ตอนที่ 63 สกิลเคลื่อนย้ายระดับ S พริบตาข้ามมิติ

หลินจิ่วกวาดตามองเศียรร้าย พลางเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้น "รู้สึกได้ก็ถูกแล้วครับ นั่นแปลว่าหัวของคุณเริ่มปรับตัวเข้ากับร่างนี้แล้ว"

การต่อหัวสำเร็จเป็นครั้งแรก ทำให้เขารู้สึกภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก

แม้ความดีความชอบใหญ่หลวงที่สุดจะมาจากสเปรย์ปรับสภาพอวัยวะ แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางการที่เขาจะฮุบเอาความดีความชอบนั้นมาไว้กับตัวเองเลยสักนิด

ก็แหม สเปรย์ปรับสภาพอวัยวะมันก็เป็นของเขานี่นา

[คุณต่อหัวให้เศียรร้ายสำเร็จ รางวัล: เหรียญวิญญาณ+100, สกิล (พริบตาข้ามมิติ)]

[พริบตาข้ามมิติ (S): ภายใต้เงื่อนไขที่สายตาไม่มีสิ่งกีดขวาง คุณสามารถพริบตาข้ามมิติได้ในระยะสามร้อยเมตร หรือจะใช้พริบตาข้ามมิติกับเป้าหมายหนึ่งรายเพื่อดึงมาข้างกายตนเองก็ได้]

"หืม?"

หลินจิ่วเบิกตากว้าง ก้มลงอ่านคำอธิบายของพริบตาข้ามมิติอีกครั้ง

สกิลเคลื่อนย้ายระดับ S เชียวนะ

คราวนี้แหละที่กำไรมหาศาลของจริง

ถึงจะมีข้อจำกัดอยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ได้ลดทอนความร้ายกาจของพริบตาข้ามมิติลงไปเลยสักนิด

"ซี๊ด... คันจังเลย"

เศียรร้ายกรีดร้องซ้ำๆ พลางขยับแขนทีละนิดละหน่อยราวกับทารกที่เพิ่งหัดเดิน

หลินจิ่วเองก็ถูกเสียงร้องของเศียรร้ายดึงสติกลับมาเช่นกัน

ในที่สุด หลังจากผ่านช่วงเวลาอันยาวนานไปสิบกว่าวินาที คุณหนูเศียรร้ายก็เกาคอตัวเองได้เสียที

วินาทีนี้ คุณหนูเศียรร้ายรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ

ลองจินตนาการดูสิว่าถ้าคันคะเยอตรงไหนสักแห่งมากๆ แล้วได้เกาดูสักหน่อย มันจะสบายเนื้อสบายตัวขนาดไหน

คุณหนูเศียรร้ายหรี่ตาลงอย่างสุขสำราญ จากนั้น แววตาของเธอก็เป็นประกาย วาดแขนขึ้นทีหนึ่ง กระจกวารีบานหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นตรงหน้า

"จุ๊ๆ ไม่เลวเลยจริงๆ"

การปรับตัวของคุณหนูเศียรร้ายนั้นรวดเร็วมาก หลังผ่านการปรับจูนในช่วงแรก ตอนนี้เธอก็เริ่มควบคุมร่างกายได้ทีละขั้นแล้ว

เมื่อมองดูตัวเองในกระจกวารี คุณหนูเศียรร้ายก็พึงพอใจอย่างยิ่ง

ร่างกายบอบบางกะทัดรัด ผสมผสานกับใบหน้าอันประณีตงดงาม มองมุมไหนก็น่ารักน่าเอ็นดูไปหมด ช่างหลอกตาผู้คนได้ดีเหลือเกิน

ถ้าเอาไปใช้ล่าเหยื่อล่ะก็ รับรองว่าจับได้ไม่มีพลาดเป้าแน่นอน

พอชื่นชมเสร็จ เศียรร้ายก็สลายกระจกวารีทิ้ง แล้วมองหลินจิ่วด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย "เจ้าตัวเล็ก แกทำให้ฉันประหลาดใจได้จริงๆ นะเนี่ย"

เดิมทีเธอแค่กะว่าจะลองดูเท่านั้น ไม่นึกเลยว่าจะสำเร็จเข้าจริงๆ

ถ้าเป็นแบบนี้ ร่างกายของเธอก็เปลี่ยนได้ตลอดเวลาเหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยน่ะสิ

เรื่องนี้ทำให้เศียรร้ายเริ่มตั้งตารอคอยขึ้นมาบ้างแล้ว

"คุณหนูเศียรร้ายชมเกินไปแล้วครับ" หลินจิ่วยิ้มอย่างอ่อนโยน เป็นรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรและชวนให้คนอื่นลดการระแวดระวังลงได้ง่ายมาก

"ไม่ได้ชมเกินไปหรอก เมื่อก่อนฉันเคยเจอหมอกับนักเล่นแร่แปรธาตุมาตั้งเยอะแยะ แต่พวกนั้นไม่มีปัญญาทำได้ ฉันก็เลยทำได้แค่ค่อยๆ กลืนกินพวกมันลงท้องไปทีละนิด"

คุณหนูเศียรร้ายเอ่ยประโยคที่โหดเหี้ยมที่สุดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด

หลินจิ่วคิดว่าถ้าเมื่อกี้ตนผ่าตัดต่อหัวให้คุณหนูเศียรร้ายไม่สำเร็จ จุดจบของเขาก็คงไม่ต่างจากคนพวกนั้นเท่าไหร่หรอก

"คิกๆ จริงสิ นี่คือของตอบแทนที่ตกลงกันไว้จ้ะ"

คุณหนูเศียรร้ายพ่นหมอกสีดำออกมากลุ่มหนึ่ง ยื่นมือเล็กๆ อันเนียนนุ่มล้วงเข้าไปข้างใน แล้วหยิบเกล็ดสีทองชิ้นหนึ่งออกมา

"นี่คือเกล็ดมังกรย้อนของมังกรดินทองคำ ไม่ว่าจะเอาไปใช้ตีอาวุธหรือปรุงยาก็ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพได้ 15%-30% ทั้งนั้น

แถมพลังป้องกันของเกล็ดมังกรย้อนชิ้นนี้ยังสูงมากด้วย แกจะเอาไปใช้ปกป้องส่วนสำคัญของร่างกายอย่างเช่นหัวใจหรือสมองก็ได้นะ"

คุณหนูเศียรร้ายโยนเกล็ดมังกรย้อนให้หลินจิ่ว

เมื่อได้เจอกับคนที่มีความสามารถขนาดนี้ เธอจึงรู้สึกเสียดายและอยากเก็บไว้ใช้งานเป็นอย่างยิ่ง

ถึงขนาดที่ว่าเธอแอบลงคำสาปไว้บนเกล็ดมังกรย้อน ขอแค่หลินจิ่วพกมันติดตัวไว้นานเกินสิบสองชั่วโมง เขาก็จะค่อยๆ กลายมาเป็นข้ารับใช้ของเธอ

ต้องตกอยู่ใต้การควบคุมของเธอไปตลอดกาลเหมือนกับผีเงาก่อนหน้านี้

หลินจิ่วรับเกล็ดมังกรย้อนมา สัมผัสแรกคือความเย็นเยียบ แถมยังแฝงไปด้วยไอปราณอันคมกริบ

[เกล็ดมังกรย้อนของมังกรดินทองคำ: อัดแน่นไปด้วยธาตุทองอันเข้มข้น หากพกติดตัวจะช่วยเพิ่มอานุภาพของสกิลสายธาตุทองได้เล็กน้อย

นอกจากนี้ หากนำผงของเกล็ดมังกรย้อนชิ้นนี้ผสมลงในตัวยาหรืออุปกรณ์สวมใส่ จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพได้ 15%-30%

คำเตือน: เกล็ดมังกรย้อนชิ้นนี้ถูกลงคำสาปบางอย่างเอาไว้]

หลินจิ่วไม่ได้แปลกใจอะไรเลย ก็คุณหนูเศียรร้ายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดขึ้นมาจากความชั่วร้ายอยู่แล้วนี่ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตัวเอง เธอไม่มีทางสนวิธีการอยู่แล้ว

ทว่า เขามีหูกระต่ายอยู่ จึงลบล้างคำสาปได้สบายมาก

"ขอบคุณสำหรับของกำนัลครับ คุณหนูเศียรร้าย" หลินจิ่วโค้งคำนับอย่างสง่างาม

"คิกๆ ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ"

คุณหนูเศียรร้ายเผยรอยยิ้มแฝงความนัยเช่นกัน เธอเฝ้ารอวินาทีที่หลินจิ่วจะกลายเป็นทาสรับใช้ของตัวเองอย่างใจจดใจจ่อ

พอก้าวออกจากบ้านของคุณหนูเศียรร้าย หลินจิ่วก็หยิบเกล็ดมังกรย้อนขึ้นมาดูอีกรอบ

ตรวจสอบ

หลินจิ่วตรวจสอบสถานะของตัวเองดู

เขาพบว่าในสถานะของตัวเอง มีข้อความเพิ่มขึ้นมาหนึ่งแถว: กำลังถูกกลืนกลายสภาพเป็นหุ่นเชิด

"ที่แท้ก็กะจะทำให้ผมกลายเป็นคนรับใช้นี่เอง"

หลินจิ่วนึกขำอยู่ในใจ

จุดประสงค์ของคุณหนูเศียรร้ายพอจะเดาได้ไม่ยาก เพราะเท่าที่ดูตอนนี้ มีแค่เขาคนเดียวที่ผ่าตัดต่อหัวให้เธอได้

ทว่า เงื่อนไขของเรื่องทั้งหมดนี้คือสเปรย์ปรับสภาพอวัยวะ

ตอนเดินผ่านบอร์ดประกาศของชั้นหก หลินจิ่วก็ชำเลืองมองด้วยความอยากรู้ บนนั้นมีภารกิจประกาศไว้แค่ข้อเดียว

[ทรมานเหลือเกิน...

คำอธิบาย: โดนคำสาปแสงศักดิ์สิทธิ์อย่างหนัก มีหมอบ้างไหม มีหมอบ้างไหม...

ผู้ขอความช่วยเหลือ: ห้อง 603 ผีกลืนวิญญาณ

ค่าตอบแทน: 500 เหรียญผีดุ]

"ราคาดีชะมัด"

ตาของหลินจิ่วเป็นประกายขึ้นมา พอหาเงินได้อีกก้อน เขาก็กะจะย้ายขึ้นมาอยู่ชั้นหกเหมือนกัน

อย่าเห็นว่าพวกผีบนชั้นหกเก่งกาจกันหมด แต่ข้อจำกัดก็เยอะตามไปด้วย ตราบใดที่ไม่แกว่งเท้าหาเสี้ยน ชีวิตก็ปลอดภัยไร้กังวลแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ขอแค่ผูกมิตรกับเพื่อนบ้านเอาไว้ แล้วทิ้งหินอัญเชิญไว้ให้

วันหลังพอถึงคราวจำเป็น ก็ยังหยิบมาใช้ประโยชน์ได้อีกยก

หลินจิ่วเดินย้อนกลับไป ก็เจอกับคุณหนูเศียรร้ายที่แต่งตัวสวยพอดิบพอดี เธอสวมชุดเดรสกระโปรงสีขาวสะดุดตา

เรียวขายาวตรง แม้รูปร่างจะค่อนข้างแบนราบ แต่พอจับคู่กับใบหน้าสะสวยของคุณหนูเศียรร้ายแล้ว กลับให้เสน่ห์ชวนมองไปอีกแบบ

"หลินจิ่ว คุณอาลัยอาวรณ์ฉันเหรอคะ" คุณหนูเศียรร้ายกะพริบตาถามด้วยแววตาไร้เดียงสาอย่างยิ่ง ริมฝีปากสีเชอร์รีเคลือบเป็นประกายวาววับ

"เปล่าหรอกครับ พอดีเมื่อกี้ผมเห็นบนบอร์ดประกาศว่าผีกลืนวิญญาณห้อง 603 โดนแสงศักดิ์สิทธิ์เล่นงาน ในฐานะเพื่อนบ้านที่ดีที่ชอบช่วยเหลือคนอื่น ผมเลยว่าจะแวะไปดูสักหน่อย"

หลินจิ่วกวาดตามองคุณหนูเศียรร้ายตั้งแต่หัวจรดเท้า

ตัวกะเปี๊ยกเดียว

"ฉันแนะนำว่าอย่าไปเลยดีกว่า ผีกลืนวิญญาณตัวนั้นเจ้าเล่ห์เพทุบายมากนะ" คุณหนูเศียรร้ายเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

อันที่จริง เธอแค่ไม่อยากให้หลินจิ่วไปคลุกคลีกับเพื่อนบ้านตัวอื่นบนชั้นหกต่างหาก

เพราะเธอมองหลินจิ่วเป็นสมบัติส่วนตัวไปเรียบร้อยแล้ว

ผีกลืนวิญญาณจะเจ้าเล่ห์หรือไม่นั้นหลินจิ่วไม่รู้ แต่ก็นะ ผีพวกนี้ไม่มีตัวไหนเป็นของดีอยู่แล้ว

คิดหาวิธีเล่นงานคนตลอดเวลา พวกตัวประหลาดบางตัวนี่ถึงขั้นฆ่าคนตายโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

ลูกค้าผีเพลิงจากภัตตาคารแห่งหนึ่ง: เหมียว เหมียว เหมียว?

ฉันไม่ใช่ผีที่ดีหรอกเหรอ?

"ไม่เป็นไรครับ เพื่อนบ้านเดือดร้อน ยังไงผมก็ต้องยื่นมือเข้าช่วยอยู่แล้ว"

หลินจิ่วพูดจาจริงใจสุดๆ ไม่ใช่เพราะเห็นแก่ 500 เหรียญผีดุอะไรนั่นเลยสักนิด

จริงๆ นะ!

เขาสาบานได้

คุณหนูเศียรร้ายนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มชั่วร้าย "งั้นก็ตามใจคุณ โดนเล่นงานขึ้นมาก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนแล้วกัน"

"ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ คุณหนูเศียรร้าย" หลินจิ่วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะถามต่อด้วยความสงสัย "ไม่ทราบว่าคุณหนูเศียรร้ายกำลังจะไปไหนเหรอครับ"

"คิกๆ ก็ไปล่าเหยื่อน่ะสิคะ"

คุณหนูเศียรร้ายเลียริมฝีปาก แววตาใสซื่อเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำกระหายเลือดในทันใด "แล้วคุณ... อยากมาเป็นเหยื่อของฉันไหมล่ะคะ"

เวลาลงนิยายหลังจากนี้จะเปลี่ยนใหม่นะครับ น่าจะเป็นช่วงเช้า เที่ยง แล้วก็บ่าย

หวังว่าทุกคนจะช่วยกันกดเร่งให้อัปเดตกันเยอะๆ นะครับ แบบนี้ผมจะได้มีแรงอัปเพิ่มให้เยอะขึ้นด้วย