ตอนที่ 78 เสียใจจริง ๆ ที่ไม่ได้เจอคุณเร็วกว่านี้

ห้อง 605

หลินจิ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "คุณผู้กินผี ไม่ทราบว่าชอบอาหารรสชาติแบบไหนครับ"

"อย่าเรียกฉันว่าผู้กินผี ชื่อของฉันคือคอนสแตนติน อืม... เรื่องรสชาติน่ะเหรอ ปกติฉันชอบกินเผ็ดหน่อยน่ะ" คอนสแตนตินลูบคางพลางกล่าว

จากนั้น เขาก็ดึงผีสาวที่ยังมีชีวิตและดิ้นไปมาออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้หลินจิ่ว

"อย่ากินฉันเลย อย่ากินฉันเลยนะ ฉันไม่อร่อยหรอก ไม่อร่อยจริง ๆ"

ผีสาวตัวสั่นเทาไม่หยุด เผยให้เห็นความหวาดกลัวในใจเวลานี้อย่างชัดเจน

ถุงใบนี้ไม่ได้เก็บเสียงเลยสักนิด เธอได้ยินทั้งสองคนคุยกันเรื่องวิธีกินผีอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

เรื่องนี้ทำให้ผีสาวหวาดกลัวอย่างยิ่ง ใบหน้าที่ขาวซีดอยู่แล้วในยามนี้ยิ่งดูสยดสยองขึ้นไปอีก

"อร่อยหรือไม่อร่อย ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเธอหรอกนะ"

คอนสแตนตินแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

ส่วนหลินจิ่วบีบคอผีสาวแล้วลากเธอเข้าไปในครัว

"มนุษย์ ได้โปรดเถอะ ขอแค่คุณปล่อยฉันไป ให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอมทั้งนั้น"

ผีสาวอ้อนวอนขอชีวิตพลางทำสีหน้าน่าสงสารเวทนา

"เรื่องนี้ผมก็ช่วยไม่ได้เหมือนกันครับ"

หลินจิ่วปฏิเสธทันควัน เขายังไม่เคยชำแหละผีสาวเป็น ๆ มาก่อนเลย นี่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อย

"วิชาดาบประณีต"!

ฉับ

ผีสาวถูกชำแหละอย่างสมบูรณ์แบบ แขนเป็นแขน เครื่องในเป็นเครื่องใน

หลินจิ่วเตรียมเอาลำไส้ไปทำไส้กรอก ตับเอาไปยำ หัวใจเอาไปผัดฉ่า ส่วนไต... เก็บสะสมไว้

ไม่เพียงแค่นั้น เขายังหยดยานอนหลับต้านทานลงไปในอาหารหนึ่งหยดด้วย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

หลินจิ่วยกอาหารที่ทำเสร็จแล้วออกมาเสิร์ฟ มีทั้งหมดสิบแปดจาน สี กลิ่น และรสชาติครบเครื่องสมบูรณ์แบบ

นี่เป็นครั้งแรกที่คอนสแตนตินได้กินผีแบบนี้ มันเปิดหูเปิดตาเขาจริง ๆ

แล้วยังมีไอ้มนุษย์ที่ยิ้มแป้นคนนี้อีก... มักจะให้ความรู้สึกอันตรายแก่เขาอยู่เสมอ

"คิดไปเองงั้นเหรอ"

คอนสแตนตินพึมพำในใจ

จากนั้นก็โยนความคิดนี้ทิ้งไป

แค่มือใหม่เลเวล 8 คนหนึ่งเท่านั้นเอง

ต่อให้เขายืนเฉย ๆ ให้อีกฝ่ายตี ถ้าทำให้เลือดเขาลดได้สักหยดเดียวก็ถือว่าเขาแพ้แล้ว

"คุณคอนสแตนติน รีบทานเถอะครับ ลองชิมฝีมือผมดู" หลินจิ่วยิ้มแย้มอย่างอบอุ่น ชวนให้ผู้คนรู้สึกอยากเข้าใกล้โดยไม่รู้ตัว

"เอาสิ"

คอนสแตนตินคีบหัวใจขึ้นมาหนึ่งชิ้น พอกัดลงไปคำหนึ่ง รสเผ็ดชาก็ซาบซ่าน ทั้งที่ผัดฉ่ามาแท้ ๆ แต่เขากลับยังสัมผัสได้ถึงรสชาติดั้งเดิมที่สุดของหัวใจ ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ

"อร่อย"

ตาของคอนสแตนตินเป็นประกาย เขาคีบนิ้วขึ้นมาอีกหนึ่งนิ้ว เสียงกระดูกกรุบกรอบดังกร๊อบแกร๊บ

สะใจชะมัด

พอลองชิมเนื้อต้นขา ก็นุ่มละมุนลิ้น กลิ่นหอมฟุ้งแตะจมูก

พอดูที่ลูกตาผีลูกนี้ พอกัดเข้าไปก็แตกโพล๊ะเต็มปาก

"ถึงใจจริง ๆ"

คอนสแตนตินหยิบขวดเหล้าออกมาจากอกเสื้อ กินกับแกล้มคำหนึ่ง ซดเหล้าคำหนึ่ง

จากนั้น... สองตาก็เริ่มลาย ภาพตรงหน้าหมุนคว้างไม่หยุด หลินจิ่วแยกออกเป็นห้าร่างไปแล้ว

"แปลกจัง ทำไมเมาเร็วขนาดนี้"

คอนสแตนตินสะบัดหัว พยายามฝืนทรงสติเอาไว้

ทว่าฤทธิ์ของยานอนหลับกลับทำให้เขาต้านทานไม่ไหวเลยจริง ๆ

ในที่สุด เสียงดังตุ้บ ร่างทั้งร่างก็สลบเหมือดไปโดยสิ้นเชิง

"ขอโทษด้วยนะครับคุณคอนสแตนติน ที่คุณเมาเร็วขนาดนี้ เป็นเพราะผมใส่ยานอนหลับลงไปน่ะครับ"

หลินจิ่วยิ้มอย่างสุภาพ จากนั้นก็ลากคอนสแตนตินขึ้นไปบนเตียง

หลินจิ่วลับมีดผ่าตัดจนขึ้นเงาวับ เขายกขึ้นส่องกับแสง แสงเย็นเยียบส่องประกายวูบวาบ

"นอนหลับให้สบายเถอะครับ ตื่นขึ้นมาความกังวลใจทุกอย่างก็จะหายไปเอง"

หลินจิ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จากนั้นก็กรีดมีดลงบนเอวของคุณคอนสแตนติน แล้วควักไตออกมาอย่างชำนาญ

เขาคนนี้มีหลักการสูงส่งมาก เอาแค่ไตเท่านั้น

ไตของคุณคอนสแตนตินนุ่มนิ่ม เหมือนกับเยลลี่ไม่มีผิด มีลักษณะเป็นเนื้อเจลสีแดงกึ่งโปร่งแสง

[คุณภาพ: ยอดเยี่ยม, ระดับความเสียหาย: 5%]

"ระดับความเสียหายต่ำมาก"

หลินจิ่วประหลาดใจอยู่บ้าง ไม่นึกเลยว่าคอนสแตนตินที่รูปร่างกำยำล่ำสันขนาดนี้ ไตจะมีความเสียหายแค่ 5% เท่านั้น

เรื่องนี้ทำให้เขาสงสัยเหลือเกินว่าคุณคอนสแตนตินไม่เคยใช้ไตเลยหรืออย่างไร

หรือไม่ก็ ร่างกายของคุณคอนสแตนตินสามารถฟื้นฟูสภาพความเสียหายของร่างกายได้เองโดยอัตโนมัติ

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ท้ายที่สุดแล้วคนที่ได้กำไรก็คือตัวเขาเองอยู่ดี

[คุณสะสมไตหนึ่งคู่ (ยอดเยี่ยม) ความแข็งแกร่งของคุณได้รับการยกระดับ กำลังอยู่ระหว่างการซ่อมแซม...]

[แจ้งเตือน: คุณได้รับพลังวิญญาณ +300]

[แจ้งเตือน: คุณเข้าใจสกิล (วิชารักษาหลอมโลหิต)]

"หืม?"

หลินจิ่วถึงกับมึนงงไปบ้าง

เขาคิดว่าตนเองจะได้สกิลสายโจมตีเสียอีก หรือไม่ก็สายป้องกันก็ยังดี ไม่นึกเลยว่าจะเป็นสกิลสายฮีลเลอร์

คอนสแตนติน คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าหน้าตาดูเข้มคมคิ้วหนาตาโตขนาดนี้ ที่แท้แกกลับเป็นฮีลเลอร์เรอะ

[วิชารักษาหลอมโลหิต (C): ควบแน่นพลังงานหลอมโลหิตในร่างกาย สามารถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของเป้าหมายได้ รายละเอียดขึ้นอยู่กับพลังงานหลอมโลหิต]

หลินจิ่วไม่มีพลังงานหลอมโลหิต ดังนั้นวิชารักษานี้ในตอนนี้จึงเป็นแค่ของตั้งโชว์

แต่ก็ไม่เป็นไร

ตอนนี้เขาไม่ขาดแคลนเงิน รอให้จบด่านนี้เมื่อไหร่ ค่อยไปหาซื้อที่ตลาดผู้รอดชีวิตเอาก็ได้

หลินจิ่วเย็บปิดบาดแผลให้คุณคอนสแตนติน แล้วโรยโพชันฟื้นฟูลงไปเล็กน้อย

แน่นอน

สุดท้ายก็ไม่ลืมที่จะใช้สกิลเสกไตจากความว่างเปล่า ยัดไตพลังวิญญาณใส่เข้าไปแทน

สองชั่วโมงต่อมา คุณคอนสแตนตินก็ฟื้นคืนสติ

หลังจากตื่นขึ้นมา เขาก็มองเพดานด้วยความงุนงงอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะรีบลุกขึ้นมานั่งตัวตรงทันที

"เดี๋ยวนะ ข้าเหมือนจะเมาเหล้าแฮะ" คุณคอนสแตนตินนวดขมับที่บวมเป่ง

แต่ปัญหาก็คือเขาเพิ่งจะดื่มไปแค่ไม่กี่อึก เหล้าแค่นี้ไม่มีทางทำให้คอเหล้าอย่างเขาเมาพับไปได้เด็ดขาด

"หรือว่ากับข้าวจะมีปัญหา"

คอนสแตนตินหรี่ตาทั้งสองข้างลง พลังงานหลอมโลหิตทั่วร่างระเบิดออก ก่อตัวเป็นพายุสีแดงลูกหนึ่งพัดวนรอบกาย

จากนั้น เขาก็ก้มสำรวจข้าวของบนตัว ข้าวของไม่ได้หายไปเลยสักชิ้นเดียว

นี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว?

"อ้าว คุณคอนสแตนติน คุณตื่นแล้วเหรอครับ นี่ซุปสร่างเมา มาดื่มตอนร้อน ๆ เถอะครับ" หลินจิ่วพูดพลางยิ้มแย้ม

คอนสแตนตินทั้งที่ระแวงว่าเป็นฝีมือของหลินจิ่วแท้ ๆ แต่ไม่รู้ทำไม พอได้เห็นหน้าหลินจิ่ว ในใจกลับผุดความรู้สึกสนิทสนมอย่างบอกไม่ถูกขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เขาสะบัดหัวอย่างรวดเร็ว ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม "เจ้ามนุษย์ เจ้าแอบใส่อะไรลงไปในกับข้าวหรือเปล่า"

"คุณคอนสแตนติน แบบนี้คุณปรักปรำผมแล้วนะครับ ผมจะไปมีความสามารถแบบนั้นได้ยังไง คุณลองตรวจดูสิครับว่าของของคุณหายไปบ้างหรือเปล่า ถ้าผมทำแบบนั้นจริง มันก็ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตายไม่ใช่เหรอครับ" หลินจิ่วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงใจสุดขีด

"ก็จริง"

คอนสแตนตินยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติอยู่ดี แต่ก็บอกไม่ถูกว่ามันผิดปกติที่ตรงไหนกันแน่

เพราะความประทับใจแรกที่เขามีต่อหลินจิ่ว หลินจิ่วก็เป็นแค่มือใหม่เลเวล 8 ตัวจ้อยเท่านั้น

บางทีช่วงนี้ตนเองอาจจะเหน็ดเหนื่อยเกินไปจริง ๆ ก็ได้ คอเหล้าถึงได้ตกลงไปขนาดนี้

คอนสแตนตินหาเหตุผลให้ตัวเองในใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้

"มาครับ คุณคอนสแตนติน ดื่มซุปสร่างเมาถ้วยนี้ก่อนเถอะครับ" หลินจิ่วยื่นถ้วยน้ำซุปให้คอนสแตนติน

คอนสแตนตินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยกซุปสร่างเมาขึ้นดื่ม สมองที่แต่เดิมมึนตึบก็พลันตาสว่างขึ้นมาทันที

"หลินจิ่ว ข้าต้องยอมรับเลยว่า ฝีมือทำอาหารของเจ้าไม่มีที่ติจริง ๆ" คอนสแตนตินเอ่ยชมจากใจจริง

พอนึกถึงเซตเมนูผีดุเต็มโต๊ะเมื่อครู่นี้ น้ำลายของเขาก็แทบจะไหลออกมาอีกรอบ

"ถ้าคุณคอนสแตนตินชอบล่ะก็ แวะมาได้ตลอดเวลาเลยนะครับ" หลินจิ่วเองก็แสดงสีหน้าดีอกดีใจราวกับได้รับการยอมรับ

"งั้นข้าไม่เกรงใจล่ะนะ"

คอนสแตนตินหัวเราะร่าอย่างเปิดเผย จากนั้นก็ยื่นถุงที่ใส่ผีให้หลินจิ่วแล้วพูดว่า "นี่คือถุงร้อยผี ใช้กักเก็บพวกผีได้ หากปล่อยไว้นานโดยไม่จัดการ ผีพวกนี้ก็จะถูกหลอมกลายเป็นพลังงานหลอมโลหิตที่บริสุทธิ์โดยอัตโนมัติ

หลินจิ่ว แม้ว่าเจ้าจะฝึกฝนพลังวิญญาณ แต่พลังงานหลอมโลหิตก็ยังสามารถใช้ขัดเกลาร่างกายกับความแข็งแกร่งของวิญญาณเจ้าได้อยู่ดี"

"งั้นผมก็ไม่เกรงใจแล้วนะครับ" หลินจิ่วค้อมตัวลงเล็กน้อย ยื่นมือออกไปรับถุงร้อยผีมาด้วยรอยยิ้ม

"จะมาเกรงใจอะไรกับข้าเล่า ถ้าไม่ได้เจ้า ข้าคงไม่รู้เลยว่าพวกผีปีศาจมันเอามากินแบบนี้ได้ด้วย สะใจจริง ๆ เสียดายชะมัดที่ไม่ได้เจอเจ้าให้เร็วกว่านี้"

คอนสแตนตินตบไหล่หลินจิ่วฉาดใหญ่