ตอนที่ 58 ยินดีต้อนรับในครั้งต่อไป

หน้าผียังลังเลอยู่บ้าง แต่ในใจกลับคอยบอกตัวเองอยู่เรื่อย ๆ ว่า มนุษย์ตรงหน้าดูเป็นคนรักษาคำพูด มองปราดเดียวก็รู้ วางใจเชื่อใจเขาได้อย่างเต็มที่

ดังนั้น หลังลังเลอยู่สองสามวินาที หน้าผีก็ยังคงเลือกที่จะเชื่อเสียงในหัวใจตัวเอง

"พี่ชาย นี่คือน้ำยาแก่นแท้วัวปีศาจ สกัดจากจู๋สามแท่ง แถมยังปรุงด้วยสมุนไพรล้ำค่าสารพัดชนิด ใช้แค่หยดเดียว ก็ทำให้พี่กระปรี้กระเปร่าเปี่ยมพลังได้ถึงสามชั่วโมงเต็ม"

หน้าผีใช้ลิ้นควักขวดแก้วขนาดเท่านิ้วก้อยออกมาจากมิติ ข้างในบรรจุน้ำยาสีขาวข้น

"อันนี้ผมเอา วางไว้บนพื้นก่อนแล้วกัน เดี๋ยวค่อยเคลียร์บัญชีทีเดียว" หลินจิ่วประดับรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้า

"ได้เลยพี่"

หน้าผีวางน้ำยาแก่นแท้วัวปีศาจลงบนพื้น แล้วหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจด "พี่ชาย น้ำยาขวดนี้ห้าสิบเหรียญผีดุนะ ฉันไปยืมมาจากตัวเป้งคนหนึ่งบนชั้นห้าแน่ะ"

อาจเพราะเกลี้ยกล่อมใจตัวเองสำเร็จแล้ว ตอนนี้หน้าผีถึงได้มองหลินจิ่วแล้วรู้สึกถูกชะตาขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับได้พบสหายรู้ใจที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี

"น้ำยาสรรพคุณร้ายกาจขนาดนี้ ห้าสิบเหรียญผีดุไม่แพงเลยจริง ๆ" หลินจิ่วพยักหน้า

น้ำยาแบบนี้ถ้าเอาไปขายให้คนที่ต้องการ ราคาก็เบิ้ลสองเท่าได้สบาย

"พี่ชาย นี่คือน้ำยาแปลงกาย ทำให้พี่เปลี่ยนรูปร่างได้ตามใจชอบ แต่มีผลข้างเคียงเล็ก ๆ อยู่อย่างหนึ่ง

นั่นคือพอกินครบห้าครั้งแล้ว ร่างกายพี่จะเกิดการเปลี่ยนแปลงถาวรนิดหน่อย อาจจะกลายเป็นสาวน้อย หรือไม่ก็อาจกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปเลย"

หน้าผีหยิบน้ำยาแปลงกายสีแดงออกมาขวดหนึ่งแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

ผลข้างเคียงแบบนี้ สำหรับหลินจิ่วแล้ว แทบไม่มีผลอะไรเลย

เพราะเขามีหูกระต่าย สามารถลบล้างคำสาป สถานะควบคุม และสถานะผิดปกติทั้งหลายได้ตลอดเวลา

หน้าผีวางน้ำยาลง พลางจดบันทึกพลางพูดว่า "แต่ถึงน้ำยาแปลงกายจะมีผลข้างเคียงเล็กน้อย ถ้าใช้ดี ๆ ก็เอาไว้เอาชีวิตรอดได้เลยนะ อันนี้ราคาแพงขึ้นมาหน่อย อยู่ที่สองร้อยเหรียญผีดุ"

หลินจิ่วตั้งใจฟัง น้ำยาสองขวดนี้รวมกันเป็นสองร้อยห้าสิบเหรียญผีดุ ตัวเลขช่างมหัศจรรย์จริง ๆ

"นอกจากน้ำยาแล้ว ฉันยังมีชิ้นส่วนอวัยวะและเครื่องในของพวกสิ่งมีชีวิตอีกหลายชิ้น เก็บรักษาไว้ดีมากเลยนะ พี่ชายจะเอาไหมล่ะ" หน้าผีเอ่ยถาม

"เอาสิ เอาอยู่แล้ว" หลินจิ่วไม่เคยปฏิเสธของพวกนี้

เพราะชิ้นส่วนต่าง ๆ ของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาตินั้นขายดีเป็นเทน้ำเทท่าในตลาดผู้รอดชีวิต

หน้าผีขนของในคลังตัวเองออกมาอย่างตื่นเต้น มีทั้งขาก็อบลิน แก่นพลังสไลม์ หางซัคคิวบัส หัวใจมนุษย์วัว หัวมนุษย์กิ้งก่า และอื่น ๆ อีกมากมาย

"พี่ชาย ของพวกนี้มัดรวมกันหมดเลย ฉันคิดพี่สามพันเหรียญผีดุแล้วกัน"

หน้าผีมองหลินจิ่วด้วยแววตาเป็นประกาย

ของพวกนี้มันขโมยมาจากที่ต่าง ๆ คิดจะปล่อยขายมาตลอด แต่ก็หาผู้ซื้อที่เหมาะสมไม่ได้เสียที

คราวนี้ดีจริง ๆ ดันมาเจอมนุษย์ใจป้ำเข้าให้

"ราคาสมเหตุสมผลมาก"

หลินจิ่วประดับรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้า ทว่ามือซ้ายที่ซ่อนอยู่ข้างหลังกลับคว้ากระบองหนามอันหนึ่งไว้เงียบ ๆ--กระบองสะเทือนสมองน้อย

พลั่ก

อาศัยจังหวะที่หน้าผีกำลังจดบันทึก เขาฟาดกระบองลงไปเต็มแรง

กั๊ก

หน้าผีตาพร่ามืดดับ ล้มตึงสลบเหมือดไปทันที

"จุ๊ ๆ ถึงฝีมือเจ้าหน้าผีนี่จะไม่เท่าไหร่ แต่ของดีมีเพียบจริง ๆ ด้วย"

หลินจิ่วลูบคาง ยิ่งมองเจ้าหน้าผีก็ยิ่งรู้สึกชอบอกชอบใจ

เขาเก็บของพวกนี้ทั้งหมดใส่ลงในกระเป๋าเป้ เมื่อมองดูสิ่งของอัดแน่นเต็มกระเป๋า อารมณ์ก็เบิกบานขึ้นมาทันใด

ก็นะ ตัวเขามันก็แค่คนธรรมดาที่ติดอยู่ในกิเลสจริง ๆ นั่นแหละ

หลินจิ่วหยิบสเปรย์ลบความทรงจำออกมา ฉีดใส่ตัวหน้าผีฟ่อหนึ่ง จากนั้นก็นำมันไปวางไว้ตรงหัวบันไดอย่างนุ่มนวล

"ยินดีต้อนรับในครั้งต่อไปนะครับ"

หลินจิ่วโค้งคำนับอย่างสง่างาม

พอกลับเข้ามาในห้อง หลินจิ่วก็นอนไม่ค่อยหลับเสียแล้ว

"ไปเดินเล่นในทีวีหน่อยดีกว่า"

หลินจิ่วปีนเข้าไปในทีวีราวกับซาดาโกะ

เบื้องหน้าปรากฏช่องทางสีขาวดำหลายสาย ที่ปลายสุดของช่องทางเหล่านี้ก็คือโทรทัศน์เครื่องหนึ่ง

ระหว่างนั้น หลินจิ่วถึงกับบังเอิญเจอผีโทรทัศน์เข้าพอดี

"ไฮ"

หลินจิ่วเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท

"นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

ผีโทรทัศน์ถึงกับมึนงง เธอคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่ามนุษย์จะมาโผล่ที่นี่ได้อย่างไร

"ผมก็แค่คลานเข้ามาแบบนี้แหละ" หลินจิ่วฉีกยิ้มกว้าง

จะให้บอกอีกฝ่ายไปก็ใช่ที่ ว่าฉันขโมยไตของเธอมา แถมยังเข้าใจสกิลของเธออย่างถ่องแท้แล้วด้วย

เขาประเมินว่าถ้าพูดคำนี้ออกไป ผีโทรทัศน์คงได้พุ่งเข้ามาแลกชีวิตแน่ ๆ

ผีโทรทัศน์กะพริบตาปริบ ๆ อย่างเหม่อลอย

ถ้าช่องทางโทรทัศน์มันคลานเข้ามาได้ง่ายขนาดนั้น ที่นี่คงมีผีแออัดจนล้นไปนานแล้ว

"เอาเถอะ ผมไม่รบกวนแล้ว ขอตัวก่อนนะ"

หลินจิ่วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ไม่นานเขาก็มาถึงสถานีแรก

ผีแขวนคอ

เพียงแต่คุณหนูผีแขวนคอไม่อยู่บ้าน คาดว่าคงกำลังนวดให้คนอื่นอยู่

ในฐานะสุภาพบุรุษผู้เที่ยงธรรม หลินจิ่วก็ไม่คิดจะทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยพวกนั้นหรอก อีกอย่างคุณหนูผีแขวนคอก็จนเกินทนจริง ๆ

เขาคลานเข้าไปในช่องทางโทรทัศน์อีกครั้ง และหลินจิ่วก็มาถึงสถานีที่สอง

บ้านของผีจมน้ำ

ซ่า ซ่า ซ่า

โทรทัศน์ขาวดำกะพริบจุดคลื่นซ่าไม่หยุด

หลินจิ่วมุดหัวออกมาจากทีวี จากนั้นก็ผลุบกลับเข้าไปใหม่อย่างรวดเร็ว

ใครจะไปคิดว่าในบ้านของผีจมน้ำจะมีแต่น้ำเต็มไปหมด ระดับน้ำแทบจะแตะเพดานอยู่แล้ว

สมกับเป็นคุณหนูผีจมน้ำ แม้แต่นอนก็ยังต้องแช่อยู่ในน้ำ

ต่อไปคือสถานีที่สาม

นั่นก็คือสถานีสุดท้าย สุนัขพันทางสองหัว

หลินจิ่วเลียนแบบท่าทางของซาดาโกะ แล้วคลานออกมาจากโทรทัศน์

"สกิลนี้ไม่เลวเลย เอาไว้ใช้แอบดอดเข้าบ้านคนอื่นฟินสุด ๆ"

หลินจิ่วลูบคางตัวเอง

ตอนนี้เอง เจ้าสุนัขพันทางก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างตกใจ มันแยกเขี้ยวเล็บแล้ววิ่งออกมาข้างนอก

เมื่อมองเห็นชัดเจนว่าเป็นใคร ใบหน้าสุนัขฮัสกี้ก็เผยแววประหลาดใจออกมา

มันสงสัยเหลือเกินว่าหลินจิ่วเข้ามาได้อย่างไร เพราะตอนนอนตอนกลางคืน มันมักจะติดนิสัยกางม่านพลังไว้ที่ประตูและหน้าต่าง เพื่อป้องกันขโมยเข้าบ้าน

"ผมแค่แวะมาเที่ยวเล่นเฉย ๆ ไม่มีเจตนาอื่นหรอก"

หลินจิ่วยิ้มบาง ๆ จากนั้นก็มุดหัวพุ่งเข้าไปในโทรทัศน์ต่อหน้าต่อตาหัวสุนัขหมายเลขสอง

ภาพนี้เกือบจะทำให้ลูกตาของเจ้าฮัสกี้ถลนออกมา

"เชี่ยเอ๊ย"

หัวสุนัขหมายเลขสองรีบวิ่งไปหน้าเครื่องโทรทัศน์ทันที

ขั้นแรกมันใช้อุ้งเท้าแตะหน้าจอ มันยังคงสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน และอุ้งเท้าของมันก็ยื่นเข้าไปไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

จากนั้น มันก็กอดโทรทัศน์แล้วเขย่าขึ้นลงหลายรอบ ดูท่าทางแล้ว เหมือนอยากจะเขย่าหลินจิ่วให้หลุดออกมาจากโทรทัศน์ให้ได้

แต่ในเวลานี้ หลินจิ่วได้กลับมาถึงห้องของตัวเองเรียบร้อยแล้ว

คืนนั้นผ่านไปอย่างไร้เรื่องราว

วันรุ่งขึ้น หลินจิ่วตื่นแต่เช้าตรู่

หลังแปรงฟันล้างหน้าเสร็จ ก็เดินมาที่ตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติ แล้วก็ได้เห็นหน้าผีที่ดูสิ้นหวังหมดอาลัยตายอยากในชีวิต

"คุณหน้าผีครับ ไม่ทราบว่าเจอปัญหาอะไรเข้าหรือเปล่า?"

หลินจิ่วนั่งลงข้าง ๆ หน้าผี พร้อมกับส่งยิ้มอย่างเป็นมิตร

หน้าผีมีสีหน้าดุร้ายเหี้ยมเกรียม พลางตอบไปโดยไม่รู้ตัวว่า "บัดซบเอ๊ย ข้าดันโดนคนขโมยของไปซะได้ ทรัพย์สินทั้งหมดทั้งตัวของข้า อย่าให้ข้าจับได้นะว่าใครทำ ไม่อย่างนั้น ข้าจะสับแกเป็นหมื่น ๆ ชิ้นแน่!"

"อย่างนี้นี่เอง แบบนั้นก็นับว่าโชคร้ายจริง ๆ นะครับ" หลินจิ่วแสร้งพูดเห็นอกเห็นใจ พร้อมกับแสดงสีหน้าเข้าใจความรู้สึกอย่างเหมาะสม

ตอนนี้เองที่หน้าผีเพิ่งจะสังเกตเห็นคนที่เดินมาข้าง ๆ คิ้วของมันเลิกขึ้น "มนุษย์เหรอ?"

เรื่องนี้ทำให้ในใจของมันเริ่มคิดคำนวณแผนการขึ้นมาทันที

บางทีอาจจะไถเงินจากมนุษย์ตรงหน้านี้สักยกเพื่อเอาทุนคืนก็ได้