ตอนที่ 100 จิ๋นซีฮ่องเต้ดำ

ยุคกลียุคกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง!

ในที่สุดนางพญาผึ้งเสือดำก็ตระหนักถึงความผิดพลาด เจ็บปวดและมุ่งมั่นจะกลับตัวกลับใจใหม่!

มันแผดร้องลั่นว่า "พวกโฉดชั่วครองเมือง สังคมสันติสุขมิหลงเหลือ นั่นแหละคือสิ่งที่ไม่สบอารมณ์ข้าอย่างแท้จริง!!"

ชีวิตที่มัวเมาไร้แก่นสารต้องจบลงเสียที ต้องตั้งจิตเยี่ยงปราชญ์ สืบสานเจตจำนงของวีรชนรุ่นก่อน และสร้างมหาภารกิจอันยิ่งใหญ่เกริกไกร!

เพื่อฟ้าดินตั้งปณิธาน เพื่อปวงประชาสถาปนาชีวิต เพื่ออริยปราชญ์สืบทอดศาสตร์ เพื่อหมื่นชั่วคนเบิกทางสันติสุข!

เพื่อสร้างรากฐานหมื่นชั่วอายุคนให้แก่ราชวงศ์ผึ้งต้าเฮยอันเกรียงไกรของข้า ฤกษ์งามยามดีคือวันนี้!

ปฐมจักรพรรดิผึ้งต้าเฮย "เราคือปฐมจักรพรรดิผึ้ง ชนรุ่นหลังจงนับต่อจากเรา รุ่นสอง รุ่นสาม จวบจนหมื่นรุ่น สืบทอดไปชั่วกาลนาน"

เมื่อสัมผัสได้ถึงความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรในใจของนางพญาผึ้งเสือดำ ราวกับธารดาราบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าเทกระหน่ำลงมา ดั่งพญามังกรพลิกสมุทร และคล้ายกับมีกลิ่นอายจักรพรรดิอันเกรียงไกรกำลังพลุ่งพล่านซัดสาด!

อารมณ์ของฉีหยวนก็อดไม่ได้ที่จะพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย จนต้องมองเจ้าอ้วนดำใหม่อย่างทึ่งๆ!

จิ๋นซีฮ่องเต้ ฮั่นอู่ตี้ ถังไท่จง ซ่งไท่จู่ ชาติตระกูลสูงส่งกว่าผู้อื่นงั้นหรือ?

หากจะนับยอดคนผู้โดดเด่น ยังต้องดูจักรพรรดิอ้วนดำของข้า!

"ต้าเฮย เธอมีความคิดอะไรก็ลงมือทำได้เต็มที่เลย ฉันสนับสนุนเธอ!"

แววตาของเจ้าอ้วนดำลุกวาว ความทะเยอทะยานลุกโชนดั่งกองเพลิงที่โหมกระหน่ำ ลุกลามอย่างบ้าคลั่ง!

จากกระแสจิตที่ส่งกลับมา ฉีหยวนสัมผัสได้เลือนรางว่านางพญาผึ้งเสือดำกำลังกู่ร้องก้อง!

"จงให้ลูกหลานของเรา ขจรขจายไปทั่วทุกแดนสารทิศ!"

ภายใต้สายตาที่ทั้งปลาบปลื้มและเลื่อมใสของฉีหยวน นางพญาผึ้งเสือดำก็เดินออกจากห้องนั่งเล่น ก้าวย่างอย่างสง่าผ่าเผยตรงไปยังรังผึ้ง

แผ่นหลังอันเทอะทะของมัน ในเวลานี้กลับดูสูงใหญ่และสง่างามอย่างน่าประหลาด

ช่างเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวและโศกเศร้าอาจหาญ ประหนึ่งสายลมโหยหวน แม่น้ำอี้สุ่ยเหน็บหนาว ผู้กล้าจากไปมิหวนคืน!

แสงที่ส่องเข้ามาจากนอกประตูทอดเงาร่างของนางพญาผึ้งเสือดำให้ยาวเหยียดออกไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดงสีส้มสลัว ช่วยแต่งแต้มบรรยากาศอันยิ่งใหญ่อาจหาญ ทิ้งไว้เพียงจุดสีดำอันอ้างว้าง ณ ขอบฟ้าไกล

อดีตอันด่างพร้อย ในวินาทีนี้! ได้ถูกลบเลือนไปอย่างช้าๆ ในสายธารแห่งประวัติศาสตร์

ผึ้งรุ่นหลังจะรู้หรือไม่ว่า ณ ช่วงเวลานี้ เคยมีมหาจักรพรรดิสวรรค์ดำผู้ยิ่งใหญ่เหนือยุคสมัย อาศัยเพียงกำลังของตน สยบไปทั่วทุกแดน และต่อสู้เพื่อปวงประชาในรุ่นหลัง!

จนกระทั่งเงานั้นลับตาไปอย่างสมบูรณ์ ถึงมีเสียงเอ่ยดังขึ้น

"เจ้านายคะ ทำไมต้าเฮยต้องเดินออกไปด้วยล่ะคะ ขามันยังสั้นกว่าก้นเลย" ฉู่เหวินซีถามด้วยความสงสัย

"นี่แหละคือความโรแมนติกของลูกผู้ชาย เธอจะไปเข้าใจอะไร"

"..."

หลังจากนั้น นางพญาผึ้งเสือดำก็ขยันขันแข็งจริงๆ มันเริ่มทุ่มเทพัฒนาฝูงผึ้งของตัวเองอย่างจริงจัง

ไม่เพียงแต่ขยายรังผึ้งทั้งหมดให้ใหญ่ขึ้นหลายเท่า มันยังเริ่มลงมือจัดระเบียบผึ้งเสือดำระดับดีตัวอื่นๆ ให้ตั้งหน้าตั้งตาเก็บน้ำหวานอย่างเต็มที่ยิ่งขึ้น

แม้ปกติจะมีผึ้งโพรงไม้คอยช่วยเก็บน้ำหวาน เพื่อเป็นแหล่งพลังงานสำรองให้ฝูงผึ้งเสือดำ

แต่ผึ้งโพรงไม้ระดับต่ำเกินไป คุณภาพน้ำหวานที่เก็บได้จึงเทียบไม่ได้เลยกับที่ฝูงผึ้งเสือดำเก็บเอง

เพื่อจัดหาอาหารที่มีคุณภาพสูงและเพียงพอให้แก่ไข่ผึ้งที่เพิ่งวางใหม่ ฝูงผึ้งเสือดำจึงตัดสินใจออกไปเก็บด้วยตัวเอง

ละอองเกสรและน้ำหวานส่วนใหญ่ถูกเก็บมาจากป่าไผ่อวิ๋นซีระดับหายาก และขวากหนามพิทักษ์ระดับดี คุณภาพจึงสูงมาก

นับตั้งแต่นางพญาผึ้งเสือดำเลื่อนเป็นระดับยอดเยี่ยม ไข่ผึ้งชุดแรกที่วางออกมาก็มีคุณภาพเหนือกว่าตอนเป็นระดับดี

ไม่ว่าจะเป็นสมรรถภาพร่างกายเริ่มต้น หรือศักยภาพในการพัฒนาภายหลัง ต่างก็ยกระดับขึ้นตามการพัฒนาของนางพญาผึ้งเสือดำ

ความเปลี่ยนแปลงของนางพญาผึ้งเสือดำทำให้ฉีหยวนปลาบปลื้มใจอย่างยิ่ง ให้ความรู้สึกคล้ายกับเด็กไม่เอาถ่านในที่สุดก็โตเสียที

กำหนดการวันพรุ่งนี้ได้รับการยืนยันแล้วว่าจะไปสยบฝูงผึ้งกลุ่มใหม่แถวที่พักพิงของพี่ฉิน หวังว่านางพญาผึ้งเสือดำจะทำงานได้ดี

แต่ด้วยความแข็งแกร่งของฝูงผึ้งเสือดำในตอนนี้ การจะไปสยบฝูงผึ้งระดับดีสองฝูงก็ยังถือว่าง่ายดายอย่างยิ่ง

ปัจจุบันในฝูงผึ้ง มีผึ้งเสือดำทั่วไปกว่า 600 ตัว และระดับดีอีก 50 ตัว เรียกได้ว่าแข็งแกร่งมาก ชนิดที่ฝูงผึ้งระดับดีทั่วไปไม่มีทางเทียบติด

...

เช้าวันต่อมา ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวราง

ฉีหยวนก็เตรียมตัวพร้อมออกเดินทาง เขาพานางพญาผึ้งเสือดำที่ยังค่อนข้างอ่อนแอและฝูงผึ้งทั้งหมดของมันไปด้วย

หลังจากเก็บฝูงผึ้งเข้าไปในกระเป๋ามิติ ฉีหยวนก็เคลื่อนย้ายผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายทันที

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ฉีหยวนก็มาปรากฏตัวอยู่ในที่พักพิงของฉินเจิ้นจวิน

ตอนออกมา ก็อยู่ตรงห้องนั่งเล่นพอดี

ผังโครงสร้างภายในที่พักพิงต่างคล้ายคลึงกัน บ้านที่สร้างจากแร่และไม้ระดับดี รวมถึงห้องใต้ดินและลานบ้านที่มีขนาดเท่ากัน

ในห้องนั่งเล่น ฉินเจิ้นจวินสวมใส่อุปกรณ์ครบชุดเรียบร้อยแล้วและเตรียมพร้อมออกเดินทาง

บริเวณข้างเตาผิงในห้องนั่งเล่น มีพื้นที่ขนาดประมาณ 15 ตารางเมตรที่กั้นล้อมไว้ด้วยรั้วไม้

ด้านในรั้วยังปูเบาะนุ่มๆ ไว้หลายชั้นเพื่อป้องกันการหกล้มกระแทกจนบาดเจ็บ

ขณะเดียวกันก็มีของเล่นน่ารักๆ อยู่ไม่น้อย ทั้งตัวต่อที่ทำจากไม้ ตุ๊กตาสานจากเถาวัลย์ และยังมีของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่เปิดได้จากกล่องทรัพยากร ซึ่งสำหรับผู้รอดชีวิตคนอื่นแล้วถือว่าไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

ภายในรั้ว เด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ กำลังสวมเสื้อผ้าหนาเตอะหลายชั้นและนั่งเล่นอยู่ข้างในนั้น

ดูจากลักษณะเสื้อผ้าแล้วไม่ได้พอดีตัวสักเท่าไร

เพราะล้วนเป็นเสื้อผ้าของผู้ใหญ่ที่นำมาตัดเย็บแก้ไขใหม่ให้กลายเป็นขนาดของเด็ก

เด็กหญิงกำลังเล่นเพลินๆ จู่ๆ ก็เห็นว่ามีคนโผล่มาเพิ่มในห้องนั่งเล่น จึงหันขวับมามองด้วยความระแวดระวังทันที

ครั้นพอมองเห็นชัดๆ ว่าเป็นใคร สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นดีอกดีใจ รีบเอ่ยทักทาย "คุณอาฉี สวัสดีตอนเช้าค่ะ!"

ฉีหยวนยิ้มพลางตอบกลับ "สวัสดีจ้ะ หนูฉินเสี่ยวถง!"

ระหว่างที่พูด เขาก็ดึงแก้วน้ำที่ทำจากไผ่อวิ๋นซีออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เด็กหญิง

จากนั้นก็หยอกล้ออีกสองสามคำ ทำเอาเด็กน้อยหัวเราะคิกคักไม่หยุด

แม้จะใช้ชีวิตอยู่ในโลกม่านหมอก แต่ฉินเจิ้นจวินก็ปกป้องเสี่ยวถงเป็นอย่างดี ทำให้เธอไม่เคยได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติอันน่าสะพรึงกลัวเลยแม้แต่น้อย

วัยเด็กของเธอในโลกม่านหมอกยังคงมีอิสระและมีความสุขไม่ต่างจากตอนอยู่บนโลก

ได้เล่นเหมือนกัน ได้เติบโตเหมือนกัน ได้เรียนหนังสือเหมือนกัน...

เพียงแต่ในการเรียนตามปกติของเธอ ฉินเจิ้นจวินได้เพิ่มบทเรียนเฉพาะสำหรับโลกม่านหมอกเข้าไปด้วย

เช่น การออกกำลังกายทุกวัน ฝึกฝนทักษะการต่อสู้ และพัฒนาสมรรถภาพทางกาย

ทั้งยังต้องเรียนรู้วิธีการสร้างสิ่งของต่างๆ จากม้วนคัมภีร์

ตลอดจนเรียนรู้วิธีเอาชีวิตรอด ทำความรู้จักสายพันธุ์และลักษณะเฉพาะของสัตว์ร้าย รวมถึงข้อมูลของพืชพรรณต่างๆ

แน่นอนว่าวิชาความรู้ทั่วไปและคณิตศาสตร์ ฉินเจิ้นจวินก็ยังคงพาเธอเรียนรู้อยู่บ้างเช่นกัน

นี่คือชีวิตการเรียนรู้ที่มีเฉพาะในโลกม่านหมอกแห่งนี้เท่านั้น

หลังจากเล่นกับเสี่ยวถงอยู่ครู่หนึ่ง ฉินเจิ้นจวินก็บอกให้เธอไปเล่นคนเดียว เพื่อไม่ให้รบกวนฉีหยวนอีก

จากนั้นทั้งสองจึงเริ่มคุยธุระสำคัญกัน

ทั้งสองตรวจเช็กอุปกรณ์พลางพูดคุยกันไปพลาง

ฉินเจิ้นจวินเอ่ยขึ้น "ใกล้ที่พักพิงมีรังผึ้งอยู่สองแห่ง แห่งหนึ่งห่างออกไป 1 กิโลเมตร อีกแห่งห่างไป 3 กิโลเมตร แต่ระหว่างรังผึ้งสองแห่งนั้นอยู่ห่างกันถึง 5 กิโลเมตร เวลาจึงค่อนข้างกระชั้นชิด พวกเราต้องรีบออกเดินทางกันแล้ว"

ฉีหยวนจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนถามว่า "พี่ฉิน พอจะแยกแยะได้ไหมครับว่าเป็นผึ้งสายพันธุ์ไหนกันแน่"

"อาณาเขตของฝูงผึ้งค่อนข้างกว้าง แต่จำนวนโดยรวมกลับมีไม่มาก ดูแล้วไม่น่าจะใช่ผึ้งโพรงไม้ เพราะรังผึ้งโพรงไม้รังหนึ่งมีจำนวนไม่ต่ำกว่า 10,000 ตัวแน่นอน"

เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ฉีหยวนก็ยิ่งรู้สึกคาดหวังมากขึ้นไปอีก

หลังจากเตรียมความพร้อมอย่างรวดเร็ว ทั้งสองก็ก้าวออกจากประตูทันที

ทั้งคู่กำหนดเป้าหมายแล้วมุ่งหน้าไปยังรังผึ้งที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตรเป็นอันดับแรก

รังผึ้งแห่งนี้มีขนาดค่อนข้างเล็ก มีจำนวนอยู่ราว 2,000 ถึง 3,000 ตัวเท่านั้น

หากดูจาก "ม้วนคัมภีร์ค้นหาสัตว์ร้าย" ในฝูงผึ้งมีผึ้งระดับดีอยู่ทั้งหมดสองตัว ฝีมือไม่นับว่าแข็งแกร่งเท่าไร

เหมาะเจาะที่จะเอามาเพิ่มจำนวนประชากรผึ้งพอดี