ตอนที่ 61 ครูเชื่อว่าเธอต้องเรียนรู้ได้แน่

"เอาอีก... เอาอีก มนุษย์ ฉันจะเอาอีก"

ใบหน้าเล็ก ๆ ของผีหิวโซเต็มไปด้วยความกระหาย

สตูเครื่องในแปดเซียนชามนี้ไม่เพียงแต่ไม่ทำให้ท้องอิ่ม กลับยิ่งทำให้มันหิวยิ่งกว่าเดิม

"ได้ครับ คุณผีหิวโซ คราวนี้อยากทานอะไรล่ะครับ" หลินจิ่วยิ้มพลางเอ่ยถาม ถึงอย่างไรทุกครั้งที่ทำอาหารได้หนึ่งจาน เขาก็จะได้เหรียญผีดุจำนวนหนึ่ง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเพื่อนบ้านแบบนี้ เขาย่อมต้องปรนนิบัติอีกฝ่ายให้ถึงอกถึงใจอยู่แล้ว

"ฉันอยากกินบาร์บีคิว" ผีหิวโซกล่าวพลางตาเป็นประกาย

"รอสักครู่นะครับ"

หลินจิ่วคัดเลือกกั้งตั๊กแตนขนาดยาวสามเมตรออกมาหนึ่งตัวจากคลังเก็บของของผีหิวโซ

ในช่วงเวลาสามชั่วโมงต่อมา หลินจิ่วก็ทำอาหารเลิศรสติดต่อกันให้คุณผีหิวโซไปอีกสิบกว่าจาน ได้รับเหรียญผีดุรวมทั้งหมด +340

ตอนที่เขาจะกลับ ผีหิวโซยังคงมองหลินจิ่วด้วยความอาลัยอาวรณ์อย่างยิ่ง

"พ่อครัวมนุษย์ พรุ่งนี้แกจะมาอีกไหม"

ตอนนี้ผีหิวโซเสพติดอาหารเลิศรสที่หลินจิ่วทำเข้าอย่างจังแล้ว

มันรู้สึกว่าถ้าวันไหนไม่ได้กินล่ะก็ ทั่วทั้งร่างคงจะกระสับกระส่ายทรมานไปหมดแน่

"แน่นอนอยู่แล้วครับ" หลินจิ่วพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

หลังจากบอกลาผีหิวโซ เขาก็มาถึงบ้านของผีจมน้ำที่ห้อง 307 อีกครั้ง

พอยัยหนูโลลิเห็นหลินจิ่ว ก็เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจทันที "คุณครู คุณมาแล้ว รีบเข้ามาสิคะ"

หลินจิ่วเดินเข้าไปในห้อง พื้นเปียกแฉะไปหมด

"คุณครูหลิน วันนี้พวกเราจะชำแหละมนุษย์หัวหมูกันค่ะ ศพฉันเตรียมไว้พร้อมแล้ว" คุณผีจมน้ำมองหลินจิ่วด้วยสายตาเร่าร้อน

เมื่อคืนนี้เธอกำชับลูกสาวของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่ต้องตั้งใจเรียนมากนัก พยายามถ่วงเวลาการเรียนให้เกินสามชั่วโมงเข้าไว้

ขอแค่สอนไม่สำเร็จภายในสามชั่วโมง เธอก็จะกินแขนของหลินจิ่วได้หนึ่งข้าง

สำหรับรสชาติของมนุษย์แล้ว เธอยังคงเฝ้าถวิลหาอยู่ตลอดเวลา

"ไม่มีปัญหาครับ"

หลินจิ่วพยักหน้า

เขาเดินตามยัยหนูโลลิเข้าไปในห้องนอน บนโต๊ะมีมนุษย์หัวหมูตัวเล็กวางอยู่หนึ่งตัว ขนาดตัวไม่ถึงหนึ่งเมตรด้วยซ้ำ

สีชมพูเรื่อ ๆ ดูน่ารักน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก ถ้าเอาไปย่าง รสชาติต้องยอดเยี่ยมมากแน่ ๆ

"คุณครูคะ โครงสร้างร่างกายของมนุษย์หัวหมูซับซ้อนนิดหน่อย หนูอาจจะเรียนได้ไม่ดีเท่าไหร่นะคะ" ยัยหนูโลลิกระพริบดวงตาคู่นั้นที่ดูไร้เดียงสาพลางเอ่ยขึ้น

"ไม่เป็นไรหรอก ครูเชื่อว่าเธอต้องเรียนรู้ได้แน่" หลินจิ่วลูบผมที่เปียกชื้นของยัยหนูโลลิ พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

เขาหยิบมีดผ่าตัดบนโต๊ะขึ้นมา มนุษย์หัวหมูตัวนี้ดูเหมือนเพิ่งจะตายได้ไม่นาน พอกรีดมีดลงไป เลือดสด ๆ ก็พุ่งกระฉูดออกมาทันที

หลินจิ่วปาดคราบเลือดบนใบหน้าออก แล้วเอ่ยเสียงขรึม "สิ่งมีชีวิตอย่างมนุษย์หัวหมู เนื้อเยื่อผิวหนังค่อนข้างหนา เวลาชำแหละให้เริ่มจากตรงท้องนี้"

พูดไปพลาง เขาก็กว้างรอยกรีดให้ใหญ่ขึ้นไปพลาง เครื่องในสารพัดชนิดปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

"อันนี้คือกะเพาะ ใช้สำหรับย่อยอาหาร เธอดูสิ ข้างในนี้ยังมีเศษอาหารหลงเหลืออยู่เลย" หลินจิ่วก้มสังเกตดู เป็นสไลม์นั่นเอง

หลังจากควักเอากระเพาะออกมา หลินจิ่วก็ดึงลำไส้ออกมาอีก พลางเอ่ยว่า "ส่วนที่หนานี่คือลำไส้ใหญ่ ส่วนที่เรียวเล็กนี่คือลำไส้เล็ก ตอนที่เราชำแหละสไลม์ก่อนหน้านี้ครูเคยพูดไปแล้ว หน้าที่หลักของมันก็คือการย่อยและดูดซึม..."

ทุกครั้งที่หลินจิ่วชำแหละอวัยวะส่วนใด เขาก็จะอธิบายอย่างละเอียดไปหนึ่งรอบ

ไม่นานนัก บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยเครื่องในวางกองอยู่เต็มไปหมด

เครื่องในพวกนี้ถูกใส่ไว้ในจานทั้งหมด รอให้ชำแหละเสร็จก็ยังเอาไปทำอาหารมื้อธรรมดากินในบ้านได้อีกมื้อ ไม่สูญเปล่าแม้แต่น้อย

"อ๋อ"

ยัยหนูโลลิพยักหน้าเป็นระยะ ดูท่าทางแล้วกำลังตั้งใจเรียนรู้อยู่จริง ๆ

เมื่อควักเครื่องในของมนุษย์หัวหมูสีชมพูออกจนเกลี้ยง หลินจิ่วก็เริ่มชำแหละส่วนหัวต่อ

"อันนี้คือดวงตา พวกเราทุกคนต่างก็มี แล้วก็ลูกตาหมูอร่อยมากเลยนะ ถ้ามีโอกาสครูจะทำเมนูลูกตาหมูชุดใหญ่ให้เธอกิน" หลินจิ่วยิ้มพลางเอ่ย

"ฮิฮิ" ยัยหนูโลลิส่งยิ้มหวาน

"เห็นก้อนสีขาว ๆ นี่ไหม นี่คือเนื้อเยื่อสมอง สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติระดับต่ำบางตัวจะไม่มีหรอกนะ" หลินจิ่วประคองเนื้อเยื่อสมองของมนุษย์หัวหมูวางลงในชามอย่างระมัดระวัง

นี่เป็นของดีเชียวละ เอาไปแปรรูปเป็นอาหารเลิศรส ราคาจะพุ่งขึ้นเป็นเท่าตัวทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ชิ้นส่วนน้อยใหญ่บนร่างของมนุษย์หัวหมูถูกชำแหละออกจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงโครงกระดูกร่างเดียวเท่านั้น

ยัยหนูโลลิมองชิ้นส่วนมากมายขนาดนี้แล้ว หัวสมองน้อย ๆ พลันมึนตึบไปหมด

"ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ ทำไป"

หลินจิ่วหยิบมีดเฉือนไตวางไว้ข้างมือซ้าย แล้วหยิบกระบองสะเทือนสมองน้อยวางไว้ข้างมือขวา

"อี๋..."

ยัยหนูโลลิตาสว่างขึ้นมาทันที รู้สึกว่าสมองของตัวเองกำลังหมุนเร็วจี๋

คาบเรียนชำแหละครั้งนี้ซับซ้อนขึ้นมาก ยัยหนูโลลิต้องเรียนอยู่เกือบสองชั่วโมง ถึงจะทำความเข้าใจชิ้นส่วนทั้งหมดได้อย่างแจ่มแจ้งในที่สุด

"อาจารย์ หนูจะบอกความลับอะไรให้นะคะ เหมือนว่าเมื่อคืนไตหนูจะหายไปล่ะ รู้สึกมหัศจรรย์จังเลยเนอะ"

ยัยหนูโลลิยื่นหัวเข้ามากระซิบกระซาบ ดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้นมองหลินจิ่วด้วยรอยยิ้ม

เห็นได้ชัดว่าเธอรู้แล้วว่าหลินจิ่วเป็นคนทำ

ก็ในบ้านหลังนี้นอกจากแม่แล้ว ก็มีแค่หลินจิ่วคนเดียวที่เข้ามา

"ไตหายก็หายไปสิ ถ้าเธออยากได้ ตอนนี้อาจารย์ใส่กลับเข้าไปให้ใหม่ได้นะ"

หลินจิ่วไม่ได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย "แต่อาจารย์แนะนำให้ใช้ของตัวเองดีกว่า เธอยังเด็ก ไตยังงอกใหม่ได้เร็ว"

"จริงเหรอคะ ไตของหนูจะงอกออกมาใหม่อีกเหรอ" ยัยหนูโลลิถาม

"แน่นอนอยู่แล้ว" หลินจิ่วชอบไตแท้ ๆ ดั้งเดิมมากกว่า เพราะแบบนี้เขาจะได้เก็บเกี่ยวต่อได้อีกรอบ

คุณผู้หญิงผีจมน้ำกำลังทำความสะอาดห้องอยู่ในห้องนั่งเล่น

ทันใดนั้น โทรทัศน์ก็เปิดขึ้นมาเอง หน้าจอกะพริบลายซ่าคล้ายเกล็ดหิมะ

เรื่องนี้ทำให้คุณผู้หญิงผีจมน้ำระแวดระวังขึ้นมาทันที สายตาจับจ้องไปที่โทรทัศน์อย่างคมกริบ

ไม่นานนัก ครึ่งหัวก็คลานออกมาจากจอโทรทัศน์ เส้นผมสลวยยาวปรกใบหน้า เผยให้เห็นเพียงดวงตาสีดำขลับสองข้าง

"ให้ตายสิ ติดอีกแล้ว"

ผีโทรทัศน์หงุดหงิดอยู่บ้าง โทษที่ช่องทางของโทรทัศน์ขาวดำพวกนี้มันแคบเกินไป ทำให้ทุกครั้งที่เธอคลานออกมาได้ครึ่งตัวก็ต้องจำใจหยุดชะงัก

ได้แต่บอกว่า รูปร่างดีเกินไปก็เป็นบาปเหมือนกัน

"เจินจื่อ เธอมีธุระอะไรหรือเปล่า"

คุณผู้หญิงผีจมน้ำเอ่ยถาม โดยไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้ผู้มาเยือนจะเป็นผีโทรทัศน์

"คืออย่างนี้ ฉันอยากถามว่าหลินจิ่วอยู่กับเธอหรือเปล่าคะ" ผีโทรทัศน์ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"เธอมาตามหาเขาทำไม บอกตามตรงนะ เขาเป็นเหยื่อของฉัน"

ผีจมน้ำคิดว่าผีโทรทัศน์จะมาแย่งเหยื่อของตน ใบหน้าที่ซีดขาวอยู่แล้วยามนี้ยิ่งขาวซีดจนน่ากลัว

พลังวิญญาณในร่างพลุ่งพล่านจนพัดชุดกระโปรงยาวส่งเสียงพึ่บพั่บ

"เธอเข้าใจผิดแล้ว ท่านผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งจากชั้นหกอยากเจอเขาน่ะ" ผีโทรทัศน์รีบแก้ตัว

ลำพังพลังต่อสู้ของเธอนั้นไม่ได้แข็งแกร่ง อาศัยแค่การส่งข่าวกับส่งของไปมา ถึงจะเอาชีวิตรอดอยู่ที่นี่ได้

"ท่านผู้ยิ่งใหญ่ชั้นหกเหรอ"

คุณผู้หญิงผีจมน้ำเลิกคิ้วขึ้น

ผีบนชั้นหกล้วนมีพลังระดับสี่สิบขึ้นไป แต่ละตนล้วนน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

เธอไม่เข้าใจว่ามนุษย์ตัวกระจ้อยร่อยคนหนึ่ง จะไปข้องเกี่ยวกับท่านผู้ยิ่งใหญ่บนชั้นหกได้อย่างไร

"ใช่แล้ว"

ผีโทรทัศน์พยักหน้า "เธอรีบไปเรียกเขาออกมาเถอะ ท่านผู้ยิ่งใหญ่ชั้นหกกำลังเร่งมาแล้ว"

"ก็ได้"

คุณผู้หญิงผีจมน้ำไม่กล้ามีเรื่องกับคนชั้นหกเช่นกัน

ขณะที่เธอกำลังจะเดินเข้าไปในห้อง ประตูห้องของลูกสาวกลับถูกเปิดออกก่อนหนึ่งก้าว

ยัยหนูโลลิกระโดดโลดเต้นพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของหม่ามี้ พลางเอ่ยอย่างน้อยใจเล็กน้อยว่า "แม่คะ คาบเรียนชำแหละครั้งนี้หนูก็เรียนรู้เรื่องอีกแล้ว"

หม่ามี้ของเธอย้ำนักย้ำหนาว่า เวลาอยู่ต่อหน้ามนุษย์ แกล้งทำตัวโง่หน่อยก็ดี

เพราะมีเพียงวิธีนี้ สองแม่ลูกถึงจะมีเนื้อสด ๆ ให้กินเรื่อย ๆ