ตอนที่ 59 เตรียมพร้อมเต็มพิกัด

เมื่อมองดูผึ้งเสือดำระดับดีทั้งเก้าตัว รวมถึงนางพญาผึ้งเสือดำระดับยอดเยี่ยม ฉีหยวนก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความรู้สึกปลอดภัยเอ่อล้นขึ้นมาในใจ

รอพรุ่งนี้ก่อน ค่อยดูสถานการณ์อีกที

……

ค่ำคืนผ่านไปอย่างเงียบสงบ ฉีหยวนไม่ได้ทำให้ตารางชีวิตรวน เขายังคงใช้ชีวิตตามกิจวัตรปกติ

พอถึงเวลาเจ็ดโมงครึ่งในตอนเช้า ฉินเจิ้นจวินก็เดินทางมาถึงที่พักพิงของฉีหยวนผ่านค่ายกลเคลื่อนย้าย

ทั้งสองทักทายพูดคุยกัน บรรยากาศเป็นกันเองอย่างยิ่ง ไม่นานก็วกเข้าเรื่องที่จะต้องทำในวันนี้

"ฉีหยวน ฝั่งนั้นพุ่งเป้ามาที่นายเหรอ"

ฉีหยวนพยักหน้า "น่าจะใช่ครับ พวกนั้นน่าจะพอรู้เรื่องของผมอยู่บ้างผ่านเพื่อนคนหนึ่งที่ค่อนข้างสนิทกับผม แต่เรื่องฝีมือของผม พวกนั้นยังไม่รู้แน่ชัด"

"อืม" ฉินเจิ้นจวินพยักหน้าเล็กน้อย ทว่าวินาทีต่อมากลับขมวดคิ้วแน่น "ฉีหยวน ฝีมือของนาย???"

"ฮ่าๆ นึกไม่ถึงว่าจะถูกพี่ฉินดูออกจนได้!" ฉีหยวนหัวเราะร่า พลางกำหมัดแล้วยิ้ม

"ดูท่าไอ้หนูนี่จะซ่อนความลับไว้ไม่เบาเลยนะเนี่ย! พลังฝีมือถึงได้พัฒนาเร็วขนาดนี้ นี่น่าจะเก่งกว่าฉันแล้วมั้ง?"

ฉินเจิ้นจวินเอ่ยแซวปนบ่นอย่างขำๆ แต่ในใจกลับตกตะลึงเป็นอย่างมาก เขารู้ซึ้งดีว่าการเพิ่มพูนความแข็งแกร่งนั้นยากเย็นแค่ไหน มันต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างยาวนาน รวมทั้งต้องได้รับสารอาหารคุณภาพสูงในปริมาณมากด้วย

ฉีหยวนยิ้มพลางกล่าวว่า "ฝีมือของพี่ฉินเป็นยังไงผมรู้ดีอยู่แล้วครับ ถึงสมรรถภาพทางกายของผมจะเพิ่มขึ้น แต่ความสามารถในการต่อสู้แทบจะเป็นศูนย์ เทียบกับพี่ไม่ได้หรอกครับ!"

"ความสามารถในการต่อสู้แทบเป็นศูนย์เนี่ยนะ?" ฉินเจิ้นจวินมองฉีหยวนด้วยความสงสัย แล้วหันไปมองท่อนไม้ในห้องนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยรอยมีดฟันและรูกระสุนธนู ดูท่าทางจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่

ฉินเจิ้นจวินไม่ซักไซ้ต่อ เปลี่ยนไปถามแทนว่า "พวกเราสองคนจะตรงไปเลยไหม"

"ตรงไปเลยก็ได้ครับ ด้วยฝีมือของพวกเรา ก็น่าจะจัดการพวกนั้นได้อย่างสบายๆ" ฉีหยวนพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ ขณะเดียวกันก็หยิบเป้ขึ้นมาสะพายใบหนึ่ง

เมื่อฉินเจิ้นจวินเห็นภาพนี้ หางตาก็กระตุกวูบ ใบหน้าสุขุมเคร่งขรึมเผยความพูดไม่ออกบอกไม่ถูกออกมาได้ยาก

"ฉีหยวน นายสะพายกระเป๋าทำไมวะนั่น"

ฉีหยวนชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "แค่เอาของขวัญติดไม้ติดมือไปนิดหน่อยครับ..."

ฉินเจิ้นจวินเกาหัว เอ่ยอย่างจนใจว่า "ฉีหยวน พวกเราไม่ต้องมาทำเป็นอุบไว้หรอก"

พูดจบ ฉินเจิ้นจวินก็ควักกระเป๋าเป้ออกมาจากเสื้อนวมตัวโคร่งเช่นกัน ซึ่งเป็นแบบเดียวกับของฉีหยวนเป๊ะๆ

เส้นเลือดบนหน้าผากของฉีหยวนกระตุกวูบ "โอเค พี่ก็เตรียมมาเหมือนกันสินะ"

สองนาทีต่อมา

"พี่ฉิน ทำไมพี่แอบพกหมูมาด้วยตัวหนึ่งเนี่ย"

"เฮอะ หมูป่าหลังเหล็กตัวนี้ของนายก็ระดับดีแล้วไม่ใช่รึไง แล้วนายจะพกผึ้งเสือดำมาเยอะขนาดนี้ทำไมวะ"

"เอาไว้กันเหนียวครับ"

"ผึ้งเสือดำเก้าตัวนี้ทำไมตัวใหญ่ขนาดนี้ ระดับดีเหรอ"

"เพิ่งเลื่อนขั้นครับ ฝีมือยังอ่อนมาก แล้วที่พี่ฉินถืออยู่นี่อะไรครับ เครื่องปรุงเหรอ"

"อ๋อ นี่คือผงเกล็ดสน มีผลแค่กับสัตว์ระดับต่ำกว่าระดับดีลงไป ทำให้สัตว์ป่าระดับทั่วไปเป็นอัมพาตทั้งตัวได้ภายในไม่กี่วินาที... เอ๊ะ ช่างฉันก่อน ตัวนี้คือนางพญาผึ้งเสือดำใช่ไหม"

"ครับ ระดับยอดเยี่ยมแล้ว ฝีมือพอกล่อมแกล้ม เลยพามันออกไปเปิดหูเปิดตาดูโลกหน่อย"

มุมปากของฉินเจิ้นจวินกระตุก ระดับยอดเยี่ยม... พามันไปเปิดหูเปิดตา...

"อ้อ จริงสิ พี่ฉิน นี่อะไรครับ"

ฉีหยวนชี้ไปที่กระเป๋ามิติของฉินเจิ้นจวินแล้วเอ่ยถาม

"เอ่อ... ผลระเบิดระดับยอดเยี่ยม เอาไว้จุดดอกไม้ไฟน่ะ แล้วของนายนี่อะไรอีกล่ะ"

"อ๋อ นี่คือม้วนคัมภีร์ที่พักพิงระดับรองครับ..."

"เอาไว้ทำอะไร"

"ปล้นบ้านครับ..."

"เชี่ย!"

……

ภายในที่พักพิงของเกาหานจือ

"พี่เผิง พวกพี่กำลังทำอะไรกันคะ"

เกาหานจือมองดูคนสิบกว่าคนที่อยู่ในที่พักพิง กำลังกระจายตัวหาที่ซ่อนตามซอกมุมต่างๆ

ใต้เตียง หลังเตาผิง ห้องทำงาน ห้องครัว...

เมื่อเห็นคนกลุ่มใหญ่ขนาดนี้ เกาหานจือก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจมากขึ้น นางพูดด้วยความโมโหเล็กน้อยว่า "พี่เผิง ไม่ใช่ว่าตกลงกันไว้แล้วเหรอคะว่าจะพาคนมาด้วยแค่คนเดียว"

ชายหนุ่มรูปร่างสมส่วนคนหนึ่งไว้ผมทรงสกินเฮดดูทะมัดทะแมง ใบหน้าตอบซูบ มุมปากเปื้อนยิ้ม เอ่ยขึ้นว่า "หานจือ ยังไงที่นี่ก็เป็นที่พักพิงของเธอนะ หากพวกนั้นลงมือกับเธอขึ้นมา จะได้มีทางป้องกันไว้ไม่ใช่เหรอ!"

"เขาเป็นเพื่อนฉัน เป็นเพื่อนที่สนิทกันมากด้วย" แววตาของเกาหานจือดูสับสนและขัดแย้งในใจ

"จะสนิทเท่าพวกเราได้ยังไง พวกเราอยู่พันธมิตรเดียวกันนะ เป็นครอบครัวเดียวกัน พวกเราจะทำร้ายเธอหรือไง!"

"ใช่แล้วใช่แล้ว น้องหานจือ เชื่อฟังพี่เผิงเถอะนะ! พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน เป็นคนที่สนิทชิดเชื้อกันที่สุดแล้ว!"

ด้านข้าง หญิงสาวผมสั้นคนหนึ่งโอบไหล่เกาหานจือไว้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"อีกอย่างนะ เขาเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นของเธอ รู้หน้าไม่รู้ใจหรอก เขาใจดีให้อาหารระดับดีกับเธอขนาดนั้น ใครจะไปรู้ว่าคิดอะไรอยู่ เธอรู้ไหมว่าตอนนี้อาหารระดับดีมันมีค่ามากแค่ไหน!"

หญิงสาวโน้มน้าวต่อ "ถ้าเขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอ จะมาทำดีกับเธอขนาดนั้นได้ยังไง ตอนที่เธอเพิ่งมาถึงโลกม่านหมอกใหม่ๆ ก็เพราะกลัวและโดดเดี่ยวเกินไป ถึงได้หน้ามืดตามัวเพราะความเอาใจใส่ของเขา"

"พี่ฉิงคะ เขาน่าจะ..."

"ไม่ต้องพูดแล้ว ไม่ว่าจะยังไง เขาก็เป็นผู้เล่นชื่อแดง พวกเราก็ต้องเตรียมการไว้บ้างไม่ใช่เหรอ เขาอาจจะไม่ลงมือกับเธอ แต่ถ้าเขามีปัญหากับพวกเราล่ะ?"

"ใช่แล้ว พวกเราแค่ป้องกันตัวน่ะ หานจือเธออย่าคิดมากไปเลย ด้วยความสัมพันธ์ของพวกเรา เธอยังไม่ไว้ใจอีกเหรอ"

"งั้น... ก็ได้ค่ะ"

...

เวลาสองทุ่ม ฉีหยวนและฉินเจิ้นจวินใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตมาถึงที่พักพิงของเกาหานจือ

เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกลอบฆ่าทันทีที่ข้ามมา ฉีหยวนจึงตั้งใจยัดนางพญาผึ้งเสือดำไว้ในอกเสื้อ หากเกิดสถานการณ์ใดขึ้นจะได้ตอบสนองได้ทันท่วงที

ต่อให้บนพื้นจะมีกับดักหนามแหลม เขาก็สามารถเอานางพญาผึ้งเสือดำมารองใต้เท้าได้โดยตรง

ส่วนอย่างอื่นไม่ว่าจะเป็นเข็มบิน เหล็กในพิษ หรือกระทั่งวางกำลังมือขวานแปดร้อยคนซุ่มโจมตี เขาก็ยังมีแม่ทัพเอกอย่างนางพญาผึ้งเสือดำที่รับมือได้หนึ่งต่อร้อยอย่างสบาย

หนึ่งนาทีต่อมา ทั้งสองคนก็มาถึงอย่างราบรื่น

การเคลื่อนย้ายของม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตช้ากว่าการเคลื่อนย้ายในตัวของม้วนคัมภีร์พันธมิตรอยู่พอสมควร คุณภาพถือว่าต่างกันมากทีเดียว

สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือห้องนั่งเล่นอันสลัวรางของที่พักพิง สิ่งอำนวยความสะดวกด้านในเรียบง่ายและซอมซ่อมาก

แม้แต่สิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานของที่พักพิง ก็สร้างไว้แค่ห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องทำงาน และสิ่งอำนวยความสะดวกที่คล้ายกับห้องน้ำเท่านั้น

ทว่าโดยรวมแล้ว แม้จะค่อนข้างซอมซ่อ แต่ก็ยังจัดเก็บและดูแลได้สะอาดสะอ้านดี

ที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น มีคนนั่งรออยู่ก่อนแล้วสามคน

ชายหนุ่มใบหน้าตอบซูบหนึ่งคน หญิงสาวผมสั้นหนึ่งคน และเกาหานจือ

เมื่อเห็นฉีหยวนมาถึง เกาหานจือก็ดีใจมาก ใบหน้าเผยแววยินดีออกมาอย่างชัดเจน

สำหรับฉีหยวนแล้ว เธอรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง จึงปรารถนาอย่างยิ่งที่จะดึงเพื่อนสนิทคนนี้เข้ามาสู่ "ครอบครัวใหญ่" ของพันธมิตร

ฉีหยวนกวาดตามองรอบตัว ไม่ได้ใส่ใจสายตาของเกาหานจือเลยแม้แต่น้อย

ฉินเจิ้นจวินแววตาลุ่มลึก เขากวาดตามองทุกสิ่งทุกอย่างในที่พักพิงอย่างละเอียด กวาดสายตาตรวจตราทุกจุดเก็บรายละเอียด

หลังจากสำรวจไปรอบหนึ่งแล้ว สีหน้าเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย พลางพึมพำกับตัวเองในใจว่า เจ้าพวกเด็กเมื่อวานซืน

ฉีหยวนสีหน้าไม่เปลี่ยน เขานั่งลงที่โต๊ะอย่างเงียบๆ เผชิญหน้ากับชายหนุ่มคนนั้น

"นายคือฉีหยวนสินะ" ชายหนุ่มหน้าตอบซูบส่งเสียงค่อนข้างแหลมสูง บีบรอยยิ้มจางๆ แล้วเอ่ยขึ้น

"ใช่ ฉันเอง"

"ฉันชื่อหลูจื้อเผิง ยินดีที่ได้รู้จักนะ เจ้าหนูฉีหยวน" หลูจื้อเผิงยิ้มน้อยๆ พลางกล่าว

ฉีหยวนเลิกคิ้ว เดิมทีนึกว่าอีกฝ่ายจะแสร้งทำเป็นดีด้วย แต่ไม่นึกเลยว่าจะไม่ปิดบังท่าทีเลยแม้แต่น้อย มั่นใจในตัวเองขนาดไหนกันเชียว?

"หลูจื้อเผิงสินะ? นายอยากคุยกับฉันมาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ ว่ามาสิ อยากคุยเรื่องอะไรกับฉัน" ฉีหยวนตอบกลับเรียบๆ

หลูจื้อเผิงช้อนตาขึ้น เอ่ยว่า "ได้ยินมาว่านายปลูกพืชผลระดับดีไว้เยอะมาก แถมยังมีพวกข้าวสาลี ข้าวสารพวกนี้ด้วยงั้นเหรอ?"