ตอนที่ 54 เสียงดังยามเที่ยงคืน

ในตลาดแลกเปลี่ยนตอนนี้ มีถ่านไม้วางขายอยู่ไม่น้อยแล้ว ราคาเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 1:3 ซึ่งสูงกว่าราคาถ่านไม้ของฉีหยวนอยู่เล็กน้อย

ทว่าเขาไม่ได้ปรับเปลี่ยนแต่อย่างใด ยังคงวางขายด้วยอัตรา 1:2 เหมือนเดิม มูลค่าของถ่านไม้ไม่ได้สูงอะไรนัก อัตรา 1:2 ถือว่ายุติธรรมมากพอแล้ว

พอวางขายถ่านไม้เสร็จ ฉีหยวนก็เข้านอน แม้จะไม่รู้ว่าคลื่นความหนาวจะลากยาวไปอีกนานแค่ไหน แต่เขาก็ยังตั้งใจรักษากิจวัตรเดิมเอาไว้ พยายามเข้านอนแต่หัวค่ำและตื่นแต่เช้า

เดิมทีคิดว่า คืนนี้ก็คงสงบสุขสบายเหมือนอย่างเคย

แต่สวรรค์กลับไม่เป็นใจ

ยามเที่ยงคืน เสียงดังสนั่นหวั่นไหวดังขึ้นกึกก้องมาจากทางลานบ้าน

ฉีหยวนสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราในทันที ความง่วงพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?!"

แม้จะอยู่ภายในที่พักพิง แต่ท้ายที่สุดก็ยังเป็นโลกม่านหมอกที่เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน ฉีหยวนไม่เคยกล้าหลับสนิทเลยแม้แต่ครั้งเดียว มีความเคลื่อนไหวเพียงนิดเดียวก็พร้อมจะสะดุ้งตื่นทันที

ฉีหยวนลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสั่นสะท้านขึ้นมาทันทีด้วยความหนาวจัด อุณหภูมิในผ้าห่มกับในห้องนอนนั้นต่างกันไม่ต่ำกว่า 20 องศาเซลเซียส

แม้ถ่านไม้ในเตาผิงจะยังเหลืออยู่อีกมาก แต่อุณหภูมิภายในห้องนอนก็ยังคงต่ำเตี้ยเรี่ยดินอยู่ดี

หลังจากสวมเสื้อผ้ากางเกงเรียบร้อยตั้งแต่อยู่ในผ้าห่ม ฉีหยวนก็ลูบถูใบหน้าที่เย็นเฉียบ เพื่อกระตุ้นสติให้ตื่นตัวและระแวดระวังมากที่สุด

นอกหน้าต่างยังคงมืดสนิท มองไม่เห็นแสงสว่างใดๆ เลย

เมื่อประตูไม้เปิดออกดัง "เอี๊ยด" มวลอากาศเย็นเยือกราวกับเกล็ดน้ำแข็งก็พวยพุ่งทะลักเข้ามา ฉีหยวนดึงคอเสื้อให้กระชับแน่นขึ้น พลางกวาดสายตามองไปยังหน้าประตู

ไม่มีสิ่งผิดปกติหรือความเคลื่อนไหวใดๆ

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ฉีหยวนแง้มประตูที่พักพิงออกเป็นช่องแคบๆ ลมหนาวอันเกรี้ยวกราดพัดพาเอาเกล็ดหิมะจำนวนมหาศาลซัดสาดเข้ามา ลมพายุที่กรรโชกโหมกระหน่ำส่งเสียงคำรามหวีดหวิวราวกับสัตว์ร้ายคร่ำครวญ

ที่พักพิงระดับ 3 มีคุณสมบัติกันเสียงและรักษาอุณหภูมิได้ดีมาก ดังนั้นเวลาฟังจากด้านใน เสียงลมข้างนอกจึงไม่ได้ยินชัดหรือดังเท่าไรนัก

ทว่าพอเปิดประตูออกไป ฉีหยวนก็ต้องตกใจขึ้นมาทันที

นี่คือหิมะตกหนักที่สุดและน่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เขาเคยเผชิญมาในชีวิต และเป็นเสียงลมพายุที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยได้ยิน

แค่ได้ยินเสียงก็เพียงพอจะทำให้ผู้คนหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ จนไม่อยากก้าวเท้าออกไปข้างนอกแม้แต่ครึ่งก้าว

แต่ความเคลื่อนไหวด้านนอกทำให้ฉีหยวนกระวนกระวายใจ เขาจำเป็นต้องออกไปตรวจดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หากเกิดมีสัตว์ร้ายย่องเข้ามาถึงในที่พักพิงได้ ถึงตอนนั้นคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะตายอย่างไร

ทว่าเมื่อฉีหยวนออกแรงผลักประตูที่พักพิงอีกครั้ง กลับพบว่าหน้าประตูถูกบางอย่างขวางไว้ ไม่ว่าจะออกแรงผลักอย่างไรก็ผลักไม่ออก

หัวใจของฉีหยวนกระตุกวูบ เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหน้าผาก แผ่นหลังเย็นวาบราวกับมีลมหนาวพัดผ่าน

เกิดอะไรขึ้น? มีตัวอะไรอยู่ข้างนอกงั้นเหรอ?

ฉีหยวนถอยหลังไปสองสามก้าว มองลอดผ่านช่องประตูจากด้านข้าง พอเห็นสถานการณ์ชัดเจนแล้ว ถึงได้ถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก

หิมะที่ตกหนักตลอดสองวันนี้แทบไม่เคยหยุดพัก ปริมาณหิมะก็มหาศาล หิมะบนพื้นจึงทับถมกันสูงขึ้นด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว

ตอนนี้หิมะบนพื้นสูงถึง 1.5 เมตรแล้ว แทบจะกลบทับบานประตูไปเกินครึ่ง

"มิน่าล่ะถึงเปิดประตูไม่ได้ โชคดีที่แค่ตกใจเฉยๆ"

ทว่าในชั่วพริบตานั้น ฉีหยวนพลันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ถ้าหิมะพวกนี้ปิดตันประตูไว้หมด แล้วตัวเองจะออกไปยังไงล่ะ?

แถมหิมะยังคงตกไม่หยุด ช้าหรือเร็วก็คงทับถมจนมิดที่พักพิงทั้งหลัง ถึงเวลานั้น ไม่ว่าจะบน ล่าง ซ้าย หรือขวา ก็จะเต็มไปด้วยหิมะหนาเตอะ มันจะไม่ใช่แค่ปัญหาเรื่องออกไปไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

ที่พักพิงระดับ 3 แข็งแรงทนทานมากก็จริง แต่ถ้าบนหลังคามีหิมะทับถมมากเกินไป จนต้องแบกรับน้ำหนักมหาศาล ก็มีโอกาสสูงมากที่จะเกิดอันตรายจากการถล่มลงมา

พอนึกถึงตรงนี้ หัวใจของฉีหยวนก็อดกระตุกเกร็งไม่ได้! สถานการณ์แบบนี้มีโอกาสเกิดขึ้นได้จริงๆ!

ถ้าไม่รีบจัดการเคลียร์หิมะออกไป ทุกวินาทีหลังจากนี้ก็คงต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางอันตราย

เสียงดังสนั่นข้างนอกเมื่อครู่นี้ มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นคอกสัตว์ที่ถูกหิมะทับจนพังถล่มลงมา

ฉีหยวนหมดอารมณ์จะนอนต่อ และไม่คิดจะพักผ่อนอีกแล้ว เขาต้องรีบเก็บกวาดหิมะที่ทับถมอยู่บนที่พักพิงให้สะอาดให้ได้ในคืนนี้

เขาเดินกลับไปหยิบพลั่วออกมา แล้วเริ่มตักหิมะที่กองสุมอยู่หน้าประตูเทใส่ลงไปในถังไม้

ยังดีที่มีม้วนคัมภีร์สร้างถังไม้ จึงสามารถคราฟต์ถังไม้ออกมาได้เป็นจำนวนมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางใส่หิมะปริมาณมหาศาลขนาดนี้ได้หมดแน่

พอกอบโกยหิมะบางส่วนออกไปจนแง้มประตูให้กว้างขึ้นได้ การจัดการก็สะดวกขึ้นมาก แต่ก็ทำให้น้ำหิมะละลายเปียกเลอะเทอะเข้ามาในห้องไม่น้อยเช่นกัน

ยังดีที่พื้นของที่พักพิงปูด้วยหิน ไม่อย่างนั้นถ้าน้ำหิมะไหลนองขนาดนี้ คงหนีไม่พ้นที่จะเกิดความชื้นจนขึ้นรา

เขาเสียเวลาไปเกือบ 3 ชั่วโมงเต็ม ถึงจะเปิดประตูออกได้จนสุด และมองเห็นสภาพภายนอกได้อย่างชัดเจน

หิมะทับถมกันสูงจนถึงระดับคอของฉีหยวน พอมองออกไปข้างนอก ก็เห็นคอกสัตว์ที่พังถล่มลงมาถูกหิมะสีขาวโพลนรอบด้านกลบมิดไปแล้ว

เมื่อเงยหน้ามองหลังคา ชั้นหิมะก็หนาเกินกว่า 30 เซนติเมตรแล้ว

ยังดีที่หลังคาเป็นทรงลาดเอียง ทำให้หิมะบางส่วนไถลร่วงลงมา ไม่สุมตัวหนาจนเกินไป

ทว่าหากปล่อยให้หิมะบนพื้นทับถมจนสูงเท่าตัวบ้านเมื่อไร นั่นคงอันตรายถึงชีวิตจริง ๆ

ฉีหยวนไม่ลังเลอีกต่อไป เขาถือตะเกียงน้ำมันก๊าดแล้วเริ่มลงมือกวาดหิมะอย่างเต็มกำลัง

ไม่ต้องถึงขั้นเคลียร์ลานบ้านทั้งหมดให้โล่งเตียน แต่อย่างน้อยก็ต้องมั่นใจว่าจะสามารถเดินเข้าออกได้ตามปกติ

หลังจากระดับพลังก้าวขึ้นสู่ระดับดี เรี่ยวแรง ความอึด และสมรรถภาพทางกายของฉีหยวนก็เพิ่มขึ้นมหาศาล ทำให้การเคลียร์หิมะรวดเร็วขึ้นกว่าเดิมมาก

มีเพียงเรื่องความต้านทานความหนาวเท่านั้นที่ไม่ค่อยเปลี่ยนแปลง หรืออาจเป็นเพราะสภาพอากาศหนาวจัดเกินไป กระทั่งร่างกายระดับดียังต้านทานแทบไม่ไหว

พอจัดการหิมะหน้าประตูเสร็จ การเคลียร์หิมะบนหลังคาก็ง่ายขึ้นเยอะ

เขาปีนขึ้นไปบนหลังคาอย่างคล่องแคล่ว แล้วกวาดหิมะจากบริเวณสันหลังคาลงมา แค่ดันเบา ๆ ก็ร่วงกราวเป็นแผ่นใหญ่ ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายและเพลินมือไม่น้อย ไม่นานนักก็เคลียร์จนเกลี้ยง

พอมองเห็นหลังคากลับคืนสู่สภาพเดิม ฉีหยวนถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ดูท่าหลังจากนี้คงต้องคอยเคลียร์บ่อย ๆ ไม่อย่างนั้นอีกไม่นานมันคงทับถมขึ้นมาใหม่อีก"

ฉีหยวนเพิ่มภารกิจใหม่ให้กับกิจวัตรประจำวันของตัวเองอีกหนึ่งอย่าง นั่นก็คือการเคลียร์หิมะ!

เมื่อกลับเข้ามาในที่พักพิง เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงตีห้ากว่าแล้ว แต่ท้องฟ้ากลับไม่มีทีท่าว่าจะสว่างขึ้นเลยแม้แต่น้อย

เขาเอาน้ำร้อนมาล้างหน้าและแช่เท้า จนรู้สึกว่าความอบอุ่นในร่างกายค่อย ๆ ฟื้นฟูกลับมา

จากนั้นก็เดินเข้าครัวไปย่างสเต๊กเนื้อระดับดีหนึ่งชิ้น เพื่อชดเชยพลังงานที่สูญเสียไป

พอก้าวสู่ระดับดี ฉีหยวนก็พบว่าตัวเองกินจุขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย

เมื่อก่อนสเต๊กเนื้อระดับดีชิ้นหนึ่ง เขาต้องแบ่งกินเกือบทั้งวันถึงจะหมด แถมยังรู้สึกอิ่มแน่นจนแทบยัดไม่ลง

แต่ตอนนี้ ต่อให้เป็นเนื้อหมูป่าหลังเหล็กชิ้นโตกว่าเดิม เขาก็กินคนเดียวได้เกินครึ่งชิ้นในมื้อเดียว

ดูเหมือนว่าหลังจากขึ้นมาอยู่ระดับดี ร่างกายจะเผาผลาญพลังงานเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ความต้องการสารอาหารมาชดเชยจึงเร่งด่วนตามไปด้วย

พอจะคาดเดาได้เลยว่า ต่อไปอาหารระดับทั่วไปคงค่อย ๆ หายไปจากสำรับของฉีหยวน และถูกแทนที่ด้วยอาหารระดับดีขึ้นไปเป็นหลัก

หลังจากกินเนื้อเสร็จ ฉีหยวนยังคงไม่มีอาการง่วงนอน จึงเริ่มออกกำลังกายและฝึกยิงธนูอยู่ภายในห้องโถง

ทว่าเนื่องจากแสงสว่างรำไรเกินไป ประสิทธิภาพในการฝึกจึงไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

นี่คือปัญหาที่เขาสังเกตเห็นตั้งแต่เมื่อวาน แต่ก็ยังหาวิธีแก้ไขไม่ได้

เขาเคยลองค้นหาในตลาดซื้อขายดูแล้ว ทว่าก็ไม่พบอุปกรณ์ส่องสว่างที่เหมาะสมเลย

เทียนไขน่ะพอมีอยู่บ้าง แต่ความสว่างก็ไม่ได้ดีไปกว่าตะเกียงน้ำมันก๊าดสักเท่าไร

ตะเกียงน้ำมันก๊าดที่ติดมากับที่พักพิงนั้นน่าอัศจรรย์มาก เพราะมันไม่เคยดับลงเลยแม้แต่ครั้งเดียว

คล้ายกับชีวิตของผู้รอดชีวิต ที่แม้จะต้องดิ้นรนอย่างยากลำบากในโลกม่านหมอก แต่ก็ยังคงหยัดยืนมาได้จนถึงทุกวันนี้

ฉีหยวนเคยคิดจะซื้อเทียนไขมาสักหลายสิบเล่มเพื่อจุดกระจายไว้ตามจุดต่าง ๆ ในที่พักพิง อย่างน้อยก็น่าจะช่วยให้ข้างในสว่างขึ้นมาได้

แต่สุดท้ายเขาก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป

เพราะในที่พักพิงไม่มีเชิงเทียนโดยเฉพาะ ขณะที่ผนังห้องล้วนสร้างจากไม้ หากเทียนไขล้มคว่ำขึ้นมาคงเกิดเพลิงไหม้ได้ง่าย ๆ

ความเสี่ยงมันสูงเกินไป ทางเดียวคือต้องหาวิธีส่องสว่างแบบอื่นที่เหมาะสมกว่านี้