ตอนที่ 83 เป็นคนดีกับเขาบ้างเถอะ

ตลอดสามชั่วโมง หลินจิ่วอาศัยฉีเฟยเป็นเหยื่อล่อ จับแวมไพร์มาได้ทั้งหมดแปดตัว มีทั้งชายและหญิง

ทว่าในปราสาทแวมไพร์รอบนี้ มีแวมไพร์รุ่นเยาว์ออกมาล่าเหยื่อทั้งหมดเก้าตัว

พูดอีกอย่างก็คือ หลินจิ่วเกือบจะกวาดล้างพวกมันจนเกลี้ยง

เมื่อมองดูพวกแวมไพร์ที่ดิ้นกระแด่วๆ และถูกรีดเลือดออกมาไม่หยุด หลินจิ่วก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ

เพราะตอนนี้เขารองเลือดไว้ได้ถึงครึ่งตุ่มใหญ่ กะด้วยสายตาน่าจะหนักราวสามร้อยชั่ง

เลือดปริมาณมหาศาลขนาดนี้ หากเอาไปขายในตลาดผู้รอดชีวิต ประเมินต่ำๆ ก็สามแสนเหรียญวิญญาณ

ตรงข้ามกับความสุขของหลินจิ่ว พวกแวมไพร์ในตอนนี้อยากจะฉีกเนื้อเถือกหนังเขาทั้งเป็น

คิดดูสิว่าพวกตนเป็นถึงแวมไพร์ผู้อยู่เหนือสิ่งอื่นใด แต่ตอนนี้กลับถูกคนปฏิบัติเหมือนของเล่น คั้นเอาประโยชน์ทุกหยาดหยดอย่างเอาเป็นเอาตาย

ที่น่าเวทนายิ่งกว่าคือ แวมไพร์ทุกคนที่ถูกลากมา ล้วนถูกเฉือนไตออกไปต่อหน้าต่อตา

ไม่มีใครรู้เลยว่าในจิตใจของแวมไพร์รุ่นเยาว์กลุ่มนี้ ต้องแบกรับบาดแผลทางใจใหญ่หลวงเพียงใด

ฉีเฟยนั่งตัวตรงแหน่วอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาคอยชำเลืองมองพวกแวมไพร์ที่มีสภาพน่าอนาถเป็นพักๆ

เขากลัวเหลือเกินว่าจุดจบของตัวเองจะเป็นแบบนั้น

"พี่หลิน รีดเลือดแวมไพร์พวกนี้เสร็จแล้ว พี่กะจะจัดการยังไงต่อเหรอครับ"

ฉีเฟยเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

พวกแวมไพร์ตัวอื่นต่างก็เงี่ยหูฟัง แม้พวกมันจะเกลียดหลินจิ่วแทบตาย แต่ก็กลัวเขาแทบตายเช่นเดียวกัน

เพราะมนุษย์คนนี้นอกจากจะลงมือได้สกปรกแล้ว ฝีมือยังแกร่งจนน่าขนลุก

ก่อนหน้านี้มีแวมไพร์ตัวหนึ่งดิ้นหลุดจากพันธนาการ คิดจะหนี แต่ก็ถูกเตะสั่งสอนไปสองสามทีจนหมอบกระแต

"เรื่องนี้น่ะเหรอ... ก็ต้องปล่อยไปสิ" หลินจิ่วลูบคาง

ฉีเฟยกระพริบตาตี่ๆ ปริบๆ อย่างเหม่อลอย เขาสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า

ปล่อยแวมไพร์พวกนี้ไปเนี่ยนะ?

"พี่หลิน พี่พูดผิดหรือเปล่าครับ" ฉีเฟยไม่อยากจะเชื่อ จึงถามย้ำอีกครั้ง

"เปล่านี่ ผมเป็นคนที่เคารพทุกชีวิตมาตลอดนะ"

หลินจิ่วชอบการพัฒนาอย่างยั่งยืน ไม่ใช่การสูบน้ำจับปลาเพื่อฆ่าล้างบางทีเดียวจบ

"หา?"

สีหน้าของฉีเฟยเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

เคารพชีวิตเหรอ?

แน่ใจนะ?

เขาอยากจะถามเหลือเกินว่า ที่นี่มีแวมไพร์ตัวไหนที่ร่างกายยังสมบูรณ์ครบส่วนบ้าง

รีดเลือดก็ว่าแย่แล้ว นี่ยังเฉือนไตไปอีก

หลินจิ่วเผยรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้า พูดด้วยสีหน้าจริงใจ "คุณไม่เชื่อเหรอ"

ฉีเฟยกลืนน้ำลายเอื๊อก แล้วรีบพยักหน้ารัวเหมือนไก่จิกข้าวสาร "เชื่อครับ ผมเชื่อ"

เขากลัวว่าถ้าตอบไม่เชื่อ ไตของตัวเองก็คงโดนปาดหายไปเหมือนกัน

หลินจิ่วเห็นสีหน้าของฉีเฟยก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่เชื่อคำพูดของตน แต่เขาก็ไม่ได้โกรธ

...

ทางด้านชั้นหนึ่ง

ผู้รอดชีวิตหลายคนกำลังปรึกษากันอยู่

"แปลก พวกนายสังเกตไหม จู่ๆ แวมไพร์ก็หายไปหมดเลย"

"ฉันก็สังเกตเห็น เมื่อกี้ยังไล่กวดเราแทบตายแท้ๆ ตอนนี้แม้แต่เงาก็ไม่เห็น"

"พวกนายว่าพวกแวมไพร์กำลังวางแผนการใหญ่อะไรอยู่หรือเปล่า"

"ไม่มั้ง พวกเราก็แค่เด็กใหม่เลเวล 10 กลุ่มหนึ่ง พวกมันต้องวางแผนอะไรด้วยเหรอ"

"ใครจะไปรู้ล่ะ..."

ผู้รอดชีวิตคนนั้นยังพูดไม่ทันจบ ท่อนแขนข้างหนึ่งก็ทะลวงผ่านหน้าอกของเขาออกมาอย่างรุนแรง

ท่อนแขนนั้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน เล็บดำมะเมื่อมแหลมคม ในฝ่ามือยังกำหัวใจที่ยังเต้นตุบๆ ไว้อยู่ดวงหนึ่ง

ทันใดนั้น

เจ้าของแขนก็ดึงมือพร้อมหัวใจกลับไป

ผู้รอดชีวิตที่หัวใจถูกควักออกไปนั้นยังไม่ตายในทันที รูม่านตาเบิกกว้าง เลือดกลบปาก ละล่ำละลักว่า "ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันที ฉันยังไม่อยากตาย"

"ฮี่ๆ ว่าแล้วเชียว หัวใจมนุษย์นี่อร่อยที่สุดจริงๆ"

คนพูดคือแวมไพร์เพศชายที่มีใบหน้าเขียวคล้ำ บนผิวหนังเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดง

เขาชื่อตู้ลี่ เพราะติดธุระบางอย่างจึงเสียเวลาไปนิดหน่อย ทำให้มาช้ากว่าคนอื่น

ตู้ลี่จับหัวใจยัดเข้าปากคำเดียว แล้วเคี้ยวคำโต

ทุกครั้งที่เคี้ยว เลือดสดๆ จะพุ่งกระฉูดออกจากปาก

"อ๊าก แย่แล้ว แวมไพร์มาแล้ว!"

มีคนกรีดร้องขึ้นมาอย่างเสียขวัญ คนอื่นๆ ต่างก็แตกฮือวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศละทาง

"ฮี่ๆ หนีไปเลย รีบๆ หนีเข้า ไม่รู้พวกไอค์เผ่นไปไหนกันหมด อาหารเลิศรสมากมายขนาดนี้คงต้องเป็นของผมคนเดียวแล้วสิ"

ตู้ลี่แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

ปีกคู่หนึ่งงอกออกมาจากแผ่นหลัง เพียงกระพือเบาๆ ร่างของเขาก็พุ่งเข้าหาเป้าหมายคนหนึ่งด้วยความเร็วสูง

เล็บอันแหลมคมตวัดผ่านลำคอของคนผู้นั้น ปาดหลอดลมขาดสะบั้น เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดอย่างบ้าคลั่ง ย้อมพื้นและผนังเป็นวงกว้างจนกลายเป็นสีแดงฉาน

ผู้รอดชีวิตรายนี้ตะเกียกตะกายกุมคอตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย หวังจะห้ามเลือดที่ไหลทะลัก

ทว่ามันไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เลือดยังคงทะลักรอดผ่านซอกนิ้วออกมาไม่หยุด

ตู้ลี่เผยรอยยิ้มวิปริต ยืนมองผู้รอดชีวิตดิ้นรนทุรนทุราย

จากนั้น เขาก็ควักคราดเหล็กออกมาเล่มหนึ่ง เสียบทะลุหัวใจของคนผู้นั้น แล้วยกร่างขึ้นมาพาดไว้บนบ่า

"ไปต่อรายต่อไป"

แวมไพร์เลียริมฝีปาก พลางสูดจมูกดมกลิ่นในอากาศ

พอมาถึงชั้นสาม เขาก็ได้กลิ่นของพวกไอค์กับมาร์ธา

"แปลกจัง ทำไมไปรวมกันอยู่ในห้องเดียวได้ล่ะ"

ตู้ลี่รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

ต้องรู้ก่อนว่าแวมไพร์ส่วนใหญ่มักจะล่าเหยื่อตามลำพัง

แต่นี่กลับรวมกลุ่มกันถึงแปดตนในห้องเดียว คิดดูแล้วมันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ

"หรือว่าพวกนี้จะแอบทำอะไรลับหลังผมอยู่กันแน่นะ"

ตู้ลี่เริ่มระแวง เขาวางเหยื่อลงบนพื้น แล้วค่อยๆ ผลักประตูห้องเปิดออก

และหลังจากนั้น... เขาก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็น

แวมไพร์แปดตนถูกจับห้อยหัวลงมาจากเพดานราวกับเหยื่อไม่มีผิด

แถมใต้ร่างของแต่ละตน ยังมีขวดแก้ววางรองรับเลือดเอาไว้อีกด้วย

เห็นแค่นี้ ตู้ลี่จะไม่รู้สถานการณ์ได้อย่างไร เขากลัวจนลนลานและคิดจะเผ่นหนีทันที

แต่ที่เขาไม่รู้ก็คือ มีเงาดำร่างหนึ่งใช้พริบตาข้ามมิติมาโผล่ที่ด้านหลังของเขาแล้ว

"นึกไม่ถึงว่าปลาที่หลุดร่างแหจะเสนอหน้ามาส่งถึงที่ ดีเลย จะได้รวบยอดจับให้หมด"

หลินจิ่วถือกระบองสะเทือนสมองน้อยในมือ แล้วฟาดเข้าใส่หน้าผากของตู้ลี่เต็มแรง

ตู้ลี่สัมผัสได้ถึงลมจากการหวดกระบอง จึงรีบแปลงร่างเป็นฝูงค้างคาวอย่างร้อนรนเพื่อคิดจะหลบหนี

แสงศักดิ์สิทธิ์!

ทั่วทั้งร่างของหลินจิ่วเปล่งประกายแสงสีขาวสว่างจ้าบาดตาออกมา

ฝูงค้างคาวที่ตู้ลี่แปลงร่างถูกแสงส่องกระทบก็ทรมานอย่างแสนสาหัสจนสูญเสียทิศทางไปหมด สุดท้ายจึงกระแทกเข้ากับผนังห้องอย่างจัง

ในขณะเดียวกัน ร่างของเขาก็คืนสภาพกลับเป็นร่างมนุษย์อีกครั้ง

ปัง!

หลินจิ่วอาบแสงศักดิ์สิทธิ์พริบตาข้ามมิติมาอยู่ตรงหน้าตู้ลี่ เงื้อกระบองสะเทือนสมองน้อยในมือฟาดลงไปอย่างแรง ตู้ลี่ก็นอนแน่นิ่งเหยียดยาวไปกับพื้นทันที

หลินจิ่วลากขาของตู้ลี่พาเข้ามาในห้อง

ฝูงแวมไพร์ต่างรู้ชะตากรรมของตู้ลี่ดีอยู่แล้ว จึงพากันปิดปากเงียบกริบ

"พี่หลิน แวมไพร์ทั้งเก้าตนในปราสาทหลังนี้ถูกพี่จับได้หมดแล้ว แบบนี้ก็แปลว่าผมนอนตีพุงสบายๆ ได้เลยน่ะสิครับ"

ฉีเฟยเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น

ถ้าไม่ใช่เพราะเขารู้จักเอาตัวรอด รีบเกาะแข้งเกาะขาไว้ก่อน

ป่านนี้คงโดนพวกแวมไพร์แทะกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกไปแล้ว

"เฮ้อ จำนวนแวมไพร์มันน้อยเกินไปจริงๆ"

หลินจิ่วเอ่ยอย่างเสียดาย

ฉีเฟยไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยายความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ได้แล้ว

คนอื่นเขาภาวนาให้แวมไพร์มีน้อยๆ แต่ลูกพี่ตรงหน้านี้กลับอยากให้มีเยอะๆ ซะงั้น

พอมองไปยังแถวของแวมไพร์ที่ถูกแขวนรีดเลือดอยู่นั้น

เขาก็แค่อยากจะพูดออกมาคำเดียวว่า ช่วยทำตัวให้เหมือนมนุษย์มนาเขาหน่อยเถอะ!

นอกจากนี้ วันนี้ไม่ขอให้กดเร่งตอนแล้ว แต่ขอของขวัญฟรีหน่อยนะครับ