ตอนที่ 80 ปราสาทล่าเหยื่อของแวมไพร์

[หม้อปรุงยาสายเล่นแร่แปรธาตุ (ร่างจำลองมนุษย์): ความแข็งแกร่งของร่างกาย: 35, ความแข็งแกร่งของวิญญาณ: 55,

ทักษะประจำตัว: ศาสตร์เล่นแร่แปรธาตุหลอมรวม,

ระยะเวลาคงอยู่: 7 ชั่วโมง]

"เจ้านาย ฉันคือหม้อปรุงยาสายเล่นแร่แปรธาตุค่ะ"

หม้อปรุงยาสายเล่นแร่แปรธาตุแนะนำตัวเองอย่างร่าเริง "ทักษะประจำตัวของฉันคือศาสตร์เล่นแร่แปรธาตุหลอมรวม สามารถช่วยเจ้านายปรุงน้ำยา ถลุงโลหะ ตีไอเทม และอื่น ๆ ได้ค่ะ... แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ต้องมีสูตรก่อนนะคะ"

"เรื่องสูตรไม่มีปัญหา"

จุดประสงค์ที่หลินจิ่วซื้อหม้อปรุงยาสายเล่นแร่แปรธาตุมา ก็เพื่อจะให้มันปรุงยาแบบอัตโนมัติอยู่แล้ว

ยังไงซะในฐานะจอมเล่นสกปรก การลอบกัดคนอื่นก็คืองานหลักของเขา

หลินจิ่วเปิดตลาดผู้รอดชีวิตแล้วซื้อสูตรน้ำยาเอนแชนต์ธาตุมาหนึ่งฉบับ จ่ายไปหนึ่งแสนเหรียญวิญญาณ

ของจำพวกสูตรมักจะมีราคาค่อนข้างแพง และมีจำนวนครั้งการใช้งานจำกัด โดยทั่วไปอยู่ที่ 1-3 ครั้ง

ส่วนน้ำยาเอนแชนต์ธาตุจะสร้างน้ำยาเอนแชนต์ที่มีคุณสมบัติต่างกันออกไป ขึ้นอยู่กับวัตถุดิบหลักที่ใส่ลงไป

ในตลาดผู้รอดชีวิต น้ำยาเอนแชนต์ถือว่าขายดีมาก ราคาปกติอยู่ที่ 500-1,500 เหรียญ

"นี่คือสูตรน้ำยาเอนแชนต์ธาตุ"

หลินจิ่วยื่นสูตรน้ำยาเอนแชนต์ธาตุให้สาวน้อยเวทมนตร์

สาวน้อยเวทมนตร์รับสูตรไปกวาดตามองสองทีแล้วพยักหน้าอย่างมั่นใจ "เจ้านาย ฉันเรียนรู้สูตรนี้เรียบร้อยแล้วค่ะ ตอนนี้ขอแค่มีวัตถุดิบก็ปรุงได้ทุกเมื่อเลย"

เพื่อความปลอดภัย หลินจิ่วจึงซื้อวัตถุดิบมาจากตลาดผู้รอดชีวิตสามชุด

"คิกๆ เจ้านาย รอสักครู่นะคะ"

สาวน้อยเวทมนตร์ถือไม้กายสิทธิ์ในมือ พอสะบัดแขน หม้อปรุงยาสายเล่นแร่แปรธาตุร่างเสมือนก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

เมื่อโยนวัตถุดิบพวกนั้นลงไปในหม้อทั้งหมด ก็เห็นแสงสีแดงเรืองรองขึ้นมาบนผิวหม้อใบนั้น

"เจ้านาย ต่อไปก็แค่นั่งรอค่ะ" สาวน้อยเวทมนตร์นั่งลงบนหนังสือเล่มหนึ่ง พลางแกว่งขาอวบๆ ไปมา ถุงน่องสีขาวรัดเนื้อแน่นเปรี๊ยะ

"อืม"

หลินจิ่วพยักหน้า

จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

พอก้มดูเบอร์ ก็ยังคงเป็นตำรวจหญิงคนเดิม

หลังจากกดรับสาย หลินจิ่วก็บอกข้อมูลของด่านอพาร์ตเมนต์ผีดุให้เธอฟัง

บางครั้ง ข้อมูลพวกนี้ก็ช่วยชีวิตคนได้เหมือนกัน

ราวสิบนาทีต่อมา

สาวน้อยเวทมนตร์ก็เอ่ยเตือน "เจ้านาย ปรุงน้ำยาเสร็จแล้วค่ะ"

หม้อปรุงยาสายเล่นแร่แปรธาตุร่างเสมือนขยับโคลงเคลงสองที จากนั้นก็คายน้ำยาสีแดงออกมาสิบขวด

นี่คือน้ำยาเอนแชนต์ธาตุ-ไฟ สามารถเพิ่มความเสียหายธาตุให้อาวุธหรืออุปกรณ์สวมใส่ได้ อยู่ได้นานสิบนาที

หลินจิ่วเองก็เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ น้ำยาที่สาวน้อยเวทมนตร์ปรุงออกมาถือว่าคุณภาพยอดเยี่ยมทีเดียว

"ไม่เลว"

หลินจิ่วพอใจมาก พอมีสาวน้อยเวทมนตร์ ต่อไปเขาก็จะมีรายได้ไหลมาเทมาไม่ขาดสาย

[แจ้งเตือน: แก่นโลหิตเนื้อหนังฉบับปรับปรุงที่คุณวางขาย ถูกซื้อแล้ว]

[แจ้งเตือน: ลูกตาสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่คุณวางขาย ถูกซื้อแล้ว]

[แจ้งเตือน: หัวใจต้องคำสาปที่คุณวางขาย ถูกซื้อแล้ว]

[แจ้งเตือน: ก้อนเนื้อหน้าผีที่คุณวางขาย ถูกซื้อแล้ว]

รอบนี้หลินจิ่วฟันเงินเข้ากระเป๋าไปเหนาะๆ หลักล้านเหรียญวิญญาณ

ปล้นเขากินนี่มันทำให้รวยเร็วจริงๆ

พอมีเงิน หลินจิ่วก็เริ่มเปิดดูตลาดผู้รอดชีวิตต่อ เพื่อตามหาวิชาฝึกฝนเกี่ยวกับพลังโลหิต

เพราะเขามีพรสวรรค์การประสานพลังงาน ไม่ว่าจะเป็นพลังแบบไหนก็สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสมดุล

หาอยู่ไม่กี่นาที ในที่สุดหลินจิ่วก็พบวิชาฝึกฝนพลังโลหิต

วิชาผลาญกลืนโลหิต

นี่คือวิชาที่สามารถเปลี่ยนการกินให้กลายเป็นพลังโลหิตได้ ราคาอยู่ที่หนึ่งหมื่นเหรียญวิญญาณ

วิชาฝึกฝนมักจะราคาค่อนข้างถูก เพราะน้อยคนนักจะยอมทิ้งพลังวิญญาณเพื่อมาฝึกพลังนอกคอกแบบนี้

และทันทีที่เปลี่ยนสายพลัง นั่นหมายความว่าทักษะทั้งหมดที่เคยได้รับมาก่อนหน้านี้จะต้องกลายเป็นเศษขยะไปโดยปริยาย

หลินจิ่วกดเรียนรู้วิชานี้ทันที ความทรงจำมากมายผุดขึ้นมาในหัว

ด้วยระดับพลังจิตของเขาในตอนนี้ การทำความเข้าใจวิชานี้ถือว่าง่ายเหมือนปอกกล้วย

"เด็กดีทั้งหลาย ฉันมาแล้ว"

หลินจิ่วหันไปมองถุงร้อยผีในกระเป๋าเป้

ในนี้มีผีขังอยู่ตั้งสามสิบห้าตัว

...

สามวันต่อมา

หลินจิ่วบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า

พักผ่อนไปหลายวันแบบนี้ มันช่างชวนให้ครั่นเนื้อครั่นตัวจริงๆ

"ดูท่าแล้ว ผมคงจะชอบโลกสยองขวัญมากกว่าจริงๆ สินะ"

หลินจิ่วเลือกเข้าสู่โลกสยองขวัญ

ถ้าคำพูดนี้ให้ผู้รอดชีวิตคนอื่นได้ยินเข้า คงได้ถือมีดวิ่งมาฟันเขาแน่ๆ

คิดดูสิว่าพวกเขาต้องอกสั่นขวัญแขวนอยู่ตลอดเวลา กลัวแทบตายว่าทำอะไรผิดพลาดไปนิดเดียวแล้วจะถูกควักชิ้นส่วนอวัยวะออกไป คนที่ซวยหน่อยถึงขั้นเอาชีวิตมาทิ้งด้วยซ้ำ

พอออกจากโลกสยองขวัญมาได้ ถ้าไม่ได้พักผ่อนจนถึงเวลานับถอยหลังของวันสุดท้ายในหนึ่งเดือน คงรู้สึกผิดต่อตัวเองแย่

[คำเตือน: ตรวจพบว่าคุณมีเลเวล 10 เข้าสู่ช่วงเลื่อนขั้นแล้ว]

[ยินดีต้อนรับสู่โลกสยองขวัญ]

[ด่านปัจจุบันคือด่านระดับหัวกะทิ - ปราสาทล่าเหยื่อของแวมไพร์]

[ที่นี่คือลานล่าเหยื่อที่สร้างขึ้นเพื่อแวมไพร์ตัวน้อย พวกเขาจะล่าเป้าหมายทุกอย่างที่มองเห็น]

[คุณต้องเอาชีวิตรอดในด่านนี้ให้ครบ 12 ชั่วโมง]

[คำเตือน: สถานะของคุณคือเหยื่อ]

[คำเตือน: ในด่านนี้มีกับดักอยู่มากมาย บางทีคุณอาจใช้มันเพื่อพลิกกลับมาสังหารแวมไพร์ตัวน้อยได้]

[คำเตือน: ในด่านนี้มีแผนที่กระจายอยู่บางจุด พวกคุณสามารถศึกษาผังของปราสาทผ่านแผนที่ได้]

[คำเตือน: แวมไพร์ตัวน้อยจะเริ่มลงมือในอีกสิบนาที พยายามอย่าให้ตัวเองบาดเจ็บ เพราะพวกมันไวต่อกลิ่นเลือดมาก]

[จำนวนผู้รอดชีวิตในปัจจุบัน: 50 คน]

[ขอให้สนุกกับเกม]

หลินจิ่วลืมตาขึ้น ก็พบว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้องมืดสลัวห้องหนึ่ง

การตกแต่งของห้องนี้ออกแนวย้อนยุคเล็กน้อย ผนังสร้างขึ้นจากอิฐหินสีขาว บนพื้นปูพรมสีแดง เหนือศีรษะแขวนโคมระย้าสีส้มเอาไว้หนึ่งอัน และนี่ก็คือแหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียวในห้อง

เมื่อมองดูป้ายสถานะของตัวเอง มันช่างเรียบง่ายเหลือเกิน

[หลินจิ่ว เหยื่อหมายเลข 9]

เอาเถอะ

เป็นเหยื่อจริงๆ ด้วย

ด้านข้างของหลินจิ่วยังมีผู้รอดชีวิตยืนอยู่อีกสามคน

หญิงหนึ่ง ชายสอง

ผู้หญิงไว้ผมสั้น สวมเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้น ขาเรียวยาวคู่นั้นมีลายกล้ามเนื้อสวยงามมาก ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกออกกำลังกายเป็นประจำ

ผู้ชายคนหนึ่งอ้วนทึกล่ำสัน ตาตี่ บนหน้าประดับรอยยิ้มที่เป็นมิตรอย่างยิ่ง

ส่วนอีกคนย้อมผมสีทอง หางตามีรอยแผลเป็น หน้าตาดูดุร้าย

"นึกไม่ถึงเลยว่าคราวนี้จะได้เจอกับด่านสายต่อสู้"

ชายร่างอ้วนชื่อฉีเฟย ถึงจะลืมตาอยู่แท้ๆ แต่ก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนหลับตาอยู่ดี

ด่านที่ผู้รอดชีวิตทั่วไปเจอนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นแนวทำงานหรือช่วยเหลืองาน ด่านสายต่อสู้นับว่าเจอน้อยมาก

เพราะอัตราการตายของด่านประเภทนี้สูงลิบลิ่ว

"จะกลัวอะไร อย่างมากก็แค่ตาย"

เจ้าหนุ่มผมทองชื่อหวังต้าลู่ แม้คำพูดจะฟังดูห้าวหาญ แต่เหงื่อเย็นบนหน้าผากก็บ่งบอกว่าอารมณ์ของเขาในตอนนี้ไม่ได้เก่งกล้าเหมือนปากพูด

"มีเวลาคุยกัน สู้รีบหาแผนที่ให้เจอ ทำความเข้าใจโครงสร้างของปราสาทนี้ก่อนดีกว่า"

เจ๊นักกล้ามชื่อแอลลี่ ทิ้งท้ายไว้แค่ประโยคเดียวก็เริ่มรื้อค้นค้นหาในห้องทันที

หลินจิ่วเปิดประตูห้องออกไป ภาพที่เห็นคือบานประตูที่เรียงรายสมมาตรกันเป็นแถว

พอมองดูหมายเลขห้องของตัวเอง มันคือหมายเลข 7

"เกมล่าเหยื่อ น่าสนใจดีนี่"

หลินจิ่วลูบคาง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

(・｀ω´・)