ตอนที่ 100 เตาหลอมพลังงานของชุมชนก็อบลิน

ตอนนี้ซุนซานทงไม่เหลือความเย่อหยิ่งอีกแล้ว ว่านอนสอนง่ายราวกับหลานตัวน้อย พลางพยักหน้าหงึก ๆ ไม่หยุด "ผมผิดไปแล้ว ผมยอมแล้วครับ ได้โปรดอย่าทรมานผมอีกเลย"

ตอนนี้เขาเสียใจจริง ๆ ที่รนหาที่มาที่นี่

"ดีมาก ผมพอใจท่าทีตอนนี้ของคุณ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพวกเราก็กลับมาคุยเรื่องค่าชดเชยกันต่อเถอะ

จริง ๆ แล้วผมเป็นคนคุยง่ายมากนะ ถ้าคุณทำตัวดี ๆ แต่แรก จะต้องมาทนทุกข์แบบนี้ทำไม"

หลินจิ่วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางบอกหรอกว่าเจตนาแท้จริงของตัวเองคือการเชือดไก่ให้ลิงดู

"ครับ ๆ ต่อไปผมจะปรับปรุงตัวแน่นอนครับ" ซุนซานทงเอ่ยอย่างว่าง่ายเป็นที่สุด

จากนั้น หลินจิ่วก็เบนสายตาไปมองคนอื่น ๆ ของบริษัทก็อบลิน

"พวกเราก็เหมือนกันครับ"

คนของบริษัทก็อบลินต่างพากันแสดงจุดยืน บอกว่าพวกตนจะเชื่อฟังเป็นอย่างดีแน่นอน

"อืม... ไม่เลว ถ้าแบ่งเท่า ๆ กันจากหกสิบล้านนี้ ตกคนละประมาณหนึ่งล้านหกแสน" หลินจิ่วลองคำนวณดู

"พวกเราจะลองรวบรวมดูครับ"

ซุนซานทงไม่กล้าปฏิเสธ คนกลุ่มนั้นจึงช่วยกันรวบรวมไปมาตรงนั้น สุดท้ายก็ได้ไม่ถึงสิบล้านเหรียญวิญญาณ

ยังห่างไกลจากหกสิบล้านอยู่มากโข

"พนักงานขายครับ พวกเราหามาได้แค่นี้จริง ๆ" ซุนซานทงเอ่ยเสียงอ่อย

"งั้นเหรอ... ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้ คงต้องเอาเนื้อเยื่ออวัยวะภายในบนตัวพวกคุณมาค้ำประกัน จนกว่าจะจ่ายหนี้ครบทั้งหมด"

หลินจิ่วลูบคาง ตราบใดที่สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติยังไม่ตาย เนื้อเยื่ออวัยวะภายในก็จะฟื้นฟูขึ้นมาเรื่อย ๆ

ทว่าการฟื้นฟูอวัยวะภายในของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติแต่ละชนิดนั้นไม่เหมือนกัน

บางตัวอาจงอกใหม่ได้ในไม่กี่วัน แต่บางตัวอาจต้องใช้เวลาหลายปีหรือกระทั่งหลายสิบปี

"พวกคุณไม่ต้องกังวลไป พูดตามตรง ฝีมือผมดีมาก ไม่ทำให้พวกคุณรู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่นิดเดียวแน่นอน"

หลินจิ่วชักมีดเฉือนไตออกมาอีกครั้ง

ขณะที่เขากำลังจะลงมือนั้นเอง เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก็ดังแว่วเข้ามา

หันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นผู้จัดการซีไซย่า

"ผู้จัดการ คุณมาแล้ว"

หลินจิ่วรีบก้าวเข้าไปหา ในเมื่อเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ขึ้นที่นี่ ซีไซย่าก็คงได้รับข่าวตั้งนานแล้วแน่นอน

"หลินจิ่ว รู้ไหมว่าความประมาทเลินเล่อของเธอทำให้บริษัทเสียหายไปมากแค่ไหน"

ซีไซย่าเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาดูไม่ออกว่าอารมณ์ดีหรือร้าย

แต่ท่าทีแบบนี้นี่แหละที่กลับดูมีอำนาจน่าเกรงขามที่สุด

"ขอโทษจริง ๆ ครับ ครั้งนี้เป็นความประมาทของผมจริง ๆ ตอนนี้ผมสงบความวุ่นวายในชุมชนลงได้แล้ว และกำลังเรียกร้องค่าชดเชยอยู่ครับ"

หลินจิ่วเอ่ยอย่างไม่ถ่อมตนและไม่หยิ่งผยอง "ตอนนี้รวบรวมมาได้สิบล้านเหรียญวิญญาณแล้ว ส่วนที่เหลืออีกห้าสิบล้าน ผมตั้งใจจะใช้อวัยวะภายในของพวกเขามาค้ำประกันครับ"

ซีไซย่ากวาดสายตามองหลินจิ่วอย่างละเอียดสองรอบ ก่อนจะปรายตาไปยังวานรสี่แขนที่กำลังตัวสั่นงันงกอยู่ด้านข้าง แล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้มพราย

"ฉันประเมินเธอต่ำไปจริง ๆ เอาเถอะ... เธอจัดการต่อเถอะ เดี๋ยวฉันมีภารกิจจะมอบหมายให้ ถ้าทำสำเร็จ ความผิดพลาดครั้งนี้ฉันจะไม่เอาความ แถมจะมีรางวัลใหญ่มอบให้อีกด้วย"

ซีไซย่าพูดจบก็เลียริมฝีปากสีแดงระเรื่อ ดวงตาทั้งสองข้างทอดสะกดใจคน

"ครับ"

หลินจิ่วพยักหน้า ขั้นแรกให้พวกสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาตินี้เซ็นสัญญาลงนาม ชดใช้หนี้สินหมดเมื่อไหร่ถึงจะไปได้เมื่อนั้น

ส่วนวิธีชดใช้หนี้สินหลัก ๆ คือ หนึ่ง ผ่าตัดอวัยวะและเนื้อเยื่อ ส่งมอบเลือดสด ๆ

สอง ย้ายเข้ามาอยู่ในโครงการผิงอันในฐานะคนทำงาน รับผิดชอบงานรักษาความปลอดภัย จัดการสภาพแวดล้อม ซ่อมแซมค่ายกล เติมพลังงาน และอื่น ๆ

ส่วนค่าจ้างทำงานนั้น เดือนละหนึ่งร้อยเหรียญวิญญาณ ถ้าตั้งใจทำงาน ค่าจ้างจะเพิ่มเป็นสองเท่า

"ตั้งใจทำงานล่ะ"

หลินจิ่วตบไหล่วานรสี่แขน

ภายใต้ข้อผูกมัดของสัญญา สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติของบริษัทก็อบลินเหล่านี้แม้แต่จะขัดขืนยังทำไม่ได้ ได้แต่ยอมรับชะตากรรม

"แปลกจัง รางวัลยังไม่มาอีกเหรอ"

หลินจิ่วลูบคาง รู้สึกสงสัยอยู่บ้างในใจ

บางทีอาจเป็นเพราะวิธีจัดการของเขายังไม่สมบูรณ์แบบพอ จึงยังไม่ได้รับการยอมรับจากบริษัทอย่างเต็มที่

หลินจิ่วเดินมาข้างกายซีไซย่า เขานึกสงสัยอยู่เหมือนกันว่าผู้จัดการซัคคิวบัสคนนี้จะมอบหมายภารกิจแบบไหนให้ตน

"หลินจิ่ว คุณก็รู้ว่าบริษัทของเรากับบริษัทก็อบลินเป็นศัตรูกัน ในเมื่อพวกมันกล้ามาก่อกวน ฉันก็อยากให้คุณแฝงตัวเข้าไปที่นั่น

ค่ายกลในโครงการของเราถูกวางแยกกันเป็นเอกเทศ แม้จะยุ่งยาก แต่ก็ปลอดภัยกว่ามาก

ทว่าค่ายกลของโครงการก็อบลินเป็นระบบรวม หมายความว่าถ้ามีจุดไหนพังไปจุดหนึ่ง ค่ายกลทั้งหมดก็จะพังทลายลงทันที

และเตาหลอมพลังงานก็คือแหล่งพลังงานทั้งหมดของโครงการก็อบลิน เป้าหมายของคุณคือไปทำลายเตาหลอมพลังงานนั่นซะ

เพียงแต่เตาหลอมพลังงานได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา ภารกิจนี้จึงยากมาก ถ้าคุณทำสำเร็จ คุณจะได้ห้องชุดเพนต์เฮาส์เป็นรางวัล ซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ถาวร

นอกจากนี้ ส่วนแบ่งเปอร์เซ็นต์ของคุณก็จะเพิ่มขึ้นเป็นสามเปอร์เซ็นต์ด้วย"

ซีไซย่าบอกเป้าหมายของภารกิจในครั้งนี้

นั่นคือต้องการให้หลินจิ่วไปทำลายเตาหลอมพลังงานของโครงการในเครือบริษัทก็อบลิน

[ตัวเลือกที่ 1: ตอบตกลงคำขอของผู้จัดการซัคคิวบัสซีไซย่า เดินทางไปยังโครงการก็อบลินเพื่อทำลายเตาหลอมพลังงาน รางวัล: เหรียญวิญญาณ +100, พรสวรรค์ (ปรมาจารย์หลอมสร้างอาวุธ)]

[ตัวเลือกที่ 2: ปฏิเสธคำขอของผู้จัดการซัคคิวบัสซีไซย่า รางวัล: เหรียญวิญญาณ +100, พรสวรรค์ (ใส่เกียร์หมา)]

พรสวรรค์ปรมาจารย์หลอมสร้างอาวุธฟังดูน่าเกรงขามกว่าเห็น ๆ

"ไม่มีปัญหาครับ" หลินจิ่วตอบตกลงทันที

บางทีเมื่อทำภารกิจนี้สำเร็จ เขาอาจได้รับการยอมรับจากบริษัท และสะสางปัญหาความไม่สงบในโครงการได้อย่างสมบูรณ์แบบ จนได้รับไอเทม (ใบเปลี่ยนอาชีพ-นักต้มตุ๋น) มาครอง

เขายังคงสงสัยใคร่รู้ในใบเปลี่ยนอาชีพนี้อยู่ไม่น้อย

"ตกลง ฉันให้เวลาคุณเตรียมตัวสามวัน พยายามเข้านะ"

ซีไซย่าพูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป

หลินจิ่วเองก็ตั้งใจจะสุ่มจับรางวัลชุดใหญ่ เพื่อคว้าเตอร์การอัปเกรดสกิลหรืออุปกรณ์มาให้ได้มากที่สุด

"คุณมนุษย์หัวหมู คุณคอนสแตนติน ครั้งนี้ต้องขอบคุณพวกคุณจริง ๆ ครับ" หลินจิ่วค้อมตัวคำนับอย่างสง่างาม

"จะขอบคุณทำไม พวกเราเป็นพี่น้องกันนี่หว่า" คอนสแตนตินกอดคอหลินจิ่วพลางเอ่ย

มนุษย์หัวหมูแสยะยิ้มกว้าง เพียงแต่รอยยิ้มนี้ชวนให้คนเก็บไปฝันร้ายตอนกลางคืนเสียเหลือเกิน

"ไปกันเถอะครับ กลับอพาร์ตเมนต์ของผม เดี๋ยวผมทำของอร่อยให้กิน"

หลินจิ่วเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น

ยังไงคืนนี้ก็ฆ่าสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติไปมากกว่าร้อยตัว ซากศพพวกนี้ตกเป็นของหลินจิ่วทั้งหมด

"งั้นข้าไม่เกรงใจละนะ" น้ำลายของมนุษย์หัวหมูไหลเยิ้มตามมุมปาก มันอยากลิ้มรสอาหารเลิศรสของหลินจิ่วมานานแล้ว ทว่าหลินจิ่วกลับไม่ยอมอัญเชิญมันออกมาเสียที

พอกลับมาถึงห้องอพาร์ตเมนต์ที่เพิ่งได้เป็นรางวัล หลินจิ่วก็เริ่มลงมือปรุงอาหารทันที

เพื่อเป็นการตอบแทนทั้งสองคน หลินจิ่วจึงยอมทุ่มทุนสร้าง ทำพุดดิ้งไตออกมาสองที่ กินเข้าไปคำเดียวรับรองว่าบำรุงกำลังสุดขีด

"เชิญครับทั้งสองท่าน นี่คือพุดดิ้งไต ลองชิมรสชาติดูสิครับ"

หลินจิ่วยกอาหารออกมาเสิร์ฟทีละจาน

นี่เป็นครั้งแรกที่คอนสแตนตินได้กินพุดดิ้งไต พอกัดเข้าไปคำแรก เนื้อพุดดิ้งเด้งดึ๋งนุ่มลิ้นก็กระดอนไปมาอยู่ในปาก

"เชี่ยเอ๊ย"

แค่คำเดียวเท่านั้น คอนสแตนตินก็รู้สึกได้ทันทีว่าพละกำลังของตัวเองเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี ทั่วร่างเปี่ยมไปด้วยเรี่ยวแรงที่ใช้เท่าไรก็ไม่หมด

มนุษย์หัวหมูเองก็ตาแดงก่ำ แทบอยากจะควักมีดไล่แทงคนไปทั่วเสียเดี๋ยวนั้น