ตอนที่ 90 ขอถามหน่อย คุณใช่คนหรือเปล่า

วิหคเพลิงถูกคำพูดของหลินจิ่วขู่จนขวัญผวา

ลองคิดดูสิ มนุษย์ที่ผลุบๆ โผล่ๆ ราวกับภูตผี พร้อมจะโผล่เข้ามามอบการโจมตีปลิดชีพให้คุณถึงห้องได้ทุกเมื่อ

แถมมนุษย์คนนี้ยังใช้เวทรักษาเป็น แทงคุณเสร็จแต่ละทีก็รักษาให้กลับคืนสภาพเดิมได้ไร้ที่ติ ไม่ทิ้งร่องรอยไว้สักนิด

นี่มันเป็นการทำร้ายจิตใจควบคู่ไปกับร่างกายชัดๆ

"ฉะ...ฉันเข้าใจแล้ว พนักงานขาย กลางคืนฉันจะทำตัวสงบเสงี่ยมขึ้น" วิหคเพลิงเอ่ยอย่างว่าง่าย

"ดีมากครับ คุณวิหคเพลิงช่างเป็นนกที่เข้าใจเหตุผลจริงๆ ขอบคุณที่ยอมรับการทำงานของผมนะครับ" หลินจิ่วยิ้มอย่างอ่อนโยน

วิหคเพลิงฝืนยิ้มตาม แต่ในใจก่นด่าไปถึงโคตรเหง้า

ยอมรับบ้าบออะไรกัน ถ้าไม่ใช่เพราะสู้ไม่ได้ มันคงคืนความเจ็บปวดที่หลินจิ่วมอบให้กลับไปแบบครบถ้วนกระบวนความแล้ว

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

หลินจิ่วโค้งคำนับอย่างสง่างาม จากนั้นก็เดินตามสไลม์เพลิงออกจากห้องไป

ตลอดทาง สไลม์เพลิงเอาแต่มองสำรวจหลินจิ่วด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"มีอะไรเหรอครับ?" หลินจิ่วถามขึ้นลอยๆ

สำหรับลูกบ้านของตัวเอง เขายังคงรักษาท่าทีที่เป็นมิตรอย่างยิ่ง

"สรุปแล้วนายเป็นมนุษย์จริงๆ รึเปล่า?" สไลม์เพลิงกระพริบตาที่เป็นจุดกลมๆ เล็กๆ ถามขึ้น

มันไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ ว่ามนุษย์เลเวล 15 คนหนึ่งจะจัดการวิหคเพลิงจนหมอบราบคาบแก้วได้ขนาดนี้

ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง มันคงนึกว่ากำลังฝันไปแน่ๆ

เพราะสถานะของมนุษย์ในโลกสยองขวัญนั้นต่ำต้อยมาก พอกับพวกก็อบลิน สไลม์ แล้วก็มนุษย์โครงกระดูก อ่อนแอแถมยังน่าเวทนา

"ผมก็เป็นมนุษย์น่ะสิครับ คุณดูตรงไหนว่าผมไม่ใช่มนุษย์ล่ะ?" หลินจิ่วถามกลับ

สไลม์เพลิงคิดในใจ แต่นายมีแค่หน้าที่เหมือนคน เรื่องที่ทำแต่ละอย่างไม่มีความเป็นคนเลยสักนิด

"คุณสไลม์ครับ ถ้าพอใจกับการบริการของผม อย่าลืมแวะไปกดรีวิวดีๆ ให้ผมที่สำนักงานขายด้วยนะครับ"

หลินจิ่วเตือนด้วยเจตนาดี

"รู้แล้วน่า" สไลม์เพลิงตบอกตัวเองรับปากเป็นมั่นเหมาะ

หลินจิ่วเดินออกจากอาคารอพาร์ตเมนต์แดนชำระด้วยความพอใจ เขาเห็นซุนจือกำลังเดินวนเวียนอยู่ตรงหน้าประตูโครงการของตัวเอง

"ซุนจือ มีเรื่องอะไรเหรอ?" หลินจิ่วเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น

ซุนจือรีบหยิบบุหรี่ออกมาซองหนึ่งแล้วยื่นให้หลินจิ่ว "พี่หลิน มา สูบบุหรี่สักมวนสิครับ นี่บุหรี่เรียกสติเลยนะ"

"ไม่ล่ะครับ"

หลินจิ่วไม่สูบบุหรี่ "มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ เป็นมนุษย์เหมือนกัน ถ้าช่วยได้ผมช่วยแน่นอน"

"ขอบคุณครับพี่หลิน"

ใบหน้าของซุนจือฉายแววยินดี รีบถามทันที "คืออย่างนี้ครับ ผีประตูรั้วมันไม่ยอมให้ผมเข้าไป ผมเลยอยากถามพี่หลินว่าพี่เข้าไปได้ยังไงเหรอครับ?"

"เรื่องนี้ง่ายมากครับ ซัดมันสักยกก็จบแล้ว" หลินจิ่วไม่ได้ลดระดับเสียงลงเลย

ผีประตูรั้วของโครงการผิงอันได้ยินเข้าก็กลอกตาบน ทำเป็นหูหนวกตาบอดไปเสีย

มันไม่กล้าหาเรื่องหลินจิ่วอีกแล้ว ขืนโดนซัดอีกรอบ คนที่เจ็บตัวก็คือมันเอง

"อ้าว?"

ซุนจือได้ยินก็ถึงกับอึ้งไป เดิมทีเขานึกว่าหลินจิ่วติดสินบนอะไรบางอย่างหรือใช้ไอเทมเข้าไปเสียอีก

นึกไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้

"พี่หลิน พี่ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย ผีประตูรั้วมันระดับเลเวล 30 เลยนะ พวกเราเป็นแค่คนเลเวล 15 จะไปสู้มันได้ยังไง"

ซุนจือสงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อย เอ่ยอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

"ผมไม่ได้ล้อเล่น เอาแบบนี้สิ ให้ผมห้าพันเหรียญวิญญาณ เดี๋ยวผมช่วยจัดการผีประตูรั้วให้คุณเอง" หลินจิ่วตบไหล่ซุนจือพลางเอ่ย

"ไม่ได้ๆ แพงเกินไปแล้ว" ซุนจือส่ายหน้าอย่างเสียดายเงิน

หลินจิ่วเปิดใช้ "คำลวงของนักพูดฝีปากเอก" แล้วพูดต่อ "คุณคิดให้ดีๆ นะ ขืนชักช้าอยู่แบบนี้ วันนี้อาจจะทำภารกิจขั้นต่ำไม่เสร็จด้วยซ้ำ

พอถึงตอนกลางคืนที่ต้องสรุปยอดผลงาน คุณจะต้องถูกตัดอวัยวะไปชิ้นหนึ่ง ถ้าเกิดมีลูกค้าหรือลูกบ้านมาร้องเรียนอีก รีวิวแย่ๆ ก็จะยิ่งเยอะขึ้น ถึงตอนนั้นอาจจะไม่ได้โดนตัดแค่อวัยวะชิ้นเดียวแล้วนะ

เอาเถอะ คุณไปคิดดูให้ดีก็แล้วกัน ว่าจะให้ผมช่วยตรงๆ หรือคุณจะไปหาวิธีเอาเอง"

ภารกิจขั้นต่ำของพนักงานขายแต่ละคนคือต้องรับรองลูกค้าให้ได้ห้าคน

ดูจากสถานการณ์ของซุนจือในตอนนี้ เว้นเสียแต่ว่าเขาจะยอมสละนิ้วทิ้งไปสักนิ้วหนึ่งจริงๆ

แต่ปัญหาก็คือสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาตินั้นเจ้าเล่ห์มาก โดยเฉพาะพวกผีนี่ตัวดี ปลิ้นปล้อนหลอกลวงเป็นที่สุด

วันรุ่งขึ้นมันอาจจะขออวัยวะส่วนอื่นอีกก็เป็นได้

พอคิดว่าตัวเองจะต้องโดนผีประตูขูดรีดทุกวัน ซุนจือก็หน้าซีดเผือด

"พี่หลิน ผมฟังพี่ครับ" ในที่สุดซุนจือก็ไม่อาจต้านทานคำพูดของหลินจิ่วได้

"มันต้องอย่างนี้สิ"

หลินจิ่วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ส่วนผีประตูที่แอบฟังอยู่ข้างๆ ทำได้เพียงแอบสวดภาวนาให้พี่น้องร่วมเผ่าพันธุ์อยู่ในใจเงียบๆ

ทว่าไม่รู้ทำไม ลึกๆ มันกลับมีความรู้สึกสะใจจนอยากจะหัวเราะออกมา

ภาพลวงตาแน่ๆ ต้องเป็นภาพลวงตาแน่นอน

ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราผีประตูเนี่ย ดีเยี่ยมมาโดยตลอดแท้ๆ

"ไปกันเถอะ"

หลินจิ่วพาซุนจือเดินมาถึงหน้าประตูโครงการกุยไหล

ผีประตูเห็นดาวหายนะอย่างหลินจิ่วเดินเข้ามาหา ใบหน้าก็ฉีกยิ้มแข็งค้างอย่างยิ่ง

"มนุษย์ ที่นี่คือโครงการกุยไหล ไม่ทราบว่าแกมีธุระอะไรหรือเปล่า"

ผีประตูไม่เชื่อหรอกว่าหลินจิ่วจะมาเดินชมวิว ร้อยทั้งร้อยคงกะมาออกหน้าแทนมนุษย์ที่ชื่อซุนจือนี่แน่

หลินจิ่วกวาดสายตามองผีประตูรอบหนึ่งก่อน แล้วใช้สกิลหัตถ์เทวะควักไตออกไปอย่างคุ้นมือ

พอยืมพลังของสกิลเข้าเป้าหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์มาใช้ การควักไตมันช่างสะดวกสบายเสียจริง

ทว่าสกิลเข้าเป้าหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ก็มีข้อเสียอยู่เหมือนกัน นั่นคือจะเพิ่มอัตราการผลาญพลังวิญญาณขึ้นตามระดับความแข็งแกร่งของเป้าหมาย

"น้องชายของผมเป็นพนักงานขายของโครงการกุยไหล เรื่องนี้นายก็น่าจะรู้อยู่แล้วใช่ไหม" หลินจิ่วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มตาหยี

"รู้สิ" ผีประตูกล่าว

"ทั้งที่รู้ แต่นายก็ยังจงใจขวางทาง ข่มขู่น้องชายผม ซ้ำยังทำให้เขาชวดดีลไปตั้งหลายรายจนได้คอมเมนต์แย่ๆ กลับมาหลายอัน ไหนลองว่ามาสิ จะชดใช้ยังไง"

รอยยิ้มของหลินจิ่วค่อยๆ เลือนหายไป พลังหลอมโลหิตทั่วร่างระเบิดทะลักออกมา

พลังหลอมโลหิตคือพลังที่พวกผู้กินผีใช้ฝึกฝน มันจึงมีพลังกดข่มพวกผีอย่างมหาศาล

ผีประตูสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคุกคามแห่งความตายอันเข้มข้นที่แผ่คลุมรอบตัวมัน

ซุนจือเสียววาบไปถึงหนังศีรษะ นึกไม่ถึงเลยว่าหลินจิ่วจะห้าวเป้งขนาดนี้ เล่นเปิดประเด็นทวงค่าเสียหายตรงๆ หน้าตาเฉย

เป้าหมายของเขามันเรียบง่ายมาก ขอแค่ฝ่าเข้าไปข้างในได้ก็พอแล้ว เรื่องค่าเสียหายอะไรนั่นจะได้หรือไม่ได้ก็ช่างเถอะ

"พนักงานขายหลินจิ่ว นี่มันเป็นเรื่องที่ทางบริษัทยอมรับนะ ทำไมฉันต้องจ่ายค่าชดใช้ด้วย" ผีประตูกัดฟันแข็งขืน

"ในเมื่อเป็นงั้น การจะซ้อมนายหรือไม่ มันก็เป็นเรื่องของผมเหมือนกัน" หลินจิ่วชักมีดเฉือนไตออกมา บนใบมีดยังมีคราบเส้นเลือดหลงเหลืออยู่ ล้างออกไม่หมด

"พนักงานขายหลินจิ่ว ใจเย็นก่อนน่า... เมื่อกี้ฉันแค่ล้อเล่นสร้างบรรยากาศเอง เอาแบบนี้ ฉันชดใช้ให้หนึ่งหมื่นเหรียญวิญญาณ นายคิดว่ายังไง"

ผีประตูยอมจำนนอย่างเด็ดขาด มันไม่อยากโดนมีดเล่มนั้นจิ้มเข้าเนื้อเลยสักนิด

ซุนจือกะพริบตาปริบๆ อย่างโง่งม นึกไม่ถึงว่าผีประตูจะใจฝ่อแล้วยอมอ่อนข้อให้ในเสี้ยววินาทีแบบนี้

"ราคาเดียว ห้าหมื่นเหรียญวิญญาณ แล้วต้องรับประกันด้วยว่าน้องชายผมจะเข้าออกโครงการกุยไหลได้ตลอดเวลา" หลินจิ่วกล่าวเสียงเข้ม

"เชี่ย ปล้นกันนี่หว่า ฉันไม่มีเงินเยอะขนาดนั้นหรอก"

ผีประตูเบิกตากว้างเท่าล้อเกวียน ไอ้หมอนี่ชักจะโลภเกินไปแล้ว อ้าปากทีเดียวจะเอาตั้งห้าหมื่นเหรียญวิญญาณ

"ไม่มีเงิน นายก็เอาอย่างอื่นมาค้ำประกันสิ แน่นอนว่าผมเป็นคนมีหลักการอยู่แล้ว ไม่ปล่อยให้นายเสียเปรียบหรอก เดี๋ยวผมช่วยปัดเป่าคำสาปให้นายฟรีๆ ก็แล้วกัน"

หลินจิ่วเหลือบมองแถบสถานะ จึงรู้ว่าผีประตูติดคำสาปอยู่

"งั้นก็ไม่... ไม่มีปัญหา"

ผีปรายตาไปมองมีดเฉือนไตแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบตกลงด้วยสีหน้าจริงจังเต็มที่

นี่ไม่ได้เรียกว่าขี้ขลาด เขาเรียกว่าทำตามใจปรารถนาต่างหาก

(・｀ω´・)