ตอนที่ 97 กองทัพโคลนเหม็น

และในเวลาเดียวกัน

ยังคงเป็นที่ห้องน้ำหญิงแห่งนี้

โคลนเหม็นกำลังอัญเชิญพรรคพวกโคลนเหม็นของตัวเองออกมา

"ออกมา ออกมากันให้หมด"

โคลนเหม็นจำนวนมากพวยพุ่งออกมาจากค่ายกล

โคลนเหม็นที่ถูกอัญเชิญออกมาเหล่านี้ตัวไม่ใหญ่นัก ตัวใหญ่สุดสูงแค่ราวหนึ่งเมตร ตัวเล็กสุดมีขนาดเพียงฝ่ามือเท่านั้น

ชั่วพริบตา กลิ่นที่เดิมทีก็ฉุนจนแสบตาอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งทวีความแสบตาเข้าไปใหญ่

"มี่กู่หลี่ นายนี่เลือกที่เก่งจริง ๆ พวกเราชอบที่นี่มากเลย"

โคลนเหม็นตัวจิ๋วตัวหนึ่งกระโดดขึ้นไปอยู่บนหัวของมี่กู่หลี่

บางตัวถึงขั้นกระโดดลงไปในคอห่าน ว่ายเล่นอย่างสำราญใจ

"แหงล่ะ จุดประสงค์ที่เรียกพวกนายมาคราวนี้คงรู้กันดีอยู่แล้ว ไปแพร่กระจายความสยองขวัญของพวกเราชาวโคลนเหม็นออกไปซะ"

โคลนเหม็นมี่กู่หลี่แสยะยิ้มชั่วร้าย

"วางใจเหอะ งานนี้ฉันถนัดนัก"

โคลนเหม็นตัวที่คึกคักเป็นพิเศษตัวหนึ่งร้องตะโกน จากนั้นก็กระโดดพุ่งออกไปนอกห้องน้ำ

เพียงแต่ว่า

วินาทีถัดมา ร่างของมันก็ถูกมีดฟันขาดเป็นสองท่อน

ของเหลวสีดำกลิ่นคาวเหม็นสาดกระเซ็นไปทั่ว ร่างที่ขาดสองท่อนบิดตัวดิ้นไปมาไม่หยุด พยายามจะประสานกลับคืนมา

ภาพที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ ทำเอาพวกโคลนเหม็นในที่นั้นตกใจกันหมด

พวกมันนึกไม่ถึงว่าจะมีคนมาดักซุ่มอยู่ตรงประตูห้องน้ำ

"มี่ฉีหลี่"

มีโคลนเหม็นส่งเสียงเรียกไอ้ตัวที่ถูกฟันขาดสองท่อน

ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าดังแว่วมา

ดึงดูดสายตาของพวกโคลนเหม็นทั้งหมดไปในทันที

"สวัสดีครับ คุณผู้ชายคุณผู้หญิงโคลนเหม็นทั้งหลาย"

หลินจิ่วมีรอยยิ้มที่เป็นมิตรอย่างยิ่งบนใบหน้า เดินไปพลางเอ่ยทักทายพวกโคลนเหม็นเหล่านี้ไปพลาง

เขานึกไม่ถึงว่าไอ้โคลนเหม็นที่ดูพองลมตัวนี้จะเชี่ยวชาญค่ายกล แถมยังเป็นฝ่ายศัตรูส่งมาหาเรื่องเสียอีก

"พนักงานขายของโครงการนี่หว่า พวกเรา ลุยเข้าไปจับมันด้วยกัน"

มี่กู่หลี่จำหลินจิ่วได้ในแวบเดียว จึงสั่งให้พวกโคลนเหม็นลงมือพร้อมกัน

ทันใดนั้น โคลนเหม็นทั้งหมดก็พุ่งเข้าใส่หลินจิ่วราวกับคลื่นซัด

สีดำผสมกับสีเหลืองขี้บนร่างของพวกมัน ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าจะน่าสะอิดสะเอียนขนาดไหน

แสงศักดิ์สิทธิ์สถิตร่าง!

ลูกไฟต่อเนื่อง!

ตูม ตูม ตูม!

ภายใต้การเสริมพลังจากเกราะผีพยาบาทและแสงศักดิ์สิทธิ์สถิตร่าง อานุภาพของลูกไฟต่อเนื่องก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี

โคลนเหม็นทีละตัวถูกลูกไฟพุ่งชน แตกกระจายเละเทะในทันที โคลนเหม็นกระเด็นว่อน เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม

ในเวลาเดียวกัน ห้องน้ำหญิงผู้บริสุทธิ์ก็พังยับเยินอย่างสิ้นเชิง แม้กระทั่งหลังคาก็ถูกแรงระเบิดพัดปลิวกระเด็นออกไป

ลูกไฟต่อเนื่อง!

หลินจิ่วพ่นลูกไฟออกมาอีกหลายลูก

เสียงระเบิดดังกึกก้องไม่หยุด

หนึ่งนาทีต่อมา

โคลนเหม็นที่มารวมตัวกันที่นี่ ตอนนี้เหลือแค่มี่กู่หลี่เพียงตัวเดียว

ลูกตาสองข้างของมันเบิกกว้างกลมโต เห็นได้ชัดว่าตกใจกลัวจนแทบเสียสติ

"เป็น... เป็นไปได้ยังไง"

มี่กู่หลี่เอ่ยพึมพำอย่างเหม่อลอย พรรคพวกของตัวเองกลับถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นเร็วขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้น เหตุผลที่มันยังมีชีวิตรอดอยู่ ส่วนใหญ่เป็นเพราะหลินจิ่วจงใจไว้ชีวิตมันต่างหาก

ในเมื่อทั้งโครงการได้รับความเสียหายหนักหนาสาหัสขนาดนี้ ย่อมต้องมีใครสักคนมารับผิดชอบชดใช้

ถึงหน้าตาพวกโคลนเหม็นจะคล้าย ๆ กัน แต่ความแตกต่างของขนาดตัวนั้นชัดเจนมาก

ดังนั้น หลินจิ่วจึงแยกแยะพวกมันได้อย่างง่ายดาย

"คุณโคลนเหม็นครับ นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าคุณจะเป็นคนของบริษัทกอบลิน ทำให้ผมผิดหวังมากเลยนะ"

แววตาของหลินจิ่วสงบนิ่ง ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาแม้แต่น้อย

ทว่าท่าทางเช่นนี้กลับยิ่งชวนให้หวาดกลัวมากขึ้นไปอีก

"ฉัน... ฉันก็ไม่อยากทำหรอก แต่ผลประโยชน์ที่

ภายใต้ผลของคนหน้าซื่อใจคดผสานกับผู้เปี่ยมเมตตา โคลนเหม็นก็รู้สึกผิดบาปขึ้นมาจับใจ

"ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนี้ยังไงก็ต้องมีคนรับผิดชอบอยู่แล้ว ผมถามคุณหน่อย ใครเป็นคนสั่งการแผนการครั้งนี้"

หลินจิ่วไม่เชื่อหรอกว่าโคลนเหม็นจะเป็นคนสั่งการ

"วานรสี่แขนครับ เขาเป็นพี่ใหญ่ของผม" ตอนนี้โคลนเหม็นแทบจะรู้เรื่องอะไรก็คายออกมาหมดเปลือกต่อหน้าหลินจิ่ว

"วานรสี่แขนงั้นเหรอ"

หลินจิ่วพึมพำกับตัวเอง จากนั้นก็เอาเชือกมามัดหมีกู่หลี่ไว้

ทันใดนั้น เขาก็เรียกมนุษย์หัวหมูออกมาอีกครั้ง

"พ่อครัวตัวน้อย... เหม็นจังเลย"

มนุษย์หัวหมูแทบจะอ้วกแตกออกมาตรงนั้น

พอหันมองรอบ ๆ ก็พบว่าโคลนสีดำกับสิ่งปฏิกูลสีเหลืองที่ไม่อาจบรรยายได้กำลังผสมปนเปกันอยู่ ช่างเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจจริง ๆ

"คุณมนุษย์หัวหมูครับ รบกวนช่วยเฝ้าเจ้าโคลนเหม็นนี่ให้ผมทีนะ..."

หลินจิ่วเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังคร่าว ๆ

มนุษย์หัวหมูมองสำรวจโคลนเหม็นด้วยความสงสัย นึกไม่ถึงเลยว่าไอ้ตัวเหม็นหึ่งนี่จะวางค่ายกลเป็น แถมยังอัญเชิญคนมานับร้อยจนเล่นงานหลินจิ่วเสียยกใหญ่

ต้องยอมรับจริง ๆ ว่า รู้หน้าไม่รู้ใจ ดูคนแค่ภายนอกไม่ได้เลย

"ไม่มีปัญหา"

มนุษย์หัวหมูตอบตกลงทันที จากนั้นใบหน้าก็บิดเบี้ยวดูดุร้าย เผยให้เห็นฟันซี่ใหญ่แหลมคมสีเหลืองอ๋อยที่เรียงกันระเกะระกะ

"ฮี่ ๆ เอาจริงนะ ฉันยังไม่เคยชำแหละร่างกายของโคลนเหม็นเลยสักครั้ง"

มนุษย์หัวหมูควงมีดเลาะกระดูกในมือไปมา

โคลนเหม็นกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปาก

หลินจิ่วส่งมอบโคลนเหม็นให้มนุษย์หัวหมู แล้วใช้พริบตาข้ามมิติออกไปตามหาวานรสี่แขนต่อ

มนุษย์หัวหมูมองตามแผ่นหลังของหลินจิ่วพลางลูบคางตัวเอง "พ่อครัวตัวน้อยนี่พัฒนาการเร็วชะมัด เมื่อกี้มันสกิลเคลื่อนย้ายระดับไหนกันนะ ถึงได้พุ่งวาบออกไปทีเดียวเป็นร้อยเมตร"

เขารู้สึกว่าคงอีกไม่นาน พลังฝีมือของหลินจิ่วจะต้องไล่ตามตนเองทันแน่นอน

ขณะเดียวกัน ทางฝั่งอพาร์ตเมนต์ร่ำไห้

มือทั้งสี่ข้างของวานรสี่แขนถือระเบิดเอาไว้ แล้วขว้างออกไปรอบทิศทางอย่างต่อเนื่อง

ตูม ตูม ตูม

พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เปลวเพลิงพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า

ผีตะปูหลี่เจี้ยนจื้อตอนนี้น้ำตาแทบจะไหลพราก

เขารู้สึกว่าวันนี้เป็นวันซวยของตัวเองจริง ๆ

อุตส่าห์ทำความสะอาดชั้นสิบแปดจนเรียบร้อย เพิ่งเข้าไปอยู่ได้ไม่กี่ชั่วโมง ก็มีคนมาก่อเรื่องทำลายข้าวของอีกแล้ว

เมื่อเห็นว่าค่ายกลเริ่มสั่นคลอนจวนเจียนจะพังทลาย หลี่เจี้ยนจื้อก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ใจ

"พนักงานขายบ้านไปไหนกัน ทำไมยังไม่พาคนมาจัดการอีก"

หลี่เจี้ยนจื้อได้แต่บ่นอุบในใจ นึกเสียใจจริง ๆ ที่มาซื้อห้องในโครงการนี้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายมากมายขนาดนี้หรอก

"ฮิ ๆ น่าสนใจดีนี่"

ร่างของแม่ผีปรากฏขึ้นกลางอากาศ ทว่าเธอกลับไม่ได้คิดจะลงมือขัดขวางแต่อย่างใด

เพราะวันนี้เธอเพิ่งโดนหลินจิ่วข่มขู่ไป แม่ผีจึงผูกใจเจ็บเป็นธรรมดา

ยิ่งโครงการนี้ถูกทำลายหนักเท่าไร หลินจิ่วที่เป็นพนักงานขายบ้านก็ยิ่งต้องรับโทษหนักขึ้นเท่านั้น

เธออยากเห็นช่วงเวลาที่หลินจิ่วโดนลงโทษใจจะขาด

"หนีไปซะ รีบหนีไปเร็วเข้า"

วานรสี่แขนกวัดแกว่งแขนทั้งสี่ข้างไม่หยุด ระเบิดจำนวนมากถูกขว้างออกไปอย่างบ้าคลั่ง

จากนั้น เขาก็สังเกตเห็นแม่ผีที่ลอยอยู่บนฟ้า แววตาจึงฉายแววเคร่งขรึมขึ้นมาเล็กน้อย

เพราะเลเวลของแม่ผีเท่ากับเขา คือเลเวล 50 เหมือนกัน

"สบายใจเถอะ ฉันไม่ได้คิดจะขวางนายหรอก" แม่ผีคืนร่างเป็นมนุษย์แล้วพูดขึ้นมาราวกับกำลังรอดูเรื่องสนุก

วานรสี่แขนลองโยนระเบิดไปอีกสองลูกเพื่อหยั่งเชิง พอแน่ใจว่าแม่ผีไม่ได้คิดจะขัดขวางจริง ๆ เขาก็ยิ่งคลุ้มคลั่งขึ้นไปอีก

ในที่สุด

แกร๊ก

ค่ายกลของอพาร์ตเมนต์ร่ำไห้ก็เริ่มปรากฏรอยร้าว

รอยร้าวขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งแตกละเอียดราวกับกระจกในที่สุด

"ฮ่า ๆ ในที่สุดก็ทำลายค่ายกลนี้ได้แล้วโว้ย!"

วานรสี่แขนหัวเราะร่าด้วยความตื่นเต้น

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็โผล่พรวดขึ้นมาด้านหลังเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ในมือถือดาบยาวสีดำสนิท สันดาบเต็มไปด้วยฟันเลื่อยคมกริบ แค่เห็นก็ชวนให้รู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ