ตอนที่ 62 ดินปั้น

นอกจากหลูจื้อเผิงแล้ว ของสะสมของอีกสิบกว่าคนที่เหลือล้วนมีไม่มาก จัดว่าอยู่ในระดับกลางค่อนไปทางต่ำเท่านั้น

รวมของทั้งสิบกว่าคนเข้าด้วยกัน ก็ค้นเจอแค่ไอเทมระดับทั่วไปกองหนึ่ง ส่วนไอเทมระดับดีมีน้อยจนนับนิ้วได้

มีม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตเพียง 8 แผ่น สุดท้ายในขั้นตอนไปกลับที่พักพิงก็ใช้จนแทบเกลี้ยง

ทว่าอาหารและของสร้างความอบอุ่นกลับหามาได้กองโต ถึงคุณภาพจะไม่ค่อยเท่าไหร่และส่วนใหญ่เป็นระดับทั่วไปก็ตาม

มีเพียงในที่พักพิงของหลูจื้อเผิงเท่านั้นที่กักตุนของไว้มหาศาลอย่างผิดหูผิดตา และพบทรัพยากรล้ำค่าอยู่ไม่น้อย

หลังจากตรวจค้นอย่างละเอียด ฉีหยวนก็ยังต้องตกใจกับของที่หลูจื้อเผิงสะสมไว้

ในบรรดาไอเทมระดับทั่วไป ตัดพวกที่ไร้ประโยชน์ ขัดหูขัดตา และของที่ใช้แล้วออกไป... ของที่เหลืออยู่ก็ยังนับว่ามากโข

เริ่มจากไอเทมระดับทั่วไปก่อน

มีทั้ง[พลาสเตอร์ยา][ร่ม][ถุงนอน][กรรไกรตัดเล็บ][กาต้มน้ำร้อน][แท่งจุดไฟ][ตาข่ายดักปลา][ผ้าขนหนูหนังกวาง] รวมถึงอาหารอย่างมันเทศ เบอร์รี และมันฝรั่งเกือบสามสิบกว่าจิน ทั้งยังมีเครื่องนอน ผ้าห่ม ผ้าฟลีซ และของสร้างความอบอุ่นอื่น ๆ อีก

ในส่วนของไอเทมระดับดี พบม้วนคัมภีร์ผลิตอยู่สองสามแผ่น ได้แก่ [ม้วนคัมภีร์ผลิตเก้าอี้][ม้วนคัมภีร์ผลิตอ่างไม้][ม้วนคัมภีร์ผลิตกระดาษทิชชู]

นอกจากนี้ยังมีถ่านไม้ระดับดี 300 หน่วย ไม้และแร่ระดับดีอีกกว่า 500 หน่วย เนื้อกระป๋อง ×12 รองเท้าลุยหิมะ 2 คู่... รวมถึงของจิปาถะหยุมหยิมอีกมากมายที่ฉีหยวนไม่ได้ดูอย่างละเอียด

ไอเทมระดับดีชิ้นเดียวที่มีมูลค่าค่อนข้างสูงก็คือ "ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ต" 12 แผ่น

"ม้วนคัมภีร์ย้ายที่พักพิง" 5 แผ่น

"ม้วนคัมภีร์ขับไล่สัตว์ร้าย" 1 แผ่น

เมล็ดหญ้าไล่แมลง 1 ห่อ

เถาองุ่น 1 ต้น

ของหลายอย่างน่าจะหลอกลวงมาจากพวกผู้หญิง

ของพวกนี้ในสายตาคนทั่วไป ก็นับว่าเป็นเสบียงทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์มากแล้ว

และที่คาดไม่ถึงก็คือ ฉีหยวนยังค้นพบไอเทมระดับยอดเยี่ยมอีกด้วย

[ชื่อ: ม้วนคัมภีร์ผลิตเหยื่อล่อ (ระดับยอดเยี่ยม)

ผลลัพธ์: เหยื่อล่อที่สัตว์ร้ายในน้ำชื่นชอบ มีโอกาสสูงที่จะจับปลาคุณภาพสูงได้]

[ชื่อ: ม้วนคัมภีร์ทรัพยากรเหมืองเกลือ (ระดับยอดเยี่ยม)

ผลลัพธ์: เหมืองเกลือชนิดพิเศษ ช่วยเสริมแร่ธาตุจำเป็นแก่ร่างกาย เพิ่มภูมิคุ้มกัน ทั้งยังมีคุณสมบัติต้านแมลงและยับยั้งแบคทีเรีย

ผลิตได้วันละ 1 จิน การขุดเก็บเกี่ยวเกินขนาดจะทำให้ทรัพยากรเหือดแห้ง]

ไอเทมทั้งสองชิ้นนี้น่าจะได้มาจากรางวัลการประเมิน คุณภาพถือว่าดีมากทีเดียว

นอกจากนั้น ในห้องทำงานยังพบกองดินสีน้ำตาลอมเหลืองกองหนึ่ง ซึ่งดูคล้ายกับชุดเกราะที่พวกเขาสวมใส่บนตัวมาก

[ชื่อ: ดินปั้น (ระดับดี)

ผลลัพธ์: ดินชนิดพิเศษ จำเป็นต้องใช้น้ำระดับดีขึ้นไปในการรักษาความชุ่มชื้น เมื่อขึ้นรูปแล้วจะแข็งแกร่งเป็นพิเศษ มีประสิทธิภาพในการป้องกันและซับแรงกระแทกสูง]

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!" ฉินเจิ้นจวินหยิบดินปั้นขึ้นมาคลำดูด้วยความสนใจเป็นอย่างยิ่ง "ผมก็ว่าอยู่ คนธรรมดาจะมารับดาบผมได้ยังไง ที่แท้ก็มีของดีแบบนี้นี่เอง!"

ฉีหยวนครุ่นคิดพลางเอ่ยขึ้น "พี่ฉิน ลองใช้ม้วนคัมภีร์ค้นหาสัตว์ร้ายตรวจสอบดูหน่อยครับ ดินแบบนี้น่าจะเป็นจุดทรัพยากรตามธรรมชาติ"

"ได้" ฉินเจิ้นจวินตาเป็นประกาย ก่อนจะหยิบม้วนคัมภีร์ค้นหาสัตว์ร้ายออกมาตรวจสอบ

บริเวณใกล้เคียงที่พักพิงของหลูจื้อเผิงมีสัตว์ร้ายค่อนข้างน้อย แม้แต่พืชพรรณก็แทบไม่มี มีแต่หิน ผืนทราย และดินสารพัดชนิด

ฉินเจิ้นจวินวิเคราะห์ "ของใช้ในการดำรงชีวิตแถวนี้ค่อนข้างน้อย แต่มีทรัพยากรแร่อยู่เพียบ เพียงแต่ดูระดับที่แน่ชัดไม่ออก"

ตอนนั้นเอง เสียงใสทว่าแหบพร่าสายหนึ่งก็ดังขึ้น "ดินพวกนี้ ขุดมาจากข้างนอกจริง ๆ ค่ะ"

ฉีหยวนหันหลังกลับไปมอง เป็นหญิงสาววัยราว ๆ ยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปี

ในที่พักพิงของหลูจื้อเผิง นอกจากทรัพยากรนานาชนิดแล้ว ยังพบหญิงสาววัยแรกรุ่นอีก 6 คน

อายุตั้งแต่ 18 ถึง 27 ปี หน้าตาจัดว่าสะสวย ทว่าตามตัวกลับเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผลน้อยใหญ่

คนพวกนี้ล้วนถูกหลูจื้อเผิงใช้เล่ห์เหลี่ยมล่อลวงมาทั้งสิ้น

แม้ตอนแรกจะถูกล้างสมอง ทว่าหลังจากถูกหลอกมายังที่พักพิงและต้องเผชิญกับการทารุณกรรมอันไร้มนุษยธรรมรวมถึงการเหยียบย่ำศักดิ์ศรี ทุกคนต่างก็ตาสว่างและได้สติกลับมา

"เธอรู้ตำแหน่งที่แน่นอนไหม"

หญิงคนนั้นส่ายหน้า ก่อนจะพยักหน้าตามมา

ฉีหยวนมองออกถึงความหวาดกลัวของเธอ จึงเอ่ยปลอบว่า "ไม่ต้องกลัว รู้เรื่องอะไรก็พูดออกมาเถอะ พูดผิดก็ไม่เป็นไร"

"ฉันไม่รู้ตำแหน่งที่แน่นอนค่ะ แต่น่าจะอยู่ทางทิศใต้ของที่พักพิง... ปกติเขาชอบเก็บหินสีน้ำตาลอมเหลืองชนิดหนึ่งกลับมา พอนำไปละลายน้ำแล้วกรองออก ก็จะได้ดินแบบนี้ค่ะ"

หญิงคนนั้นขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ฉีหยวนฟังแล้วพยักหน้าพลางกล่าว "ดูท่าคงไม่มีปัญหาแล้วล่ะ เป็นทรัพยากรตามธรรมชาติจริง ๆ พี่ฉิน พี่คิดว่าดินปั้นแบบนี้มีมูลค่าไหมครับ"

"มีค่ามาก!" ฉินเจิ้นจวินตอบโดยไม่ลังเล "คนธรรมดาถ้าสวมเกราะดินนี้เข้าไป แทบจะต้านทานการโจมตีของสัตว์ร้ายระดับดีได้เลย! ขนาดผมเองยังฟันให้ขาดในดาบเดียวได้ยาก"

เมื่อได้คำตอบที่แน่ชัด ฉีหยวนก็ตัดสินใจได้ "ถ้าอย่างนั้น ที่พักพิงแห่งนี้ก็ปล่อยทิ้งไปไม่ได้แล้ว"

ฉีหยวนนำ "ม้วนคัมภีร์ที่พักพิงระดับรอง" ออกมา แล้วใช้งานกับที่พักพิงของหลูจื้อเผิง

ตามปกติแล้ว หลังจากผู้รอดชีวิตตาย คนอื่นก็จะไม่สามารถเทเลพอร์ตไปยังที่พักพิงของพวกเขาได้อีก

แต่คนกลุ่มนี้ใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตเดินทางมายังที่พักพิงของเกาหานจือ

ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตของพวกเขาจึงยังมีโอกาสใช้เทเลพอร์ตกลับได้อีกหนึ่งครั้ง ฉีหยวนถึงสามารถมาเก็บกวาดทรัพยากรที่ที่พักพิงของพวกเขาได้หลังจากที่พวกเขาตายแล้ว

หากฉีหยวนใช้ "ม้วนคัมภีร์ที่พักพิงระดับรอง" เข้ายึดครองที่พักพิงแห่งนี้ ที่พักพิงก็จะกลับคืนสู่สถานะมีเจ้าของอีกครั้ง

เมื่อใช้งานม้วนคัมภีร์ ที่พักพิงของหลูจื้อเผิงแห่งนี้ก็กลายเป็นที่พักพิงระดับรองของฉีหยวนโดยสมบูรณ์

ค่ายกลเคลื่อนย้ายขนาดเล็กที่ติดมาด้วยก็เหมือนกับม้วนคัมภีร์พันธมิตร คือสามารถใช้งานได้ทุก 7 วันต่อหนึ่งครั้ง

ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปก็คือ การที่ฉีหยวนจะใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายไม่จำเป็นต้องยื่นเรื่องขอกับใคร

แต่หากคนอื่นต้องการจะใช้งาน จะต้องได้รับความยินยอมจากฉีหยวนเสียก่อน

เมื่อแพ็กทรัพยากรที่มีประโยชน์เรียบร้อยและเก็บเข้ากระเป๋ามิติแล้ว เขาก็เตรียมขนของกลับไป

ทว่าเมื่อฉีหยวนเห็นหญิงสาวทั้งห้าคนที่มุมห้อง ก็เอ่ยถามอย่างจนปัญญาเล็กน้อย "พี่ฉิน พี่อยากได้เมียสักคนไหมครับ"

เพียะ!

ฉินเจิ้นจวินฟาดฝ่ามือใส่ท้ายทอยของฉีหยวนฉาดใหญ่ "เพ้อเจ้อ ไสหัวไปเลย!"

จากนั้นก็พูดเสริมว่า "ถ้าผมทำแบบนั้น เสี่ยวถงจะมองผมยังไง"

"เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วครับ!" ฉีหยวนทำหน้าตาเข้าใจแจ่มแจ้ง "แล้วคนพวกนี้จะเอายังไงต่อดี จัดการทิ้ง หรือว่าจะเอาไปขายดีครับ"

ฉินเจิ้นจวินอดกลอกตาไม่ได้ "จะทำยังไงได้ล่ะ เก็บไว้รอให้ไปขุดเหมืองแล้วกัน ยังไงพวกหลูจื้อเผิงก็ทิ้งอาหารระดับทั่วไปกับของกันหนาวไว้ไม่น้อย ปล่อยให้พวกเธอพึ่งพาตัวเองไป

รอให้อากาศกลับมาเป็นปกติค่อยให้ไปขุดเหมืองตัดไม้ หรือว่านายคิดจะให้พวกเธอขายตัวด้วยอีกล่ะ"

"ช่างเถอะครับ เก็บไว้ตัดไม้นั่นแหละ ก็นึกว่าทำธุรกิจพรรค์นี้จะหาเงินได้เยอะเสียอีก ที่ไหนได้ หลูจื้อเผิงยังจนกรอบขนาดนี้" ฉีหยวนโบกมือปฏิเสธ

หญิงสาวพวกนี้คงทำได้แค่เลี้ยงไว้ที่ที่พักพิงระดับรองไปก่อน เพราะที่พักพิงของพวกเธอถูกหลูจื้อเผิงทำลายทิ้งไปหมดแล้ว จึงไม่สามารถใช้งานได้อีก

ส่วนที่พักพิงของพวกหลูจื้อเผิงนั้น วินาทีที่พวกเขาตายลง ก็ไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไปเช่นกัน

ที่ฉีหยวนสามารถกลับมากวาดทรัพยากรได้ ก็เพราะอาศัยม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตที่พวกนั้นใช้เดินทางมา กลับมายังที่พักพิงของพวกเขาได้อีกครั้ง

เนื่องจากม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตสามารถใช้ไปกลับได้รอบหนึ่ง มิเช่นนั้นฉีหยวนก็คงไม่สามารถไปยังที่พักพิงของพวกเขาได้

หลังจากจัดแจงให้ทั้งห้าคนอยู่ที่นี่แล้ว ทั้งสองคนก็นำทรัพยากรกลับมายังที่พักพิงของเกาหานจือ

นอกจากศพที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้นแล้ว มีเพียงเกาหานจือที่ยังคงนั่งเหม่อลอยอยู่บนพื้น

"คนนี้จะเอายังไงต่อ เพื่อนของนายเหรอ" ฉินเจิ้นจวินเอ่ยถาม

"เพื่อนสมัยมัธยมปลายน่ะครับ โยนไปไว้ทางนู้นด้วยกันเลยแล้วกัน" ฉีหยวนพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก

"ฉีหยวน... ฉัน... ฉัน..." เกาหานจือเห็นฉีหยวนกลับมา ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ฉีหยวนมองเธอแวบหนึ่งแล้วกล่าว "ใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตไปอีกที่พักพิงเถอะ ไปปรับปรุงตัวให้ดี"

แววตาของเกาหานจือหม่นหมองลง เธอเอ่ยถามขึ้นว่า "แล้วที่พักพิงของฉันจะทำยังไงล่ะ"

ฉีหยวนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เกาหานจือยังไม่ตาย ที่พักพิงของเธอย่อมไม่หายไป

แต่ฉีหยวนก็ไม่มี "ม้วนคัมภีร์ที่พักพิงระดับรอง" แผ่นที่สอง จึงตัดสินใจว่า "อะไรควรย้ายก็ย้ายไป ส่วนที่พักพิงก็ทิ้งไว้ที่นี่แหละ"

หลังจากส่งเกาหานจือไปยังที่พักพิงระดับรองแล้ว ฉีหยวนกับฉินเจิ้นจวินก็เดินทางกลับมายังที่พักพิง