ตอนที่ 77 พรสวรรค์ระดับ SS สถิตวิญญาณ

[เกราะผีพยาบาท (C) : สกิลประเภทเติบโต ควบแน่นผีพยาบาทนับไม่ถ้วนจนกลายเป็นชุดเกราะ รูปลักษณ์น่าสะพรึงกลัวและเปี่ยมด้วยแรงกดดัน พลังป้องกันและอานุภาพสกิลของคุณจะเพิ่มขึ้น 100%

เมื่อใช้สกิลนี้ ทุกครั้งที่คุณสังหารเป้าหมาย จะหลอมรวมวิญญาณของเป้าหมายให้กลายเป็นผีพยาบาทเข้าสู่ชุดเกราะโดยอัตโนมัติ การเลื่อนสู่ขั้นถัดไปต้องการผีพยาบาท : 0/300

สกิลนี้มีระดับสูงสุดอยู่ที่ระดับ S]

สกิลสายป้องกัน ชดเชยจุดอ่อนเรื่องความเปราะบางของหลินจิ่วได้พอดิบพอดี

[คุณควักไตของร่างรวมผีพยาบาท รางวัล : พลังวิญญาณ +100, พรสวรรค์ (สถิตวิญญาณ)]

[สถิตวิญญาณ (SS) : คุณสามารถมอบจิตวิญญาณให้แก่วัตถุหนึ่งชิ้น เพื่อให้มันเข้าสู่สภาวะร่างมนุษย์ ระยะเวลาคงอยู่ขึ้นอยู่กับปริมาณพลังวิญญาณและพลังจิตที่ใส่เข้าไป]

หลินจิ่วกะพริบตา มองดูพรสวรรค์สถิตวิญญาณอีกครั้งด้วยความสงสัย

ไม่ผิดแน่

ระดับ SS จริง ๆ ด้วย

สิ่งนี้ทำให้หลินจิ่วรู้สึกเหมือนถูกโชคก้อนโตหล่นทับใส่หัว

ต้องรู้ก่อนว่าพรสวรรค์ระดับ S ก็นับว่าหายากมากแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าคราวนี้จะได้ระดับ SS มาจริง ๆ

แถมคำอธิบายของพรสวรรค์นี้ยังทำให้เขางงงวยไปชั่วขณะ

สภาวะร่างมนุษย์งั้นเหรอ

เดี๋ยวกลับไปค่อยลองทดสอบดูแล้วกัน

เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือการควักเอาชิ้นส่วนที่เป็นประโยชน์ของร่างรวมผีพยาบาทออกมาให้หมด

ไม่อย่างนั้น พอมันตื่นขึ้นมา เขาก็คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว

ลำไส้ ควัก

ตับ ควัก

หัวใจ ควัก

ในเวลาเพียงไม่ถึงห้านาที หลินจิ่วก็ราวกับฝูงตั๊กแตนถล่ม ไร่นาตรงหน้ามีอะไรให้กวาดเขาก็กวาดเรียบ

ถ้าไม่ใช่เพราะช่องเก็บของถูกยัดจนแน่นเอี้ยด แถมบนตัวยังมีกระสอบสัมภาระหิ้วพะรุงพะรัง เขาก็อยากจะลงมือต่อจริง ๆ

"รอบนี้กอบโกยได้คุ้มสุด ๆ ไปเลย"

หลินจิ่วแอบกระหยิ่มใจ แบกถุงใบโตทั้งหลายกลับไปที่ห้องของตัวเอง

เมื่อวางถุงสัมภาระเหล่านี้ไว้ตรงมุมห้อง เขาก็เตรียมจะทดลองพรสวรรค์ใหม่ที่เพิ่งได้มา

สถิตวิญญาณ

หลินจิ่วชี้นิ้วไปที่ถุงใบหนึ่ง ทันใดนั้นความรู้สึกกลวงเปล่าก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง

พอก้มดูพลังวิญญาณของตัวเอง มันกลับฮวบลดลงเหลือเพียงพันนิด ๆ เท่านั้น

ต้องรู้ก่อนว่าพลังวิญญาณของเขาเกือบจะแตะหลักหมื่นอยู่รอมร่อ

และทันทีที่ใช้พรสวรรค์ หลินจิ่วก็เห็นโต๊ะเปล่งประกายแสงสีขาวสว่างวาบ

จากนั้น โลลิรุ่นจิ๋วก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าหลินจิ่ว

โลลิตัวน้อยนี้มีขนาดไม่ถึงกำปั้น สวมชุดกระโปรงสีขาวตัวจิ๋ว หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ

"หืม"

หลินจิ่วกะพริบตาปริบ ๆ

ลองดูข้อมูลของโลลิตัวน้อยตัวนี้หน่อยซิ

[ถุง (กลายร่างมนุษย์) : ความแข็งแกร่งของร่างกาย : 40, ความแข็งแกร่งของวิญญาณ : 30

สกิลแต่กำเนิด : ขยายมิติช่องเก็บของ

ระยะเวลาคงอยู่ : 3 วัน]

"นี่น่ะเหรอกลายเป็นร่างมนุษย์" หลินจิ่วใช้นิ้วจิ้มแก้มของโลลิตัวน้อย มันนุ่มนิ่มและให้สัมผัสเหมือนคนจริง ๆ ไม่มีผิด

"นายท่าน ถุงน้อยมารายงานตัวแล้วเจ้าค่ะ" โลลิตัวน้อยพูดด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง "ความสามารถที่เก่งที่สุดของข้าคือการช่วยขยายพื้นที่เก็บของให้นายท่านเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวเจ้าค่ะ"

หลินจิ่วรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าพลังวิญญาณเก้าพันแต้มที่จ่ายไปเพื่อสร้างเจ้าตัวเล็กนี้ ก็ไม่ได้ขาดทุนสักเท่าไหร่

ลุยต่อ ลุยต่อ

ในเมื่อช่องเก็บของขยายขึ้นเท่าตัว เขาก็ต้องไปโกยเพิ่มอีกสิ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ร่างรวมผีพยาบาทก็ตื่นขึ้น

มันสัมผัสได้ชัดเจนว่าร่างกายของตัวเองหายไปยวบใหญ่

โฮก!

ร่างรวมผีพยาบาทแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว

มีแต่มันที่เป็นฝ่ายกินคนอื่น นึกไม่ถึงเลยว่าคราวนี้ตัวเองจะโดนใครบางคนควักเครื่องในออกไปเกลี้ยง

สิ่งนี้ทำให้ร่างรวมผีพยาบาทโกรธแค้นจนแทบคลั่ง ทว่ามันกลับไม่สามารถบุกเข้าไปโจมตีผู้พักอาศัยในตึกนี้โดยตรงได้

ร่างรวมผีพยาบาทที่ไม่มีที่ระบายจึงทุบพื้นรอบข้างจนพังยับเยิน

ทว่าตึกทั้งหลังถูกลงค่ายกลเอาไว้ ไม่นานนัก จุดที่พังเสียหายเหล่านั้นก็ฟื้นฟูกลับคืนสภาพเดิม

ร่างรวมผีพยาบาทสบถด่าอย่างหัวเสียก่อนจะผละออกจากชั้นสาม แล้วเลื้อยคลานไปยังชั้นอื่น ๆ

ค่ำคืนหนึ่งผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

ผู้พักอาศัยทั้งชั้นหนึ่งและชั้นสองลดฮวบไปกว่าครึ่ง แม้แต่ผู้รอดชีวิตก็ถูกกลืนกินไปถึงสองคน

ทว่าท่ามกลางวิกฤตการณ์ครั้งนี้ มีเพียงนายหลินคนหนึ่งเท่านั้นที่กอบโกยผลประโยชน์ไปได้อิ่มหมีพีมันที่สุด

……

เวลาผันผ่านอย่างรวดเร็ว

สามวันผ่านไปในพริบตา

อีกเพียงไม่นานก็เหลือเวลาอีกแค่สิบสองชั่วโมงก่อนที่ด่านจะสิ้นสุดลง

ส่วนหลินจิ่วในช่วงเวลานี้ก็เลื่อนชั้นขึ้นมาอยู่ชั้นหกได้สำเร็จ

ตอนนี้ต่อให้ไม่ต้องทำอะไรเลย คะแนนการประเมินของหลินจิ่วก็ต้องสูงลิบลิ่วอย่างแน่นอน

"ด่านนี้กำไรเละจริง ๆ"

หลินจิ่วเดินทอดน่องไปทั่ว

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องอย่างตื่นตระหนกก็ดังมาจากทางเดินบันได

"แย่แล้ว แย่แล้ว มีพวกกินผีแอบเข้ามา!"

ทันทีที่เสียงกรีดร้องนี้ดังขึ้น ทั่วทั้งชั้นก็เริ่มโกลาหลวุ่นวาย

พวกกินผีก็เหมือนกับชื่อของมัน คือสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่เชี่ยวชาญการล่าผีโดยเฉพาะ

สิ่งมีชีวิตกินผีพวกนี้ฝึกฝนพลังงานชนิดหนึ่งที่เรียกว่าพลังหลอมโลหิต เช่นเดียวกับแสงศักดิ์สิทธิ์ มันข่มพลังของพวกผีได้อย่างรุนแรงยิ่งนัก

หลินจิ่วยื่นหน้าเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก็เห็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์สวมชุดเกราะตนหนึ่งตรงบันได กำลังคว้าจับผีดวงซวยตนหนึ่งไว้

เห็นเพียงสิ่งมีชีวิตกินผีตนนี้มีดวงตาสีแดงฉาน แขนบีบเค้นลงไปเบา ๆ ผีดวงซวยตนนั้นก็พลันร้อนฉ่าราวกับเหล็กเผาไฟ ละลายอย่างรวดเร็วแล้วถูกดูดกลืนเข้าไปในปากของชุดเกราะสีดำ

[สิ่งมีชีวิตกินผี, เลเวล 50, พลังวิญญาณ: 52455, สถานะ: ตื่นเต้น, กำลังกินผี..., พลังรบ: ไม่อาจต้านทาน]

หลินจิ่วหรี่ตาลง มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างคว้าจับไปในความว่างเปล่าอย่างซุกซน

หัตถ์เทวะควักไต

หัตถ์เทวะควักไต

ล้มเหลวติดต่อกันสิบกว่าครั้ง

และในตอนนั้นเอง สิ่งมีชีวิตกินผีก็สังเกตเห็นหลินจิ่วเข้าจนได้

"มนุษย์ เลเวล 8?"

แววตาแดงฉานของสิ่งมีชีวิตกินผีฉายแววเคลือบแคลงสงสัย

ต้องรู้ก่อนว่าที่นี่คืออพาร์ตเมนต์ผีดุที่มีผีดุร้ายเพ่นพ่านไปทั่ว มนุษย์เลเวล 8 คนหนึ่งกลับปรากฏตัวขึ้นที่นี่ได้ในสภาพไร้รอยขีดข่วน

"ไฮ สวัสดีครับคุณกินผีผู้ทรงเกียรติ ผมชื่อหลินจิ่ว เป็นผู้พักอาศัยของที่นี่ครับ"

ในเมื่อถูกสังเกตเห็นแล้ว หลินจิ่วก็ไม่คิดจะซ่อนตัวอีกต่อไป เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงจริงใจ

ขณะเดียวกัน เหรียญตราคนหน้าซื่อใจคด บวกกับฉายาคนหน้าซื่อใจคด และกายาผู้เปี่ยมเมตตา ก็ดึงดูดความเป็นมิตรขึ้นมาจนเต็มเปี่ยม

"มีธุระอะไร?" สิ่งมีชีวิตกินผีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

มันไม่ได้สนใจมนุษย์ สนใจแต่พวกผีเท่านั้น

หากมนุษย์ตรงหน้าบังอาจขวางทาง มันก็จะฆ่าทิ้งไปด้วยเสียเลย

"บอกตามตรงนะ ผมเป็นพ่อครัวคนหนึ่ง พอเห็นคุณกินผีกินแบบนี้แล้ว ผมรู้สึกว่ามันค่อนข้างสิ้นเปลืองไปหน่อยน่ะครับ" หลินจิ่วเปิดใช้งานคำลวงของนักพูดฝีปากเอก น้ำเสียงแฝงความเสียดายเอาไว้

"พวกเราก็กินแบบนี้มาตลอด มันสิ้นเปลืองตรงไหน?" สิ่งมีชีวิตกินผีเลิกคิ้ว

"ผีก็คือวัตถุดิบชนิดหนึ่งเหมือนกัน หากนำไปปรุงอาหาร รสชาติของพวกมันจะเพิ่มพูนขึ้นหลายเท่าตัว มอบความเพลิดเพลินที่แปลกใหม่ให้คุณได้อย่างแน่นอนครับ" หลินจิ่วยิ้มอย่างอ่อนโยน

"โอ้?"

สิ่งมีชีวิตกินผีลังเลเล็กน้อย

ว่ากันตามตรง มันไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนจริง ๆ

หลินจิ่วตีเหล็กตอนร้อนพลางเอ่ยขึ้น "ผมสามารถทำอาหารเลิศรสให้คุณกินผีได้ฟรีจานหนึ่ง ขอแค่คุณได้ลองลิ้มรส ก็จะเข้าใจถึงความแตกต่างเองครับ"

"น่าสนใจ พอเจ้าพูดแบบนี้ ข้าก็ชักอยากจะลองชิมรสชาติขึ้นมาจริง ๆ แล้วสิ" สิ่งมีชีวิตกินผีถอดหมวกเกราะออก เผยให้เห็นใบหน้าสีแดงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหยุ่นเหนียวเหมือนเจลาติน

หากจะอธิบายให้เห็นภาพ ก็เหมือนสไลม์สีแดงที่ถูกยืดออกเป็นรูปร่างมนุษย์ ตรงปากยังมีหนวดเนื้อเส้นเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนยั้วเยี้ยอยู่

"คุณกินผี เชิญตามผมมาทางนี้เลยครับ"

หลินจิ่วเชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้น ทั้งสองมุ่งหน้าเดินไปยังชั้นหก

ระหว่างทางที่เจอผีตัวเล็กตัวน้อย ล้วนถูกสิ่งมีชีวิตกินผีจับเอาไว้แล้วโยนใส่กระสอบป่านจนหมด