ตอนที่ 64 ระบบอัปเดตครั้งใหญ่

ดูเหมือนเพราะช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของคลื่นความหนาวได้ผ่านพ้นไปแล้ว ระบบจึงเริ่มทำการปรับเปลี่ยนใหม่อีกครั้ง

[ประกาศม่านหมอก อัปเดตครั้งใหญ่]

[ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" จะได้รับการอัปเดตอย่างเต็มรูปแบบ!]

[1. ยกเลิกตลาดซื้อขาย คงไว้เฉพาะการซื้อขายส่วนตัว]

เพียงแค่ข้อความแรกปรากฏขึ้น ก็ทำเอาทุกคนยืนอึ้งตาค้าง

ดาบแรกก็ฟันฉับ ยกเลิกตลาดซื้อขายทิ้งเลยเนี่ยนะ?

ถ้าอย่างนั้นต่อไปข้างหน้า ก็ไม่สามารถหาซื้อทรัพยากรสารพัดชนิดได้อย่างง่ายดายอีกแล้ว และไม่สามารถขายทรัพยากรที่ตัวเองรวบรวมมาได้เช่นกัน

ฉีหยวนเองก็ตกใจไม่น้อย

ตลาดซื้อขายเป็นเหมือนสูตรโกงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผู้รอดชีวิตทุกคนมาโดยตลอด ขาดแคลนทรัพยากรอะไร ก็สามารถหาได้จากในตลาดซื้อขายทั้งนั้น

เหมือนอย่างตอนที่ซื้อคัมภีร์อัปเกรดก่อนหน้านี้ เพียงแค่ค้นหาแบบครอบคลุมทั่วโลก ก็เจอข้อมูลทั้งหมดทันทีและกดทำรายการซื้อขายได้เลย

ขณะเดียวกัน การขายถ่านไม้ก็เป็นรายได้ก้อนโตของฉีหยวน หากไม่สามารถวางขายให้ผู้รอดชีวิตทั้งหมดได้ เขาก็ไม่อาจสั่งสมความมั่งคั่งได้อย่างรวดเร็วอีกต่อไป

รวมถึงน้ำตาน้ำและโพชันรักษาก็เช่นเดียวกัน

ตลาดซื้อขายถือเป็นไอเทมสารพัดนึกชั้นยอด ต่อให้ทุกคนจะอยู่ห่างกันเป็นพันเป็นหมื่นลี้ ก็ยังแลกเปลี่ยนทรัพยากรกันได้โดยตรง

เมื่อตลาดซื้อขายถูกยกเลิก การจะกอบโกยทรัพยากรและความมั่งคั่งจำนวนมากอย่างรวดเร็วก็กลายเป็นเรื่องยาก สำหรับผู้รอดชีวิตที่อาศัยโชคช่วยหลายคนแล้ว นี่นับเป็นความท้าทายที่สาหัสสากรรจ์อย่างยิ่ง

เพราะผู้รอดชีวิตทุกคนจำเป็นต้องคำนึงถึงปัญหาข้อหนึ่ง

นั่นก็คือการพัฒนาอย่างรอบด้าน!

เมื่อก่อน ขอแค่ค้นพบทะเลสาบระดับดีอยู่ข้างที่พักพิง ก็สามารถขายน้ำจืดระดับดีเพื่อแลกเอาทรัพยากรอื่น ๆ ได้ทั้งหมด

แทบไม่ต้องลงแรงทำงานอะไร ก็เหมือนได้นอนนับเงินอยู่บนเหมืองทองคำ

นี่คือความสะดวกสบายที่ได้มาจากโชคชะตา

แต่ทว่านับจากนี้เป็นต้นไป ที่พักพิงที่พึ่งพาแต่โชคชะตาฟ้าประทาน มีการพัฒนาแบบพิกลพิการและไม่สมดุลเช่นนี้ จะอยู่รอดได้ยากเย็นแสนเข็ญ

ทว่าสิ่งเดียวที่ยังพอนับว่าโชคดีก็คือ การซื้อขายส่วนตัวยังไม่ถูกสั่งห้าม ถือว่าระบบยังปรานีอยู่บ้าง

ฉีหยวนคาดการณ์ได้เลยว่า ในช่วงเวลาหลังจากนี้ การพัฒนาของคนส่วนใหญ่จะต้องเจอกับข้อจำกัดอย่างมหาศาล

ตัวเขาเองก็ไม่ต่างกัน อย่างน้อยถ่านไม้ก็ขายไม่ง่ายเหมือนเดิมแล้ว คงขายให้ได้แค่หยางเจิ้งเหอกับจ้าวเฉิงเท่านั้น

การจะใช้เสบียงอาหารมากวาดซื้อของในตลาดอย่างแต่ก่อน แทบจะเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว

[2. เปิดตัวสกุลเงินสากลของโลกม่านหมอก —— เหรียญวิญญาณ รวมถึงร้านค้าสาธารณะ]

การอัปเดตข้อที่สองปรากฏขึ้น ดึงดูดความสนใจของทุกคนอีกครั้ง

มีสกุลเงินสากลแล้ว!

ใต้การอัปเดตข้อนี้ มีคำอธิบายรายละเอียดที่ยาวเหยียด ฉีหยวนใช้เวลาอ่านอยู่ถึงห้านาทีจึงจบ

สรุปสั้น ๆ ก็คือ วิธีการได้รับและการใช้งานเหรียญวิญญาณ

การจะได้มาซึ่งเหรียญวิญญาณมีอยู่สองวิธี

วิธีแรกคือหาได้จากธรรมชาติ

อันที่จริงแล้ว เหรียญวิญญาณก็คือเงินเหรียญที่แฝงพลังวิญญาณเอาไว้

ในธรรมชาติจะมีหินวิญญาณตามธรรมชาติอยู่ เพียงแต่ปริมาณน้อยมาก ทั้งยังฝังลึกอยู่ใต้ดิน จึงยากที่จะค้นพบ

เรื่องนี้ทำให้ฉีหยวนรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า ในอดีตตนเองดูเหมือนจะเคยพลาดสิ่งสำคัญอย่างยิ่งยวดไปสิ่งหนึ่ง!

วิธีที่สอง คือแลกเปลี่ยนกับระบบ ซึ่งนี่เป็นวิธีที่คน 99.99% ใช้เพื่อหาเหรียญวิญญาณ

ทรัพยากรตั้งแต่ระดับดีขึ้นไปทั้งหมดล้วนมีพลังวิญญาณแฝงอยู่จำนวนหนึ่ง สามารถนำทรัพยากรเหล่านี้ไปแลกเปลี่ยนเป็นเหรียญวิญญาณกับระบบได้

ส่วนที่ว่าเหรียญวิญญาณมีประโยชน์อะไรน่ะหรือ?

หลังจากยกเลิกตลาดซื้อขายแล้ว จะมีร้านค้าสาธารณะของระบบเข้ามาแทน ซึ่งในนั้นจะวางจำหน่ายทรัพยากรบางส่วนที่สามารถใช้เหรียญวิญญาณซื้อได้

แน่นอนว่าระหว่างผู้รอดชีวิตด้วยกัน ย่อมสามารถใช้เหรียญวิญญาณในการซื้อขายแลกเปลี่ยนได้เช่นกัน

[3. ยกเลิกช่องแชตสาธารณะและช่องแชตภูมิภาคทั้งหมด

เปลี่ยนเป็นระบบฟอรัม โดยผู้รอดชีวิตแต่ละคนสามารถโพสต์ได้สัปดาห์ละ 1 กระทู้]

เอาล่ะ ช่องแชตก็โดนเชือดไปด้วยอีกอย่าง!

แต่เรื่องนี้ยังพอรับได้ เพราะอย่างไรเสียช่องแชตก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากนักแต่แรก เป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ ข้อความที่ส่งกันรัว ๆ ก็แทบอ่านไม่ทัน

พอเปลี่ยนมาเป็นฟอรัม เนื้อหากลับดูชัดเจนกระจ่างตาขึ้นกว่าเดิม

เพียงแต่ในหนึ่งสัปดาห์มีโอกาสโพสต์ได้แค่ครั้งเดียว การสื่อสารระหว่างผู้รอดชีวิตจึงลดน้อยลงไปอีก

[4. ลดทอนอิทธิพลของระบบต่อการเก็บเกี่ยวทรัพยากร]

การเปลี่ยนแปลงข้อที่สี่นี้ อ่านแล้วชวนให้มึนงงไม่น้อย

ทว่าเมื่ออ่านรายละเอียดที่ระบุไว้ชัดเจนแล้ว ฉีหยวนก็เข้าใจได้ในทันที

ที่ว่าลดทอนอิทธิพลของระบบต่อการเก็บเกี่ยวทรัพยากร หมายความว่าต่อจากนี้ เวลาตัดต้นไม้ ต้นไม้จะไม่กลายเป็นไม้หนึ่งหน่วยโดยตรงอีกต่อไป หินก็จะไม่กลายเป็นหินขนาดเท่ากันเป๊ะ ๆ หนึ่งหน่วยอีกแล้ว

เวลาล่าสัตว์ป่า ระบบก็จะไม่แปลงพวกมันเป็นสเต๊กเนื้อกับแก่นเนื้อโลหิตให้อีก

ล่าหมาป่าได้หนึ่งตัว ก็ได้แค่ซากหมาป่าหนึ่งตัว โค่นต้นไม้ลงหนึ่งต้น ก็ได้แค่ท่อนซุงทั้งต้น

การชำแหละและตัดแบ่งหลังจากนั้น ผู้รอดชีวิตต้องลงมือทำเองทั้งหมด

กลับคืนสู่สภาพความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง

ฉีหยวนเข้าใจดีว่า ระบบกำลังลดการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตลง การซัพพอร์ตทั้งหมดของระบบจะค่อย ๆ ทยอยหายไป...

จนกระทั่งถึงวันที่ระบบจะไม่มีอยู่อีกต่อไป

[5. ม้วนคัมภีร์สร้างไอเทมบางส่วน ไม่สามารถคราฟต์ผ่านโต๊ะคราฟต์ได้โดยตรงอีกต่อไป]

ตามความหมายของระบบ หน้าที่ของม้วนคัมภีร์สร้างไอเทมต่อจากนี้ไปก็คือการมอบวิธีผลิตสิ่งของ แล้วให้ผู้รอดชีวิตลงมือทำด้วยตัวเอง

มุมปากของฉีหยวนกระตุกวูบ ดูทรงแล้วหลังจากนี้คงต้องเผาถ่านไม้เอง? ต้องมานั่งปรุงโพชันรักษาเองงั้นเหรอ?

แบบนี้มันต้องเสียเวลาไปมากขนาดไหนกัน?

นี่ไม่ได้หมายความว่า ธุรกิจถ่านไม้ของเขาจะพังพินาศไปเลยหรือยังไงกัน?!

[6. ปรับลดโอกาสการปรากฏของกล่องทรัพยากรลงอย่างมาก และปรับลดโอกาสดรอปกล่องทรัพยากรจากการล่าสัตว์ป่าลงเล็กน้อย]

[7. ประกาศวิธีการอัปเกรดที่พักพิงระดับสี่เป็นต้นไป]

การอัปเดตติดต่อกันทั้งเจ็ดข้อนี้ ซัดกระหน่ำจนผู้รอดชีวิตทุกคนมึนงงจนหัวหมุน

ไม่เหลืออะไรสักอย่างแล้ว...

การเอาชีวิตรอดที่ยากลำบากอยู่แล้ว ยิ่งทวีความยากและซับซ้อนขึ้นไปอีกขั้น

ผู้รอดชีวิตจำนวนมากที่พัฒนาไปได้ค่อนข้างเร็วพลอยเคว้งคว้างจนทำอะไรไม่ถูกไปตาม ๆ กัน และฉีหยวนเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

ผมเพิ่งจะวางแผนขยายอาณาเขต สร้างความยิ่งใหญ่เพื่อพิชิตโลกม่านหมอกแท้ ๆ แกดันมาเล่นไม้นี้เนี่ยนะ?

คราวนี้ดีเลย ได้กลับไปใช้ชีวิตชาวสวนในป่าดงพงไพรอย่างสมบูรณ์แบบ

เมื่อมองลานหิมะสีขาวโพลนด้านนอกตัวบ้าน ฉีหยวนก็รู้สึกเคว้งคว้างและหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

บางทีอาจไม่มีใครทันสังเกตเห็น ว่าการที่พวกเขาสามารถยืนหยัดอยู่ในโลกม่านหมอกมาได้นานขนาดนี้ สาเหตุหลักใหญ่ก็เป็นเพราะมีระบบคอยช่วยอยู่นี่เอง

ระบบแบกรับความรู้สึกปลอดภัยเอาไว้เป็นส่วนใหญ่ มอบสูตรโกงให้ทุกคนได้ผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในช่วงแรกมาได้

แต่ตอนนี้ โปรโกงดันถูกแบนเสียแล้ว...

ทุกคนถูกดึงกลับไปสู่จุดเริ่มต้นในชั่วพริบตาเดียว!

เฮ้อ...

ฉีหยวนถอนหายใจยาว รู้สึกว่าทุกสิ่งรอบตัวยังคงเหมือนเดิม แต่กลับดูเหมือนเปลี่ยนไปหมดแล้ว

เขาหยิบ "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ขึ้นมา ตลาดแลกเปลี่ยนกับช่องแชตอันตรธานหายไปแล้ว เหลือไว้เพียงฟอรัมกับร้านค้าสาธารณะเท่านั้น

เมื่อกดเปิดร้านค้าสาธารณะแล้วเห็นไอเทมบนชั้นวาง มุมปากของเขาก็กระตุกวูบขึ้นมาอีกรอบ

ระดับทั่วไป : น้ำแร่ ขนมปังหยาบ เสื้อผ้า มีของใช้ในชีวิตประจำวันอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น

ราคาทุกชิ้นล้วนอยู่ที่ 1 เหรียญวิญญาณ ดูเผิน ๆ แล้วก็ถูกดีอยู่หรอก

ระดับดี : ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ต มีดพร้า ม้วนคัมภีร์สร้างห้องน้ำ เครื่องตัดไม้ ม้วนคัมภีร์ย้ายที่พักพิง

มีของทั้งหมด 5 ชิ้น สี่ชิ้นแรกราคา 10 เหรียญวิญญาณ ส่วนชิ้นสุดท้ายราคา 30 เหรียญวิญญาณ

"ร้านค้าสาธารณะนี่ ดูไปแล้วก็คุ้มค่าราคาดีเหมือนกันแฮะ" ฉีหยวนพึมพำกับตัวเอง

ความทรงจำเพียงอย่างเดียวที่เขามีต่อเหรียญวิญญาณก็คือเหรียญวิญญาณ 8 เหรียญที่ขูดได้จากการ์ดขูด จึงรู้สึกว่าราคานี้ไม่ได้แพงอะไรเลย

ในหมวดไอเทมระดับยอดเยี่ยม มีเพียงม้วนคัมภีร์พันธมิตรชิ้นเดียวเท่านั้น ราคาอยู่ที่ 100 เหรียญวิญญาณ

"จริงสิ ไม่รู้ว่าอัตราแลกเปลี่ยนของเหรียญวิญญาณมันเป็นยังไงกันแน่นะ"

ฉีหยวนคิดด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะพบไอคอนแลกเปลี่ยนเหรียญวิญญาณตรงมุมของร้านค้าสาธารณะ

"ลองเอาไม้ระดับดีมาทดสอบดูก่อนแล้วกัน"

ทว่าเมื่อไม้หนึ่งหน่วยสลายหายไป กลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

แต่มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาบน "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ว่ามูลค่าไม่ถึงหนึ่งเหรียญวิญญาณ ไม่สามารถแลกเปลี่ยนได้

ฉีหยวนชะงักไป แปลกใจไม่น้อยที่คาดไม่ถึงว่าไม้ระดับดีหนึ่งหน่วยจะแลกเหรียญวิญญาณไม่ได้แม้แต่เหรียญเดียว

พูดอีกอย่างก็คือ ไม้ระดับดีหนึ่งหน่วยยังมีมูลค่าเทียบไม่ได้กับน้ำแร่ระดับทั่วไปหนึ่งขวดเสียด้วยซ้ำ

"งั้นก็ลองใส่ไปสองท่อนดู..."

ยิ่งใส่ไม้เข้าไปเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าของฉีหยวนก็ยิ่งทะมึนดำลงไปทุกที