ตอนที่ 55 เจ็ดวัน

ในช่วงบ่าย ฉีหยวนออกไปที่ลานบ้านเพื่อตรวจดูบ่อน้ำ แล้วพบว่าสถานการณ์ย่ำแย่มาก

แม้สาหร่ายจันทร์กระจ่างจะมีคุณสมบัติช่วยปรับสมดุลอุณหภูมิ แต่ก็ต้านทานสภาพอากาศที่หนาวเหน็บขนาดนี้ไม่ไหว

หิมะที่ตกลงมาทับถมจนเต็มบ่อน้ำไปหมด ซ้ำร้ายน้ำในบ่อยังกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว

ปลาครูเชียนด้านในถูกแช่แข็งจนกลายเป็นก้อนน้ำแข็งไปทั้งหมด ทำได้แค่นำกลับไปต้มซุปปลาเท่านั้น

ส่วนสาหร่ายจันทร์กระจ่างอาศัยความสามารถของตัวเองละลายหิมะและน้ำแข็งรอบตัว จึงรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด ทว่าสถานการณ์ก็ยังน่าเป็นห่วง

หากเขามาพบไม่ทันเวลา มันก็คงมีชะตากรรมไม่ต่างจากพวกปลาครูเชียน

ฉีหยวนจึงจำต้องนำสาหร่ายจันทร์กระจ่างกลับไป เลี้ยงไว้ในถังไม้ชั่วคราว และใช้น้ำเจือจางหยดน้ำนมวารีประคับประคองชีวิตมันไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้สาหร่ายจันทร์กระจ่างต้องสูญพันธุ์ไปอย่างสิ้นเชิง

ปลาครูเชียนไม่ได้มีค่าอะไรมากนัก แม้จะเป็นระดับดี แต่ก็เป็นเพียงแค่อาหารเท่านั้น

ในทางกลับกัน สาหร่ายจันทร์กระจ่างนั้นมีมูลค่าสูงกว่ามาก

อีกทั้งคืนนี้เขายังจะได้ซดซุปปลาร้อน ๆ สักชามด้วย

ปลาครูเชียนระดับดี แม้ไม่มีขิงหรือต้นหอมก็ไม่มีกลิ่นคาวเด่นชัด น้ำซุปปลาเป็นสีขาวนวลกลมกล่อม เนื้อปลาก็แน่นนุ่มสดหวาน

เห็นได้ชัดว่าปลาครูเชียนน่าจะถูกแช่แข็งฉับพลัน ไม่อย่างนั้นเนื้อคงไม่สดสมบูรณ์ขนาดนี้

เมื่อฉีหยวนต้มซุปปลาเสร็จ ก็แบ่งส่วนหนึ่งส่งไปให้ฉินเจิ้นจวิน เสบียงที่อีกฝ่ายกักตุนไว้ส่วนใหญ่เป็นพวกถั่วกับสเต๊กเนื้อ ย่อมไม่มีปลาแน่นอน พอดีจะได้ให้เขาและเสี่ยวถงได้ลิ้มลองของสดใหม่ พร้อมทั้งทำให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นด้วย

ส่วนเกาหานจือนั้น ก่อนหน้านี้เขาเคยตกลงว่าจะส่งอาหารให้เธอเจ็ดวันเพื่อแลกกับน้ำยาเร่งโตพืช ทว่าเนื่องจากไม่รู้ว่าคลื่นความหนาวจะกินเวลานานแค่ไหน ฉีหยวนจึงไม่กล้าส่งอาหารให้มากเกินไป

เขาจึงพยายามส่งเป็นสเต๊กเนื้อระดับทั่วไปให้มากที่สุด เพราะอย่างไรเสียตัวฉีหยวนเองปกติก็กินแต่สเต๊กเนื้อระดับดีอยู่แล้ว

สำหรับซุปปลานี้ ฉีหยวนส่งน้ำซุปไปให้เธอถ้วยเล็ก ๆ ถ้วยหนึ่ง ไม่ได้แบ่งเนื้อปลาให้

และช่วงหลายวันมานี้ เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าเกาหานจือดูแปลกไป ไม่ค่อยปกติเท่าไรนัก

หลังจากนั้น ชีวิตประจำวันอันราบเรียบไร้ระลอกคลื่นท่ามกลางคลื่นความหนาวก็ดำเนินต่อไป

หนึ่งวัน สองวัน สามวัน สี่วัน... เจ็ดวัน!

ยิ่งคลื่นความหนาวยืดเยื้อนานเท่าไร ความกระวนกระวายใจในหัวอกของผู้รอดชีวิตทุกคนก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

ตลอดเจ็ดวันเต็ม หิมะตกหนักไม่มีทีท่าว่าจะหยุด และความมืดมิดก็ไม่เคยจางหายไปเลย

ทั่วทั้งโลกม่านหมอกราวกับจมดิ่งสู่ราตรีกาลอันเป็นนิรันดร์

ในช่วงแรก ทุกคนอุดอู้อยู่แต่ในที่พักพิง ไม่ต้องออกไปดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดข้างนอก ความเป็นอยู่จึงนับว่าสุขสบายดี

ทว่าพอนานวันเข้าโดยที่ไม่มีอะไรให้ทำ เสบียงอาหารที่กักตุนไว้ก็ร่อยหรอจนแทบเกลี้ยง ความหงุดหงิดพลันก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของจิตใจ ทุกคนเริ่มกระสับกระส่ายและอยู่ไม่สุขมากขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่ว่าใครก็ยากจะทนทานกับการต้องอยู่ตัวคนเดียวในที่พักพิงอันมืดสลัวและหนาวเหน็บ โดยไม่มีอะไรให้ทำเลยแม้แต่อย่างเดียว ทั้งยังก้าวเท้าออกไปข้างนอกไม่ได้โดยสิ้นเชิง

ถึงขั้นมีคนจำนวนไม่น้อยที่ต้องเผชิญปัญหาแบบเดียวกับที่ฉีหยวนเคยเจอ นั่นคือ... ที่พักพิงถล่ม!

เนื่องจากไม่ได้เคลียร์หิมะที่ทับถมบนหลังคา พอนานเข้าหิมะบนพื้นก็ทับถมสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งสูงเท่าระดับหลังคาบ้าน แรงกดทับบนหลังคาจึงมหาศาลขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่ที่พักพิงระดับ 3 ก็ยังแบกรับน้ำหนักไม่ไหว

ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เมื่อสูญเสียการปกป้องคุ้มครองจากที่พักพิงไป จุดจบย่อมไม่ต้องจินตนาการให้ยาก

หลังจากฉีหยวนรับรู้สถานการณ์เหล่านี้จากช่องแชต เขาก็รู้สึกโชคดีเป็นอย่างยิ่งที่ตนเองไหวตัวทัน ไม่เช่นนั้นก็คงมีจุดจบไม่ต่างจากคนพวกนี้

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ตารางชีวิตประจำวันของเขาเป็นระเบียบอย่างยิ่ง

ตื่นนอนตอนเจ็ดโมงเช้า แปรงฟันล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้วจึงกินมื้อเช้า

มื้อเช้าปกติแล้วจะเป็นสเต๊กเนื้อกับสาหร่ายจันทร์กระจ่าง

พอกินมื้อเช้าเสร็จ ก็เอาถ่านไม้ที่ผลิตไว้เมื่อคืนขึ้นตั้งขายบนตลาดซื้อขายก่อน จากนั้นก็ออกกำลังกาย ฝึกวิชาดาบและยิงธนู

ดังนั้นตลอดหลายวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นสมรรถภาพทางกาย หรือทักษะการใช้ดาบและยิงธนู ฉีหยวนต่างก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ครั้นถึงช่วงเที่ยง ปกติแล้วเขาจะไม่กินมื้อเที่ยง แต่จะงีบหลับสักพักเพื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรง

ตกบ่ายก็ยังคงออกกำลังกาย รวมถึงฝึกวิชาดาบและยิงธนูเช่นเดิม

พอถึงมื้อค่ำจะกินอีกรอบเพื่อชดเชยพลังงานที่สูญเสียไปจากการฝึก โดยทั่วไปจะเป็นซุปปลากับบะหมี่

ช่วงค่ำเป็นเวลาว่าง เขาก็จะรับของที่ได้จากการขายในตลาดซื้อขาย พร้อมกับเดินดูในตลาดซื้อขายไปด้วยว่ามีไอเทมคุณภาพดีบ้างหรือไม่

อนึ่ง สิ่งที่น่าพูดถึงก็คือ ช่วงไม่กี่วันมานี้ ดูเหมือนเกาหานจือจะได้เข้าร่วมกลุ่มพันธมิตรกลุ่มหนึ่งแล้ว

ตามที่เธอบอก เพื่อนคนที่ขายเกลือให้คราวก่อนแนะนำให้รู้จักกับผู้ดูแลกลุ่มพันธมิตรคนหนึ่ง ตอนนี้เข้าร่วมอย่างเป็นทางการแล้ว

ความจริงแล้วฉีหยวนไม่ได้มองกลุ่มพันธมิตรแบบนี้ในแง่ดีนัก ไม่คิดว่าจะช่วยเหลือเกื้อกูลกันได้จริง เผลอๆ มีโอกาสสูงที่จะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นด้วยซ้ำ

แต่ในเมื่อเกาหานจือปักใจอยากจะเข้าร่วม ฉีหยวนจึงไม่ได้พูดอะไรมาก

หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องเรื่องหนึ่งขึ้น ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดิ่งลงอย่างรวดเร็ว และแทบไม่ได้ติดต่อกันอีก

ต้นตอมาจากเกาหานจือเปิดได้น้ำยาเร่งโตพืชอีกขวดจากกล่องทรัพยากรทองแดง

ฉีหยวนยังอดทึ่งไม่ได้ ดวงของเธอมันดีจริงๆ

ทว่าเกาหานจือไม่ได้คิดจะขายให้ฉีหยวน แต่เตรียมจะขายให้เพื่อนในกลุ่มพันธมิตรคนหนึ่งแทน

แม้ฉีหยวนจะเสนอราคาสูงถึงสเต๊กเนื้อระดับดีสองชิ้น ท้ายที่สุดเกาหานจือก็ยังเลือกที่จะปฏิเสธ

ฉีหยวนรู้สึกตะขิดตะขวงใจกับเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย และเกิดความหมางใจขึ้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงจืดจางลงไปมาก

แม้การติดต่อกับเกาหานจือจะไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไร แต่ช่วงหลายวันนี้ การค้าขายกับหยางเจิ้งเหอกลับราบรื่นอย่างยิ่ง

หยางเจิ้งเหอรับซื้อถ่านไม้ระดับดีจากฉีหยวนไปหลายรอบ ทำให้ฉีหยวนทำกำไรได้พอสมควร

เขาได้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตมา 3 แผ่น หินเรืองแสง 10 ก้อน รวมไปถึงรากและเหง้าไร้ประโยชน์ของพืชระดับดีอีกเป็นจำนวนมาก

ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตไม่ต้องพูดถึง มูลค่าสูงมาก มีติดตัวไว้เผื่อเหลือเผื่อขาดย่อมไม่เสียหาย

หินเรืองแสงเป็นแร่ระดับดีชนิดหนึ่ง มีคุณสมบัติให้แสงสว่าง เปล่งแสงสีขาวนวล ความสว่างพอๆ กับหลอดไฟ 5 วัตต์

เมื่อนำมาใช้ในที่พักพิง ผลลัพธ์ถือว่ากำลังดี ช่วยให้ฉีหยวนไม่ต้องใช้ชีวิตคลำทางในความมืดไปวันๆ อีกต่อไป

ส่วนรากและเหง้าของพืชระดับดีนั้น เอาไว้ใช้เป็นอาหารเลี้ยงหมูป่าหลังเหล็กกับไก่ป่า

ด้วยเหตุนี้ ความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายจึงแนบแน่นขึ้นอย่างรวดเร็ว

วันนี้เป็นวันที่เจ็ดหลังจากคลื่นความหนาวมาเยือน

และยังเป็นวันที่หยดน้ำนมวารีหยดที่สองถือกำเนิดขึ้น!

จนถึงตอนนี้ ฉีหยวนยังคงจดจำประสิทธิภาพอันมหาศาลของหยดน้ำนมวารีหยดแรกได้ขึ้นใจ

มันถึงกับทำให้เขาก้าวกระโดดจากคนธรรมดาขึ้นมาสู่ระดับกลางค่อนไปทางสูงของระดับดีได้โดยตรง

และเพียงแค่น้ำเจือจางของหยดน้ำนมวารี ก็ยังทำให้ข้าวผลึกคริสตัลกับข้าวสาลีฤดูหนาวเติบโตอย่างงอกงาม

ต้นกล้าของข้าวผลึกคริสตัลโตสูงถึง 10 เซนติเมตรแล้ว ดูมีชีวิตชีวาเป็นอย่างยิ่ง

ส่วนข้าวสาลีฤดูหนาวก็โตสูงถึง 30 เซนติเมตรเช่นกัน ทั้งยังเริ่มผลิรวงข้าวสีเขียวออกมาแล้ว

ดังนั้น ฉีหยวนจึงตั้งตารอคอยหยดน้ำนมวารีหยดที่สองนี้เป็นพิเศษ

เมื่อกินมื้อค่ำเสร็จ ฉีหยวนก็เดินมาในที่พักพิง แล้วหยิบเม็ดทรงกลมสีขาวน้ำนมขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวออกมาจากตาน้ำ

มันคือหยดน้ำนมวารีนั่นเอง

แม้ตอนนี้ฉีหยวนจะมีความแข็งแกร่งระดับดีจนสามารถกลืนกินหยดน้ำนมวารีได้โดยตรงแล้ว แต่เขาก็ยังคงตั้งใจจะดูดซับด้วยการแช่น้ำอยู่ดี

เขาเปิดน้ำร้อนจนเต็มอ่างอาบน้ำเหมือนคราวก่อน จากนั้นจึงใส่หยดน้ำนมวารีลงไปละลายในน้ำร้อน

ถัดจากนั้นก็เป็นช่วงเวลาแช่น้ำอันแสนสบาย

ครั้งนี้ไม่ได้ทรมานเหมือนครั้งแรก แม้จะยังมีความรู้สึกแสบร้อนอย่างรุนแรงอยู่บ้าง แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่ทนรับไหว โดยรวมถือว่าสบายตัวมาก

พลังวิญญาณอันอบอุ่นละมุนแทรกซึมผ่านผิวหนังเข้ามาชำระล้างร่างกาย พลังความแข็งแกร่งยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

อัตราการเพิ่มขึ้นอาจลดลงไปบ้างเมื่อเทียบกับครั้งแรก แต่ในที่สุดก็ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของระดับดีได้สำเร็จ

ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้น้ำอาบที่เหลืออยู่ในอ่างแทบไม่มีพลังงานหลงเหลืออยู่อีกเลย กลายเป็นเพียงน้ำอาบธรรมดาเท่านั้น

เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างกายที่กำยำแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ทั้งสภาพร่างกายและจิตใจของฉีหยวนต่างก็ยอดเยี่ยมเป็นที่สุด

"สมกับเป็นไอเทมระดับหายากจริงๆ ประสิทธิภาพทรงพลังเกินไปแล้ว เทียบกับการกินอาหารระดับดีไม่ติดเลยสักนิด!"

ฉีหยวนรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย หัวใจเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้น

เพียงแค่หยดน้ำนมวารีสองหยด ก็ทำให้สมรรถภาพทางกายของเขาเหนือกว่าการฝึกฝนมาหลายปีของฉินเจิ้นจวินแล้ว ชวนให้ตื่นเต้นดีใจเสียจริง

ขณะที่ฉีหยวนกำลังชื่นชมตัวเองอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจาก "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ด้านข้างก็ดังขึ้น เป็นข้อความที่หยางเจิ้งเหอส่งมา

หยางเจิ้งเหอ: "ฉีหยวน มีเรื่องด่วน ฉันต้องการซื้อโพชันรักษาหนึ่งขวด"

"เกิดอะไรขึ้น นายป่วยเหรอครับ" ฉีหยวนถามด้วยความสงสัย