ตอนที่ 92 ลูกค้ารายใหญ่ ผีตะปู

อีกฝั่งของเครื่องสื่อสารมีเสียงห้าวใหญ่ดังแว่วมา "ดีมาก โคลนเหม็น แกเริ่มวางค่ายกลส่งสารตอนนี้เลย ทางที่ดีควรจัดการให้เสร็จก่อนเที่ยงคืน วันนี้พวกเราต้องมอบเซอร์ไพรส์ชิ้นโตให้บริษัทอสูรเนตรสักหน่อย"

บนถนนคาร์นิวัลปาร์ตี้แห่งนี้ มีบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่อยู่สองเจ้า

เจ้าหนึ่งคืออสูรเนตร อีกเจ้าคือกอบลินเปิด

ทั้งสองฝ่ายอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน มักจะคอยแอบเล่นตุกติกใส่กันอยู่เรื่อย

โคลนเหม็นพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ "ไม่มีปัญหาครับลูกพี่"

"งั้นตามนี้ ฉันวางสายก่อนล่ะ มีเรื่องค่อยติดต่อมา" ปลายสายเครื่องสื่อสารพูดจบก็ตัดสายไป

แววตาของโคลนเหม็นมีไฟแห่งความมุ่งมั่นลุกโชน "ลูกพี่ โคลนเหม็นจะไม่ทำให้พี่ผิดหวังเด็ดขาด"

เห็นโคลนเหม็นดูโง่ ๆ ทึ่ม ๆ แบบนี้ แต่กลับเชี่ยวชาญเรื่องค่ายกลเป็นอย่างยิ่ง

เพียงแต่วัตถุดิบที่โคลนเหม็นใช้จัดค่ายกลค่อนข้างจะพิเศษ นั่นคือต้องใช้ของบางอย่างจากในห้องน้ำ... ส่วนรายละเอียดคงไม่ต้องบรรยายให้ฟัง

...

ทางด้านหลินจิ่วยังไม่รู้เรื่องที่โคลนเหม็นกำลังแอบเล่นตุกติก

พอกลับมาถึงสำนักงานขาย เขาก็พบว่าตรงที่นั่งของตัวเองมีผีคอเอียงตนหนึ่งยืนอยู่ รูปร่างผอมสูง ความสูงราวสามเมตร สวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีน้ำตาล

หลินจิ่วเดินเข้าไปใกล้ ก็พบว่าใบหน้าของผีตนนี้เขียวคล้ำ เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง แถมขมับทั้งสองข้างยังมีตะปูตอกฝังอยู่ข้างละตัว

[ผีตะปู, เลเวล 29, พลังวิญญาณ: 5,236, สถานะ: ปวดหัว, กระหายเลือด, เย็นยะเยือก, อยากซื้อ..., พลังรบ: รับมือได้สบาย]

"สวัสดีครับคุณผีตะปู ผมชื่อหลินจิ่ว เป็นพนักงานขายของที่นี่ครับ"

หลินจิ่วเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้นก่อนเป็นอันดับแรก

พอผีตะปูเห็นหลินจิ่ว ดวงตาทั้งคู่ก็เปล่งประกายขึ้นมาทันควัน ความกระหายเลือดในแววตาชัดเจนเป็นอย่างยิ่ง

"ฮิฮิ มนุษย์พนักงานขายสวัสดี... ตัวหอมจังเลยนะ อยากกินแกเข้าไปจริง ๆ"

ผีตะปูแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม สมกับเป็นผีตะปู แม้แต่ฟันของเขาก็ยังเป็นตะปู ลิ้นเองก็เต็มไปด้วยตะปูเช่นกัน

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณกำลังมองหาบ้านแบบไหนอยู่เหรอครับ" หลินจิ่วทำเป็นหูทวนลมกับคำพูดของผีตะปู เพราะเขาชินชากับเรื่องพวกนี้ไปนานแล้ว

"ฉันอยากได้ห้องที่มีบรรยากาศวังเวงสุด ๆ น่ะ" ผีตะปูหัวเราะเสียงประหลาดสองทีก่อนจะพูดขึ้น

"ไม่มีปัญหาครับ โครงการผิงอันของเรามีห้องให้เลือกทุกรูปแบบเลย"

หลินจิ่วเปิดข้อมูลอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งบนคอมพิวเตอร์ขึ้นมา มันมีชื่อว่าอพาร์ตเมนต์ร่ำไห้

ที่นี่คืออพาร์ตเมนต์ที่วังเวงและน่ากลัวที่สุดในโครงการ ต่อให้เป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติจำนวนมาก ก็ยังทนอยู่ในนั้นไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ

หากดูจากแค่ภาพฉากหลัง อพาร์ตเมนต์ร่ำไห้ก็เหมือนกับอพาร์ตเมนต์ที่ถูกทิ้งร้างมาเนิ่นนาน เต็มไปด้วยบรรยากาศทรุดโทรมและรกร้างไปทุกหนทุกแห่ง

รอบด้านมีวัชพืชขึ้นรกชัฏ บนกำแพงของอพาร์ตเมนต์มีรอยขีดเขียนของเด็ก ๆ มากมาย บนประตูบางบานยังแขวนตุ๊กตาผ้าตัวเล็ก ๆ เอาไว้ พอลมพัดเบา ๆ ตุ๊กตาผ้าเหล่านั้นก็จะแกว่งไกวไปมา

"เปิดข้างในให้ฉันดูอีกทีสิ"

ผีตะปูถูกใจอพาร์ตเมนต์ที่นี่เข้าอย่างจังในทันที

หลินจิ่วคลิกเปิดดูผังห้องด้านใน ที่นี่เป็นแบบสองห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องน้ำทั้งหมด

บรรยากาศโดยรวมค่อนข้างมืดทึบ แม้จะเป็นตอนกลางวันแสก ๆ ก็ยังให้ความรู้สึกหดหู่และหนาวเยือก

บนกำแพงมีลวดลายรูปดวงตาสลักอยู่ไม่น้อย โซฟาดูค่อนข้างทรุดโทรม โทรทัศน์ขาวดำรุ่นเก่ากะพริบเป็นจุดซ่าลายหิมะไม่หยุด...

"ดีมาก เอาที่นี่แหละ" ผีตะปูพูดอย่างตื่นเต้น "ถ้าดูแล้วถูกใจ ฉันจะเหมาสามชั้นบนสุดทั้งหมดเลย"

"หา!?"

หลินจิ่วกะพริบตาปริบ ๆ รู้สึกเหมือนมีลาภก้อนโตหล่นทับใส่หัวเข้าอย่างจัง

ราคาต่อห้องของอพาร์ตเมนต์ร่ำไห้อยู่ที่หนึ่งแสนเหรียญวิญญาณ และชั้นหนึ่งมีตั้งสามสิบห้อง สามชั้นก็คือเก้าสิบห้อง สนนราคาราว ๆ เก้าล้านเหรียญวิญญาณ

ตัวหลินจิ่วต้องอาศัยทั้งต้มตุ๋นหลอกลวงสารพัดวิธี เหรียญวิญญาณติดตัวถึงเพิ่งจะมีแค่หลักล้านต้น ๆ เท่านั้น

ถ้าปล้นไอ้ผีตะปูตนนี้ขึ้นมา คงได้รวยเละเทะของจริง

เดี๋ยวก่อน

หลินจิ่วรีบโยนความคิดนี้ทิ้งไปไว้ข้างหลังทันที

ในเมื่อเป็นพนักงานขายผู้ทุ่มเทให้กับงาน เขาจะไปทำเรื่องอย่างการปล้นลูกบ้านได้อย่างไร

"จะหาอะไรเล่า ฉันบอกว่าถ้าถูกใจ ฉันจะเหมาสามชั้นบนสุดนี้ทั้งหมดเลย" ผีตะปูรู้สึกฟินกับสีหน้าแบบนี้ของหลินจิ่วเป็นอย่างมาก จึงหัวเราะเยาะในลำคอแล้วพูดย้ำอีกสองรอบ

"ถ้าอย่างนั้นดีเลยครับคุณผู้ชาย เดี๋ยวผมพาคุณไปดูห้องจริงที่หน้างานก่อนนะครับ"

หลินจิ่วเผยรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้า จากนั้นจึงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ขอเสียมารยาทถามสักหน่อยนะครับ ไม่ทราบว่าคุณผีตะปูต้องการห้องเยอะขนาดนี้ไปทำอะไรหรือครับ"

ยังไงเสีย การกว้านซื้อห้องชุดจำนวนมากขนาดนี้ในคราวเดียว ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูไม่ปกติทั้งนั้น

ยิ่งเป็นสถานที่อย่างอพาร์ตเมนต์ร่ำไห้ที่สร้างขึ้นมาเพื่อบริการผู้พักอาศัยเฉพาะกลุ่มด้วยแล้ว มูลค่าของมันยิ่งไม่มีความเสถียรที่จะรักษาราคาไว้ได้เลยแม้แต่น้อย

"ฮี่ๆๆ บอกให้นายรู้ก็ไม่เสียหาย อันที่จริง มันคือด่านที่เตรียมไว้ให้พวกมนุษย์อย่างพวกนายนั่นแหละ พูดตรงๆ นะ ตั้งแต่ได้ลองกินมนุษย์ไปครั้งหนึ่ง ฉันก็ตกหลุมรักรสชาตินี้เข้าเต็มเปาเลยละ"

คอของผีตะปูเอียงพับไปอีกข้าง มุมปากยกยิ้มขึ้น ประกายความกระหายเลือดและความละโมบในดวงตายิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

แววตาของหลินจิ่วไหววูบ เขาพยักหน้ารับแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ

ไม่นาน หนึ่งคนหนึ่งผีก็เดินทางมาถึงอพาร์ตเมนต์ร่ำไห้

แม้จะอยู่ห่างออกไปไกลลิบ ก็ยังสัมผัสได้ถึงความรกร้างและความเงียบงันปานป่าช้าที่แผ่ออกมาจากอพาร์ตเมนต์ร่ำไห้

สถานที่แห่งนี้ นอกเสียจากพวกโรคจิตกับผีแล้ว คาดว่าคงแทบไม่มีสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติหน้าไหนเลือกมาอาศัยอยู่แน่นอน

"ไม่เลว บรรยากาศสิ่งแวดล้อมถูกใจฉันมาก ฮี่ๆๆ ฉันชักจะอดใจรอเห็นภาพพวกมนุษย์ดิ้นรนทุรนทุรายไม่ไหวแล้วสิ"

ผีตะปูกางแขนทั้งสองข้างออก เขาพึงพอใจกับสภาพแวดล้อมแบบนี้เป็นอย่างยิ่ง

เมื่อเดินเข้าไปในตัวอพาร์ตเมนต์ ที่นี่แทบจะร้างจนมีห้องว่างเก้าในสิบส่วน นานๆ ทีถึงจะเห็นเงาร่างคนสักครั้ง

ทั่วทั้งโถงทางเดินเต็มไปด้วยฝุ่นเขรอะ อีกทั้งรอบทิศยังแว่วเสียงหัวเราะชวนขนหัวลุกดังขึ้นเป็นระลอก

ทันใดนั้น หลินจิ่วก็เห็นผีสาวในชุดสีขาวตนหนึ่งมุดทะลุออกมาจากกำแพง

"คิกคิก นึกไม่ถึงเลยว่าที่นี่จะมีลูกบ้านคนใหม่ย้ายเข้ามาด้วย"

ผีสาวยิ้มพลางถอดหัวของตัวเองออกมา ดวงตาทั้งสองข้างไร้ซึ่งตาดำ มีเพียงตาขาวโพลนเท่านั้น

"สวัสดีครับ สุภาพสตรีคนสวย ผมคือผีตะปู หรือคุณจะเรียกชื่อผมว่าหลี่เจี้ยนจื้อก็ได้นะ อีกเดี๋ยวดาดฟ้าสามชั้นบนสุดนี้ก็จะเป็นของผมทั้งหมดแล้ว ยินดีต้อนรับให้คุณแวะมาเยี่ยมชมได้ตลอดเวลาเลยครับ"

ผีตะปูกุมมือน้อยๆ อันซีดเผือดของผีสาวไว้อย่างกระตือรือร้นพลางเอ่ยขึ้นด้วยท่วงท่าที่สง่างามยิ่ง

ผีสาวรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เธอคาดไม่ถึงว่าผีตะปูตนนี้จะรวยขนาดนี้ เรียกได้ว่าเป็นหนุ่มโสดกระเป๋าหนักตัวจริงเสียงจริงเลยทีเดียว

"คิกคิก สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหยางย่าผิง"

หัวของผีสาวลอยกลับไปที่คอเองโดยอัตโนมัติ เสียงกระดูกลั่นกร๊อบดังขึ้นตอนต่อหัวกลับเข้าที่ "ฉันขอเตือนไว้ก่อนนะ ชั้นบนสุดน่ะ มีคนอื่นยึดครองไปแล้ว"

"หมายความว่ายังไง" ผีตะปูเลิกคิ้วขึ้น

หลินจิ่วเองก็หันไปมองผีสาวเช่นกัน เพราะอย่างไรเสีย ตอนนี้ทั่วทั้งโครงการผิงอันก็ถือเป็นถิ่นของเขาทั้งหมด

เมื่อครู่นี้ตอนตรวจสอบข้อมูล สามชั้นบนสุดล้วนไม่มีใครพักอาศัยอยู่เลยนี่นา

"แม่ผีน่ะสิ...นายก็เห็นแล้วนี่ว่าปกติที่นี่แทบไม่มีใครอยู่ ตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน ชั้นบนสุดก็ถูกเธอยึดครองไปหน้าตาเฉย ไม่ว่าใครขึ้นไปก็จะถูกไล่ตะเพิดลงมาหมด ถ้าซวยหน่อยก็ถึงขั้นโดนกลืนลงท้องไปตรงนั้นเลย" ผีสาวเล่า

ผีตะปูหันมายิ้มถามหลินจิ่ว "พนักงานขาย เรื่องพรรค์นี้ฉันหวังว่านายจะให้คำอธิบายกับฉันได้นะ"

หลินจิ่วเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง "ขออภัยด้วยครับ เรื่องนี้เป็นความสะเพร่าของพวกเราเองจริงๆ เดี๋ยวผมจะขึ้นไปตรวจสอบดูเดี๋ยวนี้ครับ"

"คิกคิก มนุษย์เอ๋ย ฉันแนะนำให้นายรายงานบริษัทจะดีกว่านะ อย่าทะเล่อทะล่าขึ้นไปให้เขาเขมือบเล่นเลย"

ผีสาวยิ้มเย้ยหยัน เธอไม่คิดว่ามนุษย์อย่างหลินจิ่วจะมีความสามารถอะไรเลยสักนิด