ตอนที่ 81 ผู้ล่ากับเหยื่อ

[แจ้งเตือน: ครบสิบนาทีแล้ว เหล่าแวมไพร์ตัวน้อยเริ่มเคลื่อนไหว]

หลินจิ่วเห็นการแจ้งเตือนนี้แล้ว ทั้งร่างก็พลอยตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ในที่สุดก็มาสักที

ลอบเร้น!

หลินจิ่วเข้าสู่สถานะลอบเร้น ไม่เพียงเท่านั้น บนไหล่ของเขายังมีโลลิโปร่งแสงตัวจ้อยนั่งอยู่ ดูไปแล้วเหมือนเยลลี่ ขนาดตัวใหญ่เพียงเท่านิ้วหัวแม่มือเท่านั้น

นี่คือสิ่งที่ได้จากการแปลงสเปรย์ล่องหนให้เป็นร่างมนุษย์

ประโยชน์ของโลลิตัวน้อยนี้มีเพียงอย่างเดียว นั่นคือลดตัวตนของหลินจิ่วลงอย่างมหาศาล อีกทั้งยังช่วยเสริมประสิทธิภาพของสกิลจำพวก ล่องหน ลอบเร้น และพรางตัว ให้สูงขึ้นอย่างยิ่งยวด

พูดได้เลยว่า เมื่อมีเจ้าตัวเล็กนี่ กลเม็ดในการเล่นลับหลังคนอื่นของเขาก็จะเพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก

ทว่า การแปลงเป็นร่างมนุษย์เหล่านี้ก็มีจุดบกพร่องใหญ่หลวงอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือการใช้สกิลประจำตัว จะทำให้ระยะเวลาการคงอยู่ของพวกเขาลดสั้นลงอย่างมหาศาล

หลินจิ่วทิ้งนิ้วมือข้างหนึ่งไว้บนทางเดิน แล้วเฝ้ารออย่างเงียบเชียบให้พวกแวมไพร์ตัวน้อยมาส่งตัวเองถึงที่

ไม่นานนัก โลลิแสนน่ารักผมทองตาสีฟ้าคนหนึ่งก็กระโดดโลดเต้นเดินเข้ามา ในมือของเธอยังถือมีดทำครัวไว้เล่มหนึ่ง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ผุดผ่อง

[แวมไพร์ เลเวล 21 พลังวิญญาณ: 3,525 สถานะ: ตื่นเต้น กระหายเลือด ใฝ่รู้... พลังฝีมือ: สูสีทัดเทียม]

"เอ๊ะ นี่เป็นนิ้วมือที่พี่ชายคนไหนทำตกไว้นะ?"

โลลิแวมไพร์ย่อตัวลง ทำปากจู๋เก็บนิ้วมือขึ้นมา จากนั้นก็อ้าปากกว้าง กลืนนิ้วมือนั้นลงไปในคำเดียว แถมยังเลียริมฝีปากดื่มด่ำกับรสชาติ

คิกๆ

มนุษย์นี่อร่อยที่สุดจริงๆ ด้วย

กินแต่เนื้อหมูกับเนื้อวัวพวกนั้นทุกวัน เธอรู้สึกว่าตัวเองแทบจะกลายเป็นสัตว์อยู่แล้ว

ประกายสีแดงวาบผ่านดวงตาทั้งสองข้างของโลลิแวมไพร์ รอยยิ้มกระหายเลือดค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นดุร้ายน่าสะพรึงกลัว

ทว่าด้านหลังของเธอ กลับมีร่างร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่

"น้องสาวน่ารักจังเลยนะ"

หลินจิ่วเงื้อมีดเฉือนไตในมือขึ้น แล้วฟันลงใส่โลลิตัวน้อยตรงๆ ในดาบเดียว

ฉับ!

ดาบนี้ตัดศีรษะของโลลิตัวน้อยขาดกระเด็นทันที เลือด

ทว่า โลลิคนนี้ยังไม่ตาย

เพราะจุดเด่นที่สุดของเผ่าพันธุ์แวมไพร์ก็คือพลังชีวิตอันเหนียวแน่น

หลินจิ่วเห็นเลือดที่พุ่งกระฉูดพวกนั้นไหลย้อนกลับเข้าไปในร่างของโลลิตัวน้อยราวกับเวลากำลังหมุนย้อนกลับ

แม้แต่ศีรษะก็เป็นเช่นเดียวกัน ราวกับมีเส้นด้ายที่มองไม่เห็นคอยดึงรั้งไว้

สิ่งนี้ทำให้หลินจิ่วรู้สึกมหัศจรรย์ใจเป็นอย่างยิ่ง

"มนุษย์สารเลว!"

โลลิตัวน้อยมองไปยังหลินจิ่วที่ปรากฏตัวออกมาด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว

นึกไม่ถึงเลยว่าในฐานะผู้ล่า เธอจะถูกเหยื่อตัดหัวเสียได้

หากเรื่องนี้แพร่งพรายไปถึงหูของพวกแวมไพร์ตัวน้อยคนอื่น เธอต้องถูกหัวเราะเยาะอย่างแน่นอน

"ไปตายซะ"

โลลิตัวน้อยเผยเขี้ยวแหลมคม บินพุ่งตรงเข้าใส่หลินจิ่ว นิ้วทั้งห้าเป็นสีแดงฉานคมกริบราวกับใบมีด

เธอสาบานว่าจะต้องทรมานมนุษย์ตรงหน้าให้สาสม แล้วค่อยดูดเลือดและกินเนื้อของเขาอย่างโหดเหี้ยม

ทว่า

ทันทีที่โลลิตัวน้อยบินมาถึงข้างกายหลินจิ่ว

แสงสีขาวแสบตาก็สว่างวาบขึ้นมาจากร่างของหลินจิ่ว

โลลิตัวน้อยหลับตาลงตามสัญชาตญาณ จากนั้นเธอก็รู้สึกว่าศีรษะของตนถูกใครบางคนใช้กระบองหนามฟาดใส่อย่างแรง

ความรู้สึกวิงเวียนและเจ็บปวดอย่างรุนแรงซัดสาดเข้ามาดั่งระลอกคลื่น

ปั้ก ปั้ก ปั้ก

หลินจิ่วกระชับกระบองสะเทือนสมองน้อยในมือ แล้วฟาดลงบนหัวของโลลิตัวน้อยซ้ำ ๆ อย่างหนักหน่วงอีกหลายที

ในที่สุด โลลิตัวน้อยก็นอนเหยียดยาวแน่นิ่งอยู่บนพื้น ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด มุมปากยังคงค้างด้วยสีหน้าเจ็บปวดทรมาน

ไม่ว่าใครโดนกระบองหนามขนาดใหญ่ปานนี้ฟาดใส่ ก็คงจะมีสีหน้าแบบนี้กันทั้งนั้น

"ไม่รู้ว่าการสร้างเลือดใหม่ของแวมไพร์เป็นยังไงบ้างนะ"

หลินจิ่วลากโลลิตัวน้อยเข้ามาในห้อง แล้วใช้เส้นผมปีศาจมัดเธอเอาไว้

แคร่ก แคร่ก

เขาฝนมีดผ่าตัดไปมา ตั้งใจจะเก็บเลือดของแวมไพร์ไว้สักหน่อย

นี่ล้วนเป็นวัตถุดิบชั้นยอดทั้งนั้น

ฉับ

หลินจิ่วกรีดข้อมืออันบอบบางของโลลิตัวน้อย เลือดสด ๆ ก็หยดรินลงมาจากปากแผลทันที

ติ๋ง

หลินจิ่วรีบหยิบขวดแก้วออกมาวางไว้บนพื้นเพื่อเริ่มรองเลือด

"แวมไพร์ตัวเดียวนี่ออกจะน้อยไปหน่อย"

หลินจิ่วลูบคางตัวเอง ตามความเร็วขนาดนี้ ต่อให้รีดเลือดแวมไพร์ตัวน้อยจนแห้งเหือด ก็คงได้เลือดไม่มากเท่าไรอยู่ดี

ดังนั้น เขาจึงเตรียมจับแวมไพร์มาเพิ่มอีกสักสองสามตัว ให้เจ้าตัวเล็กพวกนี้ช่วยกันปล่อยเลือดออกมา

คิดว่าคงได้มาไม่น้อยในเวลาอันรวดเร็ว

ลุยต่อ ลุยต่อเลย

หลินจิ่วเข้าสู่สถานะลอบเร้นอีกครั้ง และโลลิตัวน้อยจากสเปรย์ล่องหนบนไหล่ ก็ยิ่งลดทอนการมีตัวตนของเขาลงไปอย่างมาก

ในเวลาเดียวกัน

ชั้นสามของปราสาทแวมไพร์

ฉีเฟยผู้มีรูปร่างอ้วนท้วนกำลังวิ่งหน้าตั้งอย่างร้อนรน

อย่าดูถูกความอ้วนของเขาเชียว เพราะพรสวรรค์ของเขาคือเร่งความเร็วตามสถานการณ์

[เร่งความเร็วตามสถานการณ์ (C): หลังจากคุณเริ่มเคลื่อนไหว ความเร็วในการเคลื่อนที่จะซ้อนทับขึ้นเรื่อยๆ สูงสุด 50%]

ดังนั้น ฉีเฟยจึงเป็นคนอ้วนที่พลิ้วไหว

และด้านหลังของเขา ยังมีสาวน้อยแวมไพร์หน้าตาน่ารัก ผมสีขาวประกายเงิน วิ่งตามมาติดๆ

"ฮิฮิ พี่ชายตัวอ้วน วิ่งให้เร็วกว่านี้หน่อยสิคะ"

ใบหน้าของสาวน้อยแวมไพร์ผมขาวปรากฏรอยยิ้มกระหายเลือดและวิปริต นัยน์ตาสีแดงก่ำคู่หนึ่งฉายแววตื่นเต้นสุดขีด

เธอมีชื่อว่ามาร์ธา สิ่งที่ชอบที่สุดคือการเฝ้ามองแววตาสิ้นหวังของเหยื่อในยามวิ่งหนี

"บัดซบ คนตั้งเยอะแยะไม่ไล่ ทำไมต้องมาจ้องแต่กูด้วยวะ"

ฉีเฟยแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

แม้เขาจะเป็นคนอ้วนที่พลิ้วไหว แต่อีกฝ่ายมีปีกค้างคาวคู่หนึ่ง สามารถบินเร่งความเร็วได้ตลอดเวลา

นี่มันเล่นโกงกันชัดๆ

ประสาทการได้ยินของมาร์ธาเฉียบไวอย่างยิ่ง พอได้ยินคำพูดของฉีเฟย มุมปากก็ยกขึ้น เผยรอยยิ้มหยอกล้อ "ฮิฮิ ก็เพราะพี่อ้วนไงล่ะคะ แวมไพร์อย่างฉันน่ะ ชอบกินเนื้อติดมันที่สุด โดยเฉพาะเนื้อตรงต้นขา ทั้งนุ่ม ทั้งอร่อย กัดไปคำหนึ่งน้ำมันก็เยิ้มซู่เลยล่ะ"

"เชี่ยเอ๊ย"

ความเร็วใต้เท้าของฉีเฟยเพิ่มขึ้นอีกครั้ง

ตอนที่วิ่งผ่านรูปปั้นหินตัวหนึ่ง ลิ้นของเขาก็ยืดออกอย่างกะทันหัน

ลิ้นพันรัดรูปปั้นไว้แน่นหนา ไตอ้วนๆ ของฉีเฟยบิดสะบัด เหวี่ยงรูปปั้นเข้าใส่มาร์ธาอย่างแรง

มาร์ธาสะบัดแขนทีหนึ่ง ค้างคาวนับไม่ถ้วนก็บินพวยพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า

ทันทีที่ค้างคาวปะทะกับรูปปั้น ก็ย่อยสลายรูปปั้นจนหายวับไปในพริบตา

"เอาละ ไม่เล่นกับพี่แล้วนะ"

มาร์ธากระพือปีกเบาๆ ความเร็วของเธอก็พุ่งพรวดขึ้นมาทันที

ฉีเฟยกลัวจนขนหัวลุกชัน แลบลิ้นสะบัดออกไปไกลกว่าสิบเมตร แล้วออกแรงดึง ร่างทั้งร่างก็ถูกลากตามไปด้วย

"ใครก็ได้ช่วยกูที กูยอมเอาตัวเข้าแลกเลยเอ้า"

ฉีเฟยสวดอ้อนวอนอยู่ในใจ

พลั่ก

ทันใดนั้น เสียงทึบหนักพลันดังมาจากด้านหลัง

ฉีเฟยหันกลับไปมองด้วยความสงสัย ก็เห็นมาร์ธา แวมไพร์สาวที่ไล่กวดเขามาตลอดทาง นอนแผ่อยู่บนพื้น ใบหน้าน่ารักบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"นึกไม่ถึงว่าดวงจะดีขนาดนี้ ขึ้นมาก็ได้แวมไพร์มาฟรีๆ ตัวหนึ่งเลย"

หลินจิ่วรู้สึกว่าถ้าตอนนี้ตนเองไปสุ่มไหละโมบอีกรอบ ก็น่าจะได้ของดีๆ มาบ้างแล้วล่ะ

เขาจัดการมัดสาวน้อยแวมไพร์เป็นก้อนอย่างช่ำชอง แล้วเตรียมจะเดินลงบันไดไป

ฉีเฟยกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง มองแผ่นหลังของหลินจิ่ว ความตกตะลึงในใจผุดขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด

เพราะแวมไพร์ในการล่าครั้งนี้ อย่างต่ำก็เลเวล 20 กันทั้งนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น เผ่าพันธุ์แวมไพร์ยังแข็งแกร่งมาก ทั้งความอึด พละกำลัง หรือแม้แต่พลังฟื้นฟูก็เหนือกว่ามนุษย์ในระดับเดียวกันลิบลับ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ความต่างของพลังระหว่างทั้งสองฝ่ายห่างกันอย่างน้อยสิบเลเวล

แต่ตอนนี้ล่ะ... เขากลับเห็นคนคนหนึ่งคว่ำแวมไพร์ลงได้ในชั่วพริบตา

แถมยังมัดห่อเอากลับไปด้วย

เดี๋ยวนะ!?

มัดห่อเอากลับไปเหรอ?

นี่คิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย?

ทุกคนจะไม่กดเร่งให้อัปตอนใหม่กันหน่อยเหรอครับ?

(・｀ω´・)