ตอนที่ 86 กลเล็ก ๆ - วิชาคืนชีพ

"เอาศพไปเร็ว!"

ทหารหลายนายช่วยกันยกซากหนูยักษ์ตาแดงขึ้นมา ส่วนทหารวงนอกคอยจับตาดูพวกผู้ชมอยู่ตลอดเวลา

"พรางตัวเร็ว มีเด็กผู้หญิงมองมาแล้ว"

พอได้ยินเสียงเตือน ทหารกลุ่มที่แบกซากอยู่ก็รีบซ่อนซากหนูยักษ์ตาแดงไว้ข้างหลังตัวเองทันที

"คุณพ่อ! ดูสิคะ พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่อะ?"

เด็กหญิงมองกลุ่มทหารนอกเครื่องแบบลับ ๆ ล่อ ๆ ด้านหลังด้วยความสงสัย ในหัวน้อย ๆ เต็มไปด้วยคำถาม แล้วก็เอามือตบหัวพ่อเบา ๆ

พ่อของเด็กหญิงกำลังจะหันหลังกลับไปดู ทว่าจู่ ๆ ก็เห็นไป๋เยฺว่บินตรงมาทางพวกตนเสียก่อน

"เสี่ยวหลิน ดูเร็ว! ดูนั่น! บนฟ้า พี่ชายคนโปรดของลูกบินมาแล้ว!"

พ่อของเด็กหญิงตื่นเต้นจนหน้าบาน ตัวเขาเองก็เป็นแฟนคลับตัวยงของไป๋เยฺว่เหมือนกัน

"หนูน้อย!"

ไป๋เยฺว่ที่อยู่กลางเวหา สะบัดเสื้อคลุมสีขาวอย่างสง่างามผ่าเผย ชั่วพริบตานั้น ไพ่จำนวนนับไม่ถ้วนก็พวยพุ่งปลิวกระจายออกมาจากตัวเขาราวกับสายน้ำ

ไพ่ส่วนใหญ่ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาอย่างช้า ๆ แต่มีไพ่ไม่น้อยเลยที่หยุดนิ่งลอยคว้างอยู่กลางอากาศ เรียงตัวต่อกันเป็นแถวทอดยาวไปยังจุดที่เด็กหญิงยืนอยู่ ราวกับขั้นบันได

"กรี๊ด!! พี่ชาย!!!"

เสียงของไป๋เยฺว่ดึงความสนใจของเด็กหญิงกลับมาทันที พอเห็นว่าเป็นไป๋เยฺว่ เธอก็แหกปากร้องด้วยความดีใจสุดขีด ส่วนเรื่องพวกทหารนอกเครื่องแบบด้านหลังนั้นก็ลืมไปหมดสิ้นแล้ว

มุมปากของไป๋เยฺว่ผุดรอยยิ้มบาง ๆ ขึ้นมา

ทันใดนั้น ปีกเปลวไฟด้านหลังก็พลันสลายหายไป ก่อนที่เขาจะยกเท้าก้าวเหยียบลงบนไพ่ที่เรียงตัวเป็นแนวไปยังเด็กหญิง

ก้าวที่หนึ่ง สองก้าว

การเหยียบลงบนไพ่ราวกับกำลังเดินลงบันได และทุกย่างก้าวที่เดินผ่านไป ไพ่ที่อยู่ด้านหลังก็คล้ายกับสูญเสียจุดค้ำจุนไปกะทันหัน ค่อย ๆ ปลิวร่วงหล่นลงมา

ผู้ชมด้านล่างเบิกตากว้างจ้องมองตาไม่กะพริบ ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างตื่นเต้นถ่ายรูปและอัดคลิปกันยกใหญ่! ยอดคนดูในห้องไลฟ์ทะลุสามสิบล้านคนไปแล้ว ทั่วทั้งห้องไลฟ์ตอนนี้นี่แทบคลั่ง

Σ(っ°Д°;)っ

แงงงง! Ｏ(≧O≦)Ｏ

เชี่ยเอ๊ย! นี่มัน นี่มัน

โคตรโหด พี่เบิ้มของนิวตันยังต้องกราบ โคตรเจ๋งระดับเทพ!

หรือว่ามีอะไรที่ล่องหนอยู่ คอยพยุงพี่เยฺว่เอาไว้เหรอ??

@แฉมายากล-เสี่ยวเฉียง พี่เฉียง มาดูเร็วว่านี่มันกลอะไร!

@แฉมายากล-เสี่ยวเฉียง

ทางด้านอินฟลูฯ เสี่ยวเฉียงนั้นอยู่ไกลเกินไปจนมองไม่ชัด ได้แต่อาศัยดูผ่านจอใหญ่ข้าง ๆ พอมองเห็นไป๋เยฺว่เหยียบไพ่เดินตรงไปหาเด็กหญิง ตาของเขาก็เบิกกว้าง (⊙ˍ⊙) ยืนอึ้งค้างเป็นซอมบี้ไปตรงนั้นเลย

ไป๋เยฺว่เหยียบลงบนไพ่ใบสุดท้าย ก่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยกับเด็กหญิงตรงหน้า "หนูน้อย ยืมตุ๊กตาหมีของหนูให้พี่หน่อยได้ไหมครับ?"

"ดะ...ได้ค่ะ!"

เด็กหญิงตื่นเต้นจนนัยน์ตาเป็นประกายวิบวับ

"กรี๊ดดด!!"

"พี่เยฺว่!!"

"พี่เยฺว่ พี่เยฺว่ พี่เยฺว่!!"

แฟนคลับและผู้ชมรอบข้างต่างส่งเสียงตะโกนและกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง คอแต่ละคนขึ้นสีแดงก่ำ เสียงก็เริ่มแหบแห้งกันหมดแล้ว

ไป๋เยฺว่ยิ้มรับตุ๊กตาผ้ามาจากเด็กหญิง

"เชื่อไหม ว่าพี่เสกให้ตุ๊กตาหมีของหนูมีชีวิตขึ้นมาได้?"

ตอนแรกคิดว่าเด็กหญิงจะส่ายหน้า หรืออย่างน้อยก็น่าจะลังเลคิดสักพัก แต่คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเธอจะพยักหน้าหงึก ๆ โดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด

"เชื่อค่ะ!"

เล่นเอาไป๋เยฺว่ไปไม่เป็นเลยทีเดียว เขาหัวเราะเบา ๆ อยู่สองสามที จากนั้นก็ยื่นมือไปลูบหัวน้อย ๆ ของเธอ

"ดูให้ดีนะ!"

ไป๋เยฺว่ปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลลง ก่อนจะถือตุ๊กตาหมีค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

จากนั้นเขาก็ปล่อยมือทั้งสองข้าง ตุ๊กตาหมีพลันลอยเคว้งอยู่กลางอากาศใต้ฝ่ามือของไป๋เยฺว่อย่างน่าอัศจรรย์

"ว้าว!!"

ผู้คนรอบข้างและด้านล่างส่งเสียงฮือฮาดังระงม

ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงและอยากรู้อยากเห็นของทุกคน นิ้วมือทั้งสองข้างของไป๋เยฺว่ก็ขยับไปมาราวกับกำลังชักหุ่นเชิด ตุ๊กตาหมีเริ่มขยับตัว แล้วก้าวเดินไปมากลางอากาศเหมือนคนจริง ๆ

"กรี๊ด!! น้องหมีของหนูมีชีวิตจริง ๆ ด้วย! คุณพ่อ ดูสิคะ!"

เด็กหญิงกรีดร้องพลางตบหัวพ่อรัว ๆ พ่อของเธอก็มองดูด้วยความตะลึงงันเช่นกัน

เชี่ยเอ๊ย! มีม้วนหน้าด้วย!

เต้น มันเต้นอยู่! สตรีทแดนซ์! ชะชะช่า! วอลต์ซ!! โคตรเจ๋งเลยว่ะ!!!

ความสนใจของทุกคนถูกดึงดูดไปที่ตุ๊กตาหมีซึ่งไป๋เยฺว่กำลังควบคุมอยู่ เสียงกรีดร้องและเสียงโห่ร้องดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย!

ส่วนพวกทหารนอกเครื่องแบบด้านหลัง ก็อาศัยจังหวะนี้ขนย้ายซากหนูยักษ์ตาแดงออกไปได้สำเร็จ พร้อมกับหาของมาบังฝาท่อระบายน้ำเอาไว้ชั่วคราว

"น้องหมีของหนู!"

ผ่านไปครู่ใหญ่ ไป๋เยฺว่ก็บังคับตุ๊กตาหมีให้เดินกลับไปหาเด็กหญิง เด็กหญิงดีใจรีบกอดมันเอาไว้แนบแน่น

"พี่เยฺว่ พี่เยฺว่!!!"

"พี่เยฺว่ขา!"

ผัวขา ฉันรักคุณนะคะ! จุ๊บๆๆ

ไป๋เยฺว่ยื่นมือไปจับกับเหล่าแฟนคลับที่ตื่นเต้นกระตือรือร้นอยู่ด้านล่าง เมื่อได้สัมผัสอย่างใกล้ชิด สาวๆ หลายคนก็ดีใจจนเป็นลมล้มพับไปตามๆ กัน ส่วนแฟนคลับและผู้ชมในโซนอื่นรวมถึงในห้องไลฟ์ต่างอิจฉาตาร้อนจนเซลล์แทบจะแยกชั้น

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า มุมที่อยู่ริมสุดขอบขนาดนี้ จะได้มีปฏิสัมพันธ์ใกล้ชิดกับไป๋เยฺว่มากที่สุดแบบนี้กันล่ะเนี่ย!!!

หลังจากมีปฏิสัมพันธ์กับแฟนคลับฝั่งนี้อยู่ครู่หนึ่ง ไป๋เยฺว่ก็ยืนขึ้น

"ผมจะแสดงกลเล็กๆ ที่มหัศจรรย์สักหน่อยให้ทุกคนได้ดู สะพานหิมะเนรมิต!"

พูดพลาง ไป๋เยฺว่ก็จัดหมวกมายากลให้เข้าที่

เป๊าะ!

สิ้นเสียงดีดนิ้ว สะพานหิมะกว้างครึ่งเมตรก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า แล้วค่อยๆ ทอดยาวตรงไปยังเวทีใจกลางงานอย่างช้าๆ

ว้าว!!! อึ้งไปเลย

ทั่วทั้งงานส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาอีกระลอก

ไป๋เยฺว่โบกมือให้เด็กหญิงที่กำลังตื่นเต้นดีใจ ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนสะพานหิมะ แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าสู่ใจกลางเวทีทีละก้าวท่ามกลางสายตานับหมื่นที่จับจ้อง

"โคตรเท่เลยอะ!!"

"ทำไมฉันเหมือนเห็นเงาของเจ้าหญิงหิมะเลยล่ะเนี่ย? อ๊ะ ไม่สิ! ต้องเรียกว่าเจ้าชายหิมะถึงจะถูก!!"

"พร็อพพวกนี้ของพี่เยฺว่ต้องหมดเงินไปเท่าไหร่กันเนี่ย?? ไม่รู้ว่าคอนเสิร์ตนี้จะได้กำไรคุ้มทุนไหมนะ"

ในห้องไลฟ์:

ทำไมกูรู้สึกเหมือนเวทมนตร์เลยวะ? (ใส่อีโมจิหมากันทัวร์ลง)

@แฉมายากล-เสี่ยวเฉียง พี่เฉียงไปไหนแล้ววะ? ทำไมหายหัวไปตั้งนานไม่โผล่มาเลย?

เมื่อมองแผ่นหลังของไป๋เยฺว่ที่เดินห่างออกไป เด็กหญิงตัวน้อยก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับไปมองอีกครั้ง

"คุณพ่อคะ คุณน้าพวกนั้นกำลังทำอะไรกันเหรอคะ?"

พ่อของเด็กหญิงหันไปมอง ใบหน้ายังคงเปื้อนรอยยิ้มตื่นเต้น

"อ๋อ! คุณน้าพวกนั้นน่ะ น่าจะเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบน่ะลูก!"

"อ๋อ! ที่แท้ก็คุณน้าตำรวจนี่เอง!"

เด็กหญิงตัวน้อยโบกมือให้อย่างร่าเริง

เหล่าเจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบระบายยิ้มบางๆ พลางโบกมือตอบ ความตึงเครียดอันหนักอึ้งในใจ เมื่อได้เห็นท่าทางของเด็กหญิงตัวน้อยและเสียงโห่ร้องยินดีของผู้ชม ก็พลันมีเจตจำนงอันแน่วแน่ผุดขึ้นมาในหัวใจ

ตราบใดที่พวกเรายังยืนอยู่ตรงนี้ จะไม่ยอมให้ประชาชนต้องได้รับบาดเจ็บเด็ดขาด

"จุดที่หนึ่งปลอดภัย"

"จุดที่เจ็ดปลอดภัย พวกหนูถอยกลับไปแล้ว!"

บริเวณข้างพื้นที่ปฏิบัติงาน ผู้เฒ่าซ่งฟังรายงานแล้วคิ้วขาวก็คลายลงเล็กน้อย ทว่าในใจกลับยิ่งทวีความหนักอึ้ง ภัยหนูระบาดในเมืองโม่วตู ร้ายแรงและเร่งด่วนเกินกว่าที่คาดคิดไว้มากนัก!

อีกด้านหนึ่ง ไป๋เยฺว่เดินขึ้นมาถึงบนเวทีแล้ว

"กลชุบชีวิตตุ๊กตาหมีเมื่อกี้นี้ ทุกคนอาจจะยังมองเห็นไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ ถ้าอย่างนั้นต่อไป เพื่อให้ทุกคนมองเห็นชัดๆ เรามาชุบชีวิตตุ๊กตายักษ์กันดีกว่า!"

"ตัวใหญ่เหรอ?"

สายตาของผู้ชมทุกคนต่างหันไปมองใต้เวทีพร้อมเพรียงกัน ตรงนั้นมีตุ๊กตายักษ์อยู่สองตัว

ตัวหนึ่งคือเสวี่ยหวัง อีกตัวคือกิเลน

ซึ่งเป็นมาสคอตของผู้สนับสนุนอย่างเถียนเถียนมี่มี่และมือถือหัวเซี่ยตามลำดับ แต่ละตัวมีความสูงกว่าสามเมตรเลยทีเดียว!!

"ไม่จริงน่า! พี่เยฺว่ อย่าบอกนะว่าจะเชิดมาสคอตตัวใหญ่ขนาดนั้นน่ะ???"

และก็เป็นไปตามคาด ท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของทุกคน ไป๋เยฺว่เดินตรงเข้าไปหามันจริงๆ