ตอนที่ 63 หิมะหยุดตกแล้ว

ครั้งนี้เก็บเกี่ยวของมาได้ไม่น้อย ทว่าส่วนใหญ่คุณภาพต่ำเกินไป ล้วนเป็นของใช้ในชีวิตประจำวันทั่วไป และทรัพยากรที่ไม่ได้มีมูลค่าอะไรนัก

ไอเทมระดับทั่วไปกับระดับดีถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนตามสบาย ด้วยความสัมพันธ์ของทั้งสอง จึงไม่จำเป็นต้องแบ่งให้ละเอียดละออนัก

มีเพียงไอเทมระดับยอดเยี่ยมกับดินปั้นเท่านั้นที่ต้องจัดสรรกันอย่างรอบคอบ

ดินปั้นมีจำนวนไม่น้อยเลย ลอกออกมาจากศพได้ 13 ชุด คิดเป็นน้ำหนักราวๆ 45 จิน และยังค้นเจอในที่พักพิงของหลูจื้อเผิงอีก 30 กว่าจิน

รวมแล้วได้ 75 จิน ทั้งสองคนแบ่งกันคนละครึ่ง

ไอเทมระดับยอดเยี่ยมมีเพียงสามชิ้นเท่านั้น

[หินสะกดเวหา]

[ม้วนคัมภีร์ผลิตเหยื่อล่อ (ระดับยอดเยี่ยม)]

[ม้วนคัมภีร์ทรัพยากรเหมืองเกลือ (ระดับยอดเยี่ยม)]

ในจำนวนนั้น หินสะกดเวหาไม่จำเป็นต้องแบ่ง เพราะฉีหยวนทิ้งมันไว้ที่ที่พักพิงระดับรองแล้ว

สำหรับผู้หญิงทั้งหกคนในที่พักพิงระดับรอง ฉีหยวนทิ้ง "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ไว้ให้พวกเธอหนึ่งเล่ม

เพราะเมื่อผู้รอดชีวิตตายลง "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ก็จะใช้งานไม่ได้ตามไปด้วย ดังนั้นหลังจากพวกหลูจื้อเผิงตาย "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ของพวกเขาจึงใช้การไม่ได้อีก เช่นเดียวกับหลักการของที่พักพิง

ส่วน "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ของผู้หญิงอีกห้าคนที่เหลือนั้นก็ทำหายไปหมดแล้ว จึงทำได้เพียงใช้ของเกาหานจือ

แต่เมื่อพิจารณาว่าเธอไม่ได้ฉลาดอะไร ฉีหยวนจึงแอบทิ้งหินสะกดเวหาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเธอได้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตมาแล้วหลบหนีไป

ไอเทมสองชิ้นที่เหลือ ฉีหยวนเลือกเอา [ม้วนคัมภีร์ผลิตเหยื่อล่อ (ระดับยอดเยี่ยม)]

ฉินเจิ้นจวินเอา [ม้วนคัมภีร์ทรัพยากรเหมืองเกลือ (ระดับยอดเยี่ยม)] ไป

อย่างไรเสียไม่ว่าใครต้องการ ก็ค่อยแลกเปลี่ยนกันใช้ได้อยู่แล้ว

เมื่อแบ่งสรรของที่ปล้นมาได้เสร็จสิ้น ฉินเจิ้นจวินก็กลับไปพร้อมของเต็มไม้เต็มมือ ส่วนฉีหยวนก็จัดการแผนสมคบคิดที่มุ่งเป้ามายังตนเองได้สำเร็จ นับว่าแฮปปี้กันทุกฝ่าย

ฉีหยวนเริ่มตรวจนับของทั้งหมดที่ได้รับมาในครั้งนี้

ในระดับทั่วไป เขาได้ส่วนแบ่งมาเป็น [แท่งจุดไฟ] [แหจับปลา] [ผ้าขนหนูหนังกวาง] [ร่ม] อาหารระดับทั่วไป 15 จิน และผ้าห่มผืนเล็กสองผืน

ส่วนระดับดีมี [ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ต] 6 แผ่น, [ม้วนคัมภีร์ย้ายที่พักพิง] 3 แผ่น, [ม้วนคัมภีร์คราฟต์กะละมังไม้] กับ [ม้วนคัมภีร์คราฟต์กระดาษทิชชู] รวมถึงเนื้อกระป๋อง 6 กระป๋อง, รองเท้าลุยหิมะหนึ่งคู่, ดินปั้น 35 จิน และเถาองุ่นหนึ่งต้น

ระดับยอดเยี่ยมมี [ม้วนคัมภีร์ผลิตเหยื่อล่อ]

นับว่ากอบโกยได้เป็นกอบเป็นกำอยู่เหมือนกัน

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ฉีหยวนมายังโลกม่านหมอก ที่เกิดข้อพิพาทกับมนุษย์ด้วยกัน ซ้ำยังเป็นแผนร้ายที่คุกคามถึงชีวิต

ยังโชคดีที่มีฉินเจิ้นจวินคอยช่วยคุมเชิง ประกอบกับความแข็งแกร่งของตัวเขาเองก็ไม่ด้อย สุดท้ายจึงจัดการได้อย่างเฉียบขาดและรวดเร็ว ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่นไร้อันตราย

หลังจากเหตุการณ์นี้ ฉีหยวนก็ตื่นตัวขึ้นมาอย่างแท้จริง เรื่องความปลอดภัยของตัวเองนั้น จำเป็นต้องระมัดระวังและคอยระแวดระวังให้มากขึ้นไปอีก

ในหมู่ผู้รอดชีวิตแห่งโลกม่านหมอก มีความมืดมนและความชั่วร้ายอยู่มากเกินไป สันดานดิบของมนุษย์ที่เคยถูกพันธนาการไว้ เมื่อไร้ซึ่งกฎหมายควบคุม ก็ได้รับการปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ ณ ที่แห่งนี้

เรื่องราวในครั้งนี้ เป็นทั้งเรื่องบังเอิญ และเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

ฉีหยวนตระหนักได้ว่า ตัวเขาเพียงแค่โชคดี ที่พักพิงมีการพัฒนาในทุกด้านเป็นอย่างดี เรื่องกินอยู่ไร้กังวล ฝีมือไม่ธรรมดา และคนที่พบเจอก็ยังมีคุณธรรมน้ำมิตร

ดังนั้นสำหรับตัวเขาแล้ว สิบกว่าวันที่ผ่านมาในโลกม่านหมอก จึงเหมือนกับ "เกมต่างโลก" ที่ค่อนข้างยากเกมหนึ่งเสียมากกว่า

แต่สำหรับคนอื่นๆ อีกจำนวนมาก นี่กลับเหมือนภัยพิบัติวันสิ้นโลกอย่างแท้จริง

การขาดแคลนอาหาร การคุกคามจากความหนาวเหน็บ อันตรายจากสัตว์ร้าย ความคดโกงของจิตใจคน...

ในประวัติศาสตร์ไม่เคยมีภัยพิบัติใดที่ตัดทอนจำนวนมนุษยชาติลงไปครึ่งหนึ่ง หรือทำให้อารยธรรมมนุษย์เกือบจะสูญสลายได้ขนาดนี้ ทว่ายามนี้มันได้เกิดขึ้นแล้ว

เพียงแต่ในกระบวนการนี้ คำว่า "ข้ามมิติ" "กล่องทรัพยากร" "ระบบ" และคำอื่นๆ ได้แต่งแต้มสีสันอันน่าตื่นเต้นให้แก่ภัยพิบัติ จนทำให้ผู้คนหลงลืมโฉมหน้าแท้จริงของมันไป

ฉีหยวนถอนหายใจยาว สงบระลอกคลื่นในใจลง เพื่อปรับอารมณ์ความรู้สึกของตนให้กลับมานิ่งสงบ

"จะว่าไป การลงมือครั้งนี้ฆ่าคนไปตั้งสิบกว่าคน แต่ดูเหมือนผมจะไม่ค่อยรู้สึกตะขิดตะขวงใจเท่าไหร่ ดูท่าผมก็โหดเหี้ยมใช่ย่อยเหมือนกันแฮะ" ฉีหยวนปลอบใจตัวเองพลางเอ่ยเย้าตนเอง

ในตอนนั้นเอง ผึ้งอ้วนกลมตัวหนึ่งถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก "แกน่ะสูงส่ง! แกน่ะยอดเยี่ยมตายละ! ให้ฉันต้องแบกชีวิตคนไปตั้งสิบกว่าชีวิต! แกออกคำสั่งแค่ประโยคเดียว ก้นฉันนี่ต่อยจนควันแทบออกแล้วเนี่ย!"

...

วันที่สิบสองที่คลื่นความหนาวมาเยือน!

มีข้อความหนึ่งแพร่กระจายไปทั่วช่องแชต!

หิมะหยุดตกแล้ว!

ฉีหยวนรีบผลักหน้าต่างมองออกไปข้างนอก ทว่าภายนอกยังคงมืดสนิท เขาจึงยื่นมือออกไปนอกหน้าต่าง

หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที... ไม่มีเกล็ดหิมะร่วงหล่นลงมาเลยแม้แต่เม็ดเดียว

หิมะหยุดตกแล้วจริงๆ!

ตลอดสิบสองวันที่ผ่านมา ผู้รอดชีวิตทุกคนแทบถูกขังอยู่แต่ในที่พักพิง ไม่อาจออกไปหาอาหารและทรัพยากรข้างนอกได้เลย

เสบียงที่กักตุนไว้ในช่วงเจ็ดวันก่อนหน้าแทบไม่พอประทังชีวิตตลอดช่วงคลื่นความหนาว ผู้คนจำนวนมากอาหารหมดเกลี้ยง จวนเจียนจะอดตายอยู่ในที่พักพิง

ข่าวที่ว่าหิมะหยุดตกจึงเป็นข่าวดีที่สร้างขวัญกำลังใจให้ทุกคนอย่างยิ่ง

ทว่าเมื่อฉีหยวนมองดูกองหิมะที่ทับถมจนสูงท่วมเลยที่พักพิงไปมาก ที่อื่นก็คงตกอยู่ในสภาพเดียวกัน

หากเป็นเช่นนี้ก็ไม่รู้ว่าต้องรอนานแค่ไหน ชั้นหิมะถึงจะละลายไปจนหมด

อย่างน้อยในช่วงสัปดาห์นี้ สภาพแวดล้อมภายนอกก็ยังคงเลวร้ายเกินกว่าจะออกไปสำรวจข้างนอกได้

ยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่อาจตัดความเป็นไปได้ที่หิมะจะกลับมาตกอีก หรือคลื่นความหนาวอาจหวนย้อนกลับมาซ้ำสอง

เสบียงที่ฉีหยวนตุนไว้แท้จริงแล้วยังเหลืออยู่อีกมาก สเต๊กเนื้อระดับดีกับแป้งสาลีที่เขากินสลับกันเพิ่งจะพร่องไปแค่ราวหนึ่งในสามเท่านั้น

ตอนนี้คลื่นความหนาวมีวี่แววจะดีขึ้น ฉีหยวนจึงยิ่งไม่ต้องกังวล

เพียงแต่อุดอู้อยู่ในที่พักพิงทุกวันมันน่าเบื่อไปหน่อย นอกจากงานดูแลที่พักพิงประจำวันแล้ว ก็มีเพียงฝึกยิงธนู

วันสองวันยังพอทนได้ แต่นานวันเข้าก็ชวนให้อึดอัดทรมานจริงๆ

ทว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาสามารถเริ่มลงมือเก็บกวาดลานบ้านได้แล้ว

ก่อนหน้านี้หิมะตกหนักไม่หยุด เพิ่งกวาดเสร็จไปวันเดียวก็กลับมาทับถมจนเต็มอีก จึงจำต้องพักไว้ก่อน และรอจนถึงตอนนี้ถึงค่อยเริ่มลงมือ

ผู้รอดชีวิตคนอื่นก็น่าจะคล้ายกัน คงแทบไม่มีใครนั่งอู้เฉยๆ อยู่ในที่พักพิง

เช่นเดียวกัน ฉีหยวนได้แจ้งไปยังหญิงสาวทั้งหกคนในที่พักพิงระดับรอง แม้สมรรถภาพทางกายของพวกเธอจะอ่อนแอ แต่อย่างไรเสียคนก็เยอะ การเก็บกวาดคงไม่ยากเย็นเกินไป

หลายวันมานี้พวกเธอก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ

ฉีหยวนซื้อเมล็ดพันธุ์จำนวนมากจากตลาดซื้อขาย มีทั้งระดับทั่วไปและระดับดี แล้วส่งมอบให้พวกเธอปลูกทั้งหมด

ระดับทั่วไปฉีหยวนไม่ได้ดูละเอียด ส่วนระดับดีบังเอิญมีหกชนิดพอดี ได้แก่ ทานตะวัน กุหลาบหินหยกขาว มันม่วง ราสเบอร์รีใบเทา แตงกวากินผล และมะเขือเทศ

คนทั้งหกได้เมล็ดพันธุ์ระดับดีไปคนละหนึ่งชนิด พร้อมกับเมล็ดพันธุ์ระดับทั่วไปอีกหลายสิบชนิด เพื่อเพาะปลูกในร่มภายในที่พักพิง

เดิมทีในที่พักพิงมีแปลงเพาะปลูกอยู่แล้วสองแปลง บวกกับถังไม้จำนวนมากที่ฉีหยวนส่งไปให้ จึงเพียงพอสำหรับการเพาะปลูกในร่มพอดี

อย่างไรเสียที่พักพิงระดับรองก็ไม่ใช่ที่ที่เขาอยู่เอง ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องพื้นที่ใช้สอย ฉีหยวนจึงส่งถังไม้ไปหลายร้อยใบ ยัดจนแน่นขนัดเต็มที่พักพิง และลงพืชผลไว้จนเต็มทั้งหมด

ในขณะเดียวกัน ฉีหยวนก็เก็บเสบียงอาหารที่เคยทิ้งไว้ที่นั่นกลับมาทั้งหมด ต่อจากนี้ไปอาหารจะถูกจัดสรรตามผลผลิตที่เก็บเกี่ยวได้

พืชผลเติบโตไม่ดีก็กินน้อยหน่อย เติบโตดีก็แบ่งให้มากหน่อย จัดสรรตามผลงาน

ทว่าเท่าที่ดูในตอนนี้ การเพาะปลูกในร่มล้มเหลวไม่เป็นท่า

หากปราศจากน้ำตาน้ำ สารละลายเจือจางหยดน้ำนมวารี และปุ๋ย พืชผลก็ยากที่จะเติบโตในสภาพอากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ได้

ไม่ต้องพูดถึงพืชที่ต้องการแสงแดดจัดอย่างทานตะวันเลย ถ้ามันงอกขึ้นมาได้สิถึงจะแปลก ไม่รู้เหมือนกันว่าเด็กโชคร้ายคนไหนแบ่งได้ไป

แต่ฉีหยวนก็ไม่ได้กังวล ตอนนี้เป็นเพียงการทดลอง รอให้คลื่นความหนาวผ่านพ้นไปก่อน ค่อยลงมือปลูกเป็นวงกว้าง

หวังว่าเมื่อภัยพิบัติระลอกถัดไปมาเยือน เขาจะได้เก็บเกี่ยวพืชผลสดใหม่สักรุ่น

ฉีหยวนขบคิดมาหลายต่อหลายครั้งแล้วว่า ต้องหาไอเทมที่คล้ายกับ "ม่านบาเรียที่พักพิง" สักชิ้น เพื่อลดผลกระทบจากสภาพแวดล้อมตามธรรมชาติต่อพืชผลให้ได้มากที่สุด

หากต้องใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายเช่นนี้เป็นเวลานาน ย่อมไม่อาจพัฒนาการกสิกรรมและการปศุสัตว์ได้เลย

เมื่อทรัพยากรรอบที่พักพิงหมดลง ก็จำเป็นต้องย้ายที่พักพิงเพื่อตามหาสภาพแวดล้อมในการดำรงชีวิตแห่งใหม่

วิถีการเอาชีวิตรอดแบบนี้คล้ายคลึงกับยุคชนเผ่าและชนเผ่าเร่ร่อน ที่ต้องร่อนเร่พเนจรเป็นเวลานาน ไม่อาจลงหลักปักฐานพัฒนาชีวิตได้อย่างมั่นคง