ตอนที่ 82 ต้องช่วยพวกเราได้แน่

ฉีเฟยมองแผ่นหลังของหลินจิ่ว แล้วรีบวิ่งตามไปถามว่า "พี่ชาย นายลากแวมไพร์ตัวนี้ไปทำไมน่ะ"

ต้องรู้ไว้ว่าแวมไพร์มีพละกำลังมหาศาล ทั้งยังกลายร่างเป็นค้างคาวได้ เชือกเส้นเล็กแค่นี้ไม่มีทางมัดอยู่เลย

ถ้าปล่อยให้แวมไพร์หนีไปได้เมื่อไหร่ ย่อมต้องตามล้างแค้นกันจนตายไปข้างหนึ่งแน่

หลินจิ่วยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย "ย่อมมีประโยชน์อยู่แล้วครับ"

ฉีเฟยชะงักไปนิด ก่อนจะพลันเข้าใจแล้วเผยสีหน้าแบบที่ผู้ชายทุกคนรู้กัน ยิ้มพลางว่า "อ้อ... ผมเข้าใจแล้ว"

พอหลินจิ่วเห็นท่าทางแบบนี้ของฉีเฟย มีหรือจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

ยังไม่ทันที่เขาจะอ้าปาก ฉีเฟยก็ยกนิ้วโป้งให้แล้วพูดว่า "พูดตรง ๆ เลยนะ แวมไพร์ตัวนี้สวยจริง ๆ ถ้าฝีมือผมไม่กระจอกเกินไป ก็อยากจะเรียนรู้วิชาจากพี่ชายเหมือนกัน"

"คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมแค่อยากเก็บเลือดนิดหน่อยเท่านั้น" รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินจิ่วไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

"ฮิฮิ ผู้ชายด้วยกันน่า ผมเข้าใจ"

ฉีเฟยไม่เชื่อคำพูดของหลินจิ่วเลยสักนิด ยังคงตีหน้าทะเล้นเข้ามาตีสนิทต่อ "พี่ชาย นายเก่งจริง ๆ ว่ะ แวมไพร์โหดขนาดนี้ยังโดนนายซัดหมอบกับพื้นได้ พาผมไปด้วยสักคนสิ วางใจได้ กฎเกณฑ์น่ะผมรู้ หนึ่งหมื่นเหรียญวิญญาณ นายว่าไง"

เขารู้ว่าหลินจิ่วคือขาทองคำเส้นใหญ่เบิ้ม หากรอบนี้ตนอยากรอดชีวิตออกไป ก็มีแต่ต้องเกาะขาทองคำคนนี้เท่านั้น

หลินจิ่วกวาดตามองฉีเฟยตั้งแต่หัวจรดเท้า รูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ นี่มันเหยื่อล่อชั้นยอดชัด ๆ

เขาจึงเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า "ไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับ ยังไงพวกเราก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน อยู่ในโลกสยองขวัญก็ต้องคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันเป็นธรรมดา"

"ขอบใจมากนะพี่ชาย"

ฉีเฟยหัวเราะดีใจยกใหญ่ที่เกาะขาทองคำเส้นโตได้สำเร็จ

ว่าแล้วเชียว โลกใบนี้ยังมีคนดีอยู่อีกเยอะ

ต่อให้อยู่ในโลกสยองขวัญที่เย็นชาไร้ความปรานีแห่งนี้ ก็ยังมีคนใจดีที่พร้อมยื่นมือเข้าช่วยผู้อื่นอยู่บ้าง

"เกรงใจอะไรกันครับ" หลินจิ่วตบไหล่ฉีเฟย แสดงออกถึงความเป็นมิตร อบอุ่น และมีน้ำใจต้อนรับขับสู้สุด ๆ

จากนั้น หลินจิ่วก็ชวนฉีเฟยมาที่ห้องขังแวมไพร์ของตน

เมื่อฉีเฟยเห็นโลลิผมบลอนด์ตาสีฟ้าถูกมัดอยู่บนเตียง ข้อมือยังมีแผลถูกกรีดเป็นทาง เลือดสีแดงสดหยดลงในขวดตามรอยแผลนั้น

ติ๋ง ติ๋ง

ในขวดแก้วมีเลือดขังอยู่ราว ๆ ห้าสิบมิลลิลิตรแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ตรงรอยแผลยังเห็นได้ชัดว่าถูกจัดการบางอย่างไว้ เพื่อไม่ให้แผลสมานตัว

อึก

ฉีเฟยกลืนน้ำลายลงคอพลางมองสภาพน่าเวทนาของโลลิตัวน้อย หัวใจพลันกระตุกวูบอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกเหมือนตัวเองหลงเข้ามาในรังโจรอย่างไรอย่างนั้น

"พี่ชาย แม่หนูคนนี้คือ...?"

ฉีเฟยถามด้วยสายตาเหม่อลอย

เขากลัวจริง ๆ ว่าจุดจบของตนจะเป็นเหมือนเด็กหญิงคนนี้

"อ๋อ นี่แวมไพร์ครับ"

หลินจิ่วพูดพลางวางมาร์ธาลงบนเตียงอีกฝั่ง

ชักมีดผ่าตัดออกมา แล้วกรีดเข้าที่ข้อมือทันทีหนึ่งแผล

ฉีเฟยกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง

มาเก็บเลือดจริง ๆ เหรอเนี่ย

เรื่องนี้ทำเอาเขาแทบไม่อยากจะเชื่อ

ก็แวมไพร์สองตัวนี้หน้าตาสะสวยออกขนาดนี้ เป็นผู้ชายคนไหนก็ต้องทนไม่ไหวทั้งนั้น

"เอาละ พวกเราไปตามหาเหยื่อตัวต่อไปกันต่อเถอะ"

หลังจากหลินจิ่วจัดการมาร์ธาเสร็จแล้ว ก็หันมาบอกกับฉีเฟย

"เหยื่อเหรอ"

ฉีเฟยชะงักไปนิด ก่อนจะเข้าใจขึ้นมา เหยื่อในปากของหลินจิ่ว คงหมายถึงพวกแวมไพร์สินะ

จะว่าไป... ผู้ชายตรงหน้านี่ใช่คนจริง ๆ หรือเปล่า

ในวินาทีนี้ ฉีเฟยสงสัยเหลือเกินว่าหลินจิ่วเป็นปีศาจในคราบมนุษย์หรือไม่

ทั้งสองเดินออกจากห้อง หลินจิ่วยิ้มแล้วเอ่ยว่า "จริงสิ ขอยืมมือหน่อยครับ"

"มีอะไรเหรอ" ฉีเฟยไม่ได้ลังเลเลย ยื่นมือออกไปทันที

จากนั้น ก็เห็นหลินจิ่วลงมีดอย่างว่องไว กรีดแผลยาวสิบเซนติเมตรลงบนฝ่ามือของเขาตรง ๆ เลือดสด ๆ ทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่งทันที

การกระทำนี้ทำเอาฉีเฟยตกใจแทบสิ้นสติ รีบร้องลนลาน "เดี๋ยวสิ นายเอามีดมากรีดผมทำไมเนี่ย"

ต้องรู้ไว้ว่าแวมไพร์ไวต่อกลิ่นเลือดมากขนาดไหน

หลินจิ่วทำแบบนี้ ไม่ใช่กะจะให้เขาตายหรอกหรือ

"วางใจเถอะครับ มีผมอยู่ทั้งคน ไม่เป็นไรหรอก"

หลินจิ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุมมั่นคง ซึ่งนั่นช่วยเติมความกล้าให้ฉีเฟยได้มากโข

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน แวมไพร์ตนหนึ่งที่ออกล่าอยู่แถวนั้นพลันได้กลิ่นคาวเลือด จึงรีบรุดหน้ามาทางนี้อย่างรวดเร็ว

พอเห็นฉีเฟยที่อ้วนท้วนสมบูรณ์ ดวงตาทั้งคู่ก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวเป็นประกายทันที

"ถึงฉันจะชอบกินผู้หญิงมากกว่า แต่บางทีเปลี่ยนรสชาติบ้างก็ไม่เลวเหมือนกัน"

แวมไพร์ผมแดงแลบลิ้นเลียปากเสียงดังซูด ก่อนจะโถมตัวพุ่งเข้าใส่ฉีเฟย

"อ๊าก ช่วยด้วย ช่วยผมด้วย!"

ฉีเฟยตกใจกลัวจนตะเกียกตะกายหนีหัวซุกหัวซุน ใบหน้าซีดเผือด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียเลือดมากไปหรือเพราะความหวาดกลัวกันแน่

"ในลานล่าเหยื่อแห่งนี้ ใครจะกล้าช่วยแก เจ้าอ้วน ยืนอยู่ตรงนั้นเฉย ๆ ซะ ถ้าฉันอารมณ์ดี อาจจะแบ่งแกกินสักสามวัน" แวมไพร์ผมแดงหัวเราะลั่น

วินาทีถัดมา

ปัง

เสียงทุบหนักหน่วงทึบตันดังขึ้น

แวมไพร์ผมแดงหันขวับไปมอง ด้านหลังไม่รู้ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่

ปัง ปัง ปัง

หลินจิ่วฟาดลงไปซ้ำ ๆ อย่างแรงอีกหลายที

แวมไพร์ผมแดงตาเหลือก แล้วสลบเหมือดไปสนิท

"เรียบร้อย"

หลินจิ่วแบกแวมไพร์ผมแดงพาดบ่าอย่างคล่องแคล่ว

ในเวลานี้ โลลิแวมไพร์ตัวน้อยที่ถูกมัดพาตัวมาคนแรกก็ได้สติฟื้นขึ้นมาแล้ว

ดวงตากลมโตสวยสะดุดตาทั้งสองข้างเบิกกว้าง เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะถูกมนุษย์ฟาดจนสลบ ซ้ำยังถูกมัดไว้อีกต่างหาก

"เอ๊ะ พี่มาร์ธาก็อยู่ด้วยเหรอเนี่ย"

โลลิตัวน้อยเหลือบไปเห็นแวมไพร์ผมขาวข้างกาย แววตาเผยความตกตะลึงออกมา

เพราะยังไงเสีย ฝีมือของมาร์ธาก็ถือว่าอยู่แถวหน้าในบรรดาแวมไพร์กลุ่มนี้ของพวกเธอ

ทว่าตอนนี้กลับถูกผู้ชายคนนั้นมัดไว้ด้วยวิธีเดียวกัน

"พี่มาร์ธา พี่มาร์ธา"

เสียงของโลลิตัวน้อยแฝงความร้อนรน

มาร์ธาได้ยินเสียงเรียก จึงค่อย ๆ ตื่นจากอาการมึนงงอย่างสะลึมสะลือ พลางสะบัดหัวที่บวมปูดและเวียนติ้ว ในที่สุดก็มองเห็นคนที่อยู่ข้าง ๆ ชัดเจน

"เอ๊ะ เสี่ยวฉี ทำไมเธอถึงถูกมัดล่ะ เดี๋ยวนะ... ร่างกายฉัน"

มาร์ธาเพิ่งสังเกตเห็นว่าตัวเองก็ถูกมัดอยู่เหมือนกัน จึงเริ่มดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง

ประเดี๋ยวก็หดตัวเล็กลงเหมือนปลาไหล ประเดี๋ยวก็กลายร่างเป็นค้างคาว แต่ล้วนไร้ประโยชน์ ไม่อาจหลุดพ้นจากเส้นผมปีศาจได้เลย

"พี่มาร์ธา ไม่มีประโยชน์หรอก เชือกเส้นนี้มันประหลาดพิกล"

โลลิตัวน้อยส่ายหน้า ทันใดนั้น เธอก็ดมฟุดฟิดในอากาศ พลันตาเป็นประกายขึ้นมา "พี่มาร์ธา ฉันได้กลิ่นอายของพี่เอริกแล้ว ฝีมือเขาเก่งกาจมาก ต้องมีทางช่วยพวกเราออกไปได้แน่ ๆ"

เอี๊ยด

ประตูห้องถูกผลักเปิดออก

เผยให้เห็นหลินจิ่วที่กำลังแบกแวมไพร์ผมแดงเดินเข้ามา

"พี่เอริก"

โลลิตัวน้อยตกใจจนอ้าปากค้าง

เดิมทีเธอยังนึกว่าพี่เอริกจะมาช่วยตัวเองแท้ ๆ

คิดไม่ถึงว่าจะถูกมนุษย์สารเลวคนนี้หิ้วมาด้วยอีกราย

"อ้าว ฟื้นกันแล้วเหรอครับ"

หลินจิ่วเผยรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน ให้ความรู้สึกเป็นมิตรอย่างยิ่ง

"มนุษย์สารเลว ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!" โลลิตัวน้อยยิงเขี้ยว ตะโกนโวยวายด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

เห็น ๆ อยู่ว่าพวกเธอต่างหากที่เป็นผู้ล่า แต่ตอนนี้สถานการณ์กลับตาลปัตรไปหมด

"จุ๊ ๆ"

หลินจิ่วไม่ได้สนใจคำขู่ของโลลิตัวน้อยเลยแม้แต่น้อย

เขาใช้พลังจิตควบคุมเส้นผมปีศาจ ห้อยหัวเอริกผมแดงแขวนไว้กับโคมไฟระย้า

จากนั้นก็ควักไตทั้งสองข้างของเอริกออกมาต่อหน้าน้องสาวแวมไพร์ทั้งสองตน

ยังแถมด้วยการกะน้ำหนักดูในมือ ก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าไป

โลลิตัวน้อยกะพริบตาปริบ ๆ สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าภาพเมื่อครู่นี้สร้างบาดแผลทางใจให้เธอใหญ่หลวงขนาดไหน