ตอนที่ 84 ได้รับคะแนนประเมิน SS อีกครั้ง

[แจ้งเตือน: เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนด่านนี้จะสิ้นสุดลง]

หลินจิ่วไม่คิดเลยว่าเวลาจะผ่านไปเร็วขนาดนี้ พอมองโหลเลือดขนาดใหญ่สองโหลในกระเป๋า ความสนุกของเขามันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นแท้ ๆ

"เอาล่ะ เหล่าสุภาพบุรุษและสาวสวยชาวแวมไพร์ที่รักของผม ลำดับต่อไปเนี่ย ผมจะตรวจร่างกายพวกคุณอย่างละเอียดสักรอบ วางใจได้ ไม่มีอันตรายหรอกครับ"

หลินจิ่วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน สายตาจับจ้องไปยังโลลิสาวน้อยที่ถูกจับมาเป็นคนแรก

เมื่อสบตากับหลินจิ่ว โลลิสาวน้อยก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันทีทั้งตัว

"อย่า ข้าไม่ตรวจร่างกาย ข้าไม่เอา...!"

โลลิสาวน้อยดิ้นรนสุดชีวิต ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววสิ้นหวังและหวาดกลัว

"อย่ากลัวไปเลย ตรวจแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว"

หลินจิ่วยิ้มพลางปล่อยโลลิสาวน้อยลงมา ก่อนจะฟาดไม้กระบองเปรี้ยงเดียวจนเธอสลบเหมือดไป

"จึ๊ๆ หัวใจเต้นแรงดีใช้ได้ ตับแดงไปหน่อย ร้อนในเกินไปแล้วนะ แล้วก็ไอ้นี่..."

หลินจิ่วตัดชิ้นส่วนอวัยวะภายในออกมาบางส่วน จากนั้นก็เย็บปิดปากแผลให้อย่างใส่ใจ พร้อมกับโรยยาฟื้นฟูลงไปนิดหน่อย

แวมไพร์ทุกตัวล้วนตกใจกลัวจนตัวสั่นเทากับภาพตรงหน้า ต่างพากันหดหัวกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นเป้าหมายรายถัดไป

"ต่อไปใครดีนะ เอาแกแล้วกัน"

หลินจิ่วชี้นิ้วสุ่มเลือก แล้วก็จิ้มไปโดนตู้ลี่ที่เพิ่งถูกจับมาเป็นคนสุดท้าย

"ไอ้มนุษย์ ข้าจะสู้ตายกับแก...!"

ตู้ลี่ยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็โดนไม้กระบองฟาดจนสลบเหมือดไปอีกตัว

สิบนาทีต่อมา หลินจิ่วก็ตรวจร่างกายพวกแวมไพร์ทั้งหมดจนเสร็จสิ้น

แวมไพร์พวกนี้ต่างพากันเหม่อลอย ดวงตาไร้ประกาย ราวกับถูกเล่นงานจนพังยับเยินไปแล้ว

"กระปรี้กระเปร่ากันหน่อยสิ เหล่าสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีแวมไพร์ที่รักทั้งหลาย จะบอกข่าวดีให้ฟังนะ อีกเดี๋ยวผมก็จะปล่อยพวกคุณไปหมดแล้ว"

หลินจิ่วยังคงชอบแวมไพร์ที่ดูมีชีวิตชีวาร่าเริงมากกว่า

พอพวกแวมไพร์ได้ยิน แต่ละตัวก็ตื่นตัวขึ้นมาทันควัน แววตากลายเป็นสีเขียวเป็นประกายในพริบตา สาดประกายความต้องการมีชีวิตรอดออกมาอย่างรุนแรง

ยังไงพวกมันก็ยังเด็ก เพิ่งจะฉลองวันเกิดครบหนึ่งร้อยปีไปเอง ยังมีชีวิตอันแสนงดงามให้เสพสุขอีกตั้งมากมาย

ถ้าต้องมาตายอยู่ที่นี่ล่ะก็ มันจะน่าคับแค้นใจเกินไปแล้ว

"แต่ว่านะ... ผมมีข้อเรียกร้องเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่อย่างหนึ่ง"

หลินจิ่วเปลี่ยนน้ำเสียง พลางประสานสองมือวางไว้ตรงหน้าท้องน้อย

"หา!?"

ในใจของพวกแวมไพร์ทุกตัวพลันผุดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

วินาทีถัดมา ก็ได้ยินเสียงอันเปี่ยมเสน่ห์ชวนฟังของหลินจิ่วพูดขึ้น "ข้อเรียกร้องของผมมันง่ายมาก แค่พวกคุณต้องทิ้งหินอัญเชิญเอาไว้"

ขอเพียงมีหินอัญเชิญ เขาก็สามารถเรียกเจ้าแวมไพร์น้อยน่ารักพวกนี้ออกมาได้ทุกเมื่อ

"ฝันไปเถอะ ไอ้มนุษย์หน้าด้าน"

มีหรือที่พวกแวมไพร์รุ่นเยาว์จะไม่รู้ความคิดของหลินจิ่ว

นี่มันเห็นชัด ๆ ว่ามองพวกมันเป็นต้นหอมคอยให้ตัดเกี่ยวผลประโยชน์ได้ตลอดเวลา

หากพวกมันยอมมอบหินอัญเชิญให้มนุษย์คนนี้... ถือว่ายังนับเป็นคนอยู่ละกัน นั่นไม่เท่ากับว่าตัวเองจะถูกกำไว้ในกำมืออย่างสมบูรณ์หรอกหรือ

"เงียบ เงียบกันหน่อย"

หลินจิ่วเปิดใช้คำลวงของนักพูดฝีปากเอก "อย่าเพิ่งรีบร้อนตื่นเต้นไปสิ ลองคิดดูให้ดี ขอแค่ส่งหินอัญเชิญให้ผม พวกคุณก็ออกไปได้ทันที แถมพวกคุณยังพกหินอัญเชิญของผู้ปกครองติดตัวมาด้วยได้ ถึงตอนนั้นจะมาคิดบัญชีแค้นกับผม มันก็ง่ายนิดเดียวไม่ใช่เหรอ"

"มีเหตุผล"

บรรดาแวมไพร์ต่างรู้สึกว่าคำพูดของหลินจิ่วฟังดูเข้าท่ามาก

ขอแค่พวกมันพกหินอัญเชิญของผู้ปกครองติดตัวมา ถึงเวลานั้นจะจัดการกับมนุษย์กระจอกเลเวล 10 สักคน มันจะไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ สบาย ๆ รึไง

พอคิดได้แบบนี้ พวกแวมไพร์ก็เลิกต่อต้าน ต่างยอมส่งหินอัญเชิญให้หลินจิ่วแต่โดยดี

หลินจิ่วมองดูหินอัญเชิญที่เพิ่มขึ้นมาอีกเก้าก้อนในกระเป๋า ทำให้ในใจของเขารู้สึกพึงพอใจอยู่ไม่น้อย

ฉีเฟยที่ยืนอยู่ด้านข้างอ้าปากค้างตาค้าง ไม่นึกเลยว่าความทะเยอทะยานของหลินจิ่วจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ถึงขั้นคิดจะกวาดล้างรวบยอดครอบครัวเขาให้หมด

แต่ปัญหาก็คือ หมอนี่จะเคี้ยวไหวเหรอ?

[แจ้งเตือน: เหลือเวลาอีก 10... 9... ก่อนด่านนี้จะสิ้นสุดลง]

ไม่ช้า เสียงนับถอยหลังของด่านก็ดังขึ้น

ฉีเฟยมองหลินจิ่วด้วยความอาลัยอาวรณ์ ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเกิดความรู้สึกอาลัยขึ้นมาในใจ ราวกับว่าตนกับหลินจิ่วเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันมานานหลายปีอย่างนั้นแหละ

"พี่หลิน... ด่านใกล้จะจบแล้ว มีโอกาสไว้เจอกันใหม่นะครับ"

ฉีเฟยมองหลินจิ่วทั้งน้ำตา ความอาลัยอาวรณ์ในใจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

หลินจิ่วโบกมือ "ถ้ามีวาสนาคงได้เจอกันใหม่"

ไม่ช้า การนับถอยหลังก็สิ้นสุดลง

[ยินดีด้วยที่คุณเอาชีวิตรอดในปราสาทล่าเหยื่อของแวมไพร์ครบสิบสองชั่วโมง คุณสยบแวมไพร์ได้เก้าตน คะแนนประเมินระดับ SS]

[คะแนนประเมินระดับ SS รางวัลพื้นฐานทั้งหมดเพิ่มขึ้นสี่เท่า]

[คุณเคลียร์ด่านเลื่อนระดับสำเร็จ]

[ขีดจำกัดเลเวลของคุณเพิ่มขึ้นเป็น Lv.20 แล้ว]

[กำลังคำนวณรางวัล...]

[เลเวลของคุณ Lv.10→Lv.15 ได้รับพลังวิญญาณ +200]

[คุณได้รับเหรียญวิญญาณ +50,000]

[คุณได้รับแต้มเสริมพลัง +20]

[คุณได้รับไอเทม (ใบรับรองเปลี่ยนอาชีพ-ครู)]

[คุณได้รับไอเทม (เตาหลอมรวมสกิล)]

หลินจิ่วคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะได้คะแนนประเมินระดับ SS อีกครั้ง

กะดูแล้วถ้าสังหารแวมไพร์ทั้งเก้าตนจนหมด ก็น่าจะได้คะแนนประเมินระดับ SSS

ทว่า หลินจิ่วกลับไม่รู้สึกเสียดายเลยสักนิด

เมื่อเทียบกับรางวัลจากคะแนนประเมินแล้ว เขายังคงชอบการพัฒนาที่ได้จากการสะสมไตมากกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น หากพวกแวมไพร์ตัวน้อยพาผู้ปกครองของตัวเองมาได้จริง นั่นถึงจะเป็นเซอร์ไพรส์ชิ้นโตสำหรับเขา

...

ในเวลาเดียวกัน

แวมไพร์ตัวน้อยทั้งเก้าตนแทบจะวิ่งหนีตายกลับบ้านกันอย่างจ้าละหวั่น

ปราสาทแวมไพร์แห่งนั้นสร้างแผลใจไปชั่วชีวิตให้พวกเขาเข้าจริง ๆ

คาดว่าต่อไปคงไม่อยากมาสถานที่พรรค์นี้อีกแล้ว

แวมไพร์โลลิพอกลับถึงบ้าน ก็ตะโกนโวยวายเสียงดัง "ฮือๆๆ พี่หงอิง หนูโดนรังแกมา หนูโดนรังแกมาค่ะ"

ไม่กี่วินาทีต่อมา แวมไพร์ผมแดงตนหนึ่งก็เดินลงมาจากชั้นบน เธอสวมชุดกระโปรงสีแดง ผิวพรรณขาวเนียนเต่งตึง นัยน์ตาสีแดงฉานฉายแววกระหายเลือด

ถ้าหลินจิ่วอยู่ที่นี่ ย่อมต้องจำแวมไพร์ตนนี้ได้อย่างแน่นอน

เพราะเธอคือคุณหนูหงอิง รองผู้อำนวยการแห่งคลินิกหดหู่ผู้นั้นนั่นเอง

"เสี่ยวฉี เป็นอะไรไปเหรอ"

หงอิงเดินลงบันไดมา พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ฮือๆๆ มนุษย์น่ะสิคะ เขาลากหนูเข้าไปในห้องมืด..."

เสี่ยวฉียังพูดไม่ทันจบ กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็ระเบิดออกมาจากร่างของหงอิง

"มนุษย์สารเลว บังอาจมารังแกน้องสาวฉัน เสี่ยวฉี... เล่าต่อสิ" น้ำเสียงของหงอิงเย็นเฉียบขึ้นมาทันที ประกายกระหายเลือดในดวงตายิ่งลุกโชน

"ค่ะ มนุษย์คนนั้นลากหนูเข้าห้องมืด ควักไตหนูไปยังไม่พอ ยังรีดเลือดหนูอีก พี่หงอิง พี่ดูแขนหนูสิคะ"

โลลิตัวน้อยยื่นบาดแผลตรงข้อมือให้หงอิงดู ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ใครเห็นก็ต้องรู้สึกสงสารจับใจ

หงอิงเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา "แล้วพวกมาช่าล่ะ ไม่มีใครช่วยเธอเลยเหรอ"

"ฮือๆๆ... พี่หงอิง พี่ไม่รู้หรอกว่ามนุษย์คนนั้นโหดร้ายแค่ไหน เขาจับพวกเรากวาดเรียบหมดเลย ทุกคนโดนปาดไตไปหมด

สุดท้ายยังอ้างเรื่องตรวจร่างกาย ควักอวัยวะภายในส่วนอื่นของหนูไปหมดด้วย ฮือๆๆ... ตอนนี้เสี่ยวฉีไม่ใช่แวมไพร์ที่สมบูรณ์แล้ว"

โลลิตัวน้อยสะอึกสะอื้นฮัก ๆ พรรณนาภาพหลินจิ่วกลายเป็นคนชั่วช้าสามานย์ ก่อบาปมหันต์จนเกินอภัย

"เดี๋ยวนะ... เธอจะบอกว่า คนคนเดียวกวาดพวกเธอเรียบหมดเลยงั้นเหรอ"

จู่ ๆ หงอิงก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ พลางแสดงสีหน้ากังขา

ต้องรู้ก่อนว่า แวมไพร์รอบนี้ฝีมืออยู่ระดับ Lv.20 ขึ้นไปกันทั้งนั้น แต่มนุษย์กลับมีเลเวลแค่ Lv.10

ไม่ว่าจะมองยังไงก็น่าจะเป็นเกมที่บดขยี้ฝ่ายเดียวแท้ ๆ ทำไมผลลัพธ์ถึงกลับตาลปัตรไปได้ล่ะ?

ป.ล. ขอบคุณของขวัญจากเพื่อน ๆ ทุกคนนะครับ

วันนี้ผมขอละโมบสักหน่อย เร่งทั้งสองอย่างพร้อมกันเลย

อีกอย่าง ผมเตรียมใบรับรองเปลี่ยนอาชีพให้หลินจิ่วไว้สองสามอัน ทุกคนอยากได้อันไหนกันครับ:

1: นักปาดไต, 2: คนหน้าซื่อใจคด, 3: ผู้ล่อลวงมวลชน, 4: ผู้เปี่ยมเมตตา, 5: นักต้มตุ๋น