็น่าจะสร้างเอฟเฟกต์แบบนี้ออกมาได้จริง ๆ!

เมื่อมองดูแอปโต่วอินของตัวเองที่มีเสียงแจ้งเตือนดังรัว ๆ ไม่หยุด เสี่ยวเฉียงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ปิดหน้าจอมือถือลง

ก่อนที่จะแฉได้จริงจัง เขาไม่อยากแสดงความคิดเห็นอะไรอีกแล้ว การเดาสุ่มเรื่องไป๋เยฺว่เสกแพนด้าหายครั้งก่อน ทำให้ความน่าเชื่อถือของเขาลดฮวบไปไม่น้อย!

"โฮก!! พี่เยฺว่!!"

"กรี๊ดดด!! พี่เยฺว่!"

"สามีขา!!"

บรรยากาศรอบด้านยังคงร้อนแรงอย่างต่อเนื่อง

มีผู้คนนับไม่ถ้วนที่ทนไม่ไหวอีกต่อไป พากันลุกขึ้นจากเก้าอี้ มือหนึ่งคอยรับลูกอมกุหลาบที่ไป๋เยฺว่โปรยลงมา พลางกระโดดโลดเต้นและตะโกนสุดเสียงอย่างบ้าคลั่ง

บรรยากาศเร่าร้อนเกินไป จนดูเหมือนพื้นดินจะสั่นสะเทือนเบา ๆ

จี๊ด ๆ...

ลึกลงไปใต้ดินของลานกว้าง ฝูงหนูยักษ์ตาแดงกลุ่มหนึ่งถูกรบกวน แต่ละตัวเริ่มแสดงสีหน้าหงุดหงิดงุ่นง่าน

กี๊ซ!

ทันใดนั้น เสียงแผดร้องแหลมสูงอย่างโกรธเกรี้ยวก็ดังมาจากส่วนที่ลึกกว่าเดิม ฝูงหนูยักษ์ตาแดงที่เบียดเสียดกันแน่นขนัดเริ่มกระสับกระส่าย ต่างพากันปีนป่ายขึ้นสู่ผิวดิน และด้วยความโกรธ ดวงตากลมโตที่ปูดโปนจึงยิ่งแดงก่ำราวดั่งเลือดสด

จี๊ด ๆ!!

จี๊ด...

บนพื้นดิน ตามปากท่อระบายน้ำ หนูยักษ์ตาแดงเริ่มโผล่หัวออกมาทีละตัว ดวงตาสีแดงหม่นดูชวนขนหัวลุกในยามค่ำคืน

ทว่าบริเวณใกล้เคียงกับทางเข้าออกของท่อระบายน้ำแต่ละจุด ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาหลายคนกลับชักปืนพกออกจากเอวอย่างรวดเร็ว

"รายงานหัวหน้า ตำแหน่งหมายเลขเจ็ดมีหนูโผล่มา ขอคำสั่งด้วยครับ"

"ตำแหน่งหมายเลขหนึ่งมีหนูโผล่มา ขอคำสั่งด้วยครับ"

"ตำแหน่งหมายเลขห้ามีหนูโผล่มา..."

ใกล้กับบริเวณพื้นที่ทำงาน ซ่งเชียนเชียนกำลังยืนเคียงข้างคุณปู่ของเธอ เงยหน้าขึ้นชมการแสดงของไป๋เยฺว่ สองปู่หลานคุยพลางหัวเราะพลาง ซ่งเชียนเชียนส่งเสียงเชียร์ กระโดดดีใจ และปรบมืออย่างตื่นเต้นเป็นระยะ

"พี่เยฺว่สุดยอดไปเลยค่ะ! คุณปู่ คุณปู่รู้สึกยังไงบ้างคะ??"

"นั่นสินะ! น่าตกตะลึงจริง ๆ!"

คุณปู่ของซ่งเชียนเชียนพยักหน้า มองดูไป๋เยฺว่ที่อยู่กลางเวหา ดวงตาคู่นั้นที่ลึกล้ำและเป็นประกายฉายแววชื่นชมออกมาวูบหนึ่ง

"คิกคิก คุณปู่ดูตรงนี้คนเดียวไปก่อนนะคะ! หนูต้องไปเตรียมตัวแล้วค่ะ"

"อืม"

เมื่อมองดูหลานสาวของตัวเองกระโดดโลดเต้นเดินเข้าไปในห้องใต้เวทีอย่างร่าเริง คุณปู่ของซ่งเชียนเชียนก็ส่ายหน้าแล้วยิ้มบาง ๆ

"ผู้เฒ่าซ่งครับ!"

บอดี้การ์ดหนุ่มข้างกายผู้เฒ่าซ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"บริเวณโดยรอบมีหนูยักษ์ตาแดงปรากฏตัว จำนวนไม่น้อยเลย คาดว่าใต้ดินจะมีรังหนูครับ!"

สีหน้าที่ตื่นเต้นเล็กน้อยของผู้เฒ่าซ่งสงบนิ่งลงทันที

"รีบจัดการอพยพประชาชนเดี๋ยวนี้"

ชายหนุ่มกำลังจะรับคำสั่ง ไมโครโฟนแนบหูก็มีเสียงรายงานจากลูกน้องดังเข้ามาอีกระลอก

"หัวหน้าครับ หนูตำแหน่งหมายเลขหนึ่งหยุดอยู่ที่ปากท่อ ไม่กล้าออกมาครับ"

"หัวหน้า หนูตำแหน่งหมายเลขเจ็ดวนเวียนอยู่ตรงปากท่อ ดูเหมือนกำลังหวาดระแวงอะไรบางอย่างครับ!"

"หัวหน้า หนูตำแหน่งหมายเลขห้ากำลังชะเง้อมอง... นักมายากลบนฟ้า เยฺว่ครับ!"

ตามปากท่อระบายน้ำใต้ดินทุกจุดรอบลานกว้าง จู่ ๆ หนูยักษ์ตาแดงทั้งหมดก็หยุดชะงักอยู่ที่ปากหลุม หนูยักษ์ตาแดงแถวหน้าซ่อนตัวอยู่ในความมืด มองดูวิหคเพลิงไป๋เยฺว่บนท้องฟ้าด้วยความหวาดกลัว

หัวหน้าหนุ่มรีบรายงานข่าวนี้ให้ผู้เฒ่าซ่งทราบทันที ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมองไป๋เยฺว่ที่อยู่กลางอากาศเล็กน้อย

"หือ?"

ไป๋เยฺว่ยังคงบินอยู่กลางเวหา แจกของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ให้กับผู้ชมรอบนอก

เมื่อเข้าใกล้พื้นที่รอบนอก ด้วยสายตาอันเฉียบไว เขาก็สังเกตเห็นชายหนุ่มที่ถือปืนพกอยู่ตามปากท่อระบายน้ำทันที รวมถึงดวงตาสีแดงหม่นคู่แล้วคู่เล่าตรงปากท่อเหล่านั้นด้วย

หนูยักษ์ตาแดง!

ไป๋เยฺว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขากังวลเรื่องนี้มาโดยตลอด ไม่นึกเลยว่าจะต้องมาเจอเข้าจริง ๆ

ต้องอพยพแฟนคลับกับคนดู!

ความคิดแรกของเขาคือต้องรีบให้แฟนคลับถอยร่นออกไปโดยเร็ว ทว่าเขากลับพบความผิดปกติบางอย่าง หนูยักษ์ตาแดงพวกนี้มาถึงปากท่อแล้วแท้ ๆ แต่กลับไม่ยอมคืบหน้าต่อ...

เมื่อสังเกตเห็นว่าสายตาของหนูยักษ์ตาแดงจับจ้องมาที่ตัวเอง ไป๋เยฺว่ก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย!

นี่พวกมันกลัวมายากลของผมงั้นเหรอ??

ผมเก่งกาจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน??

แต่ช่างเถอะ การที่พวกมันหวาดกลัวจนไม่กล้าโผล่ออกมา ย่อมเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว

"ทุกคนชอบของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ที่ผมมอบให้ไหมครับ??"

ไป๋เยฺว่ตะโกนผ่านไมโครโฟน ขณะบินตรงไปยังตำแหน่งผู้ชมแถวนอกสุด พลางแจกของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ให้แก่พวกเขาไปด้วย

"ชอบมากค่า!!"

"กรี๊ด!! พี่เยฺว่ ฉันรักพี่นะ!"

ทุกแห่งหนที่ไป๋เยฺว่บินผ่าน เบื้องล่างล้วนเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องกู่ก้องอย่างบ้าคลั่ง

ฟิ้ว

เมื่อบินผ่านปากท่อระบายน้ำแห่งหนึ่ง ไป๋เยฺว่ก็สะบัดมือเบา ๆ ดอกกุหลาบและลูกอมจำนวนมากร่วงหล่นลงไป ตอบรับความเร่าร้อนดั่งเปลวเพลิงของเหล่าแฟนคลับ

ทว่าที่ปากท่อระบายน้ำ น้ำแข็งเย็นยะเยือกชั้นหนาเตอะกลับแช่แข็งปิดปากท่อเอาไว้จนมิด

จี๊ด

หนูยักษ์ตาแดงตัวที่อยู่ด้านนอกสุดหลบหนีไม่ทัน ถูกแช่แข็งติดอยู่ด้านในทันที ส่วนหนูยักษ์ตาแดงตัวอื่น ๆ ต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดกลัว

กลุ่มชายหนุ่มถือปืนโดยรอบแหงนหน้ามองไป๋เยฺว่ที่บินโฉบผ่านไป สีหน้าฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย

"หัวหน้า เยฺว่แช่แข็งปากท่อตำแหน่งหมายเลขห้าแล้วครับ หนูยักษ์ตาแดงสองตัวถูกแช่แข็ง"

"ปากท่อตำแหน่งหมายเลขเจ็ดถูกเยฺว่แช่แข็งแล้วครับ"

ริมพื้นที่ทำงาน เมื่อมองดูไป๋เยฺว่ที่บินอยู่กลางอากาศ แววตาอันสงบนิ่งของเหล่าซ่งก็เกิดระลอกคลื่นขึ้นอีกครั้ง เขาพยักหน้าเล็กน้อย

"สั่งให้พวกนักรบเฝ้าปากท่อระบายน้ำแต่ละจุดไว้ให้ดี อย่าให้ประชาชนเข้าใกล้"

"รับทราบครับ"

"กรี๊ด!! พี่เยฺว่!"

"สามีขา ฉันเป็นภรรยาตัวน้อยของพี่นะ!"

"ฮ่าๆๆ นังชะนีหน้าด้าน ไม่อายบ้างเลยนะ!!"

บรรยากาศภายในคอนเสิร์ตยังคงร้อนแรงอย่างต่อเนื่อง

ทางเขตเหนือซึ่งอยู่ห่างจากเวทีพอสมควร ด้านนอกอัฒจันทร์ผู้ชมก็มีกลุ่มนักรบล้อมปากท่อระบายน้ำแห่งหนึ่งไว้เช่นกัน ปากท่อตรงนี้ใหญ่กว่าจุดอื่นเล็กน้อย และมีหนูยักษ์ตาแดงสองถึงสามตัวปีนขึ้นมาบนพื้นดินแล้ว

จี๊ด!

อาจเพราะอยู่ห่างออกไป ความหวาดหวั่นของหนูยักษ์ตาแดงจึงลดลงไปบ้าง หนูยักษ์ตาแดงตัวหน้าสุดเปิดฉากจู่โจม กระโจนเข้ากัดใส่นักรบคนหนึ่งทันที

นักรบมีสีหน้าตึงเครียด เบื้องบนยังไม่ออกคำสั่งให้ยิง...

ฟิ้วๆ

ขณะที่พวกเขากำลังเตรียมละทิ้งปืนแล้วใช้การต่อสู้ระยะประชิด เสาน้ำแข็งแหลมคมหลายเล่มกลางเวหาก็บินเฉียดศีรษะพวกเขาไป

จี๊ด

หนูยักษ์ตาแดงสองสามตัวบนพื้นถูกหนามน้ำแข็งแทงทะลุร่าง ตรึงแน่นอยู่กับพื้นดินทันที

จี๊ดๆ

หนูยักษ์ตาแดงตัวอื่น ๆ สัมผัสได้ถึงวิกฤต ต่างพากันหดหัวกลับเข้าไปในท่อ และวินาทีถัดมา ปากท่อก็ถูกชั้นน้ำแข็งเย็นยะเยือกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา

เสียงโห่ร้องของผู้ชมฝั่งนี้พลันดังกึกก้องขึ้นมา

"ว้าว!!"

"พี่เยฺว่ พี่เยฺว่ พี่เยฺว่"

"กรี๊ด!! พี่เยฺว่"

ขณะที่ผู้ชมทุกคนต่างแหงนหน้ามองไป๋เยฺว่ เด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งที่อยู่นอกสุดกำลังกอดตุ๊กตาหมีขี่คออยู่บนบ่าของชายคนหนึ่ง ดูเหมือนเธอจะได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงค่อย ๆ หันศีรษะไปมอง