ตอนที่ 89 คุณพูดว่าอะไรนะเมื่อกี้ ผมฟังไม่ค่อยชัด

หลินจิ่วเดินตามสไลม์เพลิงมาจนถึงห้อง 602 บนประตูยังมีโปสเตอร์แผ่นหนึ่งแปะอยู่

ภาพบนนั้นคือผีสาวปากฉีกสวมชุดกระโปรงสั้นสีแดง ผมยาวสยาย ปากฉีกยาวไปถึงกกหู ในมือถือไมโครโฟนขึ้นสนิมตัวหนึ่ง

"พนักงานขาย นี่คือดาราคนดังของโครงการเรา ผีสาวปากฉีก-เซี่ยชิว ร้องเพลงเพราะมากเลยนะ"

สไลม์เพลิงสังเกตเห็นสายตาของหลินจิ่ว จึงเอ่ยแนะนำอย่างกระตือรือร้น

หลินจิ่วพยักหน้า เขาก็แค่นึกประหลาดใจว่าวิหคเพลิงตัวหนึ่งดันตามติ่งผีเป็นไอดอลเนี่ยนะ

ปัง ปัง ปัง

สไลม์เพลิงใช้หัวโขกเคาะประตูห้อง

ไม่ทันไร ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

รูปร่างภายนอกของวิหคเพลิงคล้ายนกยางขาวมาก และก็เหมือนกับชื่อของมัน ทั่วร่างลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีแดงคล้ำ ดวงตาสีเขียวมันเยิ้ม ในม่านตายังมีรอยประทับรูปเปลวไฟวูบวาบอยู่เป็นพักๆ

ตรวจสอบ

[วิหคเพลิง, เลเวล 34, พลังวิญญาณ: 24,111, สถานะ: ไม่พอใจ, ถูกรบกวน, พลังฝีมือ: รับมือได้สบาย]

"มีธุระอะไร" วิหคเพลิงเลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงเอ่ยถามอย่างไม่เป็นมิตรนัก

"คุณวิหคเพลิง สวัสดีครับ ผมเป็นพนักงานขายของโครงการผิงอัน ได้ยินคุณสไลม์บอกว่าคุณส่งเสียงรบกวนเพื่อนบ้านตอนดึกมาตลอด ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าครับ" หลินจิ่วเอ่ยถามด้วยท่าทีเป็นมิตร

"พูดจาเหลวไหล ใครไปรบกวนชาวบ้านวะ"

วิหคเพลิงปฏิเสธเสียงแข็ง รอยประทับเปลวไฟในม่านตากะพริบไหวอย่างรุนแรง ดูท่าพร้อมจะระเบิดอารมณ์ได้ทุกเมื่อ

ตอนกลางคืนมันก็แค่ร้องเพลง เต้นตื๊ด สำหรับวิหคเพลิงที่คุ้นชินกับชีวิตแบบนี้มานานแล้ว มันรู้สึกว่าเรื่องแค่นี้ไม่นับว่ารบกวนใครเลยสักนิด

สไลม์เพลิงค่อนข้างเกรงกลัววิหคเพลิง จึงหันไปพูดกับหลินจิ่ว "พวกเรากลับกันก่อนดีไหม"

"คุณสไลม์วางใจเถอะ เรื่องนี้ผมต้องให้คำตอบที่น่าพอใจแก่คุณแน่นอน"

หลินจิ่วส่งสายตาบอกให้วางใจไปให้สไลม์ จากนั้นก็กระแอมไอเคลียร์คอ "เท่าที่ผมรู้ คุณร้องเพลงเต้นตื๊ดทุกคืน เรื่องนี้จริงหรือเปล่าครับ"

"ก็ใช่สิวะ แล้วมันทำไมล่ะ ฉันร้องเพลงในบ้านตัวเองไม่ได้หรือไง"

แววตาของวิหคเพลิงเย็นเยียบ เอ่ยซักไซ้ด้วยน้ำเสียงกดต่ำ

แรงกดดันร้อนลวกขุมหนึ่งแผ่เข้าล้อมรอบตัวหลินจิ่ว ราวกับว่าขอแค่พูดผิดไปแม้แต่คำเดียว อีกฝ่ายก็จะลงมือทันที

หลินจิ่วไม่สนใจแรงกดดันที่วิหคเพลิงปล่อยออกมา สีหน้าไม่ประจบและไม่เกรงกลัว เอ่ยว่า "คุณจะร้องเพลงเต้นตื๊ดในบ้านตัวเองย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน แต่ก็ต้องดูเวลาด้วย โครงการผิงอันของเราในฐานะชุมชนที่มีอารยธรรม พฤติกรรมส่งเสียงรบกวนชาวบ้านแบบนี้ต้องขจัดให้หมดสิ้นอย่างเด็ดขาดครับ"

"เหอะ มนุษย์ตัวกระจ้อยร่อยริอาจมาสั่งสอนฉัน เชื่อไหมล่ะว่าฉันจะให้คะแนนแย่กับแกเดี๋ยวนี้เลย"

วิหคเพลิงแสยะยิ้มเย็น เปลวไฟบนหัวพวยพุ่งสูงขึ้นหลายเซนติเมตรในพริบตา

หลินจิ่วแย้มยิ้มพลางเกลี้ยกล่อมเป็นครั้งสุดท้าย "ผมเป็นพวกชอบลูกบ้านที่ว่านอนสอนง่ายเสียด้วยสิ"

"โอ้โห เจ้ามนุษย์ ฝีมือกระจอกแค่นี้แต่ปากดีไม่เบานี่หว่า"

วิหคเพลิงยิ้มเย้ยหยัน ไม่ได้เห็นคำพูดของหลินจิ่วอยู่ในสายตาเลยสักนิด

หลินจิ่วหยิบเส้นผมปีศาจออกมาจากกระเป๋า สะบัดแขนวูบเดียว เส้นผมปีศาจก็พุ่งเข้าพันธนาการใส่วิหคเพลิง

"รนหาที่ตาย!"

ปฏิกิริยาตอบสนองของวิหคเพลิงนับว่ารวดเร็วเช่นกัน มันอ้าปากกว้าง เปลวไฟร้อนลวกควบแน่นขึ้นในช่องปาก

ทว่า เปลวไฟของมันยังไม่ทันจะได้พ่นออกไป ก็พลันพบว่ามนุษย์ตรงหน้าหายวับไปแล้ว

ในเวลาเดียวกัน หลินจิ่วอาศัยจังหวะของพริบตาข้ามมิติอ้อมไปด้านหลัง มีดเฉือนไตในมือแทงพรวดเข้าใส่จุดศูนย์กลางเป้าตรงก้นอย่างแม่นยำ

ฉึก

สองตาของวิหคเพลิงเบิกกว้างจนกลมดิ๊ก ม่านตาไร้ประกายไปชั่วขณะ ปากอ้าค้าง

หลังจากอึ้งไปเกือบหนึ่งวินาทีเต็ม ถึงได้แผดเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมาอย่างบ้าคลั่ง "อ๊ากกก!"

มันคิดไม่ถึงว่ามนุษย์คนนี้จะไร้ยางอายขนาดนี้ ถึงกับแทงเข้าที่กลางเป้าของมัน

ที่ร้ายแรงยิ่งกว่านั้นคือ มันสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความเจ็บปวดเสียดแทงกระดูกที่แล่นมาจากจุดศูนย์กลางเป้า ราวกับมีใครเอาเลื่อยมายัดใส่ไว้ข้างในอย่างไรอย่างนั้น

เจ็บจนเหงื่อกาฬไหลพราก เจ็บจนกังขาในชีวิต เจ็บจนรู้สึกว่าอยู่มิสู้ตาย

สไลม์เพลิงมองดูแล้วเป้าก้นถึงกับขมิบเกร็ง มันคิดไม่ถึงเลยว่าหลินจิ่วจะมีสกิลเคลื่อนย้ายพริบตา ซ้ำยังใช้กระบวนท่าต่ำช้าหน้าด้านพรรค์นี้ออกมาได้

แต่ก็ต้องยอมรับว่า อานุภาพของท่านี้มันรุนแรงฉิบหายจริงๆ

และอาศัยจังหวะที่วิหคเพลิงกำลังยืนอึ้งอยู่นั้น เส้นผมปีศาจก็มัดร่างของมันไว้จนแน่นหนาแล้ว

เพียงแต่ว่า เปลวไฟบนร่างของวิหคเพลิงค่อนข้างจะข่มเส้นผมปีศาจอยู่พอสมควร

นี่ทำให้หลินจิ่วจำต้องเก็บเส้นผมปีศาจกลับไปอีกครั้ง

ดูท่าแล้ว แม้เส้นผมปีศาจนี้จะดี แต่กลับค่อนข้างกลัวการโจมตีประเภทเปลวไฟ

"มนุษย์สารเลว ฉันจะฆ่าแก!"

วิหคเพลิงระเบิดเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้น

ฉึก!

หลินจิ่วกระชากมีดเฉือนไตในมือออกมาอย่างแรง

เลือดสดๆ พุ่งฉีดออกมาราวกับน้ำพุ

แถมอุณหภูมิของเลือดเหล่านี้ยังสูงลิ่ว พอหยดลงพื้นก็มีควันสีขาวลอยกรุ่นขึ้นมาเป็นสาย

สายตาของวิหคเพลิงเหม่อลอยไปอีกหน ความเจ็บปวดสุดจะบรรยายถาโถมซัดเข้ามาดั่งระลอกคลื่นอีกครา

เจ็บ

มันเจ็บเกินไปจริงๆ

หลินจิ่วสะบัดเศษเนื้อบนมีดเฉือนไต ถามด้วยรอยยิ้มตาหยี "คุณวิหคเพลิง เมื่อกี้คุณพูดอะไรนะครับ ผมได้ยินไม่ค่อยชัด"

"ฉันบอกว่า... แก..."

ประกายตาของวิหคเพลิงฟื้นคืนมาอีกครั้ง ทั้งร่างสั่นเทิ้มด้วยความเจ็บปวด ละล่ำละลักพูดออกมา

ทว่าคำพูดยังไม่ทันจบ เป้าตรงกลางก็ส่งความเจ็บปวดแสนสาหัสขึ้นมาอีกรอบ

"ฉัน..."

วิหคเพลิงตาเหลือก ถึงกับสลบเหมือดไปตรงนั้น

หลินจิ่วคิดไม่ถึงว่าวิหคเพลิงจะทนมือทนตีนได้น้อยขนาดนี้ เขาเพิ่งจะแทงไปแค่สองทีเอง ก็สลบไปดื้อๆ ซะแล้ว ความสามารถในการทนรับยังห่วยแตกเกินไปจริงๆ

ฉึก

หลินจิ่วดึงมีดเฉือนไตที่เพิ่งแทงเข้าไปเมื่อกี้ออกมาอีกรอบ บนใบมีดนอกจากเศษเนื้อแล้วยังมีคราบสีเขียวติดมาด้วยนิดหน่อย

วิหคเพลิงนอนหมอบอยู่บนพื้น เลือดตรงเป้ากลางพุ่งฟู่ๆ ออกมา เห็นแล้วชวนให้ขนหัวลุก

อึก

สไลม์เพลิงกลืนน้ำลายเอื๊อก

โชคดีที่ตัวเองไม่ได้ไปล่วงเกินพนักงานขายที่ดูหน้าตาอ่อนโยนคนนี้

ไม่อย่างนั้น เกรงว่าป่านนี้ตัวเองคงต้องไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่ในคลินิกแล้ว

หลินจิ่วนั่งยองๆ ลง ใช้วิชารักษาหลอมโลหิตรักษาอาการของวิหคเพลิงคร่าวๆ อย่างใส่ใจ

ทว่า ต่อให้เป็นแค่การรักษาคร่าวๆ ประสิทธิภาพก็โดดเด่นอย่างยิ่ง

ไม่กี่นาทีต่อมา

วิหคเพลิงฟื้นคืนสติ เมื่อกี้มันฝันร้าย ฝันว่ามีคนเอามีดจ้วงแทงเข้าที่เป้ากลางของมัน หนึ่งแผล สองแผล สามแผล

"คุณตื่นแล้วเหรอครับ คุณวิหคเพลิง"

ตอนนั้นเอง น้ำเสียงอ่อนโยนก็ดังขึ้นข้างหู

เสียงนี้ทำให้วิหคเพลิงสะดุ้งตัวสั่นไปตามสัญชาตญาณ มันหันหัวไปอย่างทื่อๆ แล้วก็ได้เห็นใบหน้าที่ทำให้มันทั้งหวาดกลัวและชิงชัง

"มนุษย์ มนุษย์ ฉันจะฆ่าแก!"

วิหคเพลิงโวยวายเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง

แต่พอเห็นมีดเฉือนไตในมือของหลินจิ่ว มันก็หุบปากลงอย่างเด็ดขาดทันที

มันสาบานในใจว่าจะต้องให้รีวิวแย่ๆ ชุดใหญ่กับไอ้พนักงานขายคนนี้ให้ได้

แถมจะฟ้องว่าพนักงานขายคนนี้ทำร้ายลูกบ้านด้วย คิดว่าคนของบริษัทจะต้องให้คำตอบที่น่าพอใจกับมันแน่

หลินจิ่วเห็นสีหน้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของวิหคเพลิง มีหรือจะไม่รู้ความคิดของมัน เขายิ้มตาหยีพลางเก็บมีดเฉือนไตแล้วเอ่ยว่า "คุณวิหคเพลิง ผมคิดว่าคุณต้องเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่ายๆ แน่นอน ถ้าผมได้รีวิวแย่ๆ หรือยังมีคนร้องเรียนว่าคุณส่งเสียงดังรบกวนอีกล่ะก็ ตอนกลางคืนผมจะแวะมาเยี่ยมเป็นพิเศษนะครับ

ผมมีกุญแจสำรองของทุกห้องในโครงการนี้ การจะทำเรื่องนี้คงง่ายนิดเดียว เกือบลืมไปเลย ผมยังใช้วิชารักษาเป็นด้วย บาดแผลบนตัวคุณก็เป็นผมที่รักษาให้นี่แหละ..."

หลินจิ่วพูดจบ ก็แสยะยิ้มแบบปีศาจออกมา