ตอนที่ 60 คนคือเหล็ก ข้าวคือเหล็กกล้า

แสงศักดิ์สิทธิ์สีขาวน้ำนมปัดเป่าไออาหารแน่นท้องให้มลายหายไปในทันที

ไม่เพียงเท่านั้น ลำแสงที่สาดส่องลงบนร่างของผีหิวโซยังส่งเสียงดังฉ่าๆ พลางพวยพุ่งควันขาวและสะเก็ดน้ำมันออกมาไม่หยุด ราวกับเอาน้ำเย็นราดลงบนน้ำมันเดือดพล่าน

"ทรมานเหลือเกิน ทรมานจะตายอยู่แล้ว"

ผีหิวโซกรีดร้องโหยหวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้สึกราวกับร่างของตนกำลังจะละลาย

นั่นทำให้ผีหิวโซอยากจะหนีไปจากตรงนี้ ทว่าขนาดตัวอันมหึมากลับจำกัดความเร็วของเขาไว้

"เดี๋ยวผมช่วยสงเคราะห์ให้"

หลินจิ่วชกเข้าที่พุงของผีหิวโซหมัดหนึ่ง

ผัวะ!

หมัดนี้ซัดผีหิวโซจนเซถอยหลังไปหลายก้าว ซ้ำชั้นไขมันบนพุงยังระเบิดออกเสียงดังปัง

หยดน้ำมันสีเหลืองอมดำนับไม่ถ้วนสาดกระเซ็นเข้ามาดั่งห่าฝน

เชี่ยเอ๊ย

หลินจิ่วรีบกระโดดหลบไปด้านข้าง หลบเลี่ยงหยดน้ำมันพวกนั้นมาได้อย่างหวุดหวิด

"ฮือๆๆ เนื้อของฉัน เนื้อของฉัน... อย่าหนีไปนะ"

ผีหิวโซนอนแผ่อยู่บนพื้น ส่งเสียงสะอื้นไห้อย่างเจ็บปวด

แขนสั้นป้อมทั้งสองข้างกอดพุงที่แตกออกไว้ พยายามยัดไขมันที่ไหลทะลักออกมากลับเข้าไปข้างในอย่างเอาเป็นเอาตาย

ในฐานะผีหิวโซ แหล่งพลังงานหลักที่เขาใช้ผลาญไปก็คือชั้นไขมันบนตัวนี่แหละ

"คุณผีหิวโซ ตอนนี้เราคงคุยกันดีๆ ได้แล้วใช่ไหมครับ" หลินจิ่วเดินเข้าไปในห้อง

ด้านในมีซากศพกองสุมอยู่ไม่น้อย ส่วนใหญ่เน่าเปื่อยอย่างหนักจนเผยให้เห็นหนองเหนียวเหนอะหนะและกระดูกขาวโพลน

กลิ่นฉุนกึกนั้นราวกับเอากลิ่นส้วมหนึ่งพันห้องมายำรวมกัน

สูดเข้าไปคำเดียวก็ทำเอาหัวตื้อหน้ามืดตาลาย สูดสองคำก็ล้มพับลงไปกองกับพื้น สูดสามคำก็ส่งตรงเข้าป่าช้าได้เลย

"กลิ่นนี่มัน..."

ขนาดหลินจิ่วสวมหน้ากากอนามัยอยู่ยังรู้สึกมึนหัวตึ้บ

ยังดีที่สมรรถภาพร่างกายของเขาค่อนข้างสูง ไม่อย่างนั้นคงทนรับไม่ไหวจริงๆ

"ฉันไม่เอาพ่อครัวแล้ว ไม่กินเนื้อแล้ว!" ผีหิวโซเห็นหลินจิ่วก็ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว

เขาขยับกระดึ๊บร่างกายอย่างสุดชีวิต ทว่ากลับเลื่อนไปได้ไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร

ในสายตาของเขาตอนนี้ หลินจิ่วแทบจะไม่เฉียดคำว่า "มนุษย์" ไปแล้ว

โดยเฉพาะแสงศักดิ์สิทธิ์ที่คุกคามพวกผีได้อย่างรุนแรงยิ่งนัก

"ทำแบบนั้นไม่ได้สิครับ คนคือเหล็ก ข้าวคือเหล็กกล้า อดมื้อเดียวก็หิวจนตาลาย ยิ่งคุณเป็นผีหิวโซ ข้าวสามมื้อต่อวันยิ่งขาดไม่ได้ใหญ่เลย วางใจเถอะ ฝีมือทำอาหารของผมยอดเยี่ยมมาก รับรองว่ากินแล้วคุณต้องติดใจแน่นอน"

หลินจิ่วสั่งสอนด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เอาแบบนี้ ผมจะไปจัดการเนื้อติดมันชิ้นนี้ก่อน คุณลองชิมรสชาติดูก่อนค่อยว่ากัน อ้อ จริงสิ คุณผีหิวโซ ห้องครัวของคุณอยู่ตรงไหนล่ะครับ"

"อยู่ข้างหลัง" ผีหิวโซชี้นิ้วไปยังห้องครัวอย่างระมัดระวัง

หลินจิ่วหิ้วเนื้อติดมันของผีมันเยิ้มเดินตรงไป ทางเดินเหมือนกำลังฝ่าสมรภูมิรบ ต้องคอยเดินอ้อมซากศพเน่าเปื่อยอยู่หลายศพ

ยังดีที่ห้องครัวค่อนข้างสะอาด แน่นอนว่าความสะอาดที่ว่านี้คือเมื่อเทียบกับห้องนั่งเล่นตรงนี้เท่านั้น

หลินจิ่วตั้งใจจะทำซี่โครงหมูสามชั้นสักจาน เพื่อพิชิตกระเพาะของผีหิวโซก่อนเป็นอันดับแรก

เขาหั่นเนื้อติดมันเป็นแผ่นอย่างชำนาญ ส่วนซี่โครงนั้นใช้ซี่โครงของก็อบลิน

สิบนาทีต่อมา ซี่โครงหมูสามชั้นสดใหม่หนึ่งชามก็เสร็จเรียบร้อย

"คุณผีหิวโซ เชิญชิมรสชาติได้เลยครับ" หลินจิ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน บนใบหน้าประดับรอยยิ้มบางๆ

"นี่มัน..."

คุณผีหิวโซแอบเหลือบมองหลินจิ่วแวบหนึ่ง จากนั้นจึงยื่นมือไปรับชามใบเล็กมาอย่างระมัดระวังเป็นที่สุด

"กินสิครับ" หลินจิ่วส่งสัญญาณให้เขากินได้อย่างสบายใจ

ผีหิวโซใช้มือหยิบเนื้อติดมันชิ้นหนึ่งขึ้นมาลองกินคำหนึ่งก่อน ทันใดนั้นสองตาก็เป็นประกายวาวโรจน์ เขากลืนลงท้องไปทั้งชามในคราวเดียวทันที

"อร่อย อร่อยเหลือเกิน" ใบหน้าของผีหิวโซเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขสไตล์สายกิน

"เป็นไงบ้างครับคุณผีหิวโซ วันหลังยังอยากกินของอร่อยแบบนี้อีกไหม" น้ำเสียงของหลินจิ่วแฝงความล่อตาล่อใจ

คุณผีหิวโซพยักหน้าแทบจะในทันทีตามสัญชาตญาณ "อยากกิน ฉันยังอยากกินอีก!"

"ขอแค่เงินเข้า วัตถุดิบครบครัน ไม่ว่าคุณอยากกินอะไร ผมก็ทำให้คุณได้ทั้งนั้น" ในหัวของหลินจิ่วมีสูตรอาหารอยู่เต็มตำรับเลยทีเดียว

"ขอแค่เงินเข้า อยากกินอะไรก็ได้จริงๆ เหรอ" ผีหิวโซกะพริบตาตี่ๆ

"แน่นอนอยู่แล้ว คนอย่างผมพูดคำไหนคำนั้นเสมอ"

หลินจิ่วบอกเล่าความจริงออกมาด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อทันที "อ้อ จริงสิ แล้วก็ช่วยจ่ายค่าซี่โครงหมูสามชั้นจานนี้ด้วยนะครับ หนึ่งร้อยเหรียญผีดุ"

"เมื่อกี้ยังห้าสิบเหรียญผีดุอยู่ไม่ใช่เหรอครับ ทำไมจู่ๆ ขึ้นราคาเยอะขนาดนี้ล่ะ" ผีหิวโซเอ่ยถามเสียงเบา

"นั่นมันแค่ค่าวัตถุดิบครับ ตอนนี้ผมปรุงเป็นอาหารสำเร็จรูปให้คุณแล้ว ก็ต้องบวกเพิ่มอีกหน่อยสิ ถ้าเป็นร้านอาหารบางร้าน ราคานี้อาจจะแพงกว่านี้ด้วยซ้ำ"

หลินจิ่วยิ้มพลางกล่าว "คุณผีหิวโซ คุณว่ามันสมเหตุสมผลไหมล่ะครับ"

"อืม" ผีหิวโซพยักหน้า คุณแข็งแกร่งกว่า คุณพูดอะไรก็ถูกทั้งนั้น

แต่ว่านะ ไอ้ซี่โครงหมูสามชั้นนี่มันหอมจริงๆ

พอคิดถึงรสเลิศเมื่อกี้ น้ำลายของเขาก็แทบจะไหลย้อยลงมาอีกรอบ

"เอ่อ ช่วยทำสตูเครื่องในแปดเซียนให้ผมสักที่ได้ไหมครับ"

ผีหิวโซกลืนน้ำลายลงคอ ดวงตาเล็กๆ สองข้างมองหลินจิ่วด้วยความคาดหวัง

"เรื่องนี้ไม่มีปัญหาแน่นอนอยู่แล้วครับ แต่ว่านะ ทำอาหารออกมาแต่ละจาน ผมต้องคิดค่าปรุงยี่สิบถึงห้าสิบเหรียญผีดุ คุณว่ายังไงล่ะ" หลินจิ่วกล่าว

"ไม่มีปัญหาครับ"

ผีหิวโซตบท้องตัวเอง ด้วยพลังฟื้นฟูอันมหาศาล บาดแผลจึงสมานกันสนิทแล้ว

เขาอ้าปาก พ่นไออาหารสะสมสีเหลืองอ่อนออกมาคำหนึ่ง

ไออาหารสะสมเหล่านี้ก่อตัวเป็นมิติช่องว่างแห่งหนึ่ง ภายในนั้นมีวัตถุดิบวางเรียงรายอยู่ไม่น้อย

"มนุษย์ นายดูสิ อยากได้อะไรเลือกตามสบายเลย ผีหิวโซอย่างฉันไม่มีอะไรอย่างอื่นหรอก มีแต่วัตถุดิบนี่แหละที่เยอะที่สุด"

ผีหิวโซชี้ไปยังคลังเก็บของตัวเองพลางเอ่ย

ทุกครั้งที่ออกล่ามันจะขนวัตถุดิบกลับมาเยอะมาก พอให้กินได้เป็นสิบวันครึ่งเดือน

หลินจิ่วกวาดตามองสองที วัตถุดิบเหล่านี้หลายชิ้นยังคงสภาพสมบูรณ์อย่างยิ่ง

หัตถ์เทวะควักไต!

[ควักสำเร็จ]

[ควักสำเร็จ]

ระลอกเดียว หลินจิ่วกวาดไตมาได้ถึงสามสิบลูก

คุณภาพค่อนข้างธรรมดาทั้งหมด แต่เด่นตรงที่มีปริมาณมาก

ส่วนการทำสตูเครื่องในแปดเซียน จำเป็นต้องใช้กระเพาะของนกปากกว้างห้าชนิด แล้วยัดวัตถุดิบหลากชนิดเข้าไปในกระเพาะตามความต้องการ

ปกติผีหิวโซกินทุกอย่างอยู่แล้ว ต่อให้เป็นดินหรือหินก็ยังเอามาเคี้ยวเล่นขัดฟันได้

เมื่อหลินจิ่วเลือกวัตถุดิบเสร็จ ก็เดินเข้าครัวไปเริ่มลงมือ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

สตูเครื่องในแปดเซียนปรุงเสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็ใช้พรสวรรค์ความอร่อยทวีคูณใส่บัฟลงไปอีกชั้น

หลินจิ่วยกมาวางตรงหน้าผีหิวโซพลางกล่าว "คุณผีหิวโซ นี่สตูเครื่องในแปดเซียนที่คุณต้องการครับ ลองชิมรสชาติดูสิ"

พอได้กลิ่นหอม ความตะกละในท้องของผีหิวโซก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาทันควัน

ขณะที่เขากำลังจะยัดสตูเครื่องในแปดเซียนเหล่านี้เข้าปากรวดเดียวหมด กลับถูกหลินจิ่วห้ามไว้เสียก่อน

"คุณผีหิวโซ คุณลองกินทีละลูกดูสิครับ แต่ละรสชาติไม่เหมือนกันเลย รับรองว่าจะทำให้คุณได้สัมผัสรสชาติอันหลากหลายแน่นอน" หลินจิ่วยิ้มกล่าว

ผีหิวโซไม่กล้าหาเรื่องหลินจิ่ว จึงได้แต่ข่มเสียงท้องร้องโครกครากเอาไว้ แล้วหยิบสตูเครื่องในแปดเซียนขึ้นมาลูกหนึ่ง

กรวบ

กัดลงไปคำเดียว รสชาติของเครื่องในนานาชนิดพลันโลดแล่นอยู่ในช่องปาก ทว่ากลับไม่ปะปนสะเปะสะปะ กลับกันมันมีมิติรสชาติที่แยกชั้นชัดเจนอย่างยิ่ง

"อร่อย"

ผีหิวโซคว้าสตูเครื่องในแปดเซียนมาอีกลูก คราวนี้เป็นหนังที่ต้มจนเด้งดึ๋งเคี้ยวเพลิน

เขาหมดปัญญาจะสรรหาคำมาบรรยายความรู้สึกในตอนนี้แล้ว ในสมองก้อนเล็กๆ มีอยู่คำเดียว อร่อย

ยิ่งไปกว่านั้น อาหารในกระเพาะนกปากกว้างแต่ละลูกยังเหมือนกับการเปิดกล่องสุ่ม ที่มอบความแปลกใหม่ให้อย่างสิ้นเชิง

"คราวนี้จะเป็นอะไรนะ"

ผีหิวโซกัดสตูเครื่องในแปดเซียนแตกออกอีกลูก คราวนี้กลับเป็นเนื้อเยื่อสมองที่นุ่มเนียนดั่งเต้าหู้ ตรงกลางยังแทรกด้วยลูกตาสีดำขลับเป็นประกายหลายเม็ด

พอกัดลงไปคำหนึ่ง น้ำข้างในก็พุ่งกระฉูด สะใจเป็นที่สุด

ผีหิวโซไม่ได้กินอย่างเอร็ดอร่อยถึงใจแบบนี้มานานมากแล้ว นี่มันเลิศรสยิ่งกว่าเมนูในภัตตาคารเสียอีก