ตอนที่ 95 สกิลระดับ A คลอดทารกแมลง

[คลอดทารกแมลง (A): สกิลเฉพาะตัวของแม่ผี สิ้นเปลืองพลังงานในร่างกาย สามารถคลอดทารกแมลงออกมาได้สามชนิด (ทารกแมลงหน้าผี, ทารกแมลงนกฮูกราตรี, ทารกแมลงตาแดง)]

หลินจิ่วกะพริบตาปริบ ๆ

พูดกันตามตรง สกิลนี้ทรงพลังมาก ตราบใดที่มีพลังงานเพียงพอ ก็สามารถคลอดทารกแมลงออกมาได้อย่างไม่ขาดสาย

แถมทารกแมลงทั้งสามชนิดนี้ต่างก็มีความร้ายกาจเฉพาะตัว

ทารกแมลงหน้าผีสามารถกระจายความเคียดแค้น

ทารกแมลงนกฮูกราตรีสามารถสาปแช่ง

ทารกแมลงตาแดงสามารถชอนไชปรสิต

แต่ปัญหาก็คือ สกิลนี้มันต้องคลอดออกมานี่สิ

เรื่องนี้ทำเอาหลินจิ่วได้แต่มองตาค้าง ในฐานะลูกผู้ชายทั้งแท่ง จะให้เขามาทำเรื่องพรรค์นี้ ย่อมเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

"ขนแกะย่อมมาจากตัวแกะ"

หลินจิ่วลูบคาง วันหน้าถ้าว่าง ๆ ค่อยแวะไปหาแม่ผีบ่อย ๆ ก็แล้วกัน

ยังไงเสีย เกราะผีพยาบาทของเขาก็ยังต้องพึ่งพาให้แม่ผีออกแรงอีกเยอะ

เมื่อปรับอารมณ์ได้แล้ว หลินจิ่วก็เตรียมตัวออกจากอพาร์ตเมนต์เสียงร่ำไห้

ระหว่างนั้นยังได้เจอกับหยางย่าผิง ผีสาวถอดหัวตนนั้น พอเธอเห็นหลินจิ่วเข้า ก็ถอยหลังหนีไปสองก้าวโดยสัญชาตญาณ

ดูออกเลยว่าเธอเกิดความหวาดกลัวต่อหลินจิ่วเข้ากระดูกดำไปแล้ว

ในเวลาหนึ่งวัน หลินจิ่วต้อนรับลูกค้าไปทั้งหมด 15 คน อัตราปิดการขายห้องพักอยู่ที่ 100% แถมคำชมยังแตะถึง 30 คำชม

เพราะอย่างไรเสีย ในฐานะพนักงานขายผู้มีน้ำใจไมตรี เขาก็มักจะคอยช่วยเหลือแก้ปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ลูกบ้านอยู่เสมอ

จนกระทั่งถึงเวลาห้าทุ่ม

ผู้จัดการซัคคิวบัสซีไซย่ายิ้มหวานพลางกวาดสายตามองทุกคน ทว่าสายตาส่วนใหญ่กลับจับจ้องไปที่หลินจิ่ว

เพราะหลินจิ่วไม่เพียงทำภารกิจของวันเสร็จสิ้นได้อย่างยอดเยี่ยม แต่อัตราปิดการขายห้องพักยังสูงลิ่ว ทั้งยังมีรายการซื้อขายยอดเกินเก้าล้านอยู่อีกหนึ่งรายการ

แปะ แปะ แปะ

ซีไซย่าตบมือ พลางสรุปผลงานของวันนี้ "วันนี้ทุกคนต่างก็พยายามกันมากค่ะ ทว่ามีบางคนที่กระทั่งภารกิจพื้นฐานขั้นต่ำยังทำไม่สำเร็จ และยังมีบางคนที่ได้รับคำตำหนิจากลูกบ้านติดต่อกัน ตรงนี้ฉันจำเป็นต้องตักเตือนบางคนสักหน่อยนะคะ"

สิ้นเสียงของเธอ ผู้รอดชีวิตหลายคนก็ตัวสั่นงันงก ยอดผลงานของพวกเขาแย่มาก ทั้งยังมีคำตำหนิอีกเพียบ

"หวังโม่ วันนี้นายต้อนรับลูกค้าไปทั้งหมดสามคน ขายห้องได้แค่ห้องเดียว แถมคำตำหนิของนายยังมีถึงเจ็ดครั้ง เห็นได้ชัดว่านายเป็นพนักงานขายที่ไร้ความสามารถแค่ไหน"

ซีไซย่าส่ายหน้า นิ้วเรียวยาวชี้ออกไปเบา ๆ

พลันเห็นฝ่ามือพลังวิญญาณสายหนึ่งแทงทะลุหน้าอกของเด็กหนุ่มที่ชื่อหวังโม่ เมื่อชักกลับออกมาอีกครั้ง ไตที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสด ๆ ก็ถูกควักออกมาลูกหนึ่ง

"อ๊าก!"

หวังโม่กรีดร้องโหยหวน ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นขึ้นมาจากช่วงเอวทำเอาใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันตา

ผู้รอดชีวิตคนอื่นเห็นภาพนั้นเข้า ต่างพากันหดคอ ขาสองข้างสั่นพั่บ ๆ ไม่หยุด

ซีไซย่าสูดดมไตในมือเบา ๆ กลิ่นคาวเลือดอันเข้มข้นปลุกเร้าต่อมรับรสของเธอ

"คิกคิก ต่อไปก็คือจี๋เชี่ยนเชี่ยนกับเหลียงฉี วันนี้พวกเธอสองคนต้อนรับลูกค้าไปคนละสี่คน ปิดยอดได้คนละราว ๆ สองห้อง..."

ซีไซย่าควักลูกตาของทั้งสองคนออกมา และควักปอดออกมาอีกหนึ่งข้าง

ภาพความเป็นจริงอันเปื้อนเลือดกำลังปั่นประสาทของผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ

อย่ามองว่าซีไซย่าเป็นซัคคิวบัสที่มีมนต์เสน่ห์สะกดหล้า แต่เวลาเธอลงมือนั้น ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย

จากนั้นซีไซย่าก็เรียกชื่ออีกห้าคน ควักอวัยวะส่วนต่าง ๆ ออกมาจากร่างกายของพวกเขา

"เอาละ สุดท้ายพวกเราจะต้องชมเชยคนคนหนึ่งเป็นพิเศษ นั่นก็คือหลินจิ่ว เข้ามาสิคะ"

ซีไซย่ายิ้มตาหยีมองหลินจิ่ว ดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นราวกับมีกระแสไฟแล่นผ่าน คอยเกี่ยวหัวใจของผู้คนอยู่ไม่ขาด

หลินจิ่วเดินขึ้นไปข้างหน้า ได้กลิ่นหอมเฉพาะตัวบนร่างของซีไซย่าอย่างชัดเจน ชวนให้เคลิบเคลิ้มอย่างยิ่ง

"วันนี้หลินจิ่วต้อนรับลูกค้าทั้งหมดสิบห้าคน อัตราปิดการขายอยู่ที่ 100% ในจำนวนนี้ยังมีอพาร์ตเมนต์ราคาสูงถึงเก้าล้านอีกหนึ่งห้อง และยังได้รับคำชมถึง 30 คำชม ไม่มีคำตำหนิแม้แต่อันเดียวค่ะ"

สิ้นเสียงของซีไซย่า สายตาของผู้รอดชีวิตทุกคนต่างมองไปยังหลินจิ่วด้วยความอิจฉาริษยาและเคียดแค้น

"พี่หลินสมกับเป็นพี่หลินจริง ๆ"

แววตาของซุนจือมีทั้งความอิจฉาและความริษยา แต่เขารู้ซึ้งถึงความสามารถของหลินจิ่วดี ต่อให้อิจฉาริษยาแค่ไหนก็ลอกเลียนแบบไม่ได้อยู่ดี

คนอื่นต่างถูกผีปล้น แต่ผู้ชายตรงหน้านี่กลับเป็นฝ่ายปล้นผี

"บริษัทเรามีทั้งรางวัลและการลงโทษ ขอรางวัลให้คุณเป็นห้องอพาร์ตเมนต์หนึ่งห้อง เลือกทำเลได้ตามใจ แต่จำกัดเฉพาะในโครงการที่ตัวเองดูแล นอกจากนี้ยังมีมอเตอร์ไซค์ไฟผีอีกหนึ่งคัน ขณะเดียวกัน ส่วนแบ่งผลงานของคุณก็ปรับขึ้นเป็น 0.5% พยายามต่อไปล่ะ"

ซีไซย่ามองหลินจิ่วด้วยสายตายั่วยวน

"ผู้จัดการซีไซย่า ผมจะพยายามต่อไปแน่นอนครับ จะสร้างผลกำไรให้บริษัทมากกว่านี้ให้ได้" จิตวิญญาณแห่งการสู้ชีวิตในแววตาของหลินจิ่วลุกโชน

ซีไซย่าบ่นพึมพำอีกสองสามประโยค ก่อนจะเอ่ยถามหลินจิ่ว "คืนนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหมล่ะ?"

"เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ" หลินจิ่วยิ้มอย่างสง่างาม

เรื่องนี้ยิ่งทำให้ผู้รอดชีวิตคนอื่นอิจฉาริษยาและเคียดแค้นหนักขึ้นไปอีก ในเมื่อซีไซย่าทำให้พวกเขาหลงใหลจนหัวปักหัวปำขนาดนั้น

ทั้งสองมาถึงโรงอาหารพนักงาน โรงอาหารที่นี่มีทั้งหมดห้าชั้น ยิ่งชั้นต่ำอาหารยิ่งแย่ ยิ่งชั้นสูงอาหารยิ่งดี

"ไปเถอะ ตามฉันขึ้นไปชั้นห้า"

ซีไซย่าเอ่ยชวน

ชั้นห้าของโรงอาหารล้วนเป็นห้องส่วนตัว เหมือนตอนที่หลินจิ่วเคยอยู่ภัตตาคารของโอเกอร์กินคน ทุกห้องจะมีหัวหน้าเชฟคอยดูแลประจำอยู่ห้องละคน

ทั้งสองเดินเข้าห้องหมายเลข 9 หัวหน้าเชฟของที่นี่คือฮาร์ปีคนหนึ่ง หน้าตาสะสวยมาก ด้านหลังมีปีกอินทรีสีดำขลับเป็นมันเงาคู่หนึ่ง ขาเรียวยาว กรงเล็บอินทรีดูคมกริบเป็นพิเศษ

"ผู้จัดการซีไซย่า"

ฮาร์ปีทำความเคารพซีไซย่า

จากนั้นก็เบนสายตาไปมองหลินจิ่วที่อยู่ข้าง ๆ เธอสังเกตเห็นว่าป้ายชื่อของหลินจิ่วคือพนักงานขาย

"อืม"

ซีไซย่าพยักหน้า ยิ้มพลางสั่ง "เอาไตวัวมาสองที่ ข้าวผัดจู๋ แล้วก็บาร์บีคิวปีศาจวัว"

"รับทราบค่ะ"

ฮาร์ปีรีบไปเตรียมตัวทันที

ไม่นาน บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหารเลิศรส

ซีไซย่าจิบไวน์องุ่น ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเป็นประกายแวววาว เอ่ยเสียงเบา "กินตามสบายนะ รสชาติที่นี่ดีมากจริง ๆ... ถ้าคืนนี้ไม่อยากกลับ จะไปพักที่ห้องฉันก็ได้นะ"

"ผู้จัดการซีไซย่า คืนนี้ผมยังมีธุระต้องจัดการอีกหน่อยครับ"

หลินจิ่วรีบปฏิเสธ ถ้าขืนไปบ้านซัคคิวบัสจริง ๆ จะได้รอดออกมาหรือเปล่ายังไม่รู้เลย

"งั้นก็น่าเสียดายจริง ๆ" ซีไซย่าแสดงสีหน้าผิดหวัง ทว่าในดวงตากลับแฝงความตื่นเต้นไว้ราง ๆ

ขณะเดียวกัน

แถวเรือนไม้ไผ่ของโครงการผิงอัน กำลังเปล่งแสงค่ายกลสีเหลืองเหมือนขี้

พร้อมกับการสว่างวาบของแสงค่ายกล ร่างกว่ายี่สิบสายก็เบียดเสียดกันอยู่ในห้องส้วมแคบ ๆ

"โอ๊ย ไอ้เหี้ยเอ๊ย ทำไมมันเหม็นขนาดนี้วะ"

"เชี่ย ทำไมค่ายกลถึงถูกตั้งไว้ในส้วม แล้วไอ้สีเหลือง ๆ บนตัวกูนี่มันอะไรวะ?"

"อ้วก... อ้วก... คนที่ตั้งค่ายกลรอบนี้คือเบทเบตง"

วานรสี่แขนร่างล่ำบึกบึนตัวหนึ่งอ้วกไปพลางกดข่มโทสะพลางพูดขึ้น

เขาคือลูกพี่ที่เบทเบตงพูดถึงนั่นเอง

ขนสีขาวโพลนทั่วร่าง นัยน์ตาสีแดงก่ำ ไอพลังทั่วร่างเปี่ยมล้น ให้ความรู้สึกกดดันอย่างมหาศาล

"ลูกพี่ รอบนี้ผมทำเป็นไงบ้าง?"

เบทเบตงเบียดจากฝูงชนที่แออัดมาตรงหน้าวานรสี่แขน เอ่ยถามอย่างกับจะขอความดีความชอบ

ประสาทรับกลิ่นของวานรสี่แขนไวเป็นพิเศษ นั่นทำให้ตอนนี้เขาตาลายไปหมด ราวกับมีสารที่มิอาจบรรยายหนักหนึ่งตันลอยอยู่ตรงหน้า

"เบทเบตงสารเลว ฉันไม่ได้ให้งบแกไปหรือไง ให้แกเลือกทำเลดี ๆ ตั้งค่ายกล แล้วทำไมถึงโผล่มาในส้วมอีกแล้ววะ?"

วานรสี่แขนกระชากคอเบทเบตง เบิกตาสีแดงก่ำเค้นถาม

เขาให้เหรียญวิญญาณเบทเบตงไปตั้งห้าแสน เจาะจงให้ไปซื้อบ้านหลังใหญ่หน่อย ใครจะไปคิดว่าคนทั้งกลุ่มจะมาอุดอู้อยู่ในส้วม แถมยังเป็นส้วมหญิงอีก

(・｀ω´・)