ตอนที่ 53 ความโกลาหล

ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ต!

แม้จะเป็นไอเทมระดับดี แต่ประโยชน์และความสำคัญของมันกลับเหนือกว่าไอเทมระดับยอดเยี่ยมบางชิ้นเสียอีก

การปรากฏของ "ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ต" หมายความว่าขีดจำกัดเรื่องระยะทางได้ถูกทำลายลง ผู้รอดชีวิตสามารถพบหน้ากันได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตรอดแบบตัวคนเดียวอีกต่อไป

ความเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกตั้งตัวไม่ทัน

ความโดดเดี่ยว ความกลัว ความกังวล และความตื่นตระหนกที่เคยมีตอนเอาชีวิตรอดเพียงลำพัง... ดูเหมือนจะพร้อมใจกันระบายออกมาในวินาทีนี้

ยิ่งอยู่ในช่วงคลื่นความหนาว ผู้คนจำนวนมากก็ยิ่งไม่อาจสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจไว้ได้ ความโกลาหลอันเกิดจาก "ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ต" จึงปะทุขึ้นในหมู่ผู้รอดชีวิตทั้งหมด

ประการแรก คือในช่องแชตเริ่มมีข้อความตามหาคนรู้จักผุดขึ้นมาเป็นจำนวนมาก

ทั้งตามหาญาติ พ่อแม่ ลูก ตลอดจนเพื่อน เพื่อนร่วมชั้น เพื่อนร่วมงาน หรือแม้กระทั่งภรรยา แฟน คนรัก และชู้รัก

บางคนโชคดีตามหาคนในครอบครัวที่ยังมีชีวิตรอดเจอ จึงใช้ "ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ต" ไปพบหน้ากัน หรือกระทั่งย้ายที่พักพิงมาอยู่ด้วยกัน

แน่นอนว่าไม่ใช่การยกที่พักพิงทั้งหลังมาวางรวมกัน แต่เป็นการขนย้ายทรัพยากรสำคัญมารวมไว้ในที่พักพิงแห่งเดียว แล้วอาศัยอยู่ร่วมกัน

ที่พักพิงเลเวล 3 ตัวบ้านมีขนาด 80 ตารางเมตร บวกกับลานบ้านอีก 20 ตารางเมตร กว้างขวางกว่าห้องชุดในเมืองหลายแห่งเสียอีก ครอบครัวหนึ่งอยู่อาศัยได้สบายเหลือเฟือ

แถมยังอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ บรรยากาศงดงาม อากาศบริสุทธิ์ มีสัตว์ป่าเป็นเพื่อน

หากไม่มีความกดดันเรื่องการเอาชีวิตรอด นี่ก็นับเป็นชีวิตตัดขาดจากโลกภายนอกที่ยอดเยี่ยมไม่เลวเลย

แน่นอนว่าข้อดีที่สุดคือ ถึงตายก็ยังได้ตายพร้อมกัน ไม่ต้องเป็นคู่ชีวิตกันมาหลายสิบปี แต่สุดท้ายกลับต้องแยกย้ายกันไปฝังคนละที่

การเปลี่ยนแปลงแบบนี้ หากมองแค่ตอนนี้ก็ถือว่าดีมากจริง ๆ

ทว่าในกรณีส่วนใหญ่ กลับหาคนรู้จักไม่เจอแม้แต่คนเดียว นับประสาอะไรกับคนในครอบครัว

สาเหตุส่วนหนึ่งเป็นเพราะข้อความในช่องแชตมีมากเกินไป จนมองไม่ทันว่าใครส่งอะไรมาบ้าง

และอีกส่วนหนึ่ง... ก็เพราะมีคนตายไปมากเกินไปแล้ว

บางครั้ง การไม่มีข่าวคราวใด ๆ กลับกลายเป็นข่าวดีเสียด้วยซ้ำ อย่างน้อยก็ยังเก็บความหวังอันสวยงามเอาไว้ได้

นอกเหนือจากการตามหาญาติพี่น้องแล้ว ยังมีอีกหลายคนที่เพิ่งมารู้จักกันหลังจากเข้าสู่โลกม่านหมอก

อย่างเช่นฉีหยวนกับฉินเจิ้นจวินที่ได้รู้จักกันผ่านการแลกเปลี่ยนค้าขาย

หรือช่องทางอย่างพันธมิตรช่วยเหลือซึ่งกันและกันของผู้รอดชีวิต ที่ช่วยให้ได้รู้จักกับหุ้นส่วน

การทำข้อตกลงซื้อขายกันเป็นประจำทำให้เกิดความสัมพันธ์ที่ดี จนอยากจะร่วมมือกันลึกซึ้งยิ่งขึ้น

แต่นั่นย่อมมีความเสี่ยงสูง แม้แต่คนในครอบครัวแท้ ๆ ก็ยังมีกรณีฆ่าชิงทรัพยากรให้เห็น แล้วนับประสาอะไรกับคนแปลกหน้า?

การหอบทรัพย์สินทั้งหมดที่มีแล้วใช้ "ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ต" ข้ามไปยังที่พักพิงของคนอื่น สิ่งที่รอต้อนรับอยู่จะเป็นมีดพร้าหรือรอยยิ้มต้อนรับ ก็สุดแท้แต่จะคาดเดา

หากดูจากกระแสพูดคุยในช่องแชต เรื่องเข่นฆ่าหักหลังกันเองก็มีให้เห็นไม่เว้นแต่ละวัน

"เวรเอ๊ย นี่น้องชายแท้ ๆ ของฉันเลยนะ! มันดันหลอกฉันไปที่พักพิงของมัน แล้ววางกับดักกะจะฆ่าฉันเนี่ยนะ!"

"เหอะ ตอนนี้จิตใจคนแม่งดำมืดกันหมด เพิ่งตกลงจะรวมที่พักพิงกับพันธมิตรแท้ ๆ ที่ไหนได้ พอลับหลังมันดันไปขอซื้อยาพิษจากคนอื่น ดีนะที่ฉันมีพวกเยอะเลยรู้ทันก่อน ไม่งั้นคงเอาชีวิตไปทิ้งแล้ว"

"ของพวกนายน่ะเด็ก ๆ ฉันตกลงจะอยู่ร่วมกับเพื่อน พอตกดึกมันดันปีนขึ้นมาบนเตียงฉัน เกือบโดนมันดวลดาบแล้วไหมล่ะ โชคดีที่ฉันเผ่นทัน!"

"พี่ชายเมนต์บน ชักจะเพี้ยนเกินไปแล้วนะเว้ย!"

"จริง ๆ ก็ดีนะ ป้องกันการท้องได้ด้วย..."

"เอ็งน่ะยิ่งเพี้ยนเข้าไปใหญ่!"

"..."

"เฮ้อ เหล่าสหายทั้งหลาย! ขอเตือนให้ระวังตัวกันไว้เถอะ ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตไม่มีอะไรรับประกันความปลอดภัยให้เลย มีโอกาสสูงมากที่จะตัวตายจนวิญญาณสลาย!!"

"แต่ฉันจำได้ว่ามันมีม้วนคัมภีร์พันธมิตรระดับยอดเยี่ยมอยู่นี่ ที่สร้างพันธมิตรแล้ววาร์ปหากันได้ แถมยังรับประกันความปลอดภัยในชีวิตด้วย!"

"นายก็บอกเองนี่ว่าระดับยอดเยี่ยม คนธรรมดาที่ไหนจะไปหามาได้วะ?"

"จึ๊ๆๆ มาดูนี่เร็วทุกคน ยัยนี่แม่งโคตรหลอกง่าย แป๊บเดียวก็ยอมวิ่งมาอยู่กินกับฉันแล้ว!! ส่งให้ทั้งของแถมให้ทั้งตัว ดูผิวพรรณสิ ทั้งขาวทั้งนุ่มเนียน น่าอร่อยเป็นบ้า!"

ท้ายข้อความนั้น มีการแนบรูปภาพมาด้วยหนึ่งรูป

ภายในที่พักพิงอันมืดสลัว หญิงสาวหน้าตาจัดว่าดีคนหนึ่งถูกมัดมือมัดเท้าโยนไว้บนเตียง เสื้อผ้าบนร่างหลุดลุ่ยจนแทบไม่ปกปิด เผยให้เห็นผิวขาวเนียนเป็นบริเวณกว้าง

ในช่องแชตไม่มีระบบคัดกรองเยาวชน ข้อมูลและรูปถ่ายจึงปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนโจ๋งครึ่ม

"เชี่ย นี่มันโดนหลอกคุยออนไลน์แล้วสูญทั้งคนทั้งเงินเลยไม่ใช่เหรอวะ?"

"รักออนไลน์ต้องรอบคอบ นัดเจอนอกจอยิ่งต้องระวัง!"

"จึ๊ๆๆ พี่ชายนี่ฟินเลยนะเว้ย ได้ทาสสาวมาคนหนึ่งเลยดิ!"

"โรคจิตฉิบหาย ไม่ละอายต่อความไว้ใจของคนอื่นบ้างเหรอ?"

"น้องสาวคนข้างบน พี่ต้องขอโทษด้วยนะที่ทำให้ขวัญเสีย พี่ยินดีเลี้ยงข้าวน้องเป็นการชดเชย! มาเถอะ ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตพี่ออกให้เอง ย้ายมาที่พักพิงพี่เลย!"

"ไสหัวไปเลยไป๊!!"

"สุดจัด"

"ฮ่าๆๆ โคตรเอาเรื่องเลยว่ะ"

"พี่ชาย ตอนแรกเขาแค่ 'ตกใจ' พอไปหานายจะกลายเป็น 'ตกไข่' น่ะสิวะ"

"..."

ความคิดชั่วร้ายกำลังแพร่ระบาดไปอย่างไม่หยุดยั้ง!

คนที่ตามหาญาติพี่น้องพบ หรือพบพันธมิตรที่มีอุดมการณ์ร่วมกันจนรวมที่พักพิงได้สำเร็จนั้น ท้ายที่สุดก็มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้น

สัดส่วนอาจไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ

ส่วนใหญ่แล้วมักจะลงเอยด้วยโศกนาฏกรรม จบลงที่การสูญสิ้นทั้งทรัพย์สินและชีวิต

กระแสการรวมที่พักพิงอันบ้าคลั่งนี้ดำเนินไปไม่ถึงวัน ก็หยุดชะงักลงทันที และกลายเป็นสิ่งอันตรายที่ทุกคนต่างขยาดหวาดกลัวดั่งอสรพิษ

ทว่าความโกลาหลวุ่นวายไม่ได้ยุติลงเพียงแค่นั้น ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ธุรกิจค้าประเวณี ธุรกิจการพนัน รวมถึงธุรกิจอื่นๆ อีกสารพัด เริ่มแพร่ระบาดไปทั่วในหมู่ผู้รอดชีวิต

เพียงแต่เพราะปัจจัยเรื่องคลื่นความหนาว ทรัพยากรที่สะสมไว้ของทุกคนจึงยังไม่ได้อุดมสมบูรณ์นัก ทำให้หลายคนยังพอจะมีความเกรงกลัวและเพลาๆ มือลงบ้าง

แต่ก็คาดเดาได้ไม่ยากเลยว่า เมื่อคลื่นความหนาวสิ้นสุดลง ความโกลาหลวุ่นวายจะต้องยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นอย่างแน่นอน

สถานการณ์เช่นนี้เปรียบเสมือนเสียงระฆังเตือนสติให้แก่ทุกคน

ที่พักพิง มีไว้เพื่อปกป้องพวกเราจริงๆ! มันไม่ได้มีไว้ป้องกันเพียงแค่สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติและการจู่โจมของสัตว์ร้ายเท่านั้น แต่ยังป้องกันการโจมตีจากเผ่าพันธุ์เดียวกันอีกด้วย

ตอนที่ฉีหยวนกลับมาที่ห้องนอนในช่วงค่ำ เขาเปิด "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" แล้วเลื่อนดูช่องแชต ถึงได้รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดทั้งวันนี้

ประวัติการแชตและรูปภาพชวนหดหู่ที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายในช่องแชตสาธารณะ ทำให้ฉีหยวนถึงกับขมวดคิ้วมุ่น

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า การปรากฏขึ้นของม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตจะจุดชนวนให้เกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตถึงขนาดนี้

แต่เขาก็เข้าใจดีว่า ความจริงแล้วเรื่องวุ่นวายส่วนใหญ่ล้วนเกิดขึ้นในหมู่ผู้รอดชีวิตระดับกลางลงไปจนถึงระดับล่าง

คนเหล่านั้นต้องทนทุกข์อยู่ใต้แรงกดดันจากเรื่องอาหาร ความหนาวเหน็บ และสัตว์ร้ายมาเป็นเวลานาน จึงยิ่งกระตือรือร้นที่จะหาทางเปลี่ยนแปลงสถานะ จนตกหลุมพรางของใครบางคนเข้าเสียเอง

หากเป็นพวกที่พัฒนาได้ค่อนข้างดี ไม่อดอยากปากแห้ง และยังมีสติสัมปชัญญะดีอยู่ ก็คงไม่หลงกลถูกหลอกง่ายๆ แบบนี้

แต่ถึงอย่างนั้น ฉีหยวนก็เริ่มหวนนึกดูว่าตนเองมีญาติพี่น้องหรือเพื่อนฝูงคนไหนบ้าง

พ่อแม่ของเขาป่วยเป็นโรคเรื้อรังทั้งคู่ และเสียชีวิตไปตั้งแต่ช่วงที่เขาเรียนมหาวิทยาลัย ส่วนปู่ย่าตายายยิ่งไม่ต้องพูดถึง แทบจะไม่ได้เจอกันด้วยซ้ำ

ส่วนเพื่อนร่วมรุ่นหรือรูมเมตสมัยมหาวิทยาลัย หลังจากเรียนจบก็แทบไม่ได้ติดต่อกันอีก

แฟนสาวน่ะเคยคบอยู่สองสามคน แต่คนที่คบนานสุดก็แค่ปีสองปี ไม่ถึงขั้นจะแต่งงานสร้างครอบครัว พลัดพรากเลิกรากันไปก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก

พอคิดดูแบบนี้แล้ว ก็ไม่มีญาติหรือเพื่อนคนไหนที่คุ้มค่าให้เขาต้องตามหาเลยสักคน

คนเดียวที่ทำให้เขาอดคิดถึงไม่ได้ ก็คือหมอนวดเบอร์ 53 แห่งร้านจินเซ่อเหนียนหัว

ไม่รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ไหม ถ้าบังเอิญได้เจอกัน ก็พอจะรำลึกความหลังกันได้สักหน่อย

ฉีหยวนคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย ทว่าไม่นานก็ดึงสติกลับมา เริ่มต้นทำงานการจริงๆ จังๆ เพื่อมุ่งมั่นเอาชีวิตรอดต่อไป!

เพราะจนถึงตอนนี้ แม้แต่กลุ่มคนที่พัฒนาได้เร็วที่สุด ก็ยังไม่หลุดพ้นจากข้อจำกัดเรื่องอาหารการกินและสภาพแวดล้อมอยู่ดี

เป้าหมายอันดับหนึ่งยังคงเป็นการเอาชีวิตรอด

ทว่าการจัดอันดับของระบบที่แบ่งผู้รอดชีวิตออกเป็นระดับชั้นต่างๆ กลับทำให้ผู้รอดชีวิตที่ขาดสติจำนวนมากมองเห็นภาพลวงตาอันหรูหรา จนหน้ามืดตามัวไปชั่วขณะ

อันที่จริง ไม่ว่าจะเป็นฉีหยวน ฉินเจิ้นจวิน หรือหยางเจิ้งเหอ ต่างก็ไม่คิดว่าตนเองจะอยู่ดีกินดีจนไร้กังวล คนฉลาดเหล่านี้กลับยิ่งระมัดระวังตัวและพยายามดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอดมากขึ้นไปอีก