ตอนที่ 99 เครื่องบดเนื้อมนุษย์

"หัวหน้าครับ ข้างหลังก็โดนพวกหนูล้อมไว้หมดแล้ว!"

เหล่านักรบหน่วยเฟยเอ๋อทางด้านหลังรายงานอย่างฉุกละหุก

ขณะที่หนูยักษ์ตาแดงเบื้องหน้าหลั่งไหลเข้ามาดั่งเกลียวคลื่น ตามปากรูเล็ก ๆ รอบอุโมงค์ก็มีหนูยักษ์ตาแดงมุดออกมาเป็นจำนวนมาก ทางฝั่งที่พวกเขาเพิ่งเข้ามาก็มีเช่นกัน เพียงแต่ไม่หนาแน่นเท่าทิศทางข้างหน้า

โฮก!!!

โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนค่อย ๆ ถอยร่นอย่างระแวดระวัง พลังการต่อสู้เดี่ยวของพวกมันแข็งแกร่งมาก แต่ละตัวรับมือกับหนูยักษ์ตาแดงหลักสิบตัวได้สบาย ๆ

ทว่าหนูยักษ์ตาแดงในถ้ำหนูแห่งนี้มีนับหมื่นตัว พวกมันไม่ได้แค่คลานเข้ามา แต่โถมซัดเข้ามาเหมือนคลื่นซัดจริง ๆ คนที่เป็นโรคกลัวรูหรือกลัวอะไรที่รวมตัวกันแน่นหนามาเห็นภาพนี้เข้า คงได้ช็อกตายคาที่แน่

"ยิง!"

หัวหน้าหลิวออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด

วินาทีต่อมา เสียงปืนรัวสนั่นบาดแก้วหูดัง ปัง ปัง ปัง แทรกด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของพวกหนูยักษ์

"แย่แล้ว! หัวหน้าครับ ข้างหน้าหนูยักษ์ตาแดงมันเยอะเกินไป อำนาจการยิงเรากดพวกมันไม่อยู่!!"

ยิงไปได้เพียงครู่เดียว สีหน้าของนักรบแนวหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

ตอนนี้พวกเขายังคงสาดกระสุนอย่างบ้าคลั่ง แม้จะมีโก่วตั้นกับพวกบังวิสัยทัศน์ด้านหน้าไปบ้าง แต่ด้วยการฝึกฝนมาอย่างดี พวกเขายังคงเล็งยิงหนูยักษ์ที่พุ่งเข้ามาได้อย่างแม่นยำ

ทว่าแม้พวกเขาจะระบายกระสุนออกไปชุดแล้วชุดเล่า ก็ยังไม่อาจหยุดการรุกคืบของฝูงหนูยักษ์ตาแดงได้เลย กระสุนที่ยิงออกไปเปรียบเสมือนสาดลงสู่คลื่นทะเล ทำได้เพียงสาดประกายเลือดออกมาเล็กน้อย ก่อนจะถูกคลื่นหนูด้านหลังกลืนกินหายไปในพริบตา

โฮก!

กรู๊ววว!!

หนูยักษ์ตาแดงจำนวนมากพุ่งประชิดถึงตัวแล้ว โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนและพรรคพวกจึงต้องทุ่มสุดกำลัง กรงเล็บตวัดฟาดฟัน คมเขี้ยวบดขยี้หัวของหนูยักษ์ตัวแล้วตัวเล่า

เพียงการปะทะระลอกแรก ก็มีหนูยักษ์ตาแดงล้มตายแทบเท้าพวกมันนับไม่ถ้วน สู้ไปได้ไม่กี่กระบวนท่า พวกมันก็ฆ่าฟันจนตาแดงก่ำ ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูที่ชอบทำตัวบ๊อง ๆ ในห้องไลฟ์หายวับไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงกลิ่นอายดุร้ายป่าเถื่อนน่าสะพรึงกลัว

ทางด้านหลังและปีกทั้งสองข้าง นักรบหน่วยเฟยเอ๋อส่วนใหญ่กระจายกำลังคุ้มกัน จับกลุ่มกันสองสามคนประสานงานอย่างรู้ใจ แรงกดดันเบากว่าด้านหน้าเล็กน้อย จึงพอจะยันฝูงหนูยักษ์ตาแดงเอาไว้ได้

สถานีรถไฟใต้ดินหมิงจู กองบัญชาการรบชั่วคราว

นายทหารหลายนายเห็นภาพคลื่นหนูที่ถาโถมเข้ามาผ่านหน้าจอก็มีสีหน้าตึงเครียด สายตาของเหล่าซ่งก็เคร่งขรึมขึ้นเช่นกัน เขากำลังจับจ้องแผ่นหลังของไป๋เยฺว่อย่างไม่วางตา

"ศูนย์บัญชาการ เราเผชิญหน้ากับหนูยักษ์ตาแดงฝูงใหญ่ สถานการณ์วิกฤต ขอคำสั่งด่วนครับ"

"แย่ชะมัด! อาวุธเบารับมือกับหนูจำนวนมหาศาลขนาดนี้ไม่ไหวแน่"

หัวหน้าหลิวยิงปืนไปด้วย พลางติดต่อกลับไปหาเหล่าซ่ง

"ทุกอย่างให้ฟังคำสั่งของเยฺว่"

พอได้ยินคำตอบของเหล่าซ่ง หัวหน้าหลิวก็หันไปมองไป๋เยฺว่ที่เอาแต่จ้องลึกเข้าไปในอุโมงค์เบื้องหน้า แล้วเอ่ยอย่างร้อนรน "เยฺว่ การบุกของหนูยักษ์ตาแดงรุนแรงเกินไป อำนาจการยิงของเรากดไม่อยู่ ผมเสนอให้ถอยก่อนแล้วเปลี่ยนเส้นทางอื่น"

แม้พวกเขาจะไม่กลัวตาย แต่ก็ไม่อยากสละชีพอย่างไร้ความหมาย อย่างน้อยก็ต้องยันไปให้ถึงส่วนลึกสุดของถ้ำหนูเสียก่อน!

"อำนาจการยิงไม่พอ? ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก"

ไป๋เยฺว่พูดอย่างสุขุม มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย สายตามองทะลุคลื่นหนูที่โก่วตั้นกับพวกช่วยยันไว้ชั่วคราว พุ่งตรงไปยังจุดหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไป

ที่เขายังไม่ลงมือแต่แรก เป็นเพราะกลัวว่าจะทำให้ราชาหนูของถ้ำหนูแห่งนี้ตื่นตกใจจนหนีเตลิดไป

ทว่าตอนนี้ เขาล็อกตำแหน่งของราชาหนูได้แล้ว

ไม่มีงั้นเหรอ???

หัวหน้าหลิวยังคงลั่นไกต่อเนื่อง แอบมองไป๋เยฺว่ด้วยความประหลาดใจไม่ได้

"โก่วตั้น เสี่ยวฟั่นถวน ถอยออกมา"

กรู๊ววว!!!

แม้โก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนจะฆ่าจนติดลมแล้ว แต่พอได้ยินเสียงของไป๋เยฺว่ พวกมันก็ล่าถอยทันที เฉวี่ยนอีกับพวกเห็นลูกพี่ทั้งสองถอย ก็รีบตามมาติด ๆ บนร่างของพวกมันทั้งสี่ตัวโดนหนูยักษ์ตาแดงกัดเป็นแผลเหวอะหวะ เลือดสด ๆ ไหลรินออกมาไม่หยุด

ถ้าไม่ใช่เพราะโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนยังคงสู้ตะลุมบอนอย่างดุเดือด พวกมันคงวิ่งหนีเตลิดไปตั้งนานแล้ว

ทว่าสิ่งที่พวกมันไม่รู้ก็คือ หากไม่มีไป๋เยฺว่อยู่ตรงนี้ เสี่ยวฟั่นถวนกับโก่วตั้นคงวิ่งเตลิดไปไกลกว่าพวกมันเสียอีก

จี๊ด ๆ ๆ ๆ!!

พอเห็นว่าโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนถอยร่น ฝูงหนูก็พุ่งทะลักเข้ามาทันที

เยฺว่จะทำอะไร? ทำไมเบื้องบนถึงเชื่อมั่นขนาดนั้นว่าเขาจะกำจัดหนูกลายพันธุ์ที่น่ากลัวพวกนี้ได้?

หัวหน้าหลิวและทหารอีกหลายนายทั้งกังวลทั้งสงสัย เมื่อรู้ว่าไป๋เยฺว่กำลังจะลงมือ เขาจึงตะโกนถามเสียงดัง

"เยฺว่ จะให้พวกเราช่วยสนับสนุนยังไง?"

"ปกป้องตัวเองให้ดีก็พอครับ"

ไป๋เยฺว่ก้าวเดินไปข้างหน้า ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลัง

(⊙o⊙)???

ปกป้องตัวเองเนี่ยนะ??

หัวหน้าหลิวแทบจะตั้งสติไม่ทัน มือหนึ่งคอยยิงสังหารหนูยักษ์ตาแดงที่พุ่งพรวดออกมาจากด้านข้าง อีกมือก็คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของไป๋เยฺว่ตลอดเวลา

จี๊ดๆ!!

ด้านหน้า หนูยักษ์ตาแดงโถมทะลักมาถึงตรงหน้าไป๋เยฺว่แล้ว พวกมันแยกเขี้ยวฟันแทะแหลมคม บางตัวถึงกับกระโจนใส่หน้าเขาแล้วด้วยซ้ำ

ทำไมยังไม่ลงมืออีก? อันตรายนะเว้ย!

สีหน้าของหัวหน้าหลิวเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ทว่าโก่วตั้นกับเสี่ยวฟั่นถวนกลับกำลังทำความสะอาดคราบเลือดบนกรงเล็บอย่างสบายอารมณ์ ไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย

วินาทีต่อมา รอบกายของไป๋เยฺว่พลันมีประกายแสงเย็นเยียบวูบวาบพุ่งผ่านไปด้วยความเร็วสูง

ชึ่บ ชึ่บ ชึ่บ

จี๊ดๆๆ!!!

จี๊ดๆๆ!!

หนูยักษ์ตาแดงที่พุ่งเข้ามาถูกแสงเย็นเยียบเฉือนผ่าน เลือดสาดกระเซ็นเป็นละอองบุปผาโลหิต เคล้าไปกับเสียงกรีดร้องโหยหวน ไม่ว่าพวกมันจะดาหน้าเข้ามามากเพียงใด ก็ไม่อาจเข้าใกล้ไป๋เยฺว่ได้แม้แต่คืบเดียว

(゜ロ゜)!!!

หัวหน้าหลิวและเหล่านักรบที่คอยจับตาดูอยู่ต่างอ้าปากค้างตาค้าง ได้แต่เหนี่ยวไกยิงปืนไปตามสัญชาตญาณราวกับหุ่นยนต์

พอได้สติ เพ่งสายตามองดูดีๆ ถึงได้เห็นรางๆ ว่าสิ่งที่แผ่ประกายแสงเย็นเยียบอยู่รอบตัวไป๋เยฺว่นั้น คือหนามน้ำแข็งที่พุ่งบินฉวัดเฉวียนด้วยความเร็วสูง

นึ...นี่มันมายากลเหรอ???

ไม่! ไม่ใช่แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์!!!

ณ สถานีรถไฟใต้ดินหมิงจู เหล่าซ่งผู้สุขุมเยือกเย็นมาตลอด แววตาก็พลันปรากฏความตื่นเต้นระทึกใจขึ้นมาเช่นกัน

นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะมีไม้ตายแบบนี้อยู่ด้วย!

หนามน้ำแข็งที่บินวนเวียนอยู่รอบกายไป๋เยฺว่มีเกือบหนึ่งร้อยเล่ม ยิ่งไปกว่านั้น หนามน้ำแข็งแต่ละเล่มที่พุ่งทะลวงออกไปในแต่ละครั้ง ไม่ได้สังหารแค่ตัวเดียว แต่หนูยักษ์ตาแดงทุกตัวที่ขวางวิถีบินของมันจะถูกสังหารจนเรียบวุธ

คลื่นฝูงหนูอันหนาทึบหยุดชะงักลงตรงแทบเท้าของไป๋เยฺว่ ไม่อาจขยับคืบหน้าได้เลยแม้แต่น้อย

และทุกย่างก้าวที่ไป๋เยฺว่ก้าวเดินไปข้างหน้า ซากศพของหนูยักษ์ตาแดงใต้ฝ่าเท้าก็ยิ่งทับถมหนาขึ้นเรื่อยๆ เวลานี้เขาไม่ต่างอะไรกับเครื่องบดเนื้อในร่างมนุษย์ ทุกหนแห่งที่เขาย่างกรายผ่าน หนูยักษ์ตาแดงทั้งหมดล้วนถูกบดขยี้แหลกลาญ!!!

ภายในอุโมงค์ราชาหนูอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง บนพื้นเริ่มมีธารเลือดไหลรินช้าๆ จนกลายเป็นลำธารสายสีแดงฉาน

จี๊ดๆๆ!!!

หนูยักษ์ตาแดงด้านหน้าเริ่มหวาดกลัว คิดจะถอยหนี ทว่าคลื่นหนูจากด้านหลังยังคงโถมดันเข้ามาอย่างต่อเนื่อง หนูยักษ์ตาแดงจำนวนมากยังไม่ทันได้คิดตัดสินใจว่าจะเผ่นหนีสุดชีวิตหรือสู้ตาย ก็ถูกหนามน้ำแข็งแทงทะลุร่างไปเสียก่อน

ฝูงหนูยักษ์ตาแดงที่ทะลักมาจากเบื้องหน้าทับถมกองพะเนิน จนแทบจะปิดกั้นอุโมงค์จนมิด เมื่อทอดสายตามองไป มีแต่ดวงตาสีแดงก่ำและฟันแทะแหลมคมสะท้อนแสงเย็นยะเยือก ช่างเป็นภาพที่ชวนขนพองสยองเกล้าอย่างยิ่ง

รองเท้าของฉัน...

ทว่าไป๋เยฺว่กลับไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านั้นเลย เขาก้มลงมองรองเท้าสีขาวคู่โปรดของตนที่เปรอะเปื้อนจนกลายเป็นสีแดงพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

จากนั้น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหล่าสมาชิกหน่วยผีเสื้อกลางคืน ร่างของเขาก็ค่อยๆ ลอยตัวขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ

เชี่ยเอ๊ยยย!!!

เหล่านักรบหน่วยผีเสื้อกลางคืนที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีถึงกับหลุดสบถคำหยาบออกมา คลื่นฝูงหนูที่เคยกดดันพวกเขาจนเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาต กลับถูกเยฺว่สยบลงง่ายๆ แบบนี้น่ะเหรอ???

ในเวลาเดียวกัน คำคมประจำตัวของไป๋เยฺว่ก็ดังก้องขึ้นในหัวของพวกเขาอย่างช้าๆ

ทุกคนต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์!!

(﹁﹁)

นี่มันวิทยาศาสตร์ตรงไหนวะ? ต่อให้เป็นกลศาสตร์ควอนตัมก็อธิบายไม่ได้มั้งเนี่ย?

"เกาทัณฑ์หมื่นเล่ม"

ทันใดนั้น เมื่อได้ยินเสียงของไป๋เยฺว่แว่วมา พวกหัวหน้าหลิวก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงอีกครั้งจนลูกตาแทบจะถลนออกมาเป็นกระดิ่งทองเหลือง!!