ตอนที่ 99 ยาทวีความเจ็บปวด

กลุ่มคนที่ถูกจับต่างหันมองหน้ากัน หกสิบล้านเหรียญวิญญาณ ต่อให้ชำแหละพวกตนแยกขายเป็นชิ้น ๆ ยังไม่ได้เงินมากขนาดนั้นเลย

"พนักงานขาย ผมบริสุทธิ์จริง ๆ นะครับ ปล่อยผมไปไม่ได้เหรอ" โคลนเหม็นยังคงดิ้นรนเฮือกสุดท้าย

เขาไม่อยากถูกส่งไปขายที่เหมืองเถื่อนจริง ๆ

พอเข้าไปที่นั่นแล้ว คิดจะออกมาอีกมันยากสาหัสสากรรจ์

"คุณมนุษย์หัวหมูครับ"

หลินจิ่วส่งสายตาให้มนุษย์หัวหมู

มนุษย์หัวหมูเข้าใจได้ในทันที ใบหน้าฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียมชวนสยอง

รอยยิ้มนี้ทำให้โคลนเหม็นรู้สึกไม่ดี แผ่นหลังเย็นวาบ สังหรณ์ใจว่ากำลังจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

เพียะ

มนุษย์หัวหมูสวมถุงมือยางข้างหนึ่ง จากนั้นก็หิ้วตัวโคลนเหม็นแยกออกมาต่างหาก

"ฮี่ ๆ เกิดมาทั้งชีวิตฉันยังไม่เคยชำแหละโคลนเหม็นเลย วันนี้ได้สนองความต้องการเล็ก ๆ น้อย ๆ สักที"

มนุษย์หัวหมูชักมีดเลาะกระดูกของตนออกมา แล้วผ่าโคลนเหม็นแยกเป็นสองท่อนต่อหน้าทุกคน โคลนเหม็นสีดำสาดกระเซ็นไปทั่ว

ตอนลงมือเขาจงใจเลี่ยงตำแหน่งแก่นพลัง ด้วยร่างกายพิเศษของโคลนเหม็น ต่อให้ถูกหั่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วน ก็ยังฟื้นฟูกลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว

"จึ๊ ๆ หัวใจเต้นแรงดีนี่ ตับนี่ก็ด้วย อ้าว... ทำไมไม่มีไตล่ะ"

มนุษย์หัวหมูแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไร

ส่วนคนอื่น ๆ ที่ถูกจับต่างพากันตัวสั่นสะท้าน พวกเขาไม่อยากถูกจับชำแหละทั้งเป็น แค่คิดก็รู้สึกเจ็บปวดจนทนไม่ไหวแล้ว

"พนักงานขาย พวกเรายอมเอาของมาจำนองครับ"

คนของบริษัทกอบลินต่างพากันยอมจำนน

"อือ... ปวดหัวชะมัด"

ตอนนั้นเอง วานรสี่แขน ซุนซานทง ที่สลบอยู่ข้าง ๆ ก็ค่อย ๆ ได้สติฟื้นขึ้นมา

เขารู้สึกว่าทั่วทั้งร่างไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย ราวกับร่างกายถูกสูบไปจนกลวงโบ๋ ทรมานอย่างยิ่ง

"พี่ใหญ่ พี่ฟื้นแล้ว"

คนของบริษัทกอบลินเหมือนได้ที่พึ่งหลักอีกครั้ง ต่างพากันแสดงสีหน้าตื่นเต้นดีใจ

"พวกแก... ไอ้มนุษย์บัดซบ กูจะฆ่ามึง"

ซุนซานทงเห็นใบหน้าของหลินจิ่วก็เดือดดาลจนควันออกหู แทบอยากจะสับเขาเป็นหมื่น ๆ ชิ้น

ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้มนุษย์ตรงหน้านี้ลอบโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่า ตนจะถูกจับเป็นได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง

ซุนซานทงพยายามดิ้นรน แยกเขี้ยวแหลมคมหมายจะกัดเนื้อหลินจิ่วออกมาสักก้อน

โพล่ก

คอนสแตนตินซัดหมัดเข้าใส่หัวของซุนซานทง

พลังอันมหาศาลทำให้หัวของซุนซานทงมีเสียงวิ้งก้องในหู ตาพร่าดำมืด เกือบจะสลบเหมือดไปอีกรอบ

"พี่ใหญ่"

คนของบริษัทกอบลินเห็นดังนั้นก็พากันร้องเรียกเสียงหลง

"คุณวานรสี่แขนครับ เสียใจด้วยที่จะต้องบอกว่า ตอนนี้พวกคุณเป็นเชลยของผมหมดแล้ว ดังนั้น หวังว่าคุณจะปรับทัศนคติของตัวเองเสียใหม่ ไม่อย่างนั้น ผมคงต้องใช้วิธีการที่ไม่ค่อยธรรมดากับคุณสักหน่อยแล้ว"

หลินจิ่วเอ่ยด้วยรอยยิ้มตาหยี

"สารเลว ไอ้มนุษย์ขี้โกง กูไม่มีวันยอมสยบหรอก" วานรสี่แขนกล่าวอย่างมีศักดิ์ศรียิ่ง

ในฐานะยอดฝีมือเลเวล 50 กลับถูกมนุษย์คนหนึ่งลอบกัด เรื่องนี้ทำให้ซุนซานทงไม่ยอมรับอย่างที่สุด

"ดีมาก ผมชอบคนมีกระดูกเหล็กแบบคุณจริง ๆ"

หลินจิ่วเผยสีหน้าชื่นชม จากนั้นก็ควักขวดยาออกมาขวดหนึ่ง

นี่คือยาทวีความเจ็บปวด คราวก่อนได้มาจากคลังสมบัติส่วนตัวของหน้าผี

สรรพคุณเรียบง่ายมาก แค่ขยายความเจ็บปวดเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เพิ่มขึ้นสิบเท่าหรือกระทั่งยี่สิบเท่า ส่วนจะแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับความอดทนของแต่ละคน

หลินจิ่วตัดใจใช้ยานี้ไม่ลงมาตลอด ตอนนี้เจอตัวเลือกที่เหมาะสมพอดี

"คุณวานรสี่แขนครับ ไม่ทราบว่าคุณรู้จักยาทวีความเจ็บปวดตัวนี้หรือเปล่า"

หลินจิ่วเขย่ายาที่ยังคงมีฟองอากาศสีดำผุดพรายในมือ

แน่นอนว่าซุนซานทงรู้จักยานี้ เพราะเวลาจัดการกับพวกปากแข็ง ยานี้ได้ผลดีจนน่าประหลาดใจ

"รู้จักแล้วจะทำไม ไม่รู้จักแล้วจะทำไม"

เหงื่อกาฬซึมผุดบนหน้าผากของซุนซานทง แต่ปากก็ยังไม่ยอมอ่อนข้อ

"เดี๋ยวคุณก็รู้ครับ คุณคอนสแตนติน รบกวนช่วยกรอกยาขวดนี้ให้เขาที"

หลินจิ่วไม่ได้คิดจะลงมือเองอยู่แล้ว ใครจะไปรู้ว่าซุนซานทงคนนี้ยังซ่อนไพ่ตายอะไรเอาไว้อีก

"ไม่มีปัญหา"

คอนสแตนตินยิ้มอย่างตื่นเต้น คว้าขวดยาแล้วกรอกใส่ปากซุนซานทงอย่างป่าเถื่อน

"ไม่ อย่า ข้าไม่กิน!"

ซุนซานทงดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าตอนนี้ทั้งพลังวิญญาณและแรงกายถูกกระเพาะพิภพของคอนสแตนตินกลืนกินไปจนหมดสิ้น การขัดขืนใด ๆ จึงเป็นแค่การดิ้นรนที่ไร้ประโยชน์

ไม่นาน ยาขวดนั้นก็ถูกซุนซานทงกลืนลงคอจนเกลี้ยง

ชั่วครู่ต่อมา เขาก็รู้สึกได้ชัดเจนว่ายาเริ่มออกฤทธิ์ ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยแต่เดิมบัดนี้ถูกขยายขึ้นถึงยี่สิบเท่า

ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แล่นพล่านมาจากทั่วร่าง ทำให้เหงื่อกาฬของซุนซานทงไหลพราก ร่างกายสั่นระริกไม่หยุด

แต่นี่ยังไม่จบ

หลินจิ่วชักมีดเฉือนไตของตัวเองออกมาเงียบ ๆ อาศัยจังหวะที่ซุนซานทงไม่ทันระวัง ถีบเปรี้ยงเดียวจนหน้าคว่ำติดพื้น เป้าตรงกลางชี้โด่ขึ้นฟ้า

สวบ!

มีดปักเข้ากลางเป้าอย่างแม่นยำ

เงี่ยงบนมีดเฉือนไตราวกับเข็มเหล็กกล้านับไม่ถ้วน

คนของบริษัทก็อบลินทุกคนตกใจกลัวกับภาพตรงหน้าจนไม่กล้าส่งเสียง ต่างพากันขมิบก้นแน่น หดคอกันเป็นแถว

มันโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว

ต่อให้ไม่มียาเพิ่มพูนความเจ็บปวด โดนแทงเข้าไปทีหนึ่งก็ไม่มีทางทนไหวอยู่แล้ว

"อ๊ากกก...!"

ซุนซานทงหวีดร้องอย่างน่าเวทนา ร่างสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง ไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัว

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าวิธีของมนุษย์คนนี้จะต่ำช้าสามานย์ได้ถึงขนาดนี้ ไม่คู่ควรจะเรียกว่ามนุษย์ด้วยซ้ำ

พรวด

หลินจิ่วค่อย ๆ ดึงมีดเฉือนไตออกมาทีละนิ้วด้วยความเร็วที่เชื่องช้าอย่างยิ่ง บนใบมีดยังมีเศษเนื้อติดออกมาด้วย

"อ๊า...!"

ตอนนี้ซุนซานทงหมดเรี่ยวแรงแม้แต่จะร้องตะโกน ความเจ็บปวดเจียนตายทำให้เขาแทบจะหมดสติไปหลายรอบ

"เป็นไง ตอนนี้ยอมหรือยังครับ" หลินจิ่วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"เจ้ามนุษย์ ข้าจะสับแกเป็นหมื่น ๆ ชิ้นแน่..."

ซุนซานทงตาเหลือก แต่ก็ยังเค้นคำพูดเหล่านี้ออกมาอย่างดื้อดึง ก่อนจะหมดสติไปตรง ๆ

ทว่า มีหรือที่หลินจิ่วจะยอมปล่อยให้ซุนซานทงหลับสบายแบบนี้

ทำลายโครงการเสียหายยับเยินขนาดนี้ ต่อให้ฆ่าทิ้งก็ยังปรานีไปด้วยซ้ำ

"วิชารักษาหลอมโลหิต!"

หลินจิ่วสะบัดแขน ร่ายวิชารักษาหลอมโลหิตทันที

บาดแผลตรงเป้าของซุนซานทงสมานตัวอย่างรวดเร็ว

"เอ๊ะ พลังหลอมโลหิต แถมยังมีวิชารักษาหลอมโลหิตด้วย เผ่าพันธุ์มนุษย์นี่น่าอัศจรรย์จริง ๆ"

คอนสแตนตินประหลาดใจเล็กน้อย แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่า สกิลนี้ก็เพิ่งรู้แจ้งมาจากเขานี่เอง

คนอื่น ๆ เห็นเข้า ต่างก็เบิกตากว้างจนแทบถลน

มนุษย์คนนี้มันไม่ทำตัวเป็นคนจริง ๆ ด้วย

ขนาดวิชารักษายังใช้เป็นอีก

โดยเฉพาะพวกคนของบริษัทก็อบลิน ยิ่งหดหัวเป็นนกคุ่มเข้าไปใหญ่

ลูกพี่ ไม่ใช่พวกเราไม่อยากช่วยนะ แต่พวกเราจนปัญญาจริง ๆ

หลินจิ่วแทงมีดเข้าเป้าอย่างโหดเหี้ยมอีกรอบ

ซุนซานทงที่สลบไสลไปแล้ว ถูกความเจ็บปวดทรมานปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้อยู่สิบกว่ารอบ ในที่สุดซุนซานทงก็ทนต่อไปไม่ไหว จิตใจแทบจะพังทลายลงมา

"ฮือ ๆๆ แกแกล้งข้า..."

ซุนซานทงส่งเสียงสะอึกสะอื้นอย่างคับแค้นใจ

หลินจิ่วเช็ดคราบเลือดบนมีดเฉือนไตกับตัวก็อบลินคนหนึ่ง แล้วถามด้วยรอยยิ้ม "งั้นตอนนี้ยอมหรือยังครับ"