ตอนที่ 61 ต้นสายปลายเหตุ

เขาคว้าคอเสื้อของจ้าวฉิง กระชากตัวมาข้างกายหลูจื้อเผิง แล้วกดใบหน้าหมดจดนั้นลงกับกองเลือดปนน้ำลายที่ถูกถ่มออกมา

"พะ...พี่ชาย ฉันพูดแล้ว ฉันยอมพูดแล้ว ยะ...อย่านะคะ ฉันจะเล่าให้ฟังแล้ว พี่ชาย..." จ้าวฉิงพูดจาละล่ำละลักไม่เป็นภาษา ร่ำไห้สะอึกสะอื้นออกมาไม่หยุด

"ไม่ต้องรีบ จัดท่าให้ถูกก่อน มา เอาฟันแตะไว้บนก้อนหิน"

"มะ...ไม่ ยะ...อย่านะคะพี่ชาย ฉันผิดไปแล้ว ยกโทษไว้ชีวิตฉันเถอะ ได้โปรด...ขอร้องล่ะค่ะ..."

เมื่อเห็นว่าข่มขวัญจนได้ที่แล้ว ฉีหยวนจึงปล่อยมือ เอ่ยเสียงเย็น "งั้นก็พูดมา แผนการทั้งหมดของพวกแกตั้งแต่ต้นจนจบ"

ภายใต้การบีบคั้นของฉีหยวน จ้าวฉิงจึงคาย 'ขั้นตอนการก่อคดี' ออกมาจนหมดเปลือก

พอฟังจบ ฉีหยวนถึงได้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดอย่างกระจ่างแจ้ง

คนกลุ่มนี้ที่มีหลูจื้อเผิงเป็นหัวหน้า ตอนอยู่โลกอารยธรรมก็หากินกับพวกธุรกิจขายตรงแชร์ลูกโซ่ต้มตุ๋นมาก่อน จึงเชี่ยวชาญเรื่องการเล่นกับจิตใจมนุษย์เป็นอย่างยิ่ง

หลังจากมาถึงโลกม่านหมอก ด้วยความที่ผู้รอดชีวิตต้องเผชิญกับแรงกดดันในการเอาชีวิตรอดสารพัด ปราการทางจิตใจจึงค่อนข้างเปราะบาง ยิ่งง่ายต่อการทลายลง

โดยเฉพาะพวกเด็กสาวรุ่นๆ ท่ามกลางความโดดเดี่ยวและความหวาดกลัว ขอเพียงถูกชักจูงนิดหน่อยก็ตกหลุมพรางและถูกหลอกล่อได้ง่ายเป็นพิเศษ

หลูจื้อเผิงจึงวางแผนกับพวกพ้อง เริ่มทำมาหากินกับเรื่องพรรค์นี้โดยเฉพาะ

เริ่มแรกให้จ้าวฉิงสวมบทบาทเป็นพี่สาวแสนอ่อนโยน นำเกลือบริโภคและสิ่งของต่างๆ ออกมาขายเพื่อสร้างสายสัมพันธ์อันดีกับพวกหญิงสาว คอยทักแชตแสดงความห่วงใยทุกวัน

พอกลมกลืนและสนิทสนมกันมากขึ้น ก็จะชักชวนให้เข้ากลุ่มที่อ้างว่าเป็นพันธมิตร จากนั้นใช้วิธีที่แทบไม่ต่างจากการล้างสมอง ปลูกฝังแนวคิดที่ว่า "พันธมิตรคือครอบครัว เพื่อนร่วมพันธมิตรคือคนในครอบครัว" ให้กับพวกเธอ

ขณะเดียวกันก็จงใจสร้างภาพอันแสนอบอุ่นของการปรองดองและช่วยเหลือเกื้อกูลกัน พังทลายกำแพงในใจของอีกฝ่ายจนหมดสิ้น ทำให้ยอมทุ่มเททำงานให้พันธมิตรอย่างถวายหัว

บ่อยครั้งที่พวกเขากว้านซื้อทรัพยากรล้ำค่าและไอเทมที่พวกเธอหามาได้ด้วยราคาที่ถูกแสนถูก

โดยใช้เหตุผลเพียงแค่ว่า พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน เป็นพันธมิตรกัน!

ฝ่ายเกาหานจือที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ สีหน้าก็ยิ่งซีดเผือดลงเรื่อยๆ

จ้าวฉิงเล่าต่อไป หลังจากแนวต้านในใจถูกฉีหยวนทำลายจนพังทลาย เธอก็แทบจะคายข้อมูลทุกอย่างออกมาจนหมดสิ้น

"หลังจากนั้น พอย่างเข้าใกล้ช่วงคลื่นความหนาว ระบบก็มีการประเมินผล เริ่มมีม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตปรากฏขึ้นมาเป็นจำนวนมาก พี่เผิง...หลูจื้อเผิงก็ยิ่งมีความทะเยอทะยานมากขึ้นเรื่อยๆ จึงเริ่มนัดเจอกับพวกเด็กสาวเหล่านั้น..."

"พวกเธอไว้ใจหลูจื้อเผิงมาก ก็เลยยอมเดินทางไปยังที่

"ถึงตอนนั้น เขาพบว่าการหลอกล่อพวกผู้หญิงเพื่อเอาทรัพยากรมันได้น้อยเกินไป... เขาก็เลยเปลี่ยนรูปแบบทำมาหากินใหม่"

"เขาหลอกพาผู้หญิงในพันธมิตรที่โดนล้างสมองทั้งหมดมาที่ที่พักพิงของตัวเอง จากนั้นก็ควบคุมตัวพวกเธอไว้ แล้วเริ่มเปิดธุรกิจค้าประเวณี"

"เนื่องจากผู้หญิงที่เขาคัดมา ส่วนใหญ่หน้าตาดีแถมยังเป็นหญิงสาวที่ใสซื่อไร้เดียงสา ธุรกิจก็เลยไปได้ดีเป็นพิเศษ"

"ต่อมามีครั้งหนึ่ง ตอนกำลังหาเป้าหมายในตลาดซื้อขาย ฉันก็ล็อกเป้าไปที่เกาหานจือ แล้วเข้าหาเธอด้วยการเสนอขายเกลือสินเธาว์"

"หลังจากนั้นก็คอยทักไปคุยทุกวัน แสดงความเป็นห่วง แบ่งอาหารกับของเล็กๆ น้อยๆ ให้เธอ... แต่ช่วงนั้นพวกเรากลับพบว่า ในบรรดาอาหารของเธอมักจะมีอาหารระดับดีโผล่มาบ่อยๆ..."

"ฉันรู้สึกว่าผิดปกติ ก็เลยค่อยๆ ตะล่อมหลอกถามตอนคุยกัน ถึงได้รู้ในเวลาต่อมาว่า เธอมีเพื่อนที่มีชื่อสีแดงอยู่คนหนึ่ง แถมยังเป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียนด้วย"

"ตอนแรกพวกเราไม่ได้คิดจะลงมือกับคุณ แต่กะจะร่วมมือด้วย ทว่าพอลองคุยดูถึงได้รู้ว่าคุณแค่ปลูกพืชผลได้เยอะกับขายยารักษา ไม่ได้มีฝีมือแข็งแกร่งอะไรนัก"

"แถมตัวคุณเองก็เพิ่งเรียนจบมาได้ไม่นาน เล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงคงไม่มีทางลึกซึ้งอะไร"

"ด้วยเหตุนี้ หลูจื้อเผิงถึงได้เกิดความคิดชั่วร้าย ผุดไอเดียที่จะแย่งชิงที่พักพิงของคุณขึ้นมา"

"พวกเราก็เลยจงใจเปลี่ยนวิธีจัดการกับเกาหานจือใหม่ ไม่ได้พาเธอกลับไปรับแขกที่ที่พักพิง แต่ให้เธอคอยติดต่อกับคุณไว้ตลอด เพื่อหาทางดึงคุณเข้ามาในพันธมิตรให้ได้"

"แต่คุณก็รู้ว่าวิธีนี้ล้มเหลวไม่เป็นท่า คุณไม่ยอมเข้าร่วมท่าเดียวเลย"

"หลูจื้อเผิงเองก็คิดเผื่อไว้ว่า ในฐานะที่คุณเป็นผู้รอดชีวิตชื่อแดง ไอคิวคงไม่ต่ำแน่ จะล้างสมองคุณคงทำได้ยาก เขาเลยคิดจะควบคุมตัวคุณไว้โดยตรง แล้วใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตของคุณเพื่อบุกยึดที่พักพิงของคุณไปตรงๆ"

"หลังจากนั้น ก็เลยมีปฏิบัติการในครั้งนี้ขึ้นมาค่ะ"

เมื่อเรื่องราวทั้งหมดกระจ่างแจ้ง ฉีหยวนก็เข้าใจสาเหตุของเรื่องนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

เมื่อเกาหานจือได้ยินเรื่องราวทั้งหมด ใบหน้าที่ขาวผ่องอยู่แต่เดิมก็ยิ่งซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด

ล้างสมอง? หลอกลวง? ชักจูง? ควบคุม? รับแขก?...

ความทรงจำนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาในหัว ตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้จักกับจ้าวฉิงจนถึงเรื่องราวทั้งหมดในตอนนี้ ทุกอย่างล้วนแจ่มชัดขึ้นมาในสมองของเธอ

รายละเอียดผิดปกติทุกอย่างที่เคยถูกมองข้าม ในเวลานี้กลับถูกขยายให้ชัดเจนขึ้นมาในหัว

ในวินาทีนี้ ภาพฝันอันงดงามที่เคยถูกถักทอเอาไว้ได้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

เธอไม่อยากจะจินตนาการเลยว่า หากไม่ใช่เพราะพวกเขาต้องการเล่นงานฉีหยวนจนไม่ได้หลอกล่อเธอไปยังที่พักพิงแล้วละก็ จุดจบของเธอจะเป็นเช่นไร?

เธอลองถามใจตัวเองดู หากอยู่ในสภาพของตนในตอนนั้น ถ้าจ้าวฉิงกับหลูจื้อเผิงชวนไปเป็นแขกที่นั่น เธอจะปฏิเสธลงหรือ?

ยิ่งคิดลึกไปเท่าไร เหงื่อเย็นก็ยิ่งผุดพรายเต็มแผ่นหลัง ราวกับมีสายลมยะเยือกพัดผ่านด้านหลังจนตัวสั่นเทิ้ม

ฉีหยวนไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจคนโง่อย่างเกาหานจือ ทว่ากลับสนใจของในคลังของหลูจื้อเผิงมากกว่า

เมื่อมองดูหลูจื้อเผิงที่นอนกองอยู่บนพื้นราวกับหมาตาย แววตาของฉีหยวนไร้ซึ่งความสงสาร เขาสบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยคู่นั้น พลางเอ่ยอย่างเย็นชาว่า "แกจะนำทางไปเอง หรือจะให้พวกเรามัดแกไป?"

คราวนี้ ดูเหมือนหลูจื้อเผิงจะรู้ตัวว่าคงไม่รอดแน่ จึงไม่ได้อ้อนวอนขอชีวิตอย่างน่าประหลาด ซ้ำยังกลับมาทำใจแข็งได้อย่างเหลือเชื่อ "วันนี้ถือว่ากูดวงกุดเอง และกูก็รู้ดีว่ามึงเป็นคนยังไง! วันนี้มึงไม่มีทางปล่อยกูไปแน่

แน่จริงมึงก็ฟันกูให้ตายตอนนี้เลยสิวะ ยังไงชาตินี้กูก็ไม่ขาดทุนแล้ว! อ้อ แล้วก็ แฟนสาวตัวน้อยของมึงนี่รสเด็ดชะมัด... ถึงยัยนั่นจะไม่เคยไปที่พักพิงของกู แต่มันไม่ได้แปลว่ากูไม่เคยมาค้างคืนที่ที่พักพิงของยัยนี่นะเว้ย! ฮ่าๆๆ..."

ฉินเจิ้นจวินที่อยู่ข้างๆ พอได้ยินหลูจื้อเผิงหยามเกียรติฉีหยวนเช่นนั้น ก็อดแค่นเสียงฮึดฮัดไม่ได้ เขากระชับดาบยาวในมือ เตรียมจะจัดการหลูจื้อเผิงให้สิ้นซาก

ทว่าในวินาทีถัดมา ฉีหยวนกลับตาไวและมือเร็วกว่า รีบยื่นมือเข้าขวางไว้

"ฉีหยวน ไม่จำเป็นต้องไปเสียเวลากับมันแล้ว คนพรรค์นี้..."

ฉีหยวนไม่รอให้ฉินเจิ้นจวินพูดจบ เขาเปิดเสื้อตรงหน้าอกของหลูจื้อเผิงออก พลางเอ่ยอย่างสงบเรียบ "พี่ฉิน อย่าเพิ่งติดกับครับ! ที่อกของมันมัดยาพิษเอาไว้ ถ้าฟันโดนขึ้นมา พวกเราจะเจอปัญหาใหญ่แน่"

รูม่านตาของฉินเจิ้นจวินหดเกร็ง เขามองไปที่หน้าอกของหลูจื้อเผิง ก็พบว่ามีถุงบรรจุผงสีม่วงอ่อนมัดติดอยู่จริงๆ หากถูกคมดาบฟันจนขาด ผงพวกนี้จะฟุ้งกระจายออกมาทันที

แววตาของเขาฉายแววโล่งอก ขณะเดียวกันก็ลอบมองฉีหยวนด้วยสายตาลึกล้ำ! รายละเอียดจุดนี้ แม้แต่เขาก็ยังไม่ทันสังเกตเห็น

ฉีหยวนตบหน้าหลูจื้อเผิงเบาๆ "คิดว่าคำพูดแค่นี้จะยั่วโมโหฉันได้เหรอ? มันมีแต่จะทำให้แกเผยช่องโหว่ออกมามากกว่า ไปลงนรกซะเถอะ"

เพียงขยับความคิด นางพญาผึ้งเสือดำก็บินออกมาจากอกเสื้อของฉีหยวน

เหล็กในพิษขนาดยาว 10 เซนติเมตรแทงทะลุลงบนกะโหลกศีรษะของหลูจื้อเผิง ราวกับแทงทะลุก้อนเต้าหู้ มันจมมิดด้ามเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

หลังจากเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดเจียนขาดใจดังขึ้น ร่างของหลูจื้อเผิงก็นิ่งสนิทลงโดยสมบูรณ์

ชายอีกสิบกว่าคนที่เหลือ ต่างก็ถูกจัดการจนเกลี้ยงด้วยวิธีเดียวกัน

การให้นางพญาผึ้งเสือดำลงมือ ทั้งปลอดภัยและรวดเร็ว

พวกเขารวบรวมม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตทั้งหมดที่อยู่บนตัวของคนสิบกว่าคนนี้มาไว้ด้วยกัน

ขณะเดียวกัน ในตู้กับข้าวของห้องครัวในที่พักพิง ก็ค้นพบหินกึ่งโปร่งแสงก้อนหนึ่ง ซึ่งก็คือหินสะกดเวหานั่นเอง

เมื่อเก็บหินสะกดเวหาเข้าไปในกระเป๋ามิติ ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตในมือก็กลับมาใช้งานได้ตามปกติอีกครั้ง

"พี่ฉิน ต่อไปก็ถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้วครับ..."