ตอนที่ 58 พี่ฉิน ผมอยากกินปลาแล้ว

วันนี้ เกาหานจือส่งข้อความมาหาอย่างหาได้ยาก ทว่าเนื้อหาข้างในกลับทำให้ฉีหยวนต้องขมวดคิ้ว

เกาหานจือ: "ฉีหยวน เพื่อนของฉันในกลุ่มพันธมิตรบอกว่า ถ้านายยอมเข้าร่วมกับพวกเขา ต่อไปจะแบ่งขายเกลือหินให้นายได้ แถมยังลดราคาให้ด้วยนะ"

ฉีหยวนจนปัญญาอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าเกาหานจือกินยาผิดขนานมาหรืออย่างไร ในช่วงคลื่นความหนาวสองสามวันนี้ เธอเหมือนหลงเข้าไปในลัทธิขายตรง โดนเพื่อนที่เรียกตัวเองว่าคนในกลุ่มพันธมิตรเป่าหูจนหัวปักหัวปำ

เขาเคยเตือนไปหลายหนแล้วว่ากลุ่มพันธมิตรส่วนใหญ่เชื่อถือไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาบ้าง

แต่เธอกลับดูไว้ใจเพื่อนคนนั้นมาก จนทั้งสองคนถึงขั้นผิดใจกัน

ตอนนี้ ฉีหยวนไม่อยากใส่ใจอะไรอีกแล้ว

อย่างไรเสียเรื่องส่งอาหารเจ็ดวันตามที่เคยตกลงกันไว้ เขาก็ตอบแทนไปจนครบแล้ว

ส่วนเรื่องน้ำยาเร่งโตพืชขวดที่สอง เธอยอมขายราคาถูกให้เพื่อน แต่กลับไม่ยอมขายให้เขา ทำให้ฉีหยวนรู้สึกตะขิดตะขวงใจไม่น้อย

"ถ้าพวกเขาอยากขาย ก็เสนอราคามาแล้วติดต่อผมโดยตรงได้เลย" ฉีหยวนตอบกลับไปส่งๆ

หลายวันมานี้ เขากว้านซื้อเครื่องปรุงรสในตลาดแลกเปลี่ยนมาบ้างแล้ว ทั้งเกลือ น้ำตาล กระเทียม ขิง พริกไทยหวาย ล้วนมีอยู่อย่างละนิดละหน่อย

แม้ทรัพยากรบางอย่างจะมีน้อย แต่ก็มักจะมีคนครอบครองอยู่เสมอ เช่นคนที่ที่พักพิงตั้งอยู่ข้างทะเลสาบเกลือ หรือมีดงอ้อยอยู่รอบๆ

ผู้รอดชีวิตตั้งหลายพันล้านคน มีอะไรบ้างที่จะไม่มี ก็แค่มูลค่าจะสูงหรือต่ำเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยชื่อสีแดงเด่นหราของฉีหยวน หลายคนยอมลดราคาหรือกระทั่งยกให้เขาฟรีๆ เพียงเพื่อจะขอแอดเป็นเพื่อนด้วยซ้ำ

ทว่าฉีหยวนปฏิเสธไปทั้งหมด เขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่ได้ขาดแคลนทรัพยากรแค่นี้ และจะได้ไม่ต้องติดค้างน้ำใจใครด้วย

ส่วนเรื่องรับผลประโยชน์มาแต่ไม่ยอมกดรับเพื่อนอย่างนั้นหรือ ฉีหยวนไม่อยากให้ชื่อเสียงตัวเองป่นปี้จนทำการค้าขายลำบากในอนาคตหรอกนะ

เกาหานจือ: "ฉีหยวน ทำไมนายถึงเป็นคนแบบนี้เนี่ย พวกเขาอุตส่าห์หวังดีชวนนายเข้าร่วม ทุกคนเอาชีวิตรอดอยู่ในกลุ่มพันธมิตรเดียวกัน ย่อมดีกว่านายดิ้นรนคนเดียวอยู่แล้ว!"

"ถ้าฉันอยู่ที่นั่นแล้วไม่ดี มีหรือจะมาชวนนาย เมื่อก่อนความสัมพันธ์ของพวกเราก็ดีกันขนาดนั้น ทำไมนายถึงไม่เชื่อฉันบ้างล่ะ"

ฉีหยวนไม่รู้จะพูดยังไงต่อ จึงคิดจะปิดหน้าต่างแชตทิ้งเสียเลย

ทว่าประโยคถัดมาของเกาหานจือ กลับดึงดูดความสนใจของฉีหยวนเข้า

"ถ้าไม่เห็นว่านายเป็นผู้รอดชีวิตชื่อสีแดง พวกเขาไม่มีทางมาชวนนายเข้ากลุ่มหรอกนะ ถ้านายสนใจ ฉันช่วยประสานงานให้ได้ พวกนายจะได้เจอกันคุยกันตรงๆ"

ฉีหยวนพลันตื่นตัวระแวดระวังขึ้นมาทันที

ชื่อสีแดง! นัดเจอเพื่อคุย!

ชั่วพริบตานั้น ฉีหยวนคล้ายจะจับเค้าลางอะไรบางอย่างได้ "คนพวกนี้ อย่าบอกนะว่าเล็งเป้ามาที่ผม?"

ฉีหยวนรีบถามกลับทันที "พวกเขารู้ได้ยังไงว่าผมเป็นชื่อสีแดง แล้วเธอยังพูดอะไรกับพวกเขาอีกบ้าง"

"นี่ไม่ใช่ความลับอะไรสักหน่อย นายเคยใช้โทรโข่งโลก คนรู้ชื่อนายตั้งเยอะแยะ

คนในกลุ่มพันธมิตรมีตั้งเยอะ ฝีมือก็เก่งกาจ ฉันคิดว่านายน่าจะทำการค้ากับพวกเขาได้ ก็เลยช่วยโปรโมตให้นายด้วยไง"

ได้ยินถึงตรงนี้ สีหน้าของฉีหยวนยิ่งเย็นชาลง ผู้หญิงคนนี้สมองทึบไปแล้วหรืออย่างไร

"เธอช่วยโปรโมตอะไรไปบ้าง"

"หลักๆ ก็บอกว่าขายถ่านไม้ พืชผลระดับดีหลายชนิด แล้วก็พวกยารักษาโรคอะไรทำนองนั้น พวกเขาบอกว่าจะรับซื้อในราคาสูงเลยนะ"

เกาหานจือตอบ

นัยน์ตาของฉีหยวนไหววูบ คล้ายจะเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว สีหน้าเริ่มเคร่งขรึมขึ้นมา

จู่ๆ นิสัยของเกาหานจือก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ซ้ำยังเปิดใจไว้เนื้อเชื่อใจคนแปลกหน้า สถานการณ์แบบนี้...

ฉีหยวนครุ่นคิดชั่วครู่ ก่อนจะตอบกลับไปว่า "ตกลง เธอช่วยประสานงานให้หน่อย ผมจะไปเจอหน้าพวกเขา สถานที่นัดเจอเอาเป็นที่พักพิงของเธอแล้วกัน"

"จริงเหรอ ได้เลย เดี๋ยวฉันไปติดต่อพี่เผิง นัดเวลากันเป็นพรุ่งนี้ดีไหม" น้ำเสียงของเกาหานจือฟังดูดีใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"ได้ พรุ่งนี้แปดโมงเช้า ผมจะพาเพื่อนไปด้วยคนหนึ่ง จำไว้ว่าให้กำชับพวกเขาด้วย อย่าให้พาคนมาเยอะเกินไป" ฉีหยวนกำชับ

"วางใจเถอะ คนของพวกเขาดีกันทุกคน ไม่มีปัญหาแน่นอน" เกาหานจือรับประกันอย่างมั่นอกมั่นใจ

เมื่อปิดช่องแชตของเกาหานจือลง สีหน้าของฉีหยวนก็เคร่งเครียด สายตาหม่นลงขณะครุ่นคิดอยู่นาน

ในที่สุดก็หยิบ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ออกมา เปิดไปยังช่องแชตส่วนตัว แล้วส่งข้อความหาฉินเจิ้นจวิน

ฉีหยวน: "พี่ฉิน พรุ่งนี้ว่างไปกับผมสักเที่ยวไหมครับ"

"ไม่มีปัญหา เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ"

"มีคนเล็งผมไว้แล้วครับ"

"อันตรายงั้นเหรอ ได้ ฉันเข้าใจแล้ว พรุ่งนี้เจอกัน"

...

สิบนาทีต่อมา ฉีหยวนถือม้วนคัมภีร์สองสามม้วนปรากฏตัวขึ้นในห้องใต้ดิน

ฝูงผึ้ง หมูป่าหลังเหล็ก และไก่ป่า ต่างใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัยไร้กังวล

ในจำนวนนั้น ฝูงผึ้งเสือดำมีจำนวนเพิ่มขึ้นมากกว่าหนึ่งเท่าตัว

ก่อนหน้านี้เขาได้นำไข่ผึ้งในรังไปฟักในห้องเพาะฟักของฉินเจิ้นจวิน บัดนี้ฟักออกมาสำเร็จชุดหนึ่งแล้ว

ด้วยอานุภาพของสิ่งปลูกสร้างระดับหายาก แม้จะอยู่ในช่วงคลื่นความหนาว แต่ผึ้งเสือดำชุดใหม่นี้ก็ยังแข็งแรงสมบูรณ์ดี ไม่ได้รับผลกระทบจากความหนาวเหน็บเลยแม้แต่น้อย

ปัจจุบันจำนวนของฝูงผึ้งเสือดำแตะถึงห้าร้อยกว่าตัวแล้ว ส่วนใหญ่เป็นระดับทั่วไป มีเพียงสองตัวเท่านั้นที่ถึงระดับดี

เดิมทีฉีหยวนตั้งใจว่าจะรอให้อากาศกลับสู่สภาวะปกติก่อน แล้วค่อยให้ผึ้งเสือดำตัวอื่นทะลวงสู่ระดับดี

ทว่าตอนนี้ เขาตั้งใจจะเลื่อนเวลาให้เร็วขึ้นหน่อย

ครั้งนี้เขาหยิบม้วนคัมภีร์อัปเกรดไอเทมลงมาสามม้วน โดยมีม้วนหนึ่งที่เคยใช้ไปแล้วหนึ่งครั้ง

แสงแปดสายพลันสว่างวาบขึ้น เข้าปกคลุมผึ้งเสือดำที่แข็งแกร่งที่สุดแปดตัว

ไม่กี่วินาทีต่อมา ผึ้งเสือดำระดับดีขนาดเท่ากำปั้นแปดตัวก็เกาะอยู่บนแขนของฉีหยวนอย่างน่าเกรงขาม

นางพญาผึ้งเสือดำสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงบิดส่ายลำตัวคลานออกมา พอเห็นพวกเดียวกันระดับดีเรียงหน้ากระดานแปดตัวก็พลันสะดุ้งตกใจ

แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นถึงนางพญา ทั้งยังแข็งแกร่งกว่า จึงไม่ได้หวาดกลัวแต่อย่างใด

เมื่อเห็นนางพญาผึ้งเสือดำออกมา ฉีหยวนก็กวักมือเรียกมันเข้ามา แล้วหยิบม้วนคัมภีร์ระดับยอดเยี่ยมออกมาจากอกเสื้อ

ม้วนคัมภีร์อัปเกรดระดับยอดเยี่ยม!

ก่อนหน้านี้ฉีหยวนยังลังเลอยู่ว่า ม้วนคัมภีร์อัปเกรดระดับยอดเยี่ยมม้วนนี้จะใช้กับหมูป่าหลังเหล็กดี หรือจะใช้กับนางพญาผึ้งเสือดำดี

ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจเลือกนางพญาผึ้งเสือดำ!

พลังของนางพญาผึ้งเป็นตัวกำหนดความแข็งแกร่งของฝูงผึ้งทั้งฝูง

เมื่อนางพญาผึ้งก้าวถึงระดับยอดเยี่ยม ผึ้งเสือดำตัวอื่นก็ยิ่งเพิ่มพูนพลังได้ง่ายขึ้น ความแข็งแกร่งโดยรวมก็จะยิ่งทรงพลังขึ้นตามไปด้วย

ในเวลาเดียวกัน นางพญาผึ้งเสือดำระดับยอดเยี่ยมยังสามารถสยบผึ้งเสือดำระดับดีสิบกว่าตัวนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อไม่ให้พวกมันต่อสู้กันเองจนทำลายความสงบภายในฝูง

แสงสีเงินจาง ๆ ค่อย ๆ เข้าปกคลุมร่างของนางพญาผึ้งเสือดำ

การทะลวงขั้นในครั้งนี้กินเวลานานกว่าเดิม และกระบวนการก็เจ็บปวดทรมานยิ่งกว่า

ภายใต้แสงสีเงิน นางพญาผึ้งเสือดำเจ็บปวดจนแยกเขี้ยวยิงฟัน ของเหลวในร่างกายสีน้ำตาลอมเหลืองไหลทะลักออกมาเป็นจำนวนมาก เสียงกรีดร้องแหลมสูงก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องใต้ดิน

ฉีหยวนจับจ้องมองอย่างตึงเครียด ไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ ออกมา ได้แต่เฝ้ารอให้การทะลวงขั้นสิ้นสุดลงอย่างเงียบเชียบ

ผ่านไปยี่สิบนาที ร่างของผึ้งเสือดำขนาดเท่ากำปั้นตัวหนึ่งก็ร่วงหล่นลงบนพื้น เปรอะเปื้อนไปด้วยเมือกเหลวข้นจำนวนมาก

นี่ไม่ใช่ซากศพของนางพญาผึ้งเสือดำ หากแต่เป็นคราบที่มันลอกทิ้งไว้

ฉีหยวนเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่า ผึ้งตัวเต็มวัยยังสามารถลอกคราบได้ด้วยงั้นหรือ

ยามนี้ นางพญาผึ้งเสือดำที่ทะลวงสู่ระดับยอดเยี่ยมแล้วกำลังบินผงาดอยู่กลางอากาศอย่างสง่างามน่าเกรงขาม

นางพญาผึ้งเสือดำที่เคยตัวเท่ากำปั้น บัดนี้เติบโตจนมีขนาดเท่าโม่หินขนาดย่อม เกราะสีดำบนลำตัวแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ทอประกายแสงสีดำขลับแวววาว

เหล็กไนตรงส่วนหางยาวกว่าสิบเซนติเมตร เป็นสีเขียวเข้มคล้ำ ดูแล้วชวนขนหัวลุกเป็นพิเศษ

"ไม่รู้ว่าตอนนี้นางพญาผึ้งเสือดำจะแข็งแกร่งขนาดไหนแล้ว..."

ฉีหยวนพึมพำกับตัวเอง พลางหยิบมีดพร้าออกมาเพื่อทดสอบพลังของมัน

มีดพร้าระดับดีฟันฉับลงบนเกราะสีดำขลับของนางพญาผึ้งเสือดำ

เคร้ง!

นางพญาผึ้งเสือดำไร้รอยขีดข่วน แม้แต่ร่างที่กำลังบินอยู่ก็ไม่สะเทือนหรือขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

"กระดองแข็งอะไรขนาดนี้!" ฉีหยวนอุทานออกมาด้วยความตกใจ คาดไม่ถึงว่านางพญาผึ้งเสือดำระดับยอดเยี่ยมจะพัฒนาก้าวกระโดดได้ถึงเพียงนี้

ด้วยพลังระดับดีบวกกับมีดพร้าระดับดี กลับไม่อาจสร้างบาดแผลให้นางพญาผึ้งเสือดำได้เลยแม้แต่น้อย

ที่สำคัญที่สุดคือ นางพญาผึ้งเสือดำไม่ได้พึ่งพาแค่สมรรถภาพทางกายในการต่อสู้

ไพ่ตายที่ทำให้นางพญาผึ้งเสือดำครองความเป็นใหญ่ในผืนป่าได้ คือฝูงผึ้งเสือดำของตัวเอง และเหล็กไนพิษของมันต่างหาก!