ตอนที่ 57 คนอย่างผมเนี่ย รักษาคำพูดที่สุดแล้ว

น้องสาวผีพรายน้ำหดหัวลง เหลือเพียงลูกตาสองข้างที่เกาะอยู่ตรงขอบอ่างอาบน้ำเพื่อแอบมอง

พอเห็นชัดๆ ว่าใครมา เธอก็ถึงกับอึ้งไปทั้งตัว

เพราะนี่คือมนุษย์เลเวล 8 คนหนึ่ง

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มนุษย์เก่งกาจขนาดนี้ ถึงขั้นจับสุนัขพันทางสองหัวมาซ้อมเล่นได้สบายๆ

อันที่จริง เธอยังมีคำพูดอีกประโยคที่จุกอยู่ในคอ ไม่กล้าพูดออกมา

นั่นก็คือ นี่มันบ้านฉันนะยะ รบกวนตอนจะไปช่วยอุดรูเบ้อเร่อบนกำแพงให้ด้วยได้ไหม

หลินจิ่วก้าวยาวๆ มาข้างกายสุนัขพันทางสองหัว แล้วยิ้มบางๆ ให้น้องสาวผีพรายน้ำ "ขอโทษด้วยนะครับที่รบกวนเวลาแช่น้ำของคุณ"

"มะ...ไม่เป็นไรค่ะ"

น้องสาวผีพรายน้ำพูดเสียงเบา

เธอกล้าขัดขืนเหรอ

ย่อมไม่กล้าอยู่แล้ว

ตอนนี้ขอแค่หนึ่งคนหนึ่งหมาคู่นี้รีบๆ ไสหัวไปจากบ้านเธอเสียที

"โฮ่งๆๆ ลูกพี่ ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริงๆ"

หัวสุนัขหมายเลขสองกอดขากางเกงของหลินจิ่วหมับ ร้องขอความเมตตาเสียงดังลั่น

"วางใจเถอะ ผมเป็นคนคุยด้วยเหตุผล"

หลินจิ่วตบหัวสุนัขหมายเลขสองเบาๆ ก่อนจะหิ้วคอหนังด้านหลังของมัน แล้วเดินย้อนกลับไปทางห้อง 404 ตามเดิม

กรงเล็บของหัวสุนัขหมายเลขสองพยายามตะกุยลากไปกับพื้น เล็บแหลมคมทิ้งรอยข่วนเป็นทางยาวไว้ชัดเจน

"โฮ่งๆๆ น้องสาวผีพรายน้ำช่วยฉันด้วย"

หัวสุนัขหมายเลขสองมองลูกตาสองข้างบนขอบอ่างอาบน้ำทั้งน้ำตานองหน้า

น้องสาวผีพรายน้ำหดคอ พอเห็นหนึ่งคนหนึ่งหมาเดินจากไป เธอก็หมดอารมณ์จะแช่น้ำต่อแล้ว

จึงรีบลุกขึ้นเปลี่ยนร่างเป็นของเหลวกองหนึ่ง ไหลเล็ดลอดตามรูกำแพงตามไปยังห้อง 404 เช่นกัน

เธออยากรู้เหลือเกินว่าหลินจิ่วจะจัดการกับสุนัขพันทางสองหัวอย่างไร

เพราะตลอดมาเธอโดนไอ้หัวฮัสกี้ตัวนี้ตามรังควานอยู่เรื่อย

"โฮ่งๆๆ ลูกพี่ นี่คือห้าร้อยเหรียญผีดุ เชิญท่านนับดูได้เลย"

หัวสุนัขหมายเลขสองตอนนี้ฉลาดเป็นกรด ประกายแห่งปัญญาแวบวาบในดวงตาทั้งสองข้าง

มันรีบคายเหรียญผีดุกองโตออกมาจากปาก บนเหรียญยังมีของเหลวสีเขียวติดอยู่ ดูเหนียวเหนอะหนะไปหมด

หลินจิ่วพ่นลำน้ำออกมาสายหนึ่งเพื่อล้างเมือกบนนั้นจนสะอาด พลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า "หัวหมาอย่างแกนี่รู้ความดีจริงๆ"

ในเมื่อได้เงินมาแล้ว แถมห้องของสุนัขพันทางสองหัวก็โดนรื้อค้นไปรอบหนึ่งแล้ว เขาก็ไม่คิดจะอยู่นานอีก

"ลูกพี่เดินดีๆ นะครับ"

หัวสุนัขหมายเลขสองโบกอุ้งเท้าไปมา

ในใจลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดก็ส่งมนุษย์คนนี้ไปพ้นๆ เสียที

ช่วงนี้ไม่มีหัวหมายเลขหนึ่งคอยคุม มันก็จะได้ไปเริงร่าที่ห้องของน้องสาวผีพรายน้ำได้ตลอดเวลาแล้ว

หลินจิ่วเดินไปได้สองก้าว จู่ๆ ก็หยุดเท้าลง แล้วหันมายิ้มพูดว่า "จริงสิ ถ้าว่างๆ ผมจะแวะมาเยี่ยมใหม่นะ"

ขาทั้งสี่ข้างของหัวสุนัขหมายเลขสองอ่อนยวบ แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

มันหวังจากใจจริงเลยว่าหลินจิ่วจะไม่กลับมาอีก

เวลานี้ คลังส่วนตัวของหลินจิ่วมีเหรียญผีดุเก้าร้อยกว่าเหรียญแล้ว มากพอให้เขาใช้ชีวิตสุขสบายไร้กังวลไปได้ถึงเจ็ดวัน

แต่นิสัยคนเรา ย่อมต้องมีความทะเยอทะยานกันบ้าง

หลินจิ่วจ่ายเหรียญผีดุไป 40 เหรียญผ่านป้ายประจำตัว จนได้รับสิทธิ์เข้าพักบนชั้นสาม

ในเวลาเดียวกัน ข้อมูลบนป้ายประจำตัวของเขาก็เปลี่ยนไป

[หลินจิ่ว ผู้พักอาศัยห้อง 329 ค่าเช่ารายวัน: 40 เหรียญผีดุ]

[คำเตือน: คุณได้รับสิทธิ์ใช้งานกระดานประกาศ คุณสามารถจ่ายค่าตอบแทนตามที่กำหนด เพื่อขอรับความช่วยเหลือจากผู้อื่นได้]

หลินจิ่วมาถึงที่พักแห่งใหม่ของตัวเอง ที่นี่กว้างขวางขึ้นไม่น้อย มีทั้งโซฟา มีโทรทัศน์ แถมยังมีห้องน้ำส่วนตัวอีกด้วย

เวลาเที่ยงคืนตรง

หลินจิ่วสะดุ้งตื่นเพราะรู้สึกว่ามีอะไรงัดหลัง เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าแผ่นไม้ใต้เตียงนูนขึ้นมาจุดหนึ่ง

พอลุกขึ้นมาดูก็พบว่า บนฟูกมีหน้าผีโผล่พรวดขึ้นมาหน้าหนึ่ง

หน้าผีหน้านี้เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ อ้าปากกว้าง ดวงตากลวงโบ๋ ลิ้นยาวเฟื้อยเหมือนงู ดูแล้วชวนขนหัวลุกอยู่บ้าง

"คิกๆๆๆ"

หน้าผีส่งเสียงหัวเราะแหบแห้งแสบแก้วหูออกมา

"เชี่ยเอ๊ย"

หลินจิ่วกัดฟันกรอด พลิกมือแทงมีดสวนเข้าไปทันที

ฉึก!

เลือดผีสีดำพุ่งกระฉูดขึ้นไปสูงร่วมเมตรในพริบตา

คราบเลือดย้อมผ้าปูเตียงและปลอกผ้านวมเป็นวงกว้างจนกลายเป็นสีดำ ซ้ำยังมีกลิ่นคาวเน่าเหม็นโชยหึ่ง

เรื่องนี้ยิ่งทำให้หลินจิ่วโมโหเข้าไปใหญ่ ผ้าปูที่นอนพวกนี้เขาเพิ่งควักเงินซื้อมาตั้ง 10 เหรียญผีดุเชียวนะ

ตอนนี้ดีล่ะสิ ยังนอนไม่ทันข้ามคืน ก็สกปรกโสโครกหมดแล้ว

หน้าผีตอนนั้นก็รู้แล้วว่าหลินจิ่วไม่ใช่คนที่เคี้ยวง่ายๆ จึงคิดจะเผ่นหนีทันที

มันทิ้งตัวจมลงจากเตียงสู่พื้นห้องอย่างรวดเร็ว จากนั้นขาทั้งสองข้างขนาดเล็กจิ๋วก็ยื่นออกมาจากข้างคางทั้งสองข้าง แล้วซอยเท้ายิบวิ่งแจ้นไปทางประตูใหญ่ราวกับกิ้งก่าโกยอ้าว

วิ่งหนีไปพลาง เลือดก็พุ่งกระฉูดไปพลาง

ไม่รู้เหมือนกันว่าหน้าผีที่บางเฉียบราวกับแผ่นกระดาษแบบนี้ จะมีเลือดเยอะแยะขนาดนี้ได้ยังไง

"คิดจะหนีงั้นเหรอ"

แววตาของหลินจิ่วเย็นเยียบ

แสงศักดิ์สิทธิ์สถิตร่าง!

แสงสว่างสีขาวน้ำนมสาดส่อง ควันสีขาวลอยฟุ้งขึ้นมาจากหน้าผีทันทีเป็นสายๆ

กระบอกฉีดยาขนาดใหญ่พิเศษ

ฉวยจังหวะที่หน้าผีชะงัก หลินจิ่วก็ปักเข็มฉีดยาเข้าใส่ร่างของหน้าผีอย่างแม่นยำ

หน้าผีวิ่งต่อไปได้อีกสองสามก้าว จากนั้นก็ล้มคว่ำตึงลงกับพื้น ขาดำๆ เล็กๆ ทั้งสองข้างยังคงกระตุกสั่นริกๆ

หลินจิ่วช่วยห้ามเลือดให้หน้าผีอย่างใส่ใจเป็นพิเศษ จากนั้นก็ใช้นิ้วคีบขาเล็กๆ หิ้วหน้าผีขึ้นมา

[หน้าผี เลเวล 15 พลังวิญญาณ: 527 ความแข็งแกร่ง: คุณใช้นิ้วเดียวบี้ก็ตายแล้ว]

ฝีมือกากเดนจริงแท้

หลินจิ่วเขย่าหน้าผีแรงๆ สองที "เฮ้ ตื่น"

หน้าผีสะลึมสะลือฟื้นจากอาการแข็งทื่อ พอเห็นหลินจิ่วเข้าก็ตกใจกลัวจนรีบละล่ำละลัก "พี่ใหญ่ อย่าฆ่าผมเลย ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายนะ"

"เหอะ"

หลินจิ่วแค่นยิ้มเยาะ พูดออกมาแบบนี้คิดว่าใครจะเชื่อ

"เรื่องจริงนะครับ ผมเข้ามาเที่ยวนี้แค่อยากขโมยของนิดๆ หน่อยๆ เอง... เพียงแต่ว่า พอเห็นพี่ใหญ่เป็นมนุษย์ ผมก็เลยอดใจไม่ไหวอยากเลียดูสักสองที แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก พี่ใหญ่ก็ตื่นก่อนแล้ว"

หน้าผีสารภาพเป้าหมายของตัวเองออกมา

มันกลัวว่าจะโดนแทงซ้ำอีกแผล

มีดเมื่อกี้เจ็บจนมันเกือบจะสิ้นชีพไปแล้ว

"เวรเอ๊ย"

หน้าผากของหลินจิ่วผุดเส้นดำทะมึน

เกือบเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วไหมล่ะ

ว่าแล้วเชียว ต่อให้อยู่ชั้นสามก็ลดการระแวดระวังลงไม่ได้เลยสักนิด

ทว่า หลินจิ่วควบคุมสีหน้าของตัวเองได้เป็นอย่างดี เขายิ้มพลางกล่าวว่า "แต่คราวนี้คุณทำผมเสียสุขภาพจิตอย่างรุนแรงเลยนะ เพราะงั้น..."

ไม่ต้องรอให้หลินจิ่วพูดจบ หน้าผีก็เข้าใจความหมายของเขาทันที

นี่มันไถเงินชัดๆ

"พี่ใหญ่ ผมเข้าใจแล้ว"

หน้าผีพ่นไอสีดำออกมากลุ่มหนึ่ง ไอสีดำรวมตัวกันเป็นมิติสีดำช่องหนึ่ง

หลินจิ่วชะโงกมองเข้าไปในมิตินั้นสองที ทว่ามิตินี้ถูกม่านไอสีดำปกคลุมไว้ จึงมองไม่เห็นของข้างในเลยแม้แต่น้อย

หน้าผียืดลิ้นยาวออกไป ควานกุกกักอยู่ในมิติสีดำพักหนึ่ง แล้วหยิบเหรียญผีดุออกมา 50 เหรียญ

"พี่ใหญ่ นี่คือ 50 เหรียญผีดุ ถือว่าชดเชยที่ผมล่วงเกินไปเมื่อกี้นะครับ"

หน้าผีพูดอย่างรู้ประสา ก็แหม ไม่มีใครอยากโดนมีดสยองขวัญเล่มนั้นแทงซ้ำอีกสักแผลหรอก

หลินจิ่วเก็บเงินแล้วพูดต่อ "ยังมีผ้าปูที่นอนกับผ้านวมของผมอีก พวกมันอยู่กับผมมานาน ผูกพันกันมากนะ"

หน้าผีในใจแทบจะสบถด่าบรรพบุรุษอยู่รอมร่อ

ผูกพันหมาอะไรกัน

ผ้าปูที่นอนกับผ้านวมนี่เห็นชัดๆ ว่าเพิ่งซื้อมาใหม่ กลิ่นของใหม่ยังหึ่งอยู่เลย

ทว่า เมื่ออยู่ใต้ชายคาคนอื่นก็ต้องยอมก้มหัว

หน้าผายืดลิ้นเข้าไปอีกรอบ ควานอยู่นานก็ควักเหรียญผีดุออกมาอีก 50 เหรียญ พลางพูดว่า "พี่ใหญ่ นี่สมบัติติดตัวชิ้นสุดท้ายของผมแล้วนะ มากกว่านี้ไม่มีแล้วจริงๆ ครับ"

มาเที่ยวนี้เสียทั้งขึ้นทั้งล่องแท้ๆ

ผลประโยชน์ไม่ได้เลยสักแดงเดียว ซ้ำยังต้องควักเนื้อไปตั้ง 100 เหรียญผีดุ

หลินจิ่วโยนเหรียญผีดุในมือชั่งน้ำหนักไปมา เปิดใช้คำลวงของคนหน้าซื่อใจคด แล้วเอ่ยปากถามพร้อมรอยยิ้ม "คุณมีของมีค่าอะไรบ้างล่ะ ผมใช้เหรียญผีดุแลกเปลี่ยนกับคุณได้นะ

วางใจได้เลย คนอย่างผมน่ะ ยึดมั่นในความซื่อสัตย์ที่สุด"