ตอนที่ 60 จัดการปัญหา

"ถูกต้อง แต่คุณพูดผิดไปจุดหนึ่งนะ... ข้าวสารนั่นน่ะเป็นระดับยอดเยี่ยม"

ได้ยินเช่นนั้น แววตาของหลูจื้อเผิงก็วาวโรจน์ด้วยความละโมบ ก่อนจะแสยะยิ้มเยาะ "ฉันให้แกเข้าร่วมพันธมิตรของเราได้ แต่แกต้องส่งมอบพืชผลพวกนั้นมา ทางพันธมิตรจะรวมศูนย์เพาะพันธุ์ให้ ถึงเวลาก็ค่อยแบ่งให้แก"

ฉีหยวนเลิกคิ้วขึ้น เข้าใจกระจ่างแจ้งในทันที

ไอ้หมอนี่ไม่ได้คิดจะเจรจาด้วยแต่แรกแล้ว มันกะมายั่วโมโหากันชัดๆ!

"นายไม่คิดจะคุยกันดีๆ สินะ?" ฉีหยวนเอ่ยเสียงเย็น ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นบางๆ

"ไม่ๆๆ!"

หลูจื้อเผิงส่ายนิ้วไปมา พลางกล่าวเสียงเหี้ยมเกรียม "ประโยคเมื่อกี้น่ะ น่าจะเป็นคำพูดที่จริงใจที่สุดของฉันแล้วนะ!"

ฉีหยวนส่ายหน้า "ผมว่า เดี๋ยวนายคงได้พูดอะไรที่จริงใจกว่านี้อีก"

หลูจื้อเผิงไม่ได้ใส่ใจ แค่นยิ้มเยาะ "อย่างเช่นอะไรล่ะ? รสชาติแฟนแกหวานเหมือนโดนัทงั้นเหรอ?"

"หลูจื้อเผิง นายพูดบ้าอะไรของนายน่ะ!" เกาหานจือที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกผิดปกติ สีหน้าของเธอฉายแววโกรธเกรี้ยวขณะตวาดถาม

หลูจื้อเผิงสีหน้าเย็นเยียบ ฟาดฝ่ามือใส่หน้าเธอฉาดใหญ่ "ในเมื่อฉันได้เจอตัวแล้ว แกคิดว่าฉันยังต้องคอยตามใจแกอยู่อีกเรอะ! คืนนี้พากลับไปเมื่อไหร่ คอยดูเถอะว่าฉันจะไม่เล่นแกจนแหลกคามือ"

ฉีหยวนขมวดคิ้ว นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะพลิกหน้าฉีกหน้ากากเร็วขนาดนี้ ไม่กลัวว่าพวกตนจะใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตหนีกลับไปหรือยังไง?

ราวกับอ่านความสงสัยของฉีหยวนออก หลูจื้อเผิงจึงแสยะยิ้มเยาะพลางเอ่ย "แกคิดว่าฉันจะกลัวพวกแกหนีเหรอ? หึๆ ตั้งแต่วินาทีที่พวกแกก้าวเข้ามาในที่พักพิงแห่งนี้ ก็อย่าหวังว่าจะติดปีกบินหนีไปไหนได้แล้ว!"

ฉีหยวนครุ่นคิดบางอย่าง ก่อนจะหยิบม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตออกมาจากอกเสื้อ

ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตนั้นรองรับการใช้งานแบบไปกลับ ดังนั้นเมื่อเทเลพอร์ตมาแล้ว ม้วนคัมภีร์จึงยังสามารถใช้งานได้อีกหนึ่งครั้งเพื่อเทเลพอร์ตกลับไปยังที่พักพิงของตัวเอง

ทว่าในยามนี้ ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตในมือของฉีหยวนกลับแสดงสถานะว่าไม่สามารถใช้งานได้

ฉินเจิ้นจวินหยิบม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตในมือออกมาเช่นกัน และมันก็แสดงว่าไม่สามารถใช้งานได้เหมือนกัน

"ฮ่าๆๆ แปลกใจล่ะสิ? อย่าคิดนะว่าจะมีแค่พวกผู้รอดชีวิตระดับ S ชื่อแดงอย่างพวกแกเท่านั้นที่มีไอเทมคุณภาพสูง หินสะกดเวหาก้อนนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าไอเทมชิ้นไหนเลย!" หลูจื้อเผิงฉีกหน้ากากทิ้งจนหมดสิ้นแล้วหัวเราะร่า

เกาหานจือที่ถูกตบจนล้มลงไปกองกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตระหนกตกใจ เธอหันไปมองจ้าวฉิงที่อยู่ด้านข้าง "พี่ฉิง..."

จ้าวฉิงแสดงสีหน้าจนใจ "อย่าคิดฟุ้งซ่านเลย ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมไปเถอะ คืนนี้ปรนนิบัติพี่เผิงให้ดีๆ วันข้างหน้าชีวิตอาจจะสบายขึ้นบ้าง ไม่อย่างนั้นถ้าถูกโยนออกไปรับแขก ด้วยสภาพของพวกผู้รอดชีวิตตอนนี้ ต่อให้ไม่ตายแกก็ต้องโดนย่ำยีปางตายแน่"

"พวกเธอ..."

ฉีหยวนสีหน้าไม่เปลี่ยน ถามขึ้นว่า "นายมั่นใจขนาดนั้นเชียวเหรอว่าจะจัดการพวกเราสองคนได้?"

"ลองดูก็รู้แล้วนี่!"

สิ้นเสียงคำพูด ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนก็ก้าวออกมาจากมุมต่างๆ ภายในที่พักพิง แล้วล้อมฉีหยวนกับฉินเจิ้นจวินไว้แน่นหนา

ฉีหยวนไม่ได้รู้สึกแปลกใจ เขายิ้มเยาะพลางเอ่ยประชด "ซุ่มกำลังพลไว้แปดร้อยนายจริงๆ เสียด้วย? แล้วต้องรอสัญญาณทุ่มจอกเหล้าด้วยไหมล่ะ?"

หลูจื้อเผิงแค่นยิ้มเย็นเช่นกัน "แกมั่นใจในตัวเองเกินไปหรือเปล่า? พวกเรา ลุยเข้าไป มัดตัวมันไว้!"

คนสิบกว่าคนรับคำสั่ง ต่างพากันชูดาบหัวตัดแล้วกรูกันเข้ามาล้อม

ทว่ายังไม่ทันที่คมดาบจะฟาดลงมา ฉินเจิ้นจวินก็ก้าวออกไปขวางด้านหน้า ตวัดดาบฟันสะบั้นใบมีดของอีกฝ่ายจนหักเป็นสองท่อน

ดาบเล่มนี้ของเขา เป็นระดับยอดเยี่ยม!

ฉินเจิ้นจวินไม่คิดจะยืดเยื้อ จึงลงมือหมายเอาชีวิตด้วยการฟันเข้าใส่ลำตัว ทว่าในวินาทีถัดมา ภาพอันน่าประหลาดก็บังเกิดขึ้น

ได้ยินเพียงเสียง "ปัง!" ร่างของชายผู้นั้นถูกแรงกระแทกซัดกระเด็นลอยไปชนเข้ากับผนังด้านหลังอย่างจัง

แต่ทว่า ร่างกายของเขากลับไม่ได้ถูกคมดาบฟันจนขาดสะบั้น

สีหน้าของฉินเจิ้นจวินเปลี่ยนไป ความคิดในหัวแล่นพล่าน 'ชุดเกราะ... ไม่สิ เกราะหินงั้นเหรอ?'

ฉินเจิ้นจวินเชี่ยวชาญวิชาดาบ ย่อมรู้ดีแก่ใจว่าตนฟันโดนอะไร มันคือชุดเกราะที่มีสัมผัสคล้ายกับหิน

ฉีหยวนเองก็ประหลาดใจไม่น้อย นึกไม่ถึงว่าคนพวกนี้จะมีฝีมืออยู่บ้างจริงๆ!

หลูจื้อเผิงสายตาเย็นเฉียบ "คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง? อาหารระดับดีสามารถยกระดับสมรรถภาพทางกายได้ พวกแกคงกินไปไม่น้อยเลยสินะ ถึงได้มีพละกำลังขนาดนี้? แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงพวกแกก็ต้องตายอยู่ดี"

ชายคนที่ถูกฟันกระเด็นไปกองกับพื้น แม้จะหมดสภาพการเคลื่อนไหวไปชั่วคราว แต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บถึงขั้นเสียชีวิต

คนอื่นๆ เมื่อเห็นภาพนี้และรู้ว่าทั้งสองคนไม่สามารถสร้างความเสียหายร้ายแรงได้ ก็คลายความกลัวลง พลางกรูกันเข้าไปล้อมคนทั้งสองไว้ทันที

ฉินเจิ้นจวินถอยร่นมาข้างฉีหยวน ก่อนจะกระซิบข้างหูเสียงเบา "ฆ่าได้ ฉันยั้งมือไว้ ใต้เสื้อมีของดี ใช้ฝูงผึ้ง"

ฉีหยวนเลิกคิ้วขึ้นแล้วพยักหน้าเงียบๆ

เขาคว้าเป้สะพายหลังมารูดซิปเปิดออก ผึ้งเสือดำตัวมหึมานับร้อยตัวก็พรูพรั่งออกมา

คนที่กำลังล้อมเข้ามาเตรียมจะฟันอาวุธใส่ พอเห็นภาพนี้เข้าก็พากันหน้าถอดสีด้วยความตกใจ "ตัวอะไรวะเนี่ย?! แมลงเหรอ?!"

อาวุธที่ฟันเข้าใส่พวกฉีหยวนทั้งสองคนจำต้องชักกลับมา แล้วหันไปกวัดแกว่งใส่ฝูงผึ้งที่พุ่งตรงเข้ามาแทน

ภายใต้การบัญชาการของนางพญาผึ้งเสือดำ ผึ้งเสือดำระดับดีทั้งเก้าตัวก็เข้าร่วมสมรภูมิ และชิงความได้เปรียบมาได้อย่างรวดเร็ว

ในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ฉินเจิ้นจวินได้โปรยผงละเอียดสีขาวลงไป มันลอยฟุ้งกระจายออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครรู้ตัว

หลูจื้อเผิงที่อยู่ด้านข้างเห็นภาพนี้ก็เสียขวัญขึ้นมาทันที ตะโกนลั่น "พวกแกใส่แผ่นเกราะดินเหนียวกันอยู่ จะกลัวอะไรวะ ฆ่าพวกมันเดี๋ยวนี้สิ!"

แต่ว่า เวลาที่เหลือให้พวกเขาตอบสนองมีไม่มากนัก ลังเลเพียงแค่หนึ่งหรือสองนาที พิษผึ้งกับผงเกล็ดสนก็ออกฤทธิ์พร้อมกัน

สารพิษทั้งสองชนิดไหลเวียนอย่างรวดเร็วในกระแสเลือดตามการเคลื่อนไหวร่างกายอย่างหนักหน่วง ด้วยสมรรถภาพทางกายระดับทั่วไปของพวกเขา จึงไม่อาจทนทานได้นานเลย

เพียงแค่ไม่กี่นาที ทั้งสิบคนก็นอนอ่อนระทวยอยู่บนพื้นจนขยับเขยื้อนไม่ได้

บาดแผลที่ถูกผึ้งเสือดำต่อยเริ่มปรากฏรอยด่างสีขาวซีด อีกทั้งยังมีร่องรอยการเน่าเปื่อยอย่างเห็นได้ชัด

หลูจื้อเผิงเห็นภาพนี้เข้าก็ตกใจกลัวอย่างหนัก "พะ...พวก...พวกแก อย่าเข้ามานะ!"

แม้เขาจะไม่ได้ขยับร่างกายอย่างหนักหน่วง แต่ความตึงเครียดก็ทำให้เลือดสูบฉีดเร็วขึ้นเช่นกัน ไม่นานก็ติดพิษผงเกล็ดสนจนเป็นอัมพาตไปทั้งตัว ล้มพับลงกับพื้น

ฉีหยวนเบะปาก ดูท่าคนพวกนี้จะเตรียมตัวมาจริง แต่การเตรียมตัวนี้เห็นได้ชัดว่ายังไม่พอเท่าไหร่

"หลูจื้อเผิงใช่ไหม? ตอนนี้นายบอกแผนการตั้งแต่ต้นจนจบได้หรือยัง? ทำไมถึงคิดจะเล่นงานผม? ผมว่าผมไม่น่ารู้จักพวกนายนะ?"

ฉีหยวนมองหลูจื้อเผิงที่นอนอ่อนปวกเปียกอยู่บนพื้น พลางเอ่ยด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

หลังจากตื่นตระหนกในตอนแรก หลูจื้อเผิงก็สงบลง หอบหายใจหนักพลางเอ่ยว่า "วันนี้ฉัน หลูจื้อเผิง พลาดท่าเอง ฉันยอมรับสภาพ! พี่ชาย นายไว้ชีวิตฉันสักครั้งเป็นไง? ถือว่าฉันติดหนี้บุญคุณนายครั้งหนึ่ง"

ฉีหยวนขมวดคิ้ว กดหน้าหลูจื้อเผิงแนบลงกับพื้น ให้ฟันหน้าชนติดกับพื้นหิน แล้วเอ่ยอย่างเย็นชา "ที่ผมถามไป นายฟังไม่ชัดหรือไง?"

"ลูกพี่ ลูกพี่ อย่าๆ... อ๊ากกก!!"

เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนท้ายทอย ฟันทั้งสองแถวกระแทกเข้ากับพื้นหินอย่างแรง รากฟันหักสะบั้นออกจากเหงือก เสียงกระแทกทึบหนักเจือด้วยเสียงฟันหักดังกังวาน พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา

คราบเลือดสีแดงสดพร้อมด้วยเศษฟันสีขาวที่หักครึ่งซีกหลายซี่กระจายเกลื่อนอยู่บนพื้น

ด้วยฤทธิ์ของผงเกล็ดสน หลูจื้อเผิงทำได้เพียงกรีดร้องโหยหวน ร่างกายกลับไม่สามารถตอบสนองหรือขยับขืนได้เลย

ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้รูม่านตาของเขาขยายกว้างและหดตัวลงในพริบตา น้ำตาสองสายไหลพรากออกมาโดยไม่อาจควบคุม

ฉินเจิ้นจวินที่อยู่ข้างๆ เห็นภาพนี้แล้วรู้สึกทนดูไม่ได้ จึงเอ่ยขึ้น "ฉีหยวน นายทำแบบนี้ไม่ถูก... ต้องหาอะไรรองหัวขึ้นมาหน่อย กระแทกกับพื้นเรียบตรงๆ แบบนี้มันทำให้ทางเดินหายใจอุดกั้นง่าย ถ้าขาดใจตายไปจะไม่ดี"

ฉีหยวนชะงักไป เกาหัวพลางเอ่ย "เอ่อ ผมก็ดูมาจากในทีวีน่ะครับ ไม่มีประสบการณ์เท่าไหร่"

"ไม่เป็นไร ใครๆ ก็มีครั้งแรกกันทั้งนั้น ฝั่งนู้นยังมีอีกตั้งสิบกว่าคน"

คนสิบกว่าคนที่ร่างกายเป็นอัมพาตอยู่ด้านหลังต่างเบิกตาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด โดยเฉพาะจ้าวฉิงที่กลัวจนมือเท้ากระตุกเกร็งอย่างไม่อาจควบคุม