ตอนที่ 93 วิชาถอดหัวกับแม่ผี

"เรื่องนี้คงไม่ต้องรบกวนให้คุณหยางเป็นห่วงหรอกครับ"

หลินจิ่วไม่ได้โกรธเคืองคำพูดของผีสาวเลยแม้แต่น้อย

ควักสำเร็จ

[คุณสะสมไตหนึ่งคู่ (ชั้นเลิศ) พละกำลังของคุณได้รับการยกระดับ กำลังฟื้นฟู...]

[แจ้งเตือน: คุณได้รับพลังวิญญาณ +36]

[แจ้งเตือน: คุณหยั่งรู้ทักษะ (วิชาถอดหัว)]

ดูเหมือนจะได้ทักษะที่ไม่ธรรมดามาแฮะ

[วิชาถอดหัว (D): คุณสามารถถอดหรือสวมศีรษะของตนเองได้อย่างอิสระ ข้อควรระวังพิเศษ หากศีรษะแยกจากร่างกายนานเกินห้านาที จะเสียชีวิตโดยสมบูรณ์]

"หึๆ มนุษย์ปากแข็ง ฉันละอยากจะเห็นจริง ๆ ว่าเดี๋ยวตอนแกเจอแม่ผีเข้าแล้วจะตกใจจนฉี่ราดกางเกงไหม" ผีสาวหยางย่าผิงแสยะยิ้มเยาะเย้ย

หลินจิ่วไม่ต่อปากต่อคำอีก แต่เดินมุ่งหน้าขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้า

สองผีอย่างหยางย่าผิงกับหลี่เจี้ยนจื้อก็เดินตามไปด้วยเช่นกัน

พวกมันไม่มีทางหวังดีอยากจะช่วยหลินจิ่วอยู่แล้ว แค่อยากจะไปดูเรื่องสนุกเฉย ๆ

ไม่นาน หลินจิ่วก็มาถึงชั้นสิบแปด ทางเดินบันไดของที่นี่เต็มไปด้วยหยากไย่แมงมุมระเกะระกะไปหมด

ทั้งยังมีผีน้อยที่มีใบหน้าเหมือนผีแต่ลำตัวเป็นหนอนไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนใยแมงมุมเหล่านั้น

[หนอนทารกหน้าผี, เลเวล 15, พลังวิญญาณ: 1,000, สถานะ: ก่อกำเนิดเจตนาร้าย, ร่างผีพยาบาท, กระหายเลือด, พละกำลัง: จัดการได้สบายมาก]

หนอนทารกหน้าผีพวกนี้เมื่อเห็นหลินจิ่วเดินมา ต่างก็แสยะยิ้มกว้าง น้ำลายไหลเยิ้มหยดติ๋ง ๆ ออกจากมุมปาก

หลินจิ่วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "พวกแกรู้ไหมว่าแม่ผีอยู่ที่ไหน ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอหน่อย"

"กิน... กิน... อาหาร"

พวกหนอนทารกหน้าผีกระดึ๊บลำตัวที่อ้วนกลมเหมือนตัวหนอน ใต้ร่างมีกรงเล็บเล็ก ๆ เรียงเป็นสองแถว พุ่งทะยานเข้าใส่หลินจิ่วด้วยความเร็วสูง

หลินจิ่วแสยะยิ้มเช่นกัน ก่อนจะชักมีดเฉือนไตออกมาจากกระเป๋าสะพาย

พอดีเลย เกราะผีพยาบาทของเขายังขาดผีพยาบาทอยู่อีกมาก

หมอกทมิฬ!

หมอกสีดำสายหนึ่งหมุนวนล้อมรอบตัวหลินจิ่ว

หมอกทมิฬแผ่กระจายออกไปรอบทิศทางอย่างรวดเร็ว ทุกที่ที่มันพัดผ่าน ทัศนวิสัยจะปรากฏชัดเจนในสมองเป็นมุมมองสามมิติ

แสงศักดิ์สิทธิ์สถิตร่าง!

ขยายร่าง!

เกราะผีพยาบาท!

ทั่วร่างของหลินจิ่วสาดประกายแสงสีดำและสีขาวผสานสลับกัน

บนเกราะผีพยาบาทปรากฏร่างเงาเลือนรางของเหล่าผีพยาบาทที่ดุร้ายกำลังดิ้นรนและคำราม หวังจะหลุดพ้นจากพันธนาการของชุดเกราะ

ส่วนแสงศักดิ์สิทธิ์นั้นก็มีพลังข่มสะกดวิญญาณผีอย่างมหาศาล

หลินจิ่วในยามนี้ดูราวกับการรวมตัวกันของเทวทูตและปีศาจร้าย

เมื่อหยางย่าผิงถูกแสงศักดิ์สิทธิ์ส่องกระทบ ร่างกายก็ส่งควันขาวลอยกรุ่นขึ้นมาทันที

หลี่เจี้ยนจื้อผีตะปูก็หดคอลงเช่นกัน หลินจิ่วในตอนนี้ให้ความรู้สึกที่อันตรายอย่างยิ่งต่อมัน

ชนิดที่ว่าสามารถต่อยมันจนแบนติดพื้นได้ในหมัดเดียว

พริบตาข้ามมิติ

หลินจิ่วก้าวออกไปหนึ่งก้าว ร่างก็พลันปรากฏขึ้นด้านหลังของหนอนทารกหน้าผีหลายตัวในชั่วพริบตา

มีดเฉือนไตตวัดผ่าน หนอนทารกหน้าผีก็ระเบิดออกเสียงดังเปรี๊ยะประดุจประทัด ร่างกายแหลกละเอียดเป็นชิ้น ๆ ของเหลวสีเขียวสาดกระจายว่อน

หนอนทารกหน้าผีตัวอื่น ๆ ต่างก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตายอันเด่นชัด แต่ละตัวเบิกตากว้าง ถอยร่นไปด้านหลังกันจ้าละหวั่น

แต่ในเวลานี้ หลินจิ่วไม่คิดจะปล่อยหนอนทารกหน้าผีพวกนี้ไปอย่างแน่นอน

ในเมื่อไม่ใช่ผู้พักอาศัยของตัวเอง เช่นนั้นก็กวาดล้างทิ้งให้หมดสิ้น

พริบตาข้ามมิติ

ทุกครั้งที่หลินจิ่วพริบตาข้ามมิติ ก็จะปลิดชีพหนอนทารกหน้าผีไปทีละหลายตัวจนถึงสิบกว่าตัว

หลังข้ามมิติไปสามครั้ง เกราะผีพยาบาทของหลินจิ่วก็ดูดซับผีพยาบาทไปทั้งหมดสามสิบเก้าตน

ขณะที่หลินจิ่วกำลังจะเคลื่อนไหวอีกครั้ง สัมผัสวิกฤตอันรุนแรงสายหนึ่งก็ส่งมาจากใต้พื้นดิน

พริบตาข้ามมิติ

หลินจิ่วรีบใช้พริบตาข้ามมิติ เคลื่อนย้ายร่างหนีห่างออกไปร้อยเมตรทันควัน

และตรงจุดที่เขาเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่ จู่ ๆ ก็มีหนอนขนาดยักษ์ตัวหนึ่งมุดพรวดขึ้นมา มันมีความสูงถึงสองเมตร

ท่อนบนคล้ายมนุษย์มาก ทว่าท่อนล่างกลับเป็นเหมือนตัวหนอนเนื้อสีขาว ก้อนเนื้ออ้วนพีซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ

นี่ก็คือแม่ผี

[แม่ผี, เลเวล 50, พลังวิญญาณ: 32,542, สถานะ: โกรธเกรี้ยว, กำลังให้กำเนิด, พลังวิญญาณกำลังเพิ่มพูน, พละกำลังกำลังเพิ่มพูน, ค่ากายภาพกำลังเพิ่มพูน, ความแข็งแกร่ง: มิอาจต่อกรได้]

ที่แท้ก็เป็นยอดฝีมือเลเวล 50 นี่เอง มิน่าล่ะถึงกล้ายึดครองทั้งชั้นไว้เพียงลำพัง

ทว่า หลินจิ่วก็ไม่ได้หวาดกลัว เพราะอย่างไรเขาก็มีไพ่ตายซ่อนอยู่อีกเพียบ

"มนุษย์สารเลว บังอาจมาฆ่าลูก ๆ ของฉัน"

แม่ผีกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว เสียงนี้มีพลังทะลุทะลวงสูงมาก แทรกซึมเข้าสู่อวัยวะภายในโดยตรง

หลินจิ่วรู้สึกว่าอวัยวะภายในของตนเสียหายอย่างหนัก พลังแห่งการฟื้นฟูคอยซ่อมแซมบาดแผลในร่างกายอย่างต่อเนื่อง

แม่ผีคลานเข้ามาหาหลินจิ่วอย่างรวดเร็ว พลางใช้พลังวิญญาณควบแน่นเป็นเส้นใยแมงมุมนับไม่ถ้วน ปกคลุมผิวกายของตนเพื่อเลี่ยงการสัมผัสกับแสงศักดิ์สิทธิ์ตรงๆ

ไม่นานนัก ใยแมงมุมเหล่านี้ก็ห่อหุ้มแม่ผีเอาไว้แน่นหนาราวกับดักแด้ไหม

หลินจิ่วเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาหยิบหินอัญเชิญก้อนหนึ่งออกมาบดขยี้จนแตก

หินอัญเชิญก้อนนี้เป็นของคอนสแตนติน ผู้กินผีเลเวล 50 ตนนั้น

หินอัญเชิญแตกกระจาย แสงสีฟ้าสว่างวาบพวยพุ่งออกมานับไม่ถ้วน

"น้องหลินจิ่ว ในที่สุดนายก็..."

คอนสแตนตินยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนแม่ผีพุ่งชนกระเด็นออกไปราวกับถูกรถบรรทุกดินเสย

ยังดีที่หลินจิ่วมีหมอกทมิฬ สภาพแวดล้อมโดยรอบทั้งหมดจึงอยู่ในการควบคุมของเขา ทำให้หลบการโจมตีของแม่ผีได้ล่วงหน้า

คอนสแตนตินกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร ก่อนจะไปหยุดลงเมื่อกระแทกเข้ากับใยแมงมุม

"ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคุยครับ มีแม่ผีกำลังตามล่าผมอยู่" หลินจิ่วใช้พริบตาข้ามมิติไปโผล่ตรงหน้าคอนสแตนติน แล้วดึงตัวเขาขึ้นมา

ขณะเดียวกัน เพื่อไม่ให้บดบังสายตาของคอนสแตนติน เขาจึงสลายหมอกทมิฬออกไป

"ตายซะเถอะ!"

แม่ผีกรีดร้องขึ้นอีกครั้ง หางพลังวิญญาณสีดำนับสิบสายพวยพุ่งออกมาจากด้านหลัง

หางเหล่านั้นกระหน่ำฟาดเข้าใส่ตำแหน่งของหลินจิ่วกับคอนสแตนตินอย่างบ้าคลั่ง

คอนสแตนตินเห็นเช่นนั้นก็สะบัดแขนทีหนึ่ง พลังงานหลอมโลหิตสีแดงควบแน่นเป็นม่านคุ้มกันขึ้นมาทันที

ปังๆๆ

หางพลังวิญญาณกระแทกเข้าใส่ม่านคุ้มกัน แต่กลับทำให้เกิดเพียงระลอกคลื่นกระเพื่อมเป็นวงเท่านั้น

"หลินจิ่ว นายอยู่ข้างในนี้แหละ" คอนสแตนตินพูดอย่างตื่นเต้น ยังไงเสียแม่ผีก็เป็นผี สำหรับเขามันคืออาหารเลิศรสอย่างไม่ต้องสงสัย

ถ้าได้ปรุงรสเพิ่มอีกสักนิด แค่คิดถึงรสชาติก็น้ำลายสอแล้ว

คอนสแตนตินก้าวออกจากม่านคุ้มกัน ร่างกายถูกคลุมด้วยพลังงานหลอมโลหิตเช่นเดียวกัน ประหนึ่งสวมชุดเกราะ

"ผู้... ผู้กินผี"

แม่ผีจำพลังงานหลอมโลหิตได้ชัดเจน

เมื่อเทียบกับแสงศักดิ์สิทธิ์แล้ว ความหวาดกลัวที่เธอมีต่อผู้กินผีนั้นยิ่งมหาศาลกว่ามาก

"เหอะๆ วางใจเถอะ ฉันไม่ฆ่าเธอทีเดียวหรอก ฉันจะเฉือนกินไปทีละท่อน"

คอนสแตนตินเลียริมฝีปาก ออกแรงถีบเท้าอย่างแรง เสียงปังดังสนั่น พื้นทางเดินแตกกระจายทันที แม้จะมีค่ายกลคอยซ่อมแซมก็ยังต้องใช้เวลาพักใหญ่

แม่ผีสัมผัสได้ถึงวิกฤตอันลึกซึ้ง จึงฟาดหางพลังวิญญาณเข้าใส่คอนสแตนตินสุดกำลัง

พร้อมกันนั้นก็เรียกดักแด้ทารกหน้าผีที่ยังรอดชีวิตอยู่ให้พุ่งเข้ามากัดคอนสแตนติน ส่วนร่างมหึมาของตนกลับถอยร่นไปข้างหลังอย่างต่อเนื่อง

สำหรับแม่ผีแล้ว ดักแด้ทารกหน้าผีพวกนี้เป็นแค่เบี้ยใช้แล้วทิ้ง หมดไปก็คลอดใหม่ได้

คอนสแตนตินอ้าปากสูดลมหายใจ ดักแด้ทารกหน้าผีที่พุ่งเข้ามาก็สลายกลายเป็นพลังงานบริสุทธิ์ถูกดูดเข้าปากไปทันที

แม่ผีเห็นทุกอย่างเต็มสองตา ยิ่งเร่งความเร็วในการเลื้อยตัวหนี นึกแค้นตัวเองที่ไม่มีขาให้มากกว่านี้

ทว่าคอนสแตนตินเร็วกว่า เพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงข้างกายแม่ผี

"มนุษย์ แกฆ่าฉันไม่ได้นะ ฉันเป็นผู้พักอาศัยของที่นี่ ฆ่าฉันแล้วแกจะโดนบริษัทลงโทษ" แม่ผีรีบเอ่ยปากขอชีวิต เพราะอย่างไรคอนสแตนตินก็ถูกหลินจิ่วอัญเชิญมา

หลินจิ่วใช้พริบตาข้ามมิติมาข้างกายคอนสแตนติน ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าเกรงใจ "คุณคอนสแตนตินครับ ช่วยหยุดมือก่อนสักครู่ เดี๋ยวผมจะทำอาหารเลิศรสเป็นพิเศษให้คุณทานครับ"

คอนสแตนตินพยักหน้า ยอมหยุดมืออย่างเด็ดขาด

หลินจิ่วหรี่ตายิ้มมองไปยังแม่ผี พลางหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋ามิติ "เอาละ คราวนี้เรามาคุยเรื่องค่าชดเชยสารพัดอย่างกันดีกว่าครับ"