ตอนที่ 55 สุนัขพันทางสองหัว

ภายใต้การสอนอย่างใส่ใจของหลินจิ่ว เพียงแค่ครึ่งชั่วโมง โลลิผีน้อยก็ชำแหละสไลม์ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ชิ้นส่วนแต่ละส่วนถูกจัดวางบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ ทั้งไต ตับ หัวใจ แก่นพลัง ลูกตา หนังชั้นนอก...

เรื่องนี้ทำให้หลินจิ่วรู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง ในอกพลอยเกิดความรู้สึกภาคภูมิใจในผลงานขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"เสี่ยวเหมิง เธอทำได้ดีมาก นี่คือรางวัลสำหรับเธอ"

หลินจิ่วใจป้ำให้เหรียญผีดุหนึ่งเหรียญเป็นรางวัลแก่โลลิผีพรายน้ำ

เสี่ยวเหมิงได้รางวัลก็ดีใจยกใหญ่ ใบหน้าจิ้มลิ้มผุดรอยยิ้มหวานหยด "ขอบคุณค่ะคุณครู"

"นี่เป็นสิ่งที่เธอควรได้รับอยู่แล้ว"

หลินจิ่วลูบผมสลวยของโลลิผีน้อย มันเปียกโชกจนสากมือราวกับสาหร่ายทะเล

จังหวะนั้นเอง คุณผู้หญิงผีพรายน้ำก็ถือชามซุปเนื้อหมูเดินเข้ามา

"ลูกรัก มากินอะไรหน่อยเร็ว"

คุณผู้หญิงผีพรายน้ำร้องเรียก

เสี่ยวเหมิงกระโดดโลดเต้นเข้าไปกอดเรียวขายาวของคุณผู้หญิงผีพรายน้ำ แหงนหน้าขึ้นพลางเอ่ยอย่างภาคภูมิใจสุดขีด "แม่คะ หนูกรีดชำแหละสไลม์เป็นแล้วนะ"

"หือ?"

คุณผู้หญิงผีพรายน้ำประหลาดใจเล็กน้อย

"เรื่องจริงครับคุณผู้หญิง เสี่ยวเหมิงฉลาดมาก สอนแป๊บเดียวก็เป็นเลย" หลินจิ่วไม่ตระหนี่คำชมต่อโลลิผีน้อยแม้แต่น้อย

เสี่ยวเหมิงได้ยินดังนั้น สีหน้าภาคภูมิใจก็ยิ่งฉายชัดขึ้นไปอีก

คุณผู้หญิงผีพรายน้ำก้มมองลูกรักของตัวเอง สีหน้าเดี๋ยวคล้ำเดี๋ยวกระจ่างอยู่ครู่หนึ่ง

เธอก็บอกใบ้ไปโต้ง ๆ แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าตัวเธออยากกินเนื้อ

ปกติเธอพร่ำสอนแทบตายก็ไม่ได้ผล ทำไมพอเปลี่ยนมาเป็นมนุษย์คนนี้ ถึงได้เปลี่ยนนิสัยไปได้ล่ะเนี่ย

หรือว่ามนุษย์คนนี้จะกรอกคำพูดโลกสวยอะไรใส่หัวลูกรักของเธอกันแน่

หลินจิ่วเห็นสีหน้าของคุณผู้หญิงผีพรายน้ำก็ย่อมเข้าใจว่าเธอกำลังคิดอะไร จึงยิ้มพลางกล่าวว่า "แน่นอนครับ พูดปากเปล่าคงไม่น่าเชื่อถือ เสี่ยวเหมิง มาชำแหละให้แม่ดูสักรอบสิ"

"ได้ค่ะ"

เสี่ยวเหมิงเชื่อฟังเป็นอย่างดี ก้าวขาป้อม ๆ เดินเร็วรี่ไปที่หน้าโต๊ะ

ตรึงสไลม์ตัวหนึ่งให้อยู่กับที่ ฉับ มีดเดียวขาดเป็นสองท่อน

"แม่คะ อันนี้คือแก่นพลัง อันเล็ก ๆ นี่คือหัวใจ ถั่วปากอ้าคู่เล็ก ๆ นี่คือไต แล้วก็อันนี้...คือไส้ ครูบอกว่าเอาไส้สไลม์ไปยัดเนื้อหมู จะทำเป็นไส้กรอกที่อร่อยมาก ๆ ได้ด้วยค่ะ"

โลลิผีน้อยอธิบายชิ้นส่วนแต่ละส่วนของสไลม์ให้แม่ฟังอย่างกระตือรือร้น

พอชำแหละเสร็จ โลลิผีน้อยก็กระพริบตาแป๋วด้วยสายตาไร้เดียงสา สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวังอยากได้คำชม

"ดี...ดีจ้ะ..."

บนใบหน้าของคุณผู้หญิงผีพรายน้ำปรากฏรอยยิ้มที่ฝืนทนอย่างยิ่ง

เมื่อเทียบกับการที่ลูกสาวเรียนรู้เรื่องพวกนี้ได้แล้ว สิ่งที่เธออยากทำมากกว่าคือการได้ลิ้มลองรสชาติของมนุษย์สักคำ ได้ยินพวกขาใหญ่บอกกันว่าอร่อยเลิศล้ำ จนทำให้พวกผีติดใจไม่รู้ลืมเลยทีเดียว

"ฮิฮิ"

โลลิผีน้อยซุกหัวลงกับขาของแม่อย่างมีความสุขอีกครั้ง

"คุณผู้หญิงผีพรายน้ำ ไม่ทราบว่าคุณรู้สึกอย่างไรกับการสอนครั้งนี้บ้างครับ" หลินจิ่วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ดีมากค่ะ" ตอนนี้คุณผู้หญิงผีพรายน้ำทำได้เพียงยอมรับชะตากรรม

รู้งี้เพิ่มระดับความยากในการชำแหละให้สูงขึ้นอีกหน่อยก็ดี อย่างเช่น ให้ชำแหละสิ่งมีชีวิตที่มีโครงสร้างซับซ้อนอย่างก็อบลินหรือมนุษย์หัวหมูไปเลย

"ครูหลิน ครั้งนี้ลำบากคุณจริง ๆ ไม่ทราบว่าพรุ่งนี้ยังมีเวลาว่างอยู่ไหมคะ" ผีพรายน้ำเอ่ยถาม

"แน่นอนครับ" หลินจิ่วพยักหน้า

"ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ช่วยสอนเสี่ยวเหมิงชำแหละก็อบลินได้ไหมคะ" คุณผู้หญิงผีพรายน้ำถามด้วยความคาดหวัง

"ไม่มีปัญหาครับ"

หลินจิ่วตอบตกลงทันที งานเบาสบายขนาดนี้ มีหรือที่เขาจะปฏิเสธ

หลังจากบอกลาสองแม่ลูกผีพรายน้ำแล้ว หลินจิ่วก็เดินมาที่ตู้ขายของอัตโนมัติตรงหัวบันได

จ่ายไป 5 เหรียญผีดุ เพื่อสั่งข้าวหน้าหมูมาจานหนึ่ง

บอกได้คำเดียวว่า ของที่นี่แพงไม่ใช่เล่น

ขณะที่เขากำลังเตรียมจะลงมือกิน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังแว่วมา เสียงนั้นมาจากชั้นสี่

เรื่องนี้จุดชนวนความอยากรู้อยากเห็นของหลินจิ่ว เขาใช้สกิลลอบเร้นซ่อนร่างทันที แล้วเดินมุ่งหน้าขึ้นไปยังชั้นสี่

"โฮ่ง ๆ ๆ ข้าบอกให้ไปทางซ้าย ข้าจะไปดูน้องสาวผีพรายน้ำอาบน้ำ"

"ข้าบอกให้ไปทางขวา ข้าหิวข้าว จะไปหาของกิน"

"โฮ่ง ๆ ๆ หิวก็ทนหน่อยสิวะ แช่น้ำแป๊บเดียวเอง"

"เชี่ย วันนี้ไม่ต้องไปดูมันแล้ว"

หลินจิ่วเดินขึ้นมาถึงชั้นบน ก็ได้เห็นภาพที่น่าตื่นตะลึง

นี่มันเป็นสุนัขพันทางตัวหนึ่ง เดี๋ยวนะ ยังเป็นสุนัขพันทางสองหัวอีกต่างหาก

หัวที่หันประจันหน้ากับหลินจิ่วคือหัวสิงโต ส่วนหัวที่อยู่ตรงก้นดันเป็นหัวหมาฮัสกี้

พิลึกกึกกืออย่างยิ่ง

และไอ้หัวที่อยากจะไปแอบดูผีพรายน้ำแช่น้ำตลอดเวลาก็คือหัวฮัสกี้นี่เอง

หลินจิ่วสงสัยเหลือเกินว่าไอ้หมาสองหัวนี่มันจะขับถ่ายยังไง แล้วอึมันจะออกมาจากหัวไหนกันแน่?

[สุนัขพันทางสองหัว, เลเวล 35, พลังวิญญาณ: 4525, ความแข็งแกร่ง: หากอาศัยการลอบโจมตี เจ้าพอจะมีโอกาสรอดอยู่อ่อนรำไร]

"คุณสุนัขครับ พวกคุณเป็นอะไรกันไปน่ะ?"

หลินจิ่วยกเลิกสกิลลอบเร้น เผยร่างออกมาแล้วเดินยิ้มกริ่มเข้าไปหา

สุนัขพันทางได้ยินเสียง สองหัวหมาก็หันขวับมามองพร้อมกัน

"เอ๊ะ ที่นี่ดันมีมนุษย์อยู่ด้วยแฮะ" หัวหมาหมายเลข 1 เอ่ยอย่างประหลาดใจ

"โฮ่ง ๆ ๆ แถมยังแค่เลเวล 8 เอง ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นยังไงบ้างนะ?"

หัวหมาหมายเลข 2 ตวัดลิ้นยาวไปมา น้ำลายสอหยดติ๋ง ๆ "เอาเป็นว่าพวกเรากินมันซะก่อน แล้วค่อยรีบไปดูน้องสาวผีพรายน้ำแช่น้ำก็ยังทัน"

"เข้าท่า"

หัวหมาหมายเลข 1 สะบัดคอไปมา จากนั้นร่างของมันก็พองขยายขึ้นราวกับลูกโป่ง

ชั่วพริบตาเดียว จากสุนัขพันทางขนาดกลางก็ขยายใหญ่โตเท่ากับวัวตัวผู้ โดยเฉพาะหัวหมาหมายเลข 1 ที่ดูเหมือนสิงโตเข้าไปทุกที แผงคอยาวสยายสะบัดไหว ดูสง่างามน่าเกรงขามยิ่งนัก

หลินจิ่วหรี่ตาลง มองผ่านแว่นตรวจสอบความแข็งแกร่ง เขาเห็นว่าพลังวิญญาณของสุนัขพันทางพุ่งสูงขึ้นรวดเดียวพันกว่าหน่วย

"โฮก"

สุนัขพันทางแผดเสียงคำรามลั่น บานกระจกโดยรอบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงกดดันมหาศาลกวาดซัดไปทั่วบริเวณทันที

ความคิดของสองหัวนี้เรียบง่ายมาก แค่อยากอาศัยแรงกดดันอันทรงพลังข่มขวัญให้หลินจิ่วตกใจตายไปเอง

เสียดายที่พวกมันดันคิดบัญชีผิดคนเสียแล้ว

หลินจิ่วสะบัดขว้างเส้นผมปีศาจออกไปทันที สุนัขพันทางสองหัวสังเกตเห็นเส้นผมปีศาจเช่นกัน มันจึงอ้าปากหมายจะกัดให้ขาด

ทว่าความเหนียวแน่นทนทานของเส้นผมปีศาจเกินกว่าที่พวกมันจะจินตนาการได้ กัดยังไงก็ไม่ระคายเคือง

ขณะเดียวกัน เมื่อเส้นผมปีศาจสัมผัสโดนตัวสุนัขพันทาง มันก็ยืดตัวออกอย่างรวดเร็วแล้วรัดพันไว้แน่นหนา

โครม

สุนัขพันทางล้มตึงลงกับพื้น ร่างกายอันมหึมาเริ่มหดเล็กลง แต่เส้นผมปีศาจเส้นนี้ก็ยิ่งรัดกระชับตามลงไปด้วย

"บัดซบ ไอ้มนุษย์ แน่จริงก็มาดวลกันอย่างเปิดเผยสิวะ" หัวหมาหมายเลข 1 ตะโกนลั่น

"โฮ่ง ๆ ๆ"

หัวหมาหมายเลข 2 ส่งเสียงครางหงิง ๆ พลันรู้สึกสบายตัวพิลึก

หลินจิ่วชักมีดเฉือนไตของตัวเองออกมาเงียบ ๆ แล้วแทงฉึกเข้าที่ท้องมันทันที

ฉึก

สองหัวหมาเบิกตากว้างค้างในทันใด

เจ็บชะมัด

พวกมันรู้สึกราวกับมีเลื่อยไฟฟ้ากำลังบดขยี้ปั่นคว้านอยู่ในท้องอย่างไม่หยุดหย่อน

พรวด

หลินจิ่วดึงมีดออกมาอีกครั้ง ตรงหนามย้อนบนสันมีดยังคงติดเศษเนื้อเป็นริ้ว ๆ ออกมาด้วย

"เอ๋ง เจ็บ เจ็บเหลือเกิน"

สุนัขพันทางเจ็บปวดรวดร้าวเสียจนสองหัวหมาน้ำตาไหลพราก

บาดแผลที่ท้องยิ่งพ่นเลือดทะลักออกมาไม่หยุด เพียงชั่วครู่เดียว ผืนดินก็ถูกย้อมจนดำคล้ำเป็นวงกว้าง มองดูแล้วชวนให้ขนหัวลุก

ผีบางตัวที่แอบโผล่หัวออกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่างก็พากันตกใจกับภาพนี้

มนุษย์อะไรจะโหดเหี้ยมขนาดนี้

ต้องรู้ก่อนนะว่าสุนัขพันทางฝีมือไม่เบาเลย ในชั้นห้านี่ถือว่าติดอันดับต้น ๆ ได้สบาย

เพียงแต่หัวหมาทั้งสองต่างมีความชอบคนละแบบ อย่างหัวหมาหมายเลข 1 ชอบสาว ๆ ส่วนหัวหมาหมายเลข 2 ชอบกินของอร่อย

ทว่าในยามนี้ กลับถูกมนุษย์คนหนึ่งจัดการคว่ำลงไปกองกับพื้นในเวลาแค่สองสามกระบวนท่า

"คราวนี้คงคุยกันดี ๆ ได้แล้วสินะ ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการหน่อย ผมชื่อหลินจิ่ว เป็นผู้เช่าห้อง 109 พอจะมีความรู้เรื่องการปฐมพยาบาลอยู่บ้าง จะช่วยรักษาแผลที่ท้องให้พวกคุณก็ยังได้นะ" หลินจิ่วยิ้มกว้างจนเห็นฟัน

เพียงแต่รอยยิ้มนี้ในสายตาของสุนัขพันทาง มองยังไงก็เหมือนรอยยิ้มของปีศาจร้ายชัด ๆ