ตอนที่ 56 ซัดหัวหมาแกให้กระจุยในหมัดเดียว

"ไอ้มนุษย์ รีบปล่อยพวกเราเดี๋ยวนี้ พวกเราจัดการรักษาตัวเองได้"

สุนัขพันทางดิ้นรนบิดตัวไปมา

หมาอย่างพวกมันไม่มีทางยอมสยบเด็ดขาด

หลินจิ่วแทงมีดซ้ำเข้าไปที่บาดแผลเดิมเมื่อครู่ ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มขออภัย "แหม ขอโทษทีนะ เมื่อกี้คุณส่งเสียงดังไปหน่อย ทำเอาผมตกใจหมดเลยจริง ๆ"

สุนัขพันทางถึงกับเหวอแตก ไม่เคยพบเคยเห็นใครหน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน

แกจงใจลืมตาแล้วแทงเข้ามาที่ท้องพวกเราชัด ๆ

เดิมทีนึกว่าพวกเราเป็นหมาแล้วนะ นึกไม่ถึงเลยว่าแกจะหมากว่าพวกเราเสียอีก

"ไอ้มนุษย์ ข้าจะฆ่าแก"

หัวสุนัขหมายเลขหนึ่งคำรามลั่นอย่างดุร้าย จมูกพ่นลมสีขาวออกมาเป็นสาย ดูท่าทางคงจะโกรธจัดไม่น้อย

หลินจิ่วไม่พูดอะไร ยิ้มตาหยีพลางชักมีดออก แล้วก็แทงเข้าไปใหม่

ลำไส้ที่ถูกแทงจนเละและชิ้นส่วนอวัยวะภายในบางส่วนติดออกมาตามสันมีด เลือดสาดกระจายแดงฉานไปหมด

"เจ็บ... โอ๊ย เจ็บ... พ่อมนุษย์ พวกเราผิดไปแล้ว พวกเรายอมแล้ว รีบช่วยรักษาให้ข้าทีเถอะ"

ในที่สุดหัวสุนัขหมายเลขหนึ่งก็ยอมอ่อนข้อ ทว่าในแววตากลับวาบประกายดุร้ายขึ้นมาสายหนึ่ง

มนุษย์หน้าโง่

มันกะว่ารอจังหวะที่หลินจิ่วคลายเชือกมัดออกเมื่อไหร่ ก็จะสวนกลับทันที

"แบบนี้สิถึงจะถูก บาดเจ็บก็ต้องรักษาสิครับ จริงสิ ห้องของพวกคุณคือห้องไหนล่ะ" หลินจิ่วเอ่ยถาม

"404"

หลินจิ่วลากสุนัขพันทางเดินเข้าไปในห้อง 404 บนพื้นทิ้งรอยลากสีแดงคล้ำเอาไว้เป็นทาง รวมถึงเศษชิ้นเนื้อที่ไม่รู้ว่าเป็นส่วนไหนอีกจำนวนหนึ่ง

ปัง

ปิดประตูห้อง

บ้านของเจ้าสุนัขพันทางตัวนี้กลายสภาพเป็นรังหมาจริง ๆ เศษซากแขนขาและศพสารพัดชนิดเกลื่อนกลาดเต็มพื้น

แยกไม่ออกแล้วว่าเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติชนิดไหนกันแน่ เพราะพวกมันเน่าเปื่อยจนดำคล้ำและส่งกลิ่นเหม็นหึ่งไปหมดแล้ว

กลิ่นคาวเหม็นฉุนกึกโชยออกมาจากซากศพแหลกเหลวเหล่านั้นไม่หยุดหย่อน จนหลินจิ่วต้องหยิบหน้ากากอนามัยขึ้นมาสวม

"ปกติพวกคุณอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้เหรอครับ" หลินจิ่วเลิกคิ้วขึ้น

เขาตัดสินใจว่าจะต้องทำความสะอาดปัดกวาดให้เรียบร้อยสักรอบ เผื่อจะเจอของมีค่าอะไรบ้าง

"ก็ใช่น่ะสิ มันมีปัญหาตรงไหนรึไง" หัวสุนัขหมายเลขสองแลบลิ้นพลางเอ่ยถาม

"ปัญหาใหญ่น่ะสิครับ แต่เอาเถอะ เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง ตอนนี้มารักษาแผลของพวกคุณให้หายดีก่อนดีกว่า"

หลินจิ่วสวมถุงมือ แล้วหยิบกระบองสะเทือนสมองน้อยออกมา

"เชี่ย ไอ้มนุษย์ ไหนบอกว่าจะรักษาไง แล้วแกถือกระบองหนามทำซากอะไรวะ"

หัวสุนัขหมายเลขหนึ่งร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว ดูจากหนามแหลมคมพวกนั้นแล้ว ขืนโดนฟาดเข้าไปทีเดียว หัวของพวกมันคงได้พรุนเป็นรังต่อแน่

"อ๋อ ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ นี่เป็นเทคโนโลยีการวางยาสลบที่เพิ่งวิจัยออกมาใหม่ล่าสุด แค่โดนไปทีเดียว ก็จะทำให้พวกคุณไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ เลยทั้งนั้น ยังไงซะบาดแผลของพวกคุณก็ค่อนข้างสาหัส อวัยวะในท้องเสียหายหนักไปตั้งหลายส่วนเชียวนะ"

หลินจิ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงขรึม จากนั้นก็หวดกระบองเข้าใส่หัวสุนัขหมายเลขหนึ่งอย่างแรงเต็มรัก

หัวสุนัขหมายเลขหนึ่งรู้สึกเพียงว่าหัวหมุนเคว้ง แต่ด้วยสมรรถภาพทางกายที่แข็งแกร่ง จึงทำให้มันยังไม่สลบเหมือดไปในทันที

หลินจิ่วเห็นดังนั้น ก็หวดซ้ำเข้าไปอีกหลายที ปัง ปัง ปัง

คราวนี้ หัวสุนัขหมายเลขหนึ่งสงบนิ่งลงอย่างสิ้นเชิง ลิ้นห้อยต่องแต่งออกมาตามมุมปาก

"โฮ่ง ๆๆ หมายเลขหนึ่ง"

หัวสุนัขหมายเลขสองกรีดร้องเสียงหลง

"วางใจเถอะ มันแค่สลบไปน่ะ"

หลินจิ่วยิ้มตาหยีแล้วเดินมาหาหัวสุนัขหมายเลขสอง

"ไม่ ข้าไม่เอา..."

หัวสุนัขหมายเลขสองยังคิดจะขัดขืน

ทว่าการเคลื่อนไหวของหลินจิ่วนั้นเร็วกว่า ไม่รอให้มันพูดจบ กระบองก็หวดลงมาซ้ำ ๆ อย่างโหดเหี้ยม

และแล้ว หัวสุนัขหมายเลขสองก็ลงเอยด้วยชะตากรรมเดียวกับหมายเลขหนึ่ง

หลินจิ่วเปิดเปลือกตาหมาดู พอแน่ใจว่าสลบไปสนิทแล้ว จึงเริ่มลงมือรักษา

เขาใช้ไหมเย็บแผลทางการแพทย์เย็บซ่อมแซมอวัยวะภายในที่ฉีกขาดในช่องท้องอย่างช่ำชอง จากนั้นก็โรยน้ำยารักษาฟื้นฟูลงไปเล็กน้อย

[ตัดชิ้นส่วนสำเร็จ]

[คุณได้สะสมไตหนึ่งคู่ (ยอดเยี่ยม) ความแข็งแกร่งของคุณได้รับการพัฒนา กำลังฟื้นฟู...]

[แจ้งเตือน: คุณได้รับพลังวิญญาณ +260]

[แจ้งเตือน: คุณได้เรียนรู้ทักษะ (ขยายร่าง)]

"ดูเหมือนจะได้ทักษะที่ไม่ธรรมดามาแฮะ"

หลินจิ่วรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้ว

[ขยายร่าง (B): ร่างกายของคุณสามารถขยายใหญ่ขึ้นเฉพาะส่วนหรือทั้งร่างได้ สูงสุดสามเท่าของขนาดตัว ในช่วงที่ขยายร่าง ความแข็งแกร่งของร่างกายจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า แต่ในขณะเดียวกัน อัตราการเผาผลาญทั้งหมดก็จะเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่าด้วยเช่นกัน]

ดูท่าแล้ว ที่เจ้าหมาพันทางแปลงร่างได้ก่อนหน้านี้ ก็น่าจะเป็นเพราะทักษะขยายร่างนี้นี่เอง

"ทักษะนี้ร้ายกาจเอาเรื่องแฮะ"

หลินจิ่วลองใช้การขยายร่างเฉพาะส่วนดู แขนซ้ายของเขาก็พองโตขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนลูกโป่งอัดลม สุดท้ายก็ขยายใหญ่จนหนากว่าต้นขาเสียอีก

พลังอันมหาศาลแล่นพล่านออกมาจากท่อนแขนอย่างไม่ขาดสาย หมัดนี้ถ้าต่อยลงไป ต่อให้เป็นแผ่นเหล็กกล้าก็คงทะลุเป็นรูแน่

หลินจิ่วคลายทักษะขยายร่างออก แล้วก็รู้สึกหิวข้าวขึ้นมาทันที

ทักษะนี้แกร่งจริง แต่ก็กินแรงชะมัด

"ถือโอกาสตอนที่เจ้าหมายังไม่ฟื้น ช่วยมันทำความสะอาดหน่อยแล้วกัน"

หลินจิ่วขยับไหล่ยืดเส้นยืดสาย เขาเป็นคนใจดีแบบนี้แหละ ชอบช่วยเหลือคนอื่นที่สุด

[คุณพบหัวของมนุษย์หัวหมูที่ถูกแทะกิน]

[คุณพบเจ้าโลกของปีศาจวัว]

[คุณพบไตของปีศาจวัว]

"มีแต่ขยะทั้งนั้น"

หลินจิ่วหาของมีค่าในห้องนั่งเล่นไม่เจอเลยสักชิ้น

เขาเดินมาที่ห้องนอน พอผลักประตูเปิดออก ก็แทบจะตาบอดเพราะแสงสีทองอร่ามของทองคำเปลวก้อนอึตรงหน้า

สมกับเป็นหมาจริง ๆ ถึงขั้นสะสมอึของสิ่งมีชีวิตไว้มากมายขนาดนี้ แถมยังสตัฟฟ์ทำเป็นตัวอย่างแขวนไว้บนผนังอีกต่างหาก

หลินจิ่วปิดประตูห้องทันควัน ไม่คิดจะหวังอะไรกับห้องอื่น ๆ อีกต่อไป

"เอาล่ะ ได้เวลาปลุกเจ้าหมาแล้ว"

หลินจิ่วตบหัวสุนัขหมายเลขหนึ่งเบา ๆ สองสามที

"อือ... หือ!?"

หัวสุนัขหมายเลขหนึ่งส่ายไปมา พอเห็นใบหน้าของหลินจิ่ว สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงด้วยความหวาดกลัว ม่านตาเบิกกว้าง อ้าปากค้าง สัญชาตญาณสั่งให้ดิ้นรนลุกขึ้นวิ่งหนีทันที

เพียงแต่ว่า ร่างของมันถูกเส้นผมปีศาจมัดไว้แน่นหนา โผล่ออกมาแค่สองหัวไว้หายใจเท่านั้น

"โฮ่ง ๆ ๆ!"

หัวสุนัขหมายเลขหนึ่งเห่าเสียงดังลั่น

"อย่าตื่นเต้น อย่าตื่นเต้นสิ" หลินจิ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางควักกระบองสะเทือนสมองน้อยออกมาอย่างเงียบเชียบ

หัวสุนัขหมายเลขหนึ่งหุบปากฉับ สงบลงทันตาเห็น แต่แววตากลับเผยความหวาดกลัวออกมาอย่างชัดเจน

"เรื่องมันเป็นอย่างนี้ บาดแผลของแกฉันช่วยรักษาให้แล้ว ขอแค่พักสักระยะก็หายเป็นปกติได้

นอกจากนี้ ฉันยังช่วยตรวจร่างกายชุดใหญ่ให้แกด้วย ไตของแกเสียหายไปเกินครึ่ง ฉันก็เลยช่วยจัดการตัดทิ้งไปให้เรียบร้อย แล้วก็แกมีภาวะไขมันพอกตับค่อนข้างหนักนะ วันหลังก็เพลา ๆ เรื่องกินลงหน่อย

อ้อ จริงสิ ฉันยังช่วยแกทำความสะอาดบ้านไปรอบหนึ่งด้วย ช่วยไม่ได้นะ พอดีฉันเป็นคนค่อนข้างใจดีน่ะ"

หลินจิ่วลูบหัวหมาพลางพูดว่า "สุดท้ายนี้ ก็คือคิดค่าบริการ ห้าร้อยเหรียญผีดุ แน่นอนว่าแกจะปฏิเสธก็ได้ แต่คนอย่างฉันน่ะนะ... มีข้อเสียอยู่อย่าง คือมือมันชอบสั่นไปเอง"

ข่มขู่

ข่มขู่กันหน้าด้าน ๆ ชัดเจน

สิ่งนี้ทำให้สุนัขพันทางโกรธจัด แต่หมาอยู่ใต้ชายคา ย่อมต้องยอมก้มหัว

"ลูกพี่ ดูสภาพฉันสิ โดนมัดแน่นหนาขนาดนี้ จะไปหยิบเหรียญผีดุมาให้ลูกพี่ได้ยังไงล่ะจ๊ะ" ลูกตาทั้งสองข้างของหัวสุนัขหมายเลขหนึ่งกลอกไปมาเล็กน้อย

"ก็จริง"

หลินจิ่วลูบคาง แล้วคลายเส้นผมปีศาจที่พันธนาการร่างของสุนัขพันทางออก

สุนัขพันทางแกล้งทำเป็นขยับแขนขากลบเกลื่อน จากนั้นก็อ้าปากกว้าง พุ่งเข้ามากัดหลินจิ่วทันที

แสงศักดิ์สิทธิ์สถิตร่าง

ขยายร่าง!

พลังของหลินจิ่วพุ่งทะยานขึ้นสู่ระดับที่น่าสะพรึงกลัวในพริบตาเดียว

ร่างกายของเขาส่องประกายแสงศักดิ์สิทธิ์สีขาวน้ำนม อบอุ่นและสงบสุข ใครก็ตามที่ถูกแสงนี้อาบไล้ จะรู้สึกจิตใจสงบนิ่งดั่งสายน้ำ

แต่สำหรับผีแล้ว แสงศักดิ์สิทธิ์นี้ไม่ต่างอะไรจากยาพิษเลยสักนิด

ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากร่างของสุนัขพันทางไม่หยุด แต่มันไม่มีทางให้ถอยหนีอีกแล้ว

"อ๊าววว!"

หมัดสะสมพลังทำลาย

ตูม!

สุนัขพันทางถูกชกกระเด็นลอยออกไป หัวหมาหัวหนึ่งระเบิดกระจายคาที่

ร่างของมันพุ่งชนกำแพงพังทะลุไปถึงสามชั้นติดถึงได้หยุดลง

และด้านหลังกำแพงชั้นนี้ ก็คือผีพรายน้ำที่กำลังแช่น้ำอยู่ในอ่างอาบน้ำพอดิบพอดี

เธอกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง จากนั้นก็มุดหัวผลุบกลับลงไปในน้ำทันที

เดี๋ยวสิ

ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทำไมเจ้าอันธพาลตัวแสบอย่างสุนัขพันทางถึงได้โดนซ้อมเละเทะขนาดนี้ กระทั่งหัวหมาหัวหนึ่งยังโดนต่อยจนระเบิดเลย

แปะ!

สุนัขพันทางร่วงหล่นลงมาจากผนัง

"เอ๋ง! หมายเลขหนึ่ง หมายเลขหนึ่ง!"

หัวสุนัขหมายเลขสองส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา

"เลิกร้องได้แล้ว แก่นพลังยังไม่แตกสักหน่อย พักอีกไม่กี่วันเดี๋ยวก็งอกกลับมาใหม่แล้ว"

หลินจิ่วก้าวเดินเข้ามาทีละก้าว ทำเอาหัวสุนัขหมายเลขสองตกใจกลัวจนต้องตะเกียกตะกายลากร่างถอยหลังหนีอย่างสุดชีวิต

"กะ...แกอย่าเข้ามานะโว้ย!!"