ตอนที่ 62 คำเชิญจากชั้นหก

หลินจิ่วยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "คุณผีจมน้ำ ลูกสาวของคุณฉลาดมากเลยครับ"

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ผีจมน้ำจะมาสนใจคำชมพวกนี้ เธอเอ่ยเสียงขรึม "อาจารย์หลิน มีคนมาหาคุณค่ะ"

"หืม?"

หลินจิ่วปรายตามองเจินจื่อที่ยังติดแหง็กอยู่ในโทรทัศน์

เจินจื่อบอกว่า "ขาใหญ่ห้อง 601 ให้มาตามน่ะค่ะ เรื่องอะไรกันแน่ฉันก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน ฉันเป็นแค่คนส่งสาร"

หลินจิ่วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "เดี๋ยวผมตามไป"

เขานึกสงสัยอยู่บ้าง ตัวเขาไม่รู้จักผู้เช่าชั้นหกเลยสักห้อง แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางการแวะไปทักทายเพื่อนบ้าน

"งั้นฉันไปก่อนนะ" เจินจื่อหดตัวกลับเข้าไป การติดคาอยู่แบบนี้มันชวนให้อึดอัดจริงๆ

หลังจากทวงค่าจ้างเรียบร้อย หลินจิ่วก็บอกลาโลลิคนนั้น

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นหก ที่นี่มีห้องพักแค่สี่ห้องเท่านั้น

หลินจิ่วจัดคอเสื้อเล็กน้อย แล้วเคาะประตูห้อง

แกร๊ก

ไม่ถึงวินาที ประตูก็เปิดออก

ทำให้หลินจิ่วชักสงสัยขึ้นมาว่า ขาใหญ่ท่านนี้จงใจมารอเขาอยู่ก่อนแล้วหรือเปล่า

คนที่เปิดประตูคือผีสาวหน้าตาสะสวย ผิวขาวเนียนผุดผ่อง เปล่งประกายดั่งคริสตัล

แต่ปัญหาก็คือผีสาวตรงหน้า ดันไม่มีลำตัว

มีแค่หัวอย่างเดียว ใต้หัวเป็นกลุ่มไอควันสีดำ ดูไปแล้วเหมือนลูกอ๊อดไม่มีผิด

"นายคือหลินจิ่วเหรอ" ผีสาวตนนี้ลอยวนรอบตัวหลินจิ่วรอบหนึ่ง พลางยื่นจมูกมาดมฟุดฟิดขึ้นลง

ตรวจสอบ!

[เศียรปีศาจ, เลเวล 49, พลังวิญญาณ: 42533, สถานะ: ปกติ, เจตนาร้ายผุดพราย, กระหายเลือด, พลังฝีมือ: ไม่อาจต่อกร]

"ใช่ครับ ไม่ทราบว่าคุณเศียรปีศาจมีธุระอะไรหรือเปล่า" หลินจิ่วสีหน้าสงบนิ่ง น้ำเสียงไม่ถ่อมตนและไม่หยิ่งยโส

"คิกๆ ไม่มีอะไรหรอก ฉันได้ยินมาว่าวิชาแพทย์ของนายเก่งกาจมาก ก็เลยอยากให้นายช่วยต่อร่างให้ฉันสักหน่อยน่ะ"

เศียรปีศาจยิ้มแป้นมองหลินจิ่ว "บอกตามตรง หัวของฉันมันค่อนข้างพิเศษ ปกติแล้วต่อร่างไม่ได้หรอก แต่ฉันเชื่อว่านายน่าจะทำได้"

ระหว่างที่พูด หางที่เป็นไอควันสีดำก็เลื้อยพันอยู่รอบเอวของหลินจิ่ว

หางไอควันนี้เย็นยะเยือก ซ้ำยังแฝงเจตนาร้ายอันรุนแรงไว้อีกด้วย

หากสัมผัสเป็นเวลานาน จิตใจจะถูกครอบงำจนตกต่ำ ต่อให้เป็นคนดีก็ต้องกลายเป็นคนชั่วช้า

[ตัวเลือกที่ 1: ช่วยเศียรปีศาจต่อร่าง รางวัล: เหรียญวิญญาณ +100, ทักษะ (พริบตาข้ามมิติ)]

[ตัวเลือกที่ 2: ปฏิเสธคำขอของเศียรปีศาจ รางวัล: เหรียญวิญญาณ +100, ทักษะ (หักเหแสง)]

"ไม่มีปัญหาครับ" หลินจิ่วตอบตกลงทันควัน

เขามีสเปรย์ปรับสภาพอวัยวะอยู่ อาจจะใช้ทดลองดูสักตั้งได้

"คิกๆ ตามฉันมาสิ"

เศียรปีศาจพาหลินจิ่วเดินเข้ามาในห้องนอนห้องหนึ่ง

พอเปิดตู้เสื้อผ้าออก ข้างในกลับมีศพไร้หัวยัดอยู่เต็มไปหมด

ศพเหล่านี้มาจากสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติเพศหญิงหลากชนิด ทั้งซัคคิวบัส แวมไพร์ ปิศาจราคะ เซนทอร์ และอื่นๆ

แวบแรกที่เห็น มันสร้างแรงกระแทกทางสายตาได้รุนแรงยิ่งนัก

"นายคิดว่าร่างไหนเหมาะกว่ากันล่ะ" เศียรปีศาจถาม หางสีดำกวาดผ่านร่างเหล่านั้นไปมา

"เอ่อ... ผมว่าก็ดีทุกร่างเลยนะครับ" หลินจิ่วคิดว่าเศียรปีศาจจะจับคู่กับร่างไหนที่นี่ก็เข้ากันไปหมด เพราะหน้าตาวางอยู่ตรงนั้นแล้วนี่นา

"คิกๆ ฉันว่าร่างแวมไพร์ร่างนี้ใช้ได้เลยนะ" เศียรปีศาจชี้ไปที่ร่างโลลิร่างหนึ่ง

หางสะบัดเบาๆ ศพนั้นก็ลอยละลิ่วออกมา

"มาเถอะ ขอแค่นายต่อร่างนี้เข้าไปได้ ฉันจะให้รางวัลใหญ่กับนายเลยล่ะนะ" เศียรปีศาจเอ่ยยิ้มๆ ริมฝีปากสีแดงระเรื่อแฝงไว้ด้วยความยั่วยวน

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินจิ่วได้ทำผ่าตัดต่อหัวแบบนี้ พูดกันตามตรง มันรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

"จริงสิ นายต้องการอะไรก็บอกได้ตามสบายเลยนะ"

เศียรปีศาจดีดนิ้วเป๊าะ ผนังห้องก็พลันกระเพื่อมเป็นระลอกคลื่น

ทันใดนั้น เงาดำกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ไร้ซึ่งใบหน้า เป็นแค่เงาสีดำสนิทเท่านั้น

[ผีเงา, เลเวล 35, พลังวิญญาณ +7525, สถานะ: ถูกควบคุม, เคลื่อนผ่านเงา, พลังฝีมือ: ไม่อาจต่อกร]

"นี่คือผีเงาจ้ะ" เศียรปีศาจแนะนำ

"ต้องใช้วัตถุดิบบางอย่างจริง ๆ ครับ พอจะช่วยหาเนื้อและเลือดของพวกสิ่งมีชีวิตมาให้ผมหน่อยได้ไหม" หลินจิ่วฉวยโอกาสเอ่ยขอวัตถุดิบสำหรับทำแก่นโลหิตเนื้อหนังฉบับปรับปรุงออกมา

เพราะถ้าต้องควักเงินซื้อเอง มันคงเป็นค่าใช้จ่ายที่ไม่น้อยเลยทีเดียว

ผีเงาพยักหน้า แล้วผลุบหายเข้าไปในกำแพงอีกครั้ง

ระหว่างรอ หลินจิ่วก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ เขาหยิบมีดเฉือนไตของตัวเองออกมาลับ

"เป็นมีดที่น่าสนใจดีนี่"

เศียรปีศาจลอยมาข้างกายหลินจิ่ว วางหัวเกยไว้บนไหล่ของเขา

ในระยะประชิดขนาดนี้ หลินจิ่วสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แล่นปราดขึ้นสู่สมองอย่างชัดเจน

"ใช่ครับ"

หลินจิ่วยกมีดขึ้นส่องกับแสงไฟ ตัวมีดสีดำทมิฬสะท้อนประกายเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ

ผ่านไปไม่กี่นาที ผีเงาก็โผล่กลับมาอีกครั้ง ในมือหอบหิ้วห่อของพะรุงพะรัง

หลินจิ่วไม่เกรงใจแม้แต่น้อย เขากวาดวัตถุดิบพวกนั้นเก็บไปทันที

"คุณเศียรปีศาจ ผมจะไปปรุงยาเดี๋ยวนี้แหละครับ รบกวนรอสักครู่นะครับ" หลินจิ่วพูดพลางยิ้ม

"ได้สิ แต่ฉันขอแค่ให้เธอรีบหน่อยก็พอ" เศียรปีศาจเลียริมฝีปาก จากนั้นก็ลอยละล่องกลับไปข้างศพ แสร้งทำทีเป็นวางหัวทาบลงบนคอ

หลินจิ่วเดินสุ่มเข้าไปในห้องหนึ่ง เนื้อและเลือดที่ผีเงาเอามามีไม่น้อยเลย มากพอให้เขาหลอมกลั่นแก่นโลหิตเนื้อหนังฉบับปรับปรุงได้สักสองหรือสามก้อน

"คราวนี้รวยเละจริง ๆ"

หลินจิ่วหยิบภาชนะเครื่องมือสารพัดชนิดออกมาจากกระเป๋าเป้

ของพวกนี้เขาซื้อติดมือมาตอนที่ซื้อวิชาเล่นแร่แปรธาตุก่อนหน้านี้ ชุดหนึ่งหมดไปตั้งสามพันเหรียญวิญญาณ

"ใส่เนื้อของสัตว์ประหลาดหลายตาลงไป ช่วยเพิ่มระยะการมองเห็น ผสมกับเนื้อของเจ้าตาโตเข้าไปอีก ก็จะยิ่งยกระดับผลลัพธ์นั้นขึ้นไปได้"

หลินจิ่วพึมพำกับตัวเอง มือไม้ก็ไม่หยุดขยับ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็หลอมกลั่นแก่นโลหิตเนื้อหนังฉบับปรับปรุงออกมาได้ทั้งหมดสามก้อน

ก้อนหนึ่งใช้วัตถุดิบหลักเป็นเนื้อของสัตว์ประหลาดหลายตา ช่วยเพิ่มระยะการมองเห็น และยังเพิ่มอานุภาพให้กับวิชาเนตรได้อีกด้วย

ก้อนหนึ่งใช้วัตถุดิบหลักเป็นเนื้อของแวมไพร์ ช่วยเพิ่มความสามารถในการฟื้นฟูตัวเอง

อีกก้อนใช้วัตถุดิบหลักเป็นเนื้อของเอลฟ์ ช่วยทำให้แลดูอ่อนเยาว์ยิ่งขึ้น

แก่นโลหิตเนื้อหนังฉบับปรับปรุงทั้งสามก้อนนี้ เอาไปขายได้ถึงห้าแสนเหรียญวิญญาณสบาย ๆ

ในเมื่อหลอมกลั่นแก่นโลหิตเนื้อหนังเสร็จแล้ว หลินจิ่วจึงเก็บข้าวของเข้าที่

"ว้าว ในที่สุดเธอก็ออกมาแล้ว ฉันเกือบจะเข้าไปดูอยู่แล้วเชียว" เมื่อเห็นหลินจิ่วเดินออกมา เศียรปีศาจก็ลอยรี่เข้ามาหาด้วยความดีใจ

"ขอโทษด้วยนะครับคุณเศียรปีศาจ ที่ทำให้รอนาน เราจะผ่าตัดต่อหัวกันตรงไหนดีครับ" หลินจิ่วถาม

"ตรงโซฟานี่แหละ ฉันชอบความรู้สึกนุ่มนิ่มแบบนี้พอดี"

เศียรปีศาจพูดติดตลก "จริงสิ ไม่ต้องฉีดยาชาให้ฉันนะ เธอก็รู้นี่ ตอนนี้ฉันมีแค่หัว ไม่อยากกลายเป็นคนปัญญาอ่อนในภายหลังหรอก"

"ตกลงครับ งั้นผมเริ่มเลยนะ"

หลินจิ่วหยิบหน้ากากอนามัยขึ้นมาสวม น่าเสียดายที่ไม่มีเสื้อกาวน์สีขาว

เศียรปีศาจสอดหางที่เป็นไอควันของตัวเองเข้าไปในลำคอ หลินจิ่วใช้ไหมเย็บแผลทางการแพทย์เย็บส่วนคอเข้ากับศีรษะ

จากนั้น เขาก็หยิบสเปรย์ปรับสภาพอวัยวะออกมา ฉีดพ่นไปที่รอยต่อบริเวณคอ

ทันใดนั้น ก็เห็นบาดแผลที่เย็บไว้สมานตัวอย่างรวดเร็ว มิหนำซ้ำยังมีแสงสีแดงฉานสายหนึ่งโอบล้อมรอบลำคอเอาไว้

"คันจังเลย"

เศียรปีศาจกรีดร้องออกมาเบา ๆ เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของตนเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองแล้ว