ตอนที่ 98 สยบจนอยู่หมัด

ลอบเร้นบวกกับสเปรย์ล่องหน หลินจิ่วโผล่มาด้านหลังวานรสี่แขนอย่างไร้สุ้มเสียง

เข้าเป้าหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์!

หัตถ์เทวะควักไต!

[ควักไตสำเร็จ]

การจู่โจมไต!

ฉึก

มีดของหลินจิ่วแทงพรวดเข้าเอววานรสี่แขนอย่างเหี้ยมเกรียม

ทว่าการป้องกันทางร่างกายของวานรสี่แขนแข็งแกร่งเอาเรื่อง

แม้จะมีดาเมจจริงสิบเปอร์เซ็นต์จากการจู่โจมไตและแรงเสริมจากขยายร่าง ใบมีดก็ยังจมเข้าไปไม่ถึงสิบเซนติเมตร

แต่เป้าหมายแท้จริงของหลินจิ่วไม่ได้กะจะเก็บวานรสี่แขนในดาบเดียวอยู่แล้ว เขาต้องการจุดชนวนไตพลังวิญญาณต่างหาก

บึ้ม

ไตพลังวิญญาณโดนโจมตีจนระเบิดออกทันที

หน้าอกของวานรสี่แขนโป่งพองขึ้นอย่างแรง ควันดำหนาทึบพวยพุ่งออกจากปาก จมูก และหู พร้อมกับเลือดสดทะลักก้อนโต

แรงระเบิดไม่ทันตั้งตัวนี้ทำเอาวานรสี่แขนซุนซานทงยืนเหวอไปวูบหนึ่ง ก่อนที่เพลิงโทสะจะลุกพรึ่บขึ้นเต็มอก

พอซุนซานทงหันขวับกลับไป กลับไม่พบแม้แต่เงาคน

ส่วนหลินจิ่วน่ะหรือ อาศัยสกิลเคลื่อนย้ายร่าง แวบไปซุ่มอยู่ในมุมมืดเรียบร้อยแล้ว

กวาดสายตาดูสถานะของซุนซานทงอีกรอบ บนนั้นขึ้นว่า บาดเจ็บ (33%)

สรุปก็คือ การโจมตีชุดเมื่อครู่ทำเอาวานรสี่แขนเจ็บหนักใช่ย่อย

ขอแค่อีกไม่กี่รอบ ก็กำจัดวานรสี่แขนได้แล้ว

แน่นอนว่านั่นเป็นแค่ภาพในอุดมคติ โดนไปชุดใหญ่ขนาดนั้น ซุนซานทงต้องระวังตัวแจแน่นอน

หลินจิ่วหยิบหินอัญเชิญออกมาอีกก้อน แล้วเรียกคอนสแตนตินออกมา

คอนสแตนตินยังสวมชุดนอนอยู่เลย ท่าทางเหมือนเพิ่งงัวเงียตื่น

"ฮ้าว น้องหลินจิ่ว นี่มันเรื่องอะไรอีกล่ะเนี่ย" คอนสแตนตินหาวฟอด หนวดนุ่มนิ่มข้างปากกระตุกเบา ๆ สองที

"คุณคอนสแตนติน เห็นลิงตัวนั้นไหม ผมอยากให้คุณช่วยจับเป็นมันหน่อย" หลินจิ่วชี้ไปที่วานรสี่แขน พลางเอ่ยเสียงขรึม

คอนสแตนตินมองตามไป แล้วก็ตาสว่างโร่ทันควัน

เพราะพลังการต่อสู้ระยะประชิดของวานรสี่แขนโหดหินมาก ต่อให้เขาชนตรง ๆ ก็ใช่ว่าจะเอาอยู่

แต่พอกวาดตามองปาก จมูก และหูของวานรสี่แขนที่มีเลือดเปรอะเต็มไปหมด ชัดเจนว่าบาดเจ็บสาหัสไม่เบา

"ผมจะลองดู"

คอนสแตนตินแผ่พลังงานหลอมโลหิตออกมาเคลือบคลุมร่างไว้ชั้นหนึ่ง

"แกใช่ไหมที่ลอบกัดข้าเมื่อกี้"

วานรสี่แขนเห็นคอนสแตนตินปรากฏตัว ก็จ้องมองเขาด้วยสีหน้าดุดันอำมหิต

คอนสแตนตินส่ายหน้า ยิ้มบาง ๆ "ไม่ ไม่ คนอย่างคอนสแตนตินไม่ทำเรื่องพันธุ์ลอบกัดคนอื่นหรอก"

"บัดซบ ยังจะกล้าแถอีก ข้าจะฉีกแกเป็นชิ้น ๆ"

เห็นได้ชัดว่าวานรสี่แขนไม่เชื่อคำพูดของคอนสแตนติน มันกระทืบเท้าลงอย่างแรง พื้นในรัศมีหนึ่งเมตรพังพินาศด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น

วินาทีถัดมา ซุนซานทงก็พุ่งมาประชิดหน้าคอนสแตนติน

แขนกำยำทรงพลังทั้งสี่ข้างรัวหมัดเข้าใส่จนเกิดภาพติดตา คนที่ฝีมือไม่ถึงขั้นไม่มีทางมองตามทัน

"เร็วชะมัด"

คอนสแตนตินใจหายวาบ

ปัง ปัง ปัง

กำปั้นดุดันซัดเข้าใส่เกราะหลอมโลหิตของคอนสแตนติน ไม่นานก็ทุบมันจนแตกกระจาย

ทว่าคอนสแตนตินก็ไวไม่แพ้กัน ร่างกายเนื้อหยุ่นดุจเจลลี่ยืดแขนงอกใหม่ออกมาอีกสี่คู่ในพริบตา

ปัง ปัง ปัง

ชั่วพริบตานั้น เงาหมัดของทั้งคู่ก็ปลิวว่อนเต็มอากาศ เสียงระเบิดตูมตามดังกึกก้องไม่ขาดสาย

"จังหวะดี"

หลินจิ่วตาเป็นประกาย

พริบตาข้ามมิติ

เสกไตจากความว่างเปล่า

หลินจิ่วแอบยัดไตพลังวิญญาณใส่ตัวคอนสแตนตินไว้อีกข้าง

"หืม"

คราวนี้ประสาทสัมผัสของซุนซานทงเฉียบคมมาก มันจับตำแหน่งของหลินจิ่วได้ในทันที

นั่นทำให้มันเดือดดาลจนแทบคลั่ง ไอ้โจรหน้าด้าน ยังกล้ามาลอบกัดข้าอีกรอบเรอะ

"แยกร่าง!"

ร่างของซุนซานทงวูบไหว ก่อนจะแยกออกเป็นสองร่าง

ทว่าในจังหวะนั้น การโจมตีของหลินจิ่วเหมือนลูกศรที่พ้นแล่งไปแล้ว

การจู่โจมไต!

ฉึก

มีดเล่มนี้แทงทะลวงเข้าตำแหน่งไตของซุนซานทงอีกคำรบ

ไตพลังวิญญาณถูกกระแทกจนระเบิดตูมสนั่นหวั่นไหว

พรวด

ร่างจริงของซุนซานทงกระอักเลือดออกมาคำโต ปนไปด้วยเศษเครื่องในแหลกเหลวจำนวนมาก

และในจังหวะนั้นเอง การโจมตีจากร่างแยกของซุนซานทงก็พุ่งมาถึง

ความเร็วสูงส่งจนน่าเหลือเชื่อ แม้หลินจิ่วจะใช้พริบตาข้ามมิติก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง

ตูม

หลินจิ่วถูกซัดปลิวลอยออกไป เกราะผีพยาบาทแตกกระจายทันที กระดูกอกยุบลงไป แท่งกระดูกแหลมคมทิ่มแทงเข้าใส่อวัยวะภายในอย่างจัง

ทว่า เขามีหัวใจเทคโนโลยีโบราณ จึงมีพลังฟื้นฟูอันเหนือชั้น

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีกล่องพยาบาล ซึ่งข้างในมียาฟื้นฟูอยู่ด้วย

พูดได้ว่า ขอแค่ไม่ได้ถูกคอมโบชุดเดียวจนตาย หลินจิ่วก็แทบจะไร้พ่ายแล้ว

ตูม

ในที่สุดหลินจิ่วก็กระแทกเข้ากับผนังอพาร์ตเมนต์ด้านหลังอย่างแรง

พลังงานในร่างถูกเผาผลาญไปอย่างรวดเร็ว บาดแผลเองก็สมานตัวอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ส่วนร่างแยกยังคงตามติดไม่ลดละ โถมเข้าใส่อีกครั้ง

กลายสภาพเป็นของเหลว!

หลินจิ่วเปลี่ยนร่างเป็นของเหลวทันที จากนั้นก็ใช้พริบตาข้ามมิติมุดหนีเข้าสู่เงามืด

เรื่องนี้ทำให้ร่างแยกของซุนซานทงหมดที่ลงแรง ได้แต่แผดคำรามอย่างบ้าคลั่ง แล้วคว้าลูกระเบิดหลายลูกขว้างสะเปะสะปะไปทั่ว

"น้องหลินจิ่ว"

แววตาของคอนสแตนตินมีประกายเพลิงโทสะวาบผ่าน อาศัยจังหวะที่ร่างจริงของซุนซานทงกำลังอ่อนแอ แปลงกายเป็นปากขนาดยักษ์สีแดง กลืนซุนซานทงเข้าไปในคำเดียว

ภายในปากยักษ์นี้สามารถตัดขาดพลังวิญญาณได้ทั้งหมด ร่างแยกของซุนซานทงจึงแตกสลายไปดังเปรี๊ยะ

ปัง ปัง ปัง

เสียงกระแทกทึบหนักดังออกมาจากร่างของคอนสแตนตินไม่หยุด ร่างของเขาเองก็ถูกหมัดชกจนปูดโปนเปลี่ยนรูปไปมาตลอดเวลา

ผ่านไปราวสามนาที เมื่อคอนสแตนตินคายวานรสี่แขนออกมา อีกฝ่ายก็หมดสติไปโดยสิ้นเชิงแล้ว ฟองฟอดเต็มปาก

"น้องหลินจิ่ว ไอ้ตัววานรสี่แขนนี้รับมือยากชะมัด อยู่ในมิติกระเพาะของฉันแท้ ๆ ยังจะดิ้นพล่านได้ขนาดนี้อีก"

คอนสแตนตินลูบท้องตัวเอง เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าค่อนข้างย่ำแย่

"เดี๋ยวว่าง ๆ ผมจะทำของบำรุงชุดใหญ่ให้คุณนะ"

หลินจิ่วเอ่ยพลางใช้เส้นผมปีศาจมัดตัวซุนซานทงไว้

ตอนนี้จับตัวการใหญ่ได้แล้ว ส่วนคนที่เหลือ การจัดการก็เป็นเรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

"คุณผู้หญิงแม่ผี ต้องขออภัยจริง ๆ นะครับที่ทำให้พวกคุณต้องตกใจ"

หลินจิ่วค้อมตัวทำความเคารพอย่างสง่างาม เขาไม่ได้นึกตำหนิที่แม่ผีไม่ยอมยื่นมือเข้าช่วย เพราะในฐานะผู้เช่า เธอไม่มีเหตุผลที่จะต้องมาสู้แทนเขาอยู่แล้ว

"ฮิฮิ" แม่ผีเพียงแค่หัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็หายวับไป

คอนสแตนตินเอ่ยถามอย่างน้ำลายสอ "น้องหลินจิ่ว ไม่คิดจะให้ฉันลองชิมไอ้หนอนยักษ์นั่นสักคำจริง ๆ เหรอ"

"นั่นน่ะผู้เช่าของผม ถ้าอยากกิน เดี๋ยวผมทำให้คุณกินเอง" หลินจิ่วเอ่ยปลอบ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ความวุ่นวายทั่วทั้งโครงการก็สงบลงโดยสิ้นเชิง

หลินจิ่วสังหารคนของอีกฝ่ายไปทั้งหมด 138 คนรวมถึงโคลนเหม็น และจับกุมได้ 36 คนรวมถึงวานรสี่แขน

ทว่าสิ่งปลูกสร้างที่พังทลายกับผู้เช่าที่บาดเจ็บล้มตายนั้น ความเสียหายนี้ถือว่าหนักหนาสาหัสเลยทีเดียว

ประเมินคร่าว ๆ ก็มากกว่าสามสิบล้านเข้าไปแล้ว ทำเอาหลินจิ่วต้องครุ่นคิดว่าจะรีดไถคืนมาจากคนพวกนี้อย่างไรดี

"พนักงานขาย ฉันเป็นแค่คนวางค่ายกลนะ เรื่องอื่นไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย" โคลนเหม็นยังแสร้งทำเป็นผู้บริสุทธิ์

"บริสุทธิ์เหรอ" หลินจิ่วไม่เคยเห็นใครหน้าด้านขนาดนี้มาก่อนเลย

ถ้าไม่ใช่เพราะค่ายกลที่แกวางไว้ จะมีเรื่องเยอะแยะขนาดนี้ไหม

หลินจิ่วหยิบสมุดเล่มเล็กออกมา เอ่ยเสียงเข้ม "ได้เวลาคิดบัญชีรวมแล้ว คราวนี้ค่ายกลพัง อาคารอพาร์ตเมนต์เสียหายหลายจุด ผู้เช่าบาดเจ็บล้มตาย พวกนี้ผมไม่คิดมากหรอก หกสิบล้านเหรียญวิญญาณ ถ้าไม่มีก็เอาอย่างอื่นมาค้ำประกัน

หรือไม่ก็ให้ผมส่งพวกคุณไปเหมืองเถื่อน คิดว่าพวกคุณเองก็น่าจะรู้ดีว่าชีวิตที่นั่นเป็นยังไง

วันหนึ่งต้องทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมงถือว่าเบาไปด้วยซ้ำ แถมยังจะโดนกดขี่ขูดรีดสารพัด อยู่อย่างตายทั้งเป็นเลยล่ะ"

ป.ล. ตอนที่ห้าครับ

หวังว่าทุกคนจะไม่ว่าผมสั้นอีกนะ ไม่สั้นจริง ๆ

(・｀ω´・)

เมื่อกี้จู่ ๆ ก็เห็นว่ามีคนให้รางวัลการแสดงแก่ผมด้วย ยังมีใบมีด ยันต์เร่งอัปเดต การกดไลก์ ดอกไม้เล็ก ๆ และของขวัญฟรีจากทุกท่าน ขอบคุณมาก ๆ สำหรับการสนับสนุนนะครับ!!!

เพราะงั้น พรุ่งนี้ผมตั้งใจว่าจะอัปเดตให้อีกหน่อยแล้วกันครับ