ตอนที่ 52 ช่วยขุดมันสำปะหลังให้ผมที

ภายในที่พักพิงระดับ 3 ธรรมดาแห่งหนึ่ง มีคนห้าคนนั่งล้อมวงกันอยู่

ใช่แล้ว ไม่ใช่วิดีโอคอล และไม่ใช่การคุยในกลุ่มแชต แต่เป็นการพูดคุยแบบเผชิญหน้ากันจริง ๆ

ทั้งห้าคนนั่งตัวตรงอย่างสำรวม สีหน้าสงบนิ่งสุขุม ผมสั้นสีดำดูภูมิฐาน แววตาแฝงความน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงอารมณ์

"ผู้เฒ่าหวง คุณเป็นอธิบดีกรมอุตุนิยมวิทยา สภาพอากาศในตอนนี้ คุณมองว่ายังไงครับ"

ชายผู้เป็นหัวหน้าเอ่ยถาม ส่วนอีกสี่คนนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

"ไม่อาจมองในแง่ดีได้เลยครับ นี่ไม่ใช่แค่คลื่นความหนาวหรือมวลอากาศเย็นธรรมดาแล้ว ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ นี่คือการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศเป็นวงกว้าง จะบอกว่าเป็นคลื่นความหนาว ผมว่าใช้อีกคำน่าจะตรงกว่า"

ชายชราที่ถูกเรียกว่าผู้เฒ่าหวงมีน้ำเสียงแหบพร่าตามวัย ทว่ายังคงก้องกังวานทรงพลัง หนักแน่นประหนึ่งเหล็กกล้า

"คำว่าอะไรหรือครับ"

แววตาของผู้เฒ่าหวงไหววูบเล็กน้อย ก่อนเอ่ยออกมา "ยุคน้ำแข็ง"

คนหนึ่งขมวดคิ้ว ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ "รุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอครับ นี่หมายความว่าหลังจากนี้เราจะต้องเผชิญกับอุณหภูมิต่ำสุดขั้วแบบนี้ไปตลอดเลยหรือไง"

"ไม่ใช่..."

คนอื่น ๆ เพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก ผู้เฒ่าหวงก็พูดต่อ "แต่มันจะลดต่ำลงไปกว่านี้อีก!"

คนอื่น ๆ อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

อุณหภูมิในตอนนี้เริ่มดิ่งลงสู่ติดลบสี่สิบถึงห้าสิบองศาแล้ว หากยังลดต่ำลงไปอีก ก็คงเป็นการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ของสิ่งมีชีวิตอย่างแท้จริง

"ตอนอยู่บนโลก อุณหภูมิต่ำสุดในยุคน้ำแข็งคือติดลบ 50 องศาเซลเซียส อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ราว 8 องศาเซลเซียส แต่ผมประเมินว่า ยุคน้ำแข็งของโลกม่านหมอก อุณหภูมิน่าจะต่ำกว่านั้น ระยะเวลานานกว่า และการทำลายล้างจะรุนแรงยิ่งกว่า!"

คำพูดนี้เปรียบเสมือนค้อนยักษ์ที่เหวี่ยงกระหน่ำลงกลางอกของทุกคนอย่างจัง หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

ชายชราผู้เป็นหัวหน้ามีสายตาสงบนิ่งและลุ่มลึก เขาเอ่ยทำลายความเงียบงันขึ้นเป็นคนแรก "เอาล่ะ ในเมื่อปัญหาเกิดขึ้นแล้ว ย่อมต้องมีหนทางแก้ไข วันนี้พวกเรามารวมตัวกันก็เพื่อหาทางออกไม่ใช่หรือไง"

ชายชราอีกคนที่สวมเสื้อนวมสีครามเอ่ยขึ้น "เหล่าจางพูดถูก สภาพแวดล้อมที่นี่เลวร้ายกว่ามากก็จริง แต่สิ่งช่วยเหลือที่ผู้รอดชีวิตได้รับก็ไม่ใช่น้อย พวกคุณเองก็น่าจะเคยสัมผัสมาแล้ว ไอเทมระดับดีขึ้นไปล้วนมีพลังอันน่าเหลือเชื่อ"

"แล้วเราควรทำยังไงล่ะครับ"

ชายชราในเสื้อนวมสีครามเอ่ย "สร้างแหล่งรวมตัวของผู้รอดชีวิต ลำพังพลังของคนคนเดียวย่อมมีขีดจำกัด มีแต่ต้องรวมกลุ่มกันเท่านั้นถึงจะรับมือกับภัยพิบัติแบบนี้ได้!"

ทว่าหลังจากชายชราพูดจบ กลับไม่มีใครตอบรับ สีหน้าของทุกคนยังคงหนักอึ้ง

ความพยายามทำนองนี้ พวกเขาลองมาแล้วหลายครั้ง แต่ไม่เคยสำเร็จเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ไม่ว่าจะเป็นองค์กรแบบพันธมิตรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน พยายามค้นหาผู้รอดชีวิตในละแวกใกล้เคียง หรือใช้ไอเทมเพื่อมาพบหน้ากัน... ทุกความพยายามล้วนมีข้อเสียมหาศาล

สภาพแวดล้อมพิเศษของโลกม่านหมอก รวมถึงสถานการณ์ที่ผู้รอดชีวิตต้องเผชิญ ล้วนไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ไขได้ด้วยการสร้างแหล่งรวมตัว

ยิ่งไปกว่านั้น มันยังห่างไกลจากความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง

"โจวเจิ้ง อย่าหลอกตัวเองไปหน่อยเลย วิธีนี้มันเป็นไปไม่ได้หรอก ไม่มีใครฟังคุณแน่ และพวกเราเองก็ไม่มีปัญญาทำได้ขนาดนั้นด้วย..."

สิ่งปลูกสร้างสำหรับให้ผู้คนอยู่อาศัย อาหารที่มั่นคงในระยะยาว แหล่งน้ำจืดที่ใช้ได้ยาวนาน... รวมไปถึงเรื่องพื้นฐานที่สุดอย่างการรวบรวมผู้รอดชีวิตทุกคนมาไว้ด้วยกัน

ต้องรู้ไว้ด้วยว่า ผู้รอดชีวิตแต่ละคนอยู่ห่างกันอย่างน้อย 50 ถึง 100 กิโลเมตร

ประชากรตั้งเจ็ดพันล้านคน ให้ตายเถอะ ใครจะไปรู้ว่าโลกม่านหมอกแห่งนี้กว้างใหญ่แค่ไหน

และนี่เป็นเพียงพื้นที่ที่ผู้รอดชีวิตกระจายตัวอยู่เท่านั้น ส่วนข้างนอกนั้นยังมีดินแดนที่กว้างใหญ่กว่านี้อีกหรือไม่ ก็ไม่มีใครรู้ได้เลย

"ถ้างั้นก็สนับสนุนให้รวมกลุ่มขนาดเล็กดูล่ะ รวมกันสักสองสามสิบคนหรือหลักร้อยคนเพื่อเอาชีวิตรอดด้วยกัน"

"ผมว่าก็ไม่เวิร์กอยู่ดี คุณก็รู้นี่ว่าทรัพยากรที่นี่ขาดแคลนขนาดไหน แถวที่พักพิงของคุณน่ะหาอาหารได้มากเท่าไหร่เชียว จะพอให้คนอยู่รอดได้กี่คนกัน"

"นั่นสิ คงไม่มีใครสนใจพวกเราหรอก"

"..."

หลังถกเถียงกันอยู่นานหลายชั่วโมง ก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้

สุดท้าย ชายชราแซ่จางผู้เป็นหัวหน้าก็เคาะโต๊ะแล้วเอ่ยขึ้น "ไม่ต้องเถียงกันแล้วล่ะ ถึงยังไงที่นี่ก็ไม่ใช่บนโลกอีกต่อไป... พวกเราไม่มีอำนาจไปกำหนดทิศทางในอนาคตของผู้รอดชีวิตทุกคนได้หรอก

ต่อไปจะเป็นยังไง ก็ไม่ใช่หน้าที่พวกเราจะไปชี้นำ เพื่อนเก่าทั้งหลาย ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติเถอะ"

โจวเจิ้งมุมปากกระตุก "ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติเหรอ แล้วเหล่าจาง นายดึงพวกเรามาทำไมกัน มาดูหน้าแก่ๆ ของนายเนี่ยนะ ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่านายพูดเป็นมั่นเป็นเหมาะหรอกเหรอว่าจะแก้ปัญหาน่ะ"

"แค่กๆ" ชายชราแซ่จางไอแก้เก้อสองทีแล้วเอ่ยขึ้น "พวกเราก็แค่คนธรรมดา จะไปมีความสามารถแก้ปัญหาอะไรได้ ไหนๆ ก็มากันแล้ว ช่วยฉันขุดมันสำปะหลังในแปลงหน่อยสิ กระดูกกระเดี้ยวคนแก่มันไม่ค่อยเอื้ออำนวยจริงๆ..."

"..."

"..."

"นายรู้ไหมว่าม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตแผ่นหนึ่งมันแพงขนาดไหน!"

ชายชราแซ่จางหัวเราะอย่างร่าเริง "ชื่อพวกนายถ้าไม่สีม่วงก็สีฟ้า โดนฉันไถแค่นี้ไม่สะเทือนหรอก ถือว่าตาแก่เพื่อนเก่าอย่างพวกเราได้มารวมตัวกันไง ต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสแบบนี้อีกหรือเปล่า"

คนอื่นๆ ได้ยินดังนั้น อารมณ์ก็พลอยหม่นหมองลง ต่างพากันเงียบไป

มีผู้คนล้มตายไปมากเหลือเกิน ทั้งพ่อแม่... ลูก... เพื่อน... เพื่อนร่วมชั้น... คนรัก...

ชายชราแซ่จางกล่าวต่อ "อีกอย่าง ระบบคอยชี้นำการพัฒนาของพวกเรามาตลอด คงไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร พวกเราก็พยายามทำตามที่เสียงบนฟ้านั่นบอกให้ได้มากที่สุดเถอะ"

"ในเมื่อจัดสรรให้ผู้รอดชีวิตทุกคนอยู่ห่างกันขนาดนี้ พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องฝืนพยายามมารวมกลุ่มกัน"

"ความคิดของพวกเราอาจไม่ได้ถูกต้องเสมอไป คนอื่นก็ใช่ว่าจะไม่มีปัญญาเอาตัวรอด สถานการณ์ที่พวกเราเผชิญอยู่ อาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดก็ได้"

"ชีวิต ย่อมหาทางรอดของมันเองเสมอ..."

"แล้วก็ ในเมื่อระบบมีการประเมินระดับผู้รอดชีวิตทุกคน ย่อมต้องมีความหมายแฝงที่ลึกซึ้งแน่ พวกเราไปตามการชี้นำของระบบน่าจะดีที่สุด"

"พวกที่ได้ระดับ S ระดับ A ระดับ B พวกนายก็พยายามดึงเข้ามาให้ได้มากที่สุดด้วยล่ะ! พยายามรักษาความสัมพันธ์แบบร่วมมือกันไว้..."

เหล่าจางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ไม่มีความเคร่งเครียดแม้แต่น้อย สีหน้าท่าทางเป็นปกติ ราวกับบทสนทนาระหว่างเพื่อนเก่าทั่วไป

ทั้งห้าคนคุยสัพเพเหระกันต่ออีกพักใหญ่ สุดท้ายถึงได้แยกย้ายกลับที่พักพิงของตนเอง

แน่นอนว่า ต้องขุดมันสำปะหลังให้เสร็จก่อนถึงจะกลับได้

...

ฉีหยวนไม่รู้เลยว่า ณ ซอกหลืบหนึ่งในโลกม่านหมอก มีกลุ่มคนแก่ที่ห่วงใยความเป็นไปของโลกกำลังพูดคุยกันเช่นนี้

ทว่าถึงจะรู้ เขาก็คงได้แต่ถอนหายใจอย่างเอือมระอา

จุดรวมตัวเนี่ยนะ?

คนอย่างผมแทบจะกลายเป็นเซียนอยู่แล้ว ใครจะไปมัวรวมกงรวมกลุ่มกันล่ะ?

ตอนนี้ที่เอาชีวิตรอดกันลำบาก ก็เพราะสมรรถภาพร่างกายยังอ่อนแออยู่ แต่ถ้าเป็นระดับดีล่ะ? ถ้าระดับยอดเยี่ยมล่ะ? หรือกระทั่งพลังระดับหายากล่ะ?

ส่วนเรื่องยุคน้ำแข็งน่ะเหรอ?

คนอื่นอาจกังวลแบบนั้น แต่ฉีหยวนรู้ดีว่าคลื่นความหนาวจะอยู่ได้ไม่นาน ภัยพิบัติรอบต่อไปจะเป็นอุณหภูมิสูงขั้นรุนแรงต่างหาก

สำหรับโลกมนุษย์แล้ว ภัยพิบัติระดับนี้นับเป็นการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ในยุคน้ำแข็งอย่างแน่นอน

ทว่าสำหรับโลกม่านหมอก นี่อาจเป็นเพียงการผลัดเปลี่ยนฤดูกาลใบไม้ผลิ ร้อน ร่วง หนาว เท่านั้น

มันเหมือนกับคำพูดนั้นจริงๆ ชีวิตย่อมหาทางรอดของมันเองได้เสมอ

เวลาเจ็ดวัน เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการหาทางรอดเท่านั้น

เมื่อพวก "ไร้ประโยชน์" และ "ดวงซวย" จำนวนมากถูกคัดออกด้วยสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ ผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่ต่างก็มีความสามารถในการเอาชีวิตรอดระดับหนึ่ง อย่างน้อยสติปัญญาและความสามารถก็ไม่ได้แย่เกินไป

แม้ยอดการเสียชีวิตของผู้รอดชีวิตจะยังคงสูงมาก แต่อัตราการตายย่อมต้องชะลอตัวลงอย่างแน่นอน

ผู้รอดชีวิตที่ก้าวผ่านคลื่นความหนาวระลอกนี้ไปได้ ส่วนใหญ่จะค่อยๆ ปักหลักในโลกม่านหมอกและค้นพบวิถีการเอาชีวิตรอดของตัวเอง

ทว่าหลังจากมอบรางวัลการประเมินระดับในครั้งนี้ ในหมู่ผู้รอดชีวิตทั้งหมดก็ยังคงเกิดความปั่นป่วนวุ่นวายขึ้นอย่างมิอาจควบคุม