ตอนที่ 59 ทักษะ ตรวจสอบ

บนใบหน้าผีเผยแววเวทนา น้ำตาและน้ำมูกไหลเปรอะเปื้อนไปพร้อมกัน น้ำเสียงแฝงมนตร์สะกดประหลาด "มนุษย์เอ๋ย ฉันมันน่าเวทนานัก ช่วยยกทรัพย์สินทั้งหมดของแกให้ฉันได้ไหม"

นี่คือหนึ่งในความสามารถของหน้าผี การร่วมรู้สึก

ตราบใดที่คุณคล้อยตามคำพูดของหน้าผี ผลของการร่วมรู้สึกจะทำงาน จากนั้นคุณจะถูกดึงอารมณ์ร่วมเข้าไปอย่างสมบูรณ์ กลายเป็นเบี้ยล่างให้มันบงการได้ตามใจชอบ

มันสังเกตเห็นป้ายประจำตัวของหลินจิ่วว่าเป็นห้อง 329 ซึ่งบ่งบอกว่ามนุษย์ตรงหน้ามีเงินหนาเอาเรื่อง

พอมองระดับความแข็งแกร่งของหลินจิ่ว เลเวล 8 นี่มันลูกแกะอ้วนพีที่เดินมาส่งถึงปากชัด ๆ

[ตัวเลือกที่หนึ่ง: ชีวิตแสนสั้นจงเสพสุขให้ทันท่วงที คุณคือสุภาพบุรุษผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาและความยุติธรรม คุณตัดสินใจยื่นมือเข้าช่วยหน้าผีสักครา มอบเหรียญผีดุ 1 เหรียญ รางวัล: เหรียญวิญญาณ+100, ทักษะ (ตรวจสอบ)]

[ตัวเลือกที่สอง: คุณปฏิเสธที่จะช่วยเหลือหน้าผี ทั้งยังบอกว่าตัวเองจนกว่ามันเสียอีก รางวัล: เหรียญวิญญาณ 100, อุปกรณ์ (ชุดพันธนาการรัดรูป)]

"ชุดพันธนาการรัดรูปเนี่ยนะ?"

หลินจิ่วเห็นตัวเลือกที่สองแล้วก็ปัดทิ้งทันที

สุภาพบุรุษผู้เที่ยงธรรมอย่างเขา จะไปมีอุปกรณ์ประหลาดพรรค์นั้นได้ยังไง

"คุณหน้าผีครับ เรื่องที่คุณประสบพบเจอมันทำให้ผมสะเทือนใจเหลือเกิน เอาแบบนี้แล้วกัน ผมเองก็ไม่มีอะไรจะช่วยได้มาก เหรียญผีดุ 1 เหรียญนี้ ถือว่าผมมอบให้คุณก็แล้วกันครับ"

หลินจิ่วหยิบเหรียญผีดุ 1 เหรียญออกมาอย่างใจกว้างยิ่ง แล้ววางลงตรงหน้าของหน้าผี

หน้าผีถึงกับอึ้งกิมกี่ไปในทันที การดำเนินเรื่องแบบนี้มันชักจะแปลก ๆ แล้ว

ด้วยระดับความแข็งแกร่งอย่างหลินจิ่ว ความสามารถในการร่วมรู้สึกของมันควรจะได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์แท้ ๆ

"ไม่ใช่สิ มนุษย์ ที่ฉันบอกน่ะคือทรัพย์สินทั้งหมดของแกต่างหาก เพราะฉันน่ะมันน่าเวทนามากเลยนะ"

หน้าผีเร่งพลังความสามารถในการร่วมรู้สึกขึ้นไปอีกระดับ

"แต่ผมมีอยู่แค่นี้จริง ๆ นี่ครับ" หลินจิ่วยักไหล่

"เชี่ย หลอกผีหรือไงวะ อยู่ชั้นสามจะไม่มีเงินได้ยังไง"

หน้าผีโมโหจนหลุดด่ากราดออกมา

"คุณหน้าผีครับ เป็นผีก็อย่าโลภมากจนเกินไปสิครับ" หลินจิ่วเอ่ยเตือนด้วยรอยยิ้มตาหยี

"เชี่ย มนุษย์ แกกล้าดียังไงมาพูดกับ..."

คำพูดของหน้าผีชะงักค้างไปกะทันหัน เพราะมีมีดสีดำเล่มหนึ่งจ่อขวางอยู่ตรงหน้า

จากมีดเล่มนี้ มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายอันเข้มข้น

"พะ...พี่ชาย มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันสิ ช่วยยกมีดเล่มนี้ให้ฉันได้ไหมจ๊ะ"

หน้าผีกลอกลูกตาไปมา แล้วเริ่มใช้ความสามารถในการร่วมรู้อีกครั้ง

"ฝันไปเถอะ"

หลินจิ่วใช้สันมีดตบหน้าผีเบา ๆ แล้วกดเสียงต่ำลง "ถามเป็นครั้งสุดท้าย เหรียญผีดุ 1 เหรียญนี้จะเอาไม่เอา ถ้าไม่เอาก็รับไปสักแผล"

พลังจิตของเขาสูงส่งเกินไป ความสามารถในการร่วมรู้สึกพรรค์นี้จึงใช้ไม่ได้ผลกับเขาเลยสักนิด

"พี่ชาย เอาสิ ฉันเอาแล้วจ้า เอาแล้วพอใจหรือยัง" หน้าผีไม่เคยพบเคยเห็นคนแบบนี้มาก่อนเลย ให้ตายสิ มีแต่จะยัดเยียดเงินมาให้

"มันต้องอย่างนี้สิ คนอย่างผมน่ะ จิตใจดีที่สุด ทนเห็นคนอื่นลำบากไม่ได้จริง ๆ" หลินจิ่วเก็บมีดเฉือนไตเข้าที่ เสียงแจ้งเตือนรางวัลดังขึ้นข้างหู

[คุณมอบเหรียญผีดุ 1 เหรียญให้แก่หน้าผี รางวัล: เหรียญวิญญาณ+100, ทักษะ (ตรวจสอบ)]

[ตรวจสอบ (C): คุณสามารถสังเกตสถานะ พลังวิญญาณ ความแข็งแกร่ง และข้อมูลอื่น ๆ ในปัจจุบันของเป้าหมายได้อย่างคร่าว ๆ]

"ลองดูผลลัพธ์หน่อยซิ"

สายตาของหลินจิ่วหรี่ลง ข้อมูลสายหนึ่งผุดขึ้นตรงหน้าทันที

[หน้าผี, เลเวล 15, พลังวิญญาณ: 527, สถานะ: บาดเจ็บ (90%), ปวดใบหน้าอย่างรุนแรง, ต้องคำสาป, ร่วมรู้สึก, ความแข็งแกร่ง: คุณสามารถใช้นิ้วเดียวบี้ให้ตายได้อย่างง่ายดาย]

มีข้อมูลสถานะเพิ่มขึ้นมามากกว่าแว่นตรวจสอบความแข็งแกร่ง

จากสถานะตรงนี้ เขาสามารถประเมินได้ว่าเป้าหมายได้รับบาดเจ็บ หรือได้รับผลบัฟอะไรอยู่หรือไม่

"พี่ชาย ฉันยังมีธุระอยู่อีก ขอตัวก่อนนะจ๊ะ"

หน้าผีโดนหลินจิ่วจ้องจนขนหัวลุกชัน มันตกใจกลัวจนรีบชิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

หลินจิ่วไม่ได้ขัดขวางแต่อย่างใด ยังไงเสียตอนนี้คลังสมบัติส่วนตัวของหน้าผีก็โดนเขารีดไถจนเกลี้ยงแล้ว

จุดประสงค์ที่เขามาที่นี่ในคราวนี้ หลัก ๆ ก็เพื่อสร้างความประทับใจให้หน้าผีจำเขาได้แม่นยำขึ้นเท่านั้น

หัวขโมยมืออาชีพอย่างหน้าผี ต้องหวนกลับมาอีกแน่นอน

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ หลินจิ่วก็เดินขึ้นมายังชั้นสี่ด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน

เวลานี้สุนัขพันทางกำลังวิ่งไปวิ่งมาบนชั้นสี่อย่างกระปรี้กระเปร่ายิ่งยวด

ดูท่าแล้ว พอไม่มีหัวสุนัขหมายเลขหนึ่งคอยควบคุม มันก็สุขกายสบายใจไร้กังวลจริง ๆ

อยากจะไปไหนก็ไปได้ตามใจชอบ

"ไฮ" หลินจิ่วเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น

สุนัขพันทางได้ยินเสียงก็พลันสะดุดขาตัวเอง หน้าหมาไถลลงกระแทกพื้น แถมยังลื่นไถลไปข้างหน้าเป็นระยะทางไกลโข

"เชี่ย มนุษย์คนนี้ทำไมมาอีกแล้ววะ" สองตาของหัวสุนัขหมายเลขสองเบนออกซ้ายขวา ประกายแห่งสติปัญญาฉายวูบ

มันยังพยายามหลอกตัวเองด้วยการเอาขาหน้าปิดตาไว้ แล้วใช้ขาหลังดันตัวถอยหลังกลับไปทางห้องของตัวเอง

หลินจิ่ว: ...

หลินจิ่วเดินมาที่ป้ายประกาศ อยากดูว่ามีเพื่อนบ้านคนไหนต้องการความช่วยเหลือบ้าง

[หิว... หิว...

คำอธิบาย: ตามหายอดพ่อครัวหนึ่งตำแหน่ง ขอคนที่ทำอาหารเลิศรสได้หลากหลายชนิด

ผู้ขอความช่วยเหลือ: ผีหิวโซ ห้อง 411

ค่าตอบแทน: 30-50 เหรียญผีดุ]

"นี่มันงานถนัดที่สุดของผมเลยนี่นา"

หลินจิ่วเดินตรงไปยังห้อง 411 ด้วยความกระตือรือร้น ภายในห้องมีเสียงเคี้ยวอาหารแว่วออกมาลาง ๆ

ปัง ปัง ปัง

เขาเคาะประตูห้องอย่างสุภาพ

ผ่านไปเต็ม ๆ สามสิบห้าวินาที ประตูห้องถึงได้เปิดออก

คนที่มาเปิดประตูคือภูเขาเนื้อลูกหนึ่ง กะด้วยสายตาน่าจะสูงราว ๆ สามเมตร ไขมันทั่วร่างขยายออกทางด้านข้าง กว้างถึงสี่เมตรเต็ม สร้างความตกตะลึงแก่ผู้พบเห็นไม่น้อย

หลินจิ่วสงสัยเหลือเกินว่าผีหิวโซออกจากห้องได้อย่างไร

หรือว่าจะเบียดตัวฝืนดันออกไปตรง ๆ อย่างนั้นหรือ

"มนุษย์ แกมาให้ฉันกินใช่ไหม"

ผีหิวโซยื่นมือสั้นป้อมคู่หนึ่งออกมา ศีรษะขนาดคนปกติเมื่อเทียบกับร่างกายมหึมานี้ ช่างดูจิ๋วหลิวเหลือเกิน

ตรวจสอบ!

[ผีหิวโซ เลเวล 35, พลังวิญญาณ: 12,548, สถานะ: หิวโหยไร้ขีดจำกัด, ไขมันส่วนเกินพอกพูน, โรคกลัวความหิว, ความแข็งแกร่ง: ไม่อาจต้านทาน]

หลินจิ่วก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีดเล่มนี้ของเขาจะแทงทะลุชั้นไขมันหนาเตอะนี้ได้หรือไม่

"คุณผีหิวโซครับ ผมชื่อหลินจิ่ว เป็นพ่อครัวครับ"

หลินจิ่วค้อมตัวคำนับอย่างสง่างาม เผยรอยยิ้มที่อบอุ่นสว่างไสวและเยียวยาจิตใจผู้คนอย่างยิ่ง

"พ่อครัวเหรอ งั้นให้ฉันกัดแกสักคำได้ไหม แค่คำเดียว ฉันหิวเหลือเกิน หิวจนทนไม่ไหวแล้ว" น้ำเสียงของคุณผีหิวโซยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น

กลิ่นฉุนกึกสายหนึ่งพ่นออกมาจากปาก แถมยังมีสีเหลืองอ่อนปนอยู่อย่างเห็นได้ชัด

หลินจิ่วสวมหน้ากากอนามัยอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มพราว "อันนี้ไม่ได้หรอกนะครับ ถ้าแขนขาดไปแล้ว ผมจะทำอาหารให้คุณได้ยังไงล่ะครับ"

"ก็จริงนะ แต่ฉันอยากกินนี่นา"

ร่างอันมหึมาของผีหิวโซขยับมาข้างหน้าหนึ่งคืบ ไขมันทั่วร่างกระเพื่อมไหวต่อเนื่องราวกับเตียงน้ำที่บรรจุของเหลวจนเต็มเปี่ยม

"ถ้าคุณผีหิวโซทนไม่ไหวจริง ๆ ผมมีเนื้อมันก้อนหนึ่งตรงนี้ พอให้คุณกินรองท้องไปก่อนได้นะครับ"

หลินจิ่วหยิบเนื้อมันของผีมันเยิ้มออกมา

พอผีหิวโซเห็นเนื้อมัน สองตาก็ลุกวาวทันที พยายามตะเกียกตะกายจะพุ่งเข้าใส่

ทว่ามือเท้าของหลินจิ่วไวกว่า เขานำเนื้อมันไปซ่อนไว้ด้านหลังพลางยิ้มตาหยี "คุณผีหิวโซครับ ของชิ้นนี้ไม่ได้กินฟรีนะครับ ห้าสิบเหรียญผีดุครับ"

"มนุษย์ แกกล้าดียังไงมาทวงเงินฉัน" ผีหิวโซคำรามลั่น น้ำลายไหลเยิ้มออกมาไม่หยุด

มันพ่นไอแก๊สสีเหลืองอ่อนออกมาอีกคำรบ นี่คือไอย่อยไม่หมดของผีหิวโซ

ไม่ว่าคนหรือผี ขอแค่โดนท่านี้เข้าไป ก็จะตกอยู่ในความหิวโหยอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งยัดอาหารใส่ปากจนท้องแตกตายไปเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ไอย่อยไม่หมดยังใช้เป็นเครื่องหมายระบุตำแหน่งของเหยื่อได้อีกด้วย

"ผมเป็นพวกชอบเพื่อนบ้านที่ดีน่ะครับ"

แสงสีขาวสายหนึ่งสว่างวาบขึ้นบนร่างของหลินจิ่ว

แสงศักดิ์สิทธิ์สถิตร่าง

ขยายขนาด

แขนขวาของเขาพองขยายขึ้นมาราวกับแขนกิเลน เส้นเลือดปูดโปนเด่นชัด