ตอนที่ 57 จ้าวเฉิง

ฉีหยวนวางแผนไว้ว่า ต่อไปนี้จะไม่วางขายถ่านไม้ในตลาดซื้อขายอีก แต่จะขายส่งถ่านไม้โดยตรงแทน เหมือนกับคราวก่อนที่ขายให้หยางเจิ้งเหอ

หลังจากลองถามดู ฉินเจิ้นจวินแม้จะอยู่ตัวคนเดียว แต่ก็มีผู้รอดชีวิตฝีมือดีอยู่บ้างที่มาขอซื้อเนื้อจากเขา ทว่าเพื่อนที่เป็นระดับหัวหน้าพันธมิตรทำนองนั้น กลับไม่มีเลยสักคน

อย่างไรก็ตาม หยางเจิ้งเหอรู้จักผู้ดูแลของพันธมิตรอื่นอยู่บ้างจริงๆ และยินดีที่จะช่วยฉีหยวนสอบถามดูให้

สิบกว่านาทีต่อมา หยางเจิ้งเหอก็ส่งคอนแทกต์ของผู้รอดชีวิตชื่อสีม่วงคนหนึ่งมาให้ฉีหยวน

พร้อมกับบอกว่า "นี่คือจ้าวเฉิง หัวหน้าพันธมิตรเลี่ยรื่อ เป็นพันธมิตรขนาดกลางที่คล้ายกับพันธมิตรช่วยเหลือซึ่งกันและกันของเรา ภายในเน้นการค้าขายร่วมมือกันเป็นหลัก ฝีมือน่าจะใช้ได้ และมีความสนใจที่จะซื้อถ่านไม้อยู่พอดี"

พันธมิตรเลี่ยรื่ออย่างนั้นเหรอ

ชื่อพันธมิตรร้อยแปดพันเก้า ฉีหยวนเห็นผ่านตามาไม่ถึงพันก็มีแปดร้อย

เรียกว่าเป็นหัวหน้าพันธมิตร สู้บอกว่าเป็นแอดมินกลุ่มคิวคิว (QQ) ยังจะเหมาะกว่า

เขากดตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของจ้าวเฉิง

ฉีหยวน: "สวัสดีครับ"

จ้าวเฉิง: "สวัสดีครับ สวัสดีครับ ไม่นึกเลยว่าคุณก็เป็นลูกพี่กับเขาด้วย! ลูกพี่หยางบอกแค่ว่าจะแนะนำน้องชายขายถ่านไม้ให้คนหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าจะเป็นลูกพี่ชื่อแดง!"

ฉีหยวนเลิกคิ้วขึ้น คนคนนี้ทำไมไม่มีมาดของหัวหน้าพันธมิตรเอาเสียเลย เอะอะก็เรียกลูกพี่ ช่างดูเสียศักดิ์ศรีจริงๆ

ทว่า เขาก็เข้าใจหัวหน้าพันธมิตรจ้าวคนนี้ผิดไปหน่อย

ผู้รอดชีวิตชื่อสีแดงระดับ S ทั้ง 10,000 คนนั้น คิดเป็นสัดส่วนเพียง 0.000002% ของผู้รอดชีวิตทั้งหมดเท่านั้น

กล่าวคือ ทุกๆ ห้าแสนคน ถึงจะมีสักคนหนึ่ง!

สัดส่วนเรียกได้ว่าต่ำเตี้ยเรี่ยดินอย่างยิ่ง นั่นจึงทำให้ผู้รอดชีวิตทั่วไปจำนวนมาก พากันยกย่องเทิดทูนผู้รอดชีวิตชื่อสีแดงระดับ S เป็นพิเศษ

แต่ฉีหยวนกลับคิดมาตลอดว่า ไม่ว่าจะเป็นหนึ่งหมื่นอันดับแรก หรือหนึ่งร้อยล้านอันดับแรก ขอเพียงมีชีวิตรอดมาได้จนถึงตอนนี้ ย่อมแทบไม่มีใครธรรมดาเลย

ช่องว่างความรวยจนคงไม่ได้ห่างชั้นกันขนาดนั้น

ฉีหยวนตอบกลับไปด้วยท่าทีที่ค่อนข้างสงบนิ่ง "ไม่ต้องเรียกลูกพี่หรอกครับ เรียกผมว่าฉีหยวนก็พอ"

"ได้ครับ ได้ครับ ลูกพี่!"

ฉีหยวนเบ้ปากอย่างหมดคำจะพูด ก่อนจะพิมพ์ไปว่า "ผมส่งถ่านไม้ระดับทั่วไปได้ประมาณวันละ 10,000 หน่วย ถ่านไม้ระดับดี 1,000 หน่วย คุณรับไหวเท่าไหร่"

พอเข้าเรื่องงาน จ้าวเฉิงก็สุขุมขึ้นมาทันที "ระดับดี 1,000 หน่วยผมเหมาหมด แล้วก็ขอถ่านไม้ระดับทั่วไปอีกวันละ 3,000 หน่วยครับ"

ฉีหยวนพยักหน้า รับปริมาณขนาดนี้ไหว ก็นับว่ามีกำลังไม่เลวแล้ว

แน่นอนว่าถ่านไม้พวกนี้คงไม่ใช่ตัวเขาซื้อคนเดียว แต่เป็นการลงขันซื้อร่วมกันทั้งพันธมิตร

คำนวณดูแบบนี้แล้ว สมาชิกในพันธมิตรของเขาน่าจะมีอย่างน้อย 500 คนขึ้นไป

ฉีหยวนประเมินอยู่ในใจเงียบๆ

แต่ก็ใช่ว่าคนยิ่งเยอะ แล้วจะยิ่งแข็งแกร่งเสมอไป

ตามหลักแล้ว หยางเจิ้งเหอมีฝีมือเหนือกว่า แถมยังตั้งพันธมิตรขึ้นมาก่อน ต่อให้คิดจะดึงคนเข้ามาเป็นหลักหลายแสนก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

แต่คนเยอะไปก็ไร้ประโยชน์ สมาชิกทุกคนแทบจะผ่านการคัดเลือกจากหยางเจิ้งเหอมาแล้วทั้งนั้น ฝีมือและนิสัยใจคอจึงไม่เลวร้ายแน่นอน

ฉีหยวนคาดเดาว่า สมาชิกในพันธมิตรของจ้าวเฉิง โดยรวมแล้วฝีมือน่าจะด้อยกว่าฝั่งของหยางเจิ้งเหอ

ฉีหยวน: "แล้วพวกคุณเสนอราคาแบบไหนล่ะ หยางเจิ้งเหอน่าจะบอกพวกคุณแล้วว่าผมไม่ต้องการท่อนไม้"

"แน่นอนครับ พวกเราจะใช้ทรัพยากรอื่นมาแลกเปลี่ยนแทน"

หลังจากนั้น จ้าวเฉิงก็ส่งข้อมูลไอเทมหลายรายการมาให้

[ชื่อ: เม็ดทรายขาวร่วน (ระดับดี)

คุณสมบัติ: มีคุณสมบัติช่วยกรองคุณภาพน้ำ เหมาะเป็นแหล่งอาศัยของสัตว์น้ำและพืชน้ำส่วนใหญ่]

[ชื่อ: ผลึกน้ำแข็ง (ระดับดี)

คุณสมบัติ: ผลึกน้ำแข็งที่ถือกำเนิดขึ้นจากดินแดนหนาวเหน็บสุดขั้ว สามารถปล่อยไอเย็นออกมาได้ (เมื่อพลังงานธาตุน้ำแข็งที่แฝงอยู่หมดลง จะกลายเป็นก้อนน้ำแข็งธรรมดา)]

[ชื่อ: น้ำลำธารขาว (ระดับดี)

คุณสมบัติ: แหล่งน้ำระดับดี คุณภาพน้ำใสบริสุทธิ์ รสสัมผัสหวานชุ่มคอ มีสรรพคุณช่วยฟื้นฟูบำรุงร่างกายในระดับหนึ่ง]

[ชื่อ: คราบจักจั่นปีกเหลือง (ระดับดี)

คุณสมบัติ: มีคุณค่าทางยาในระดับหนึ่ง ช่วยดับร้อนถอนพิษไข้ รักษาอาการไอ]

"ของพวกนี้ล้วนเป็นทรัพยากรรอบๆ ที่พักพิงของผู้รอดชีวิตคนอื่นในพันธมิตร และถือเป็นของเด่นประจำกลุ่มเราด้วยครับ

ในบรรดานี้ คราบจักจั่นปีกเหลืองมีมูลค่าสูงที่สุด อัตราแลกเปลี่ยนจึงค่อนข้างสูงกว่าอย่างอื่นหน่อย

ส่วนผลึกน้ำแข็งนั้น มีพันธมิตรคนหนึ่งที่อยู่ในดินแดนหนาวเหน็บสุดขั้วเพิ่งจะค้นพบเมื่อเร็วๆ นี้ มีอยู่จำนวนไม่น้อยเลยครับ"

แล้วก็ยังมีเม็ดทรายไป๋ซง..."

จ้าวเฉิงอธิบายคุณสมบัติและมูลค่าของทรัพยากรระดับดีทั้งสี่ชนิดให้ฟังทีละอย่าง

ล้วนเป็นทรัพยากรที่เข้าท่าทั้งนั้น

หลังจากฉีหยวนดูข้อมูลทรัพยากรทั้งสี่ชนิดจบ เขาก็ค่อนข้างสนใจเม็ดทรายไป๋ซงกับผลึกน้ำแข็งเป็นพิเศษ

จึงเอ่ยขึ้นว่า "วันละเม็ดทรายไป๋ซง 50 จิน กับผลึกน้ำแข็ง 100 ชิ้น"

"พี่ใหญ่ฉี คุณทำเอาผมลำบากใจแล้วสิครับ... ราคานี้สูงเกินไปจริงๆ โดยเฉพาะผลึกน้ำแข็ง สภาพอากาศแบบนี้ไม่มีทางออกไปหาข้างนอกได้เลย" จ้าวเฉิงกล่าวด้วยความลำบากใจ

"งั้นก็เม็ดทรายไป๋ซง 50 จิน ผลึกน้ำแข็ง 50 ชิ้น"

"เอ่อ... เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ แล้วถ้าวันไหนหามาไม่ได้ พอจะใช้ทรัพยากรอื่นแทนได้ไหมครับ"

"ได้"

เมื่อทั้งสองตกลงกันลงตัว ก็ทำธุรกรรมแลกเปลี่ยนรอบแรกเสร็จสิ้นทันที

ฉีหยวนได้รับเม็ดทรายไป๋ซง 50 จิน และผลึกน้ำแข็ง 50 ชิ้น

เมื่อเทียบกับกองไม้พวกนั้นแล้ว มูลค่าของสิ่งเหล่านี้ย่อมสูงกว่ามากจริงๆ

อันที่จริง ฉีหยวนคิดว่าตนเองได้กำไร ส่วนจ้าวเฉิงก็ปักใจเชื่ออย่างยิ่งว่าตนได้กำไรมหาศาล ทั้งยังแอบนึกในใจว่าฉีหยวนใจกว้างเหลือเกิน ถ่านไม้ตั้งหลายพันก้อนกลับยอมแลกออกมาง่ายๆ

ถึงแม้เม็ดทรายไป๋ซง 50 จินกับผลึกน้ำแข็ง 50 ชิ้นจะดูมีค่ากว่าถ่านไม้มาก แต่ในความเป็นจริงแล้วกลับไม่ได้มีมูลค่าอะไรขนาดนั้น

โดยเฉพาะในสถานการณ์ตอนนี้ คลื่นความหนาวพัดกระหน่ำต่อเนื่องมาถึงเจ็ดวันแล้ว ทั้งอาหารและถ่านไม้ถูกเผาผลาญไปมหาศาล ผู้รอดชีวิตจำนวนมากแทบจะทนกันไม่ไหว

แถมยังไม่มีใครรู้เลยว่าคลื่นความหนาวจะลากยาวไปอีกนานแค่ไหน!

ในช่วงเวลานี้ มูลค่าของถ่านไม้จึงพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ตรงกันข้ามกับพวกเม็ดทรายไป๋ซงและผลึกน้ำแข็ง ซึ่งกลายเป็นของที่ไม่มีใครต้องการเลย

โดยเฉพาะผลึกน้ำแข็ง จ้าวเฉิงเองก็ยังแปลกใจอยู่ว่า ในวันที่หนาวเหน็บขนาดนี้ ฉีหยวนจะเอาผลึกน้ำแข็งไปทำอะไรกันแน่?

ฉีหยวนไม่ได้สนใจผลได้ผลเสียเพียงเท่านี้ สำหรับเขาแล้ว ถ่านไม้คือทรัพยากรที่ขาดแคลนน้อยที่สุด

ท่อนไม้ในลานบ้านมีมากเสียจนใช้ไม่มีวันหมด

ถ่านไม้ระดับทั่วไปที่เหลืออีก 7,000 ก้อน ฉีหยวนยังคงนำขึ้นวางขายทั้งหมด

เพียงแต่รอบนี้ เขาไม่ต้องการวัตถุดิบระดับทั่วไปอีกต่อไปแล้ว แต่ตั้งค่าเอาไว้ว่าต้องการเฉพาะทรัพยากรระดับดีเท่านั้น

ท่อนไม้ระดับดี 1 หน่วย สามารถแลกถ่านไม้ได้ 5 หน่วย หรือจะใช้ทรัพยากรระดับดีชนิดอื่นมาแลกก็ได้

สำหรับฉีหยวนแล้ว ท่อนไม้ระดับทั่วไปไม่มีมูลค่าใดๆ เลยจริงๆ แต่วัตถุดิบระดับดีนั้น ยิ่งกักตุนเก็บไว้มากเท่าไรก็ยิ่งดี

ถึงสุดท้ายจะไม่ได้ใช้ ก็ยังโยนลงบ่อหมักวิญญาณเพื่อเปลี่ยนเป็นของเหลววิญญาณได้อยู่ดี

แม้ตอนนี้จะยังแทบไม่ได้ใช้ของเหลววิญญาณ และยังไม่แน่ชัดถึงสรรพคุณที่แท้จริงของมัน แต่ฉีหยวนเชื่อมั่นว่า อย่างไรเสียมันก็เป็นสิ่งปลูกสร้างระดับหายาก ย่อมต้องมีคุณค่าสมตัวแน่นอน

หลังจากนำขึ้นวางขาย ความเร็วในการขายออกลดลงไปบ้าง ทว่าก็ยังมีผู้คนแย่งกันซื้อเป็นจำนวนมาก

ผ่านพ้นเจ็ดวันอันมืดมิดไร้แสงตะวันใต้คลื่นความหนาว ถ่านไม้แทบจะถูกเผาผลาญต่อเนื่องยี่สิบสี่ชั่วโมง อีกทั้งความคุ้มค่ายังสูงกว่าท่อนไม้มากโข

ท่อนไม้สองท่อน เผาไหม้รวมกันได้ 2 ชั่วโมง แต่พอเปลี่ยนมาเป็นถ่านไม้หนึ่งก้อน กลับเผาไหม้ได้นานถึง 3 ชั่วโมง แถมยังให้อุณหภูมิสูงกว่า

ขณะที่ท่อนไม้ระดับดีสองหน่วยเผาไหม้ต่อเนื่องได้ 6 ชั่วโมง ถ่านไม้ระดับดีหนึ่งหน่วยก็เผาไหม้ได้ 6 ชั่วโมงเช่นกัน แม้ระยะเวลาจะเท่ากัน ทว่าอุณหภูมิที่สร้างขึ้นกลับดีกว่าและมีประสิทธิภาพมากกว่า

หลังผ่านพ้นช่วงหลายวันนี้มา ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ต่างตระหนักถึงข้อดีของถ่านไม้ และพากันเลือกนำของมาแลกเป็นถ่านไม้กันทั้งนั้น

หลายคนถึงขั้นเริ่มเปลี่ยนถ่านไม้ให้กลายเป็นสกุลเงินใหม่ และเริ่มนำมาใช้หมุนเวียนในตลาดแลกเปลี่ยน

ผู้รอดชีวิตที่มีม้วนคัมภีร์ผลิตถ่านไม้อย่างฉีหยวน ต่างพากันฟันกำไรจนกระเป๋าตุง

สำหรับคนเหล่านั้นแล้ว ฉีหยวนแทบไม่ต่างอะไรกับพ่อบังเกิดเกล้าของพวกเขาเลย

หากไม่มีฉีหยวนใช้โทรโข่งโลกโปรโมตถ่านไม้ให้แก่ผู้รอดชีวิตทุกคน พวกเขาก็ไม่มีทางขายถ่านไม้ได้ดีเป็นเทน้ำเทท่าขนาดนี้

ข้อจำกัดเพียงอย่างเดียวก็คือ ประสิทธิภาพการทำงานของเวิร์กช็อป ที่ไม่สามารถเปลี่ยนไม้ทั้งหมดให้กลายเป็นถ่านไม้ได้ในพริบตา แต่จำเป็นต้องทยอยสร้างขึ้นมาทีละหน่วย