ตอนที่ 91 เพิ่มเงิน เพิ่มเงิน แล้วก็เพิ่มเงินอีก

คำสาปที่ผีประตูใหญ่แห่งโครงการกุยไหลโดนคือคำสาปหนังปวกเปียก พอตกกลางคืน ร่างกายจะอ่อนยวบหมดแรงขึ้นมาแบบสุ่มเวลา

คำสาปนี้เกาะติดผีประตูใหญ่มาปีกว่าแล้ว แต่ละครั้งจะเป็นอยู่นานราวๆ ครึ่งชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมง

ทว่าเพราะมีหน้าที่เฝ้าประตูอยู่ที่นี่ ผีประตูใหญ่จึงไม่ค่อยได้ใส่ใจคำสาปนี้เท่าไหร่

หลินจิ่วสวมหูกระต่ายสุดแบ๊วให้ผีประตูใหญ่ พอจับคู่กับดวงตาโตเท่าล้อเกวียนคู่นั้นแล้ว บอกเลยว่าอุจาดตาสุดๆ

ชำระล้าง

สิ้นเสียงแตกกระจาย คำสาปบนร่างผีประตูใหญ่ก็ถูกคลายออก

"พี่หลิน เงินก้อนนั้นล่ะครับ..."

ซุนจือถูฝ่ามือไปมา แววตาฉายประกายละโมบวาบหนึ่ง

ห้าหมื่นเหรียญวิญญาณไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย ใครเป็นคนก็ต้องเกิดความโลภขึ้นมาทั้งนั้น

"ทำไม หนี้ที่ผมเหนื่อยแทบตายกว่าจะทวงมาได้ คุณแน่ใจเหรอว่าจะมาขอแบ่งน่ะ" หลินจิ่วพูดพลางยิ้มเยาะ

ซุนจือนึกถึงท่าทีที่ผีประตูใหญ่ปฏิบัติต่อหลินจิ่วขึ้นมาได้ทันควัน จึงรีบเก็บความโลภของตัวเองกลับไป พลางเกาผมยาวแก้เก้อแล้วพูดอย่างกระอักกระอ่วน "พี่หลิน ขอโทษทีครับ จู่ๆ สมองผมก็ดันเพี้ยนไปชั่ววูบ"

"รู้ตัวก็ดีแล้ว" หลินจิ่วชั่งน้ำหนักปึกเงินหนาหนักในมือ ก่อนจะยัดลงกระเป๋าเป้

พอกลับมาถึงสำนักงานขาย

หลินจิ่วเปิดคอมพิวเตอร์เช็กดู พบว่าตัวเองได้คำชมเพิ่มขึ้นมาอีกสามรายการ

เดาว่าคงมาจากมนุษย์วัวคนหนึ่ง สไลม์คนหนึ่ง ส่วนอีกคนก็น่าจะเป็นวิหคเพลิง

เรื่องนี้ทำให้หลินจิ่วอารมณ์ดีไม่น้อย

แม้คำชมจะไม่นับรวมในผลงานยอดขาย ทว่ายิ่งคำชมเยอะ คนที่จะมาหาเขาเพื่อซื้อบ้านก็จะยิ่งแยะตามไปด้วย

และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ก้นเพิ่งแตะเก้าอี้ได้ไม่กี่นาที ลูกค้ารายหนึ่งก็เดินเข้ามา

เป็นตัวโคลนเหม็น ตัวดำมะเมื่อมไปทั้งร่าง ดูคล้ายกับกองโคลนเน่ากองหนึ่ง บนผิวมีขยะสารพัดติดอยู่ระเกะระกะ ทั้งเศษขวดเหล้า เศษกระดาษ กิ่งไม้ ลูกโป่งเล็กๆ...

ตัวโคลนเหม็นก็สมชื่อ กลิ่นเหม็นหึ่ง ต่อให้อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร ก็ยังส่งกลิ่นเหม็นจนแทบหายใจไม่ออก

[ตัวโคลนเหม็น เลเวล 23 พลังวิญญาณ 3211 สถานะ เหม็นหึ่ง อยากซื้อ ผยอง ระดับฝีมือ จัดการได้สบายๆ]

หลินจิ่วหยิบหน้ากากอนามัยขึ้นมาสวม ถามด้วยสีหน้าจริงจัง "คุณตัวโคลนเหม็น ไม่ทราบว่าอยากได้บ้านแบบไหนเหรอครับ"

"มีบ้านประเภทที่อยู่ใกล้ห้องน้ำสาธารณะไหม ฉันชอบสภาพแวดล้อมแบบนั้นน่ะ ถ้าเป็นห้องน้ำหญิงจะดีที่สุด" ตอนที่ตัวโคลนเหม็นพูด มีโคลนคาวเหม็นกระเด็นออกมาจากปากทีละจุดสองจุด

หลินจิ่วคิดไม่ถึงเลยว่าตัวโคลนเหม็นจะมีรสนิยมพรรค์นี้

ทว่าในฐานะพนักงานขาย หน้าที่ของเขาคือทำให้ลูกบ้านทุกคนพึงพอใจ

"มีแน่นอนครับ แต่ผมคงต้องเตือนไว้สักคำ หวังว่าคุณตัวโคลนเหม็นจะปฏิบัติตามกฎระเบียบของโครงการผิงอันเรา อย่าได้สุ่มสี่สุ่มห้าแอบเข้าห้องน้ำหญิงเด็ดขาด"

หลินจิ่วเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ฮิๆ ไม่มีปัญหา แต่ฉันต้องขอดูก่อนนะ" ตัวโคลนเหม็นหัวเราะเสียงประหลาด เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ฟังคำเตือนของหลินจิ่วเข้าหูเลยสักนิด

"ไปกันเถอะครับ"

หลินจิ่วเดินออกจากสำนักงานขาย จูงจักรยานบุโรทั่งของตัวเองออกมา

ตัวโคลนเหม็นพูดขึ้น "ช่วยให้ฉันซ้อนไปด้วยได้ไหม ฉันขี้เกียจเดินแล้ว"

หลินจิ่วมองขนาดตัวของมันที่สูงเกือบสองเมตร แล้วหันไปมองจักรยานใกล้พังของตัวเอง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "คุณตัวโคลนเหม็น ผมก็อยากให้ซ้อนอยู่หรอกนะ แต่คุณดูสภาพรถนี่สิ..."

พูดพลาง หลินจิ่วก็เขย่าจักรยานเบาๆ จนมันส่งเสียงกระดิ่งดังกริ๊งกร๊างขึ้นมาทันที

"ฉันไม่สน วันนี้ฉันไม่อยากเดินแล้ว" ตัวโคลนเหม็นดื้อดึงไม่ยอมท่าเดียว

หลินจิ่วกัดฟันกรอด ทว่ามารยาทอันดีงามยังคงทำให้เขารักษาไฟรอยยิ้มเอาไว้ได้

"งั้นก็ได้ครับ"

หลินจิ่วหยิบเชือกเส้นหนึ่งมามัดตัวโคลนเหม็นไว้

เชือกเส้นนี้สุ่มได้มาจากไหละโมบ คุณภาพเหนียวแน่นหายห่วง

หลินจิ่วลากตัวโคลนเหม็นไปตามทาง สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติทั้งหลายพอได้กลิ่น ต่างพากันหลีกทางให้อย่างพร้อมเพรียง

"ฮิๆ แบบนี้ค่อยสบายหน่อย"

โคลนเหม็นถูกลากไปตามทาง พลางหรี่ตาลงอย่างสบายอารมณ์ อีกทั้งยังยืดแขนโคลนเน่าออกมาสี่ข้าง คอยคว้าเอาเศษอาหารกับขยะตามท้องถนนยัดเข้าปากไม่หยุด

พอสวาปามขยะพวกนี้เข้าไป รูปร่างของโคลนเหม็นก็ขยายใหญ่ขึ้นอีกหนึ่งรอบ

ไม่นานนัก หลินจิ่วก็ลากโคลนเหม็นมาถึงโครงการผิงอัน

"อุ๊บ ลูกพี่ พี่ลากตัวอะไรมาเนี่ย เหม็นชะมัด" ผีประตูใหญ่รีบใช้พลังวิญญาณควบแน่นเป็นแขนสองข้างขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้ทันที

มันเหม็นเกินทนจริง ๆ แทบจะทำให้เขาขยอกเอาอาหารเมื่อวานออกมาอยู่รอมร่อ

"พูดจาภาษาอะไรของแก ใครเป็นตัวอะไร ไอ้วัตถุตาต่ำมองคนไม่ขึ้น ฉันคือโคลนเหม็นต่างหาก" โคลนเหม็นแกะเชือกออก แล้วถือโอกาสดูดเชือกเส้นนั้นจ๊วบเดียวหายเข้าปากไป

หลินจิ่วยืนมองเงียบ ๆ เชือกเส้นนั้นราคาหนึ่งพันเหรียญวิญญาณ

"อุ๊บ ยิ่งเหม็นเข้าไปใหญ่เลย"

ผีประตูใหญ่อยากจะชิ่งหนีไปให้พ้น ๆ เสียเดี๋ยวนี้

"ไอ้สิ่งไม่มีมารยาท เป็นแค่คนเฝ้าประตูแท้ ๆ ยังกล้ารังเกียจว่าฉันเหม็นอีกเหรอ" เศษโคลนเน่าในปากโคลนเหม็นกระเด็นว่อนไปทั่ว

"ฉัน..."

ผีประตูใหญ่ชักจะทนไม่ไหวจริง ๆ แล้ว ถ้าไม่เห็นแก่ว่าเป็นลูกค้าของหลินจิ่วละก็ ป่านนี้เขาคงพุ่งเข้าไปสั่งสอนไอ้โคลนเหม็นที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำตัวนี้ไปแล้ว

"แกทำไมยะ พูดอีกคำเดียวสิ เชื่อไหมว่าฉันจะเอาโคลนเหม็นป้ายหน้าแก" โคลนเหม็นพูดจาวางก้ามอย่างโอหัง

"เอาละ ๆ ผีประตูใหญ่ เปิดประตูเถอะ" หลินจิ่วปวดหูไปหมด โดยเฉพาะกลิ่นของโคลนเหม็น มันชวนให้หัวจะปวดจริง ๆ

ผีประตูใหญ่ยอมเปิดประตูให้อย่างว่าง่าย

หนึ่งคนกับหนึ่งก้อนโคลนเหม็นจึงเดินเข้าไปในโครงการ

ห้องน้ำสาธารณะนั้นสร้างไว้รองรับพวกบ้านป้ายหลุมศพกับบ้านคนจนเป็นหลัก

เพราะว่าที่พักของพวกเขาอยู่ไกลที่สุด แค่เดินจากหน้าประตูโครงการก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยยี่สิบกว่านาทีแล้ว

"ตรงนี้คือเรือนไม้ครับ ราคาอยู่ที่ห้าหมื่นถึงหนึ่งแสน"

หลินจิ่วแนะนำ

เรือนไม้สร้างจากไม้เนื้อแกร่ง คุณภาพไม่มีปัญหาแน่นอน กันไฟกันน้ำ แถมยังดับกลิ่นได้ด้วย

"ไม่ดี ฉันชอบบ้านที่เหม็น ๆ"

โคลนเหม็นจ้องเขม็งไปที่ห้องน้ำ "เอาแบบนี้แล้วกัน ห้องน้ำหญิงตรงนี้ฉันเอา เสนอราคามาสิ"

หลินจิ่ว : ...

คนอื่นเขาต้องการบ้านกันทั้งนั้น พอมาถึงไอ้โคลนเหม็นตัวนี้ ดันจะเอาห้องน้ำทั้งหลังเนี่ยนะ

"เรื่องนี้..." หลินจิ่วลำบากใจอยู่นิดหน่อย

เพราะห้องน้ำตรงนี้ต้องมีไว้ให้ลูกบ้านคนอื่นใช้นี่นา

"หนึ่งแสน" โคลนเหม็นพูดอย่างป๋าจัด

"นี่ไม่ใช่เรื่องเงิน..."

"สองแสน" โคลนเหม็นเพิ่มเงินต่อทันที เพิ่มทีเดียวเป็นแสน

หลินจิ่วเพิ่งเคยเจอลูกค้าแบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต จนไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกตอนนี้ออกมายังไงดีแล้ว

"สามแสน ถ้าไม่ได้ฉันจะไปโครงการอื่นแล้วนะ" โคลนเหม็นตบพุงกลมดิกของตัวเองพลางเอ่ยขึ้น

"ตกลงครับ!"

หลินจิ่วรับปากทันควัน เขาไม่ได้เห็นแก่เงินจริง ๆ นะ แต่ทำเพื่อตอบสนองความต้องการทุกอย่างของลูกค้าต่างหาก

ส่วนเรื่องห้องน้ำ อย่างมากก็แค่ยอมควักเนื้อสักสองสามพันสร้างขึ้นมาใหม่อีกหลังก็สิ้นเรื่อง

"สัญญาอยู่ไหน เซ็นกันตอนนี้เลย"

โคลนเหม็นพูดอย่างใจร้อน มันแทบจะรอไม่ไหวที่จะเข้าไปว่ายน้ำเล่นในบ้านใหม่ของตัวเองสักรอบแล้ว

"อยู่นี่ครับ"

หลินจิ่วหยิบสัญญาออกมา โคลนเหม็นก็แปะมือใหญ่ลงไปโดยตรง ทิ้งรอยประทับสีดำส่งกลิ่นเหม็นหึ่งเอาไว้บนกระดาษ

พอทำทุกอย่างเสร็จ โคลนเหม็นก็อ้าปากกว้าง สำรอกกล่องสีดำใบหนึ่งออกมา พอเปิดออกดูข้างในก็เต็มไปด้วยเหรียญวิญญาณส่องประกายแสบตา

"ตรงนี้มีสามแสนเหรียญวิญญาณ" โคลนเหม็นยื่นเงินให้หลินจิ่ว

หลินจิ่วไม่ได้นับละเอียดยิบอะไร เพราะเงินก้อนนี้มันก็เหมือนได้เปล่ามาอยู่แล้ว

"คุณโคลนเหม็นครับ ไม่ทราบว่ามีอะไรจะสั่งการเพิ่มเติมอีกไหมครับ" รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินจิ่วเริ่มเบิกบานขึ้นเรื่อย ๆ

"ไม่มีแล้ว ไม่มีแล้ว" โคลนเหม็นโบกไม้โบกมืออย่างรำคาญใจ จากนั้นก็เลื้อยกระดึ๊บ ๆ มุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ

พอเข้ามาในห้องน้ำ โคลนเหม็นก็คายเครื่องสื่อสารเครื่องหนึ่งออกมาจากปากอีกครั้ง "ฮัลโหล ลูกพี่ ฉันเข้ามาในโครงการของบริษัทอสูรเนตรได้แล้ว พวกเราจะเริ่มลงมือก่อความวุ่นวายกันตอนไหนดี"