ตอนที่ 96 มีคนป่วน คำวิจารณ์แย่พุ่งพรวด

"ลูกพี่ เงินผมเอาไปซื้อห้องน้ำหมดแล้ว พี่ก็รู้ว่าของที่ต้องใช้ตั้งค่ายกลของผมมันต้องใช้ไอ้พวกนี้นี่นา"

โคลนเหม็นพูดด้วยสีหน้าตัดพ้อ

นั่นยิ่งทำให้วานรสี่แขนโมโหจนควันออกหู อยากจะฉีกไอ้โคลนเหม็นนี่เป็นชิ้น ๆ ให้รู้แล้วรู้รอด

"ช่างเถอะ แล้วเงินที่เหลือล่ะ" วานรสี่แขนไม่อยากเถียงเรื่องนี้กับโคลนเหม็นต่อ

ในเมื่อมาถึงที่นี่กันแล้ว ยังไงก็คงย้อนกลับไปไม่ได้

"ลูกพี่ หมดเกลี้ยงแล้วครับ" โคลนเหม็นแอบยักยอกไว้เองสองแสน

วานรสี่แขนกัดฟันกรอด คว้าคอเสื้อโคลนเหม็นอีกรอบ "กูให้ไปตั้งห้าแสน มึงเสือกเอาไปซื้อส้วมหมดเนี่ยนะ!"

เขาอยากจะถามเหลือเกินว่าบ้านไหนมันขายส้วมแพงขนาดนี้

"ลูกพี่ พี่ไม่รู้อะไร พนักงานขายที่นี่เจ้าเล่ห์จะตาย ขูดเลือดขูดเนื้อผมไปตั้งห้าแสนเต็ม ๆ" โคลนเหม็นวางตัวเองเป็นเหยื่อทันควัน

"กลับไปค่อยคิดบัญชีกับมึง วันนี้ถ้ากูไม่ถล่มหมู่บ้านนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง อย่ามาเรียกกูว่าซุนซานทง!"

วานรสี่แขนกวักมือเรียกพวกพ้อง ตอนนี้เขาทนกลิ่นที่นี่ไม่ไหวจริง ๆ

...

[แจ้งเตือน: คำวิจารณ์แย่ของคุณเพิ่มขึ้น 50 รายการ]

หลินจิ่วกำลังกินข้าวอยู่ จู่ ๆ ก็ถึงกับอึ้งไป

อยู่ดี ๆ คำวิจารณ์แย่ของเขาทำไมถึงพุ่งพรวดขนาดนี้ ถึงขั้นมีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา

ขืนจัดการได้ไม่ดี มีหวังได้โดนเฉือนอวัยวะไปสิบชิ้นแน่

"มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่"

สายตาของหลินจิ่วเคร่งขรึมขึ้นมา การจะทำให้มีคำวิจารณ์แย่ถล่มทลายขนาดนี้ ต้องมีอะไรเกิดขึ้นในโครงการแน่ ๆ

"เป็นอะไรไปเหรอคะ"

ซีไซย่าเห็นสีหน้าของหลินจิ่วเปลี่ยนไปจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ผู้จัดการซีไซย่า พอดีผมมีเรื่องต้องไปจัดการ ขอตัวก่อนนะครับ" หลินจิ่วพูดเสียงขรึม

"ได้สิคะ" ซีไซย่าไม่ได้ปฏิเสธ

หลังจากหลินจิ่วออกไป ซีไซย่าก็หยิบแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งขึ้นมาตรวจดู

พอพบว่าคำวิจารณ์แย่ของหลินจิ่วพุ่งทะยานขึ้นเป็นหลักร้อยในพริบตา ใบหน้าของเธอก็เผยแววตื่นเต้น "คิกๆ ดูท่าจะมีคนมาป่วนในโครงการสินะ ไม่รู้ว่าพนักงานขายคนนี้จะจัดการยังไง ถ้าจัดการได้ไม่ดี ฉันจะควักไตก่อนหรือควักตับก่อนดีล่ะเนี่ย แหม... ลังเลจัง"

หลินจิ่วออกจากโรงอาหารพนักงาน บิดมอเตอร์ไซค์ไฟผีพุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังโครงการด้วยความเร็วสูงสุด

ตัวยังไม่ทันถึง ก็ได้กลิ่นเหม็นหึ่งลอยมาแต่ไกล แถมยังมีแสงเพลิงลุกโชนเป็นวงกว้าง

"โอย พนักงานขาย ในที่สุดคุณก็มาสักที ตอนนี้โครงการเละเทะไปหมดแล้ว ฉันเองก็ทิ้งที่นี่ไปไม่ได้ด้วย"

ผีประตูใหญ่เห็นหลินจิ่วมาถึงก็รีบร้องบอกทันที

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ" หลินจิ่วถามเสียงเข้ม

"ก็ไอ้โคลนเหม็นของวันนี้น่ะสิ มันเป็นคนของบริษัทก็อบลิน แอบมาตั้งค่ายกลเทเลพอร์ต แล้วเรียกพวกมาก่อกวนเป็นร้อยคนเลย"

ผีประตูใหญ่เล่าข้อมูลที่ตนรู้ให้หลินจิ่วฟัง

แววตาของหลินจิ่วพลันเย็นเยียบอย่างถึงที่สุด ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย กลายเป็นรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง

"ดี ดีมาก ไอ้โคลนเหม็น"

รอยยิ้มของเขาทำเอาผีประตูใหญ่ถึงกับขนลุกซู่ ได้แต่แอบสวดมนต์ไว้อาลัยให้โคลนเหม็นอยู่ในใจสามจบ

[ตัวเลือกที่ 1: แก้ไขและจัดการความวุ่นวายในโครงการตรงหน้าให้เรียบร้อยอย่างสมบูรณ์แบบ รางวัล: พลังวิญญาณ +100, ไอเทม (ใบรับรองเปลี่ยนอาชีพ-นักต้มตุ๋น)]

[ตัวเลือกที่ 2: ปฏิเสธที่จะจัดการความวุ่นวายในโครงการตรงหน้า และเลือกที่จะอยู่เฉยไม่สนใจ รางวัล: พลังวิญญาณ +100, ไอเทม (ใบรับรองเปลี่ยนอาชีพ-คนสวน)]

นี่มันไม่มีอะไรให้ต้องเลือกเลยสักนิด

เลือกข้อหนึ่งทันที

"เปิดประตูเถอะครับ" หลินจิ่วบอก

"พนักงานขาย เรื่องนี้ฉันว่ารายงานบริษัทดีกว่ามั้ง ฝ่ายนั้นคนเยอะแถมฝีมือยังเก่งกาจกันทั้งนั้น พวกเราไปมีเรื่องด้วยคงไม่ดีหรอก" ผีประตูใหญ่เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

ยังไงเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ ถ้าถูกลงโทษขึ้นมาจริง ๆ เขาก็โดนไปด้วย

"ไม่เป็นไรครับ"

หลินจิ่วไม่กลัวการใช้จำนวนคนเข้าข่มอยู่แล้ว เพราะตัวเขาเองก็มีหินอัญเชิญอยู่ตั้งเยอะ

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้รับทักษะวิชาควบคุมศพมาจากซือเล่อ ซึ่งสามารถบงการซากศพได้อีกด้วย

"งั้นก็ได้ นายระวังตัวด้วยแล้วกัน ทางนี้ฉันปลีกตัวไปไม่ได้จริง ๆ" ผีประตูใหญ่เปิดประตูให้

หลินจิ่วขี่มอเตอร์ไซค์ไฟผีพุ่งตะลุยเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

ภายในโครงการเต็มไปด้วยโคลนเน่าเหม็นคาว และแสงเพลิงที่ลุกโชนเสียดฟ้า

"ฮิๆ คุณหนูวิญญาณ ให้ข้าหอมสักฟอดสิ"

ซอมบี้ชีวภาพเน่าเฟะตัวหนึ่ง เนื้อตัวเปื่อยยุ่ย กำลังจ้องมองหญิงสาวเผ่าวิญญาณหน้าตาสะสวย

"มะ...อย่านะ"

คุณหนูวิญญาณตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

เธอต้องทำงานวันละสี่กะ คืนนี้ก็เลยกลับมาช้าไปหน่อย

ไม่นึกเลยว่าทั้งโครงการจะตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวายขนาดนี้

"ฮิๆ ข้าชอบตอนที่น้องสาววิญญาณดิ้นรนขัดขืนนี่แหละ น่ารักเหลือเกิน"

ซอมบี้ชีวภาพแสยะยิ้มกว้าง เนื้อเน่าบนใบหน้าร่วงกราวลงมาเพราะฉีกยิ้มแรงเกินไป เผยให้เห็นกระดูกขาวโพลนน่าสยดสยอง

ในตอนที่ซอมบี้ชีวภาพกำลังจะขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม ร่างหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นตรงหน้า

[ซอมบี้ชีวภาพ เลเวล 33 พลังวิญญาณ: 2566 สถานะ: กำลังตื่นเต้น ไฟราคะแผดเผา พลังต่อสู้: รับมือได้สบาย]

"ขยะ"

หลินจิ่วเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะฟันมีดผ่ากระหม่อมซอมบี้ชีวภาพตัวนั้นแยกออกเป็นสองซีก

ฉับ

เลือดสีดำเน่าเหม็นพวยพุ่งกระเซ็น พร้อมด้วยเศษอวัยวะภายในที่เหี่ยวเฉามานานแล้ว

ทว่าซอมบี้ชีวภาพยังไม่ตายสนิท ร่างทั้งสองซีกต่างพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นยืน

หลินจิ่วจึงซ้ำไปอีกหนึ่งมีด บดขยี้แก่นพลังของมันจนแหลกละเอียด ดับสนิทชนิดที่ไม่สามารถตายไปกว่านี้ได้อีกแล้ว

"คุณหนูวิญญาณ คุณเป็นอะไรไหมครับ" หลินจิ่วเอ่ยถาม

"มะ...ไม่เป็นไรค่ะ"

คุณหนูวิญญาณเพิ่งจะได้สติกลับมา เอ่ยตอบด้วยความประหม่ากังวล

"ตอนนี้ข้างในค่อนข้างอันตราย คุณออกไปรอที่ประตูใหญ่ก่อนเถอะครับ"

หลินจิ่วกำชับ

"ตกลงค่ะ" คุณหนูวิญญาณเชื่อฟังคำพูดของหลินจิ่วอย่างไม่มีข้อกังขา เธอพยักหน้าตกลงทันทีโดยไม่คิดอะไรเลย

พอลับหลังคุณหนูวิญญาณ หลินจิ่วก็ปลดปล่อยหมอกทมิฬเข้มข้นออกมาห่อหุ้มรอบกาย มิดชิดแน่นหนาจนไม่เห็นตัวคน

มิหนำซ้ำ หมอกทมิฬเหล่านั้นยังแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว

"เริ่มการล่าได้"

หลินจิ่วชักมีดเฉือนไตออกมา เริ่มออกตามหาพวกตัวป่วน

ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน อวัยวะส่วนต่างๆ ของร่างกายจะขยายใหญ่ขึ้นทีละนิด

พอเดินออกไปได้ร้อยกว่าเมตร ร่างของหลินจิ่วก็ยืดสูงขึ้นแตะสามเมตรในพริบตา กล้ามเนื้อทั่วร่างปูดโปน เปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้างที่พร้อมจะระเบิดออกมา

ไม่นาน หลินจิ่วก็มองเห็นด้วงหัวค้อนตัวหนึ่ง กำลังทำลายฐานรากของอาคารอพาร์ตเมนต์อยู่ตรงนั้น

ปัง ปัง ปัง

ทุกครั้งที่มันพุ่งชน ค่ายกลบนผนังอพาร์ตเมนต์จะเปล่งแสงวูบวาบอย่างริบหรี่

"ฮิๆ งานพังอพาร์ตเมนต์นี่ของโปรดข้าเลย สะใจชะมัด"

ด้วงหัวค้อนเอาหัวกระแทกอพาร์ตเมนต์ทีละครั้งๆ ปากก็ร้องตะโกนเป็นจังหวะ "แปดสิบ! แปดสิบ! แปดสิบ!..."

ทันใดนั้น หมอกทมิฬระลอกหนึ่งก็พัดกระหน่ำเข้ามา

ด้วงหัวค้อนหยุดชะงัก หันซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวัง

ทว่าระยะการมองเห็นในหมอกทมิฬมีไม่ถึงสามเมตรด้วยซ้ำ มันจึงไม่ทันสังเกตเลยว่า มีร่างหนึ่งได้ก้าวเข้ามาใกล้เงียบๆ แล้ว

หัตถ์เทวะควักไต!

เสกไตจากความว่างเปล่า!

หลินจิ่วตะปบมือลงไป สับเปลี่ยนไตของด้วงหัวค้อนให้กลายเป็นไตพลังวิญญาณทันที

จากนั้นก็... การจู่โจมไต!

ฉึก

คมมีดแทงทะลวงเข้าใส่ไตพลังวิญญาณของด้วงหัวค้อนอย่างง่ายดาย จุดชนวนให้ไตระเบิดออก

"ก๊าซ?!"

ด้วงหัวค้อนรู้สึกเพียงความเจ็บปวดแสบร้อนแล่นพล่านไปทั่วร่าง จากนั้น...ก็ไม่มีจากนั้นอีกแล้ว เพราะแก่นพลังของมันถูกแรงระเบิดทำลายจนสิ้นซาก

วิชาควบคุมศพ!

หลินจิ่วสะบัดแขน เส้นด้ายที่ไร้รูปก็เข้าครอบคลุมชิ้นส่วนทุกส่วนของซากด้วงหัวค้อน

เขารู้สึกว่าตนเองสามารถบงการทุกการเคลื่อนไหวของด้วงหัวค้อนได้อย่างลื่นไหลราวกับเป็นแขนขาของตัวเอง

"ต่อไป!"

รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าของหลินจิ่ว ดูเป็นมิตร ทว่ากลับแฝงความน่าสะพรึงกลัวจนคนมองต้องขนลุกชัน

หมายเหตุ: ตอนที่สามของวัน!