ตอนที่ 66 ความเปลี่ยนแปลงของที่พักพิง

เมื่อเดินเข้ามาในที่พักพิง ภายในดูกว้างขวางโอ่โถงขึ้นมาก ทว่าด้วยหินเรืองแสงที่มีอยู่เพียงสิบกว่าก้อน แสงสว่างจึงไม่อาจส่องทั่วถึงทั้งที่พักพิงได้

ฉีหยวนถือหินเรืองแสงสองสามก้อนเดินสำรวจทั่วทั้งที่พักพิง จนพอจะเข้าใจแผนผังโดยรวมทั้งหมด

ในส่วนของลานบ้านคงไม่ต้องพูดถึง นอกจากสิ่งอำนวยความสะดวกที่ได้รับการอัปเกรดปรับปรุงใหม่ พื้นที่ที่ขยายกว้างขึ้น และมีสนามหญ้าปูลาดไว้แล้ว ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปอีก

ส่วนภายในตัวบ้าน โครงสร้างทั้งหมดสร้างขึ้นจากแร่และไม้ระดับดี โดยมีการจัดสรรพื้นที่และสิ่งอำนวยความสะดวกในแต่ละห้องใหม่ทั้งหมด

ชั้นหนึ่งประกอบไปด้วยห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องน้ำ ห้องทำงาน ห้องเก็บของ และห้องนอน

ห้องนั่งเล่นมีเตาผิงขนาดใหญ่หนึ่งเตา พร้อมด้วยชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้หนึ่งชุด

ห้องครัวไม่มีอะไรเปลี่ยนไปมากนัก นอกจากพื้นที่ที่กว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ส่วนอุปกรณ์ทำอาหารไม่ได้เพิ่มขึ้น ยังคงมีเพียงกระทะเหล็กใบเดิม

ห้องน้ำค่อนข้างเรียบง่าย มีเพียงอ่างล้างหน้าและชักโครกที่ทำจากหิน

ฉีหยวนคาดไม่ถึงเลยว่าชักโครกจะทำมาจากหินได้ แถมหน้าตายังดูดีไม่เลว

ห้องทำงานมีขนาดใหญ่มาก โต๊ะคราฟต์ยังคงอยู่ที่เดิม แต่ไอเทมหลายอย่างไม่สามารถผลิตได้แล้ว อีกทั้งยังมีอุปกรณ์สำหรับงานช่างเพิ่มขึ้นมาอีกหลายชิ้น

ตรงมุมห้องมีเตาเผาขนาดเล็กตั้งอยู่ ดูท่าน่าจะเอาไว้ใช้เผาถ่านไม้

อีกมุมหนึ่งมีโต๊ะตัดแผ่นไม้ รวมถึงมีดแกะสลัก เลื่อย และอุปกรณ์อื่น ๆ น่าจะเอาไว้ใช้ทำถังไม้กับกะละมังไม้

"อุปกรณ์พวกนี้คงจัดมาให้ตามม้วนคัมภีร์ผลิตที่มีอยู่สินะ แต่ก็ไม่รู้ว่าถ้าได้ม้วนคัมภีร์ผลิตใหม่ ๆ มาในอนาคต ระบบจะยังจัดเตรียมเครื่องมือใหม่ให้แบบนี้อีกหรือเปล่า" ฉีหยวนตรวจดูเครื่องมือแต่ละชิ้นพลางครุ่นคิดในใจ

แต่เขาประเมินว่าระบบคงไม่ใจดีถึงขนาดเตรียมเครื่องมือให้ครบครันแบบนี้อีกแล้วล่ะมั้ง

ตอนนั้นเองที่ฉีหยวนสังเกตเห็นว่าม้วนคัมภีร์ก็มีความเปลี่ยนแปลงเช่นกัน บนนั้นมีตัวอักษรปรากฏขึ้นมามากมาย ล้วนเป็นรายละเอียดและขั้นตอนการผลิตสิ่งของทั้งสิ้น

อย่างเช่นม้วนคัมภีร์โพชันรักษา ก็บันทึกวัตถุดิบและวิธีปรุงไว้อย่างละเอียด ซึ่งจำเป็นต้องให้ฉีหยวนลงมือทำด้วยตัวเอง

แม้ว่า "โพชันรักษา" จะใช้วัตถุดิบเพียงไม่กี่อย่าง แต่วิธีการแปรรูปกลับซับซ้อน อัตราส่วนวัตถุดิบก็ละเอียดอ่อนและยุ่งยากมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังมีขั้นตอนมากถึงยี่สิบกว่าขั้นตอน

ฉีหยวนยิ้มเจื่อนอย่างช่วยไม่ได้ ดูท่าหลังจากนี้ปริมาณงานคงหนักเอาการทีเดียว!

แต่ยังดีที่เขายังมีแรงงานฟรีอยู่อีก 6 คน ให้พวกเธอช่วยทำของพวกนี้น่าจะไม่มีปัญหา

เพียงแต่ต้องระวัง ไม่ให้พวกเธอรู้เรื่องม้วนคัมภีร์ผลิตที่มีค่าอย่าง "โพชันรักษา" พวกนี้เด็ดขาด

สุดท้ายคือห้องเก็บของ ด้านในมีทรัพยากรกองอยู่ไม่น้อย รวมทั้งหีบเก็บของอีกห้าใบ

หีบเก็บของมีลักษณะคล้ายกับกระเป๋ามิติ ภายนอกดูไม่ใหญ่ ทว่าภายในแต่ละใบกลับมีพื้นที่จุได้ถึง 5 ลูกบาศก์เมตร

เพื่อความสะดวกในการจัดการ ฉีหยวนจึงยอมเหนื่อยแยกประเภททรัพยากรทั้งหมด แล้วนำไปใส่ไว้ในหีบเก็บของแต่ละใบ

สองใบในนั้นใช้เก็บอาหาร

หนึ่งใบใช้เก็บเครื่องมือและอาวุธ

หนึ่งใบใช้เก็บม้วนคัมภีร์ ไม่ว่าจะเป็นม้วนคัมภีร์ผลิต ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ต ม้วนคัมภีร์ย้ายที่พักพิง และอื่น ๆ

และใบสุดท้ายใช้เก็บทรัพยากรหายาก อย่างเช่นเม็ดทรายไป๋ซง ผลึกน้ำแข็ง และของจำพวกนี้

คราวหน้าจะหาอะไรจะได้สะดวกขึ้นหน่อย

ถัดมาคือห้องนอน

ห้องนอนตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีเพียงเตียงไม้หลังใหญ่ โต๊ะข้างเตียง และเตาผิงขนาดเล็กหนึ่งเตา

เนื่องจากพื้นทั้งหมดปูด้วยหิน จึงไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดไฟไหม้

แม้ฟังดูเหมือนบ้านยุคใหม่ แต่ในความเป็นจริงยังคงเป็นสไตล์กระท่อมกลางป่าหลังเดิม สิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมดค่อนข้างเรียบง่ายสมถะ

ห้องน้ำแยกโซนเปียกแห้งเดิมก็ถูกรวมไว้ในห้องนอนด้วย ทำให้เข้าออกได้สะดวกสบายมาก

หลังจากดูสิ่งอำนวยความสะดวกบนชั้นหนึ่งจนครบ ฉีหยวนก็ยังค่อนข้างพอใจ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือพื้นที่กว้างเกินไป ทำให้แสงสว่างส่องไม่ค่อยทั่วถึง

ลำดับถัดไปก็คือห้องใต้ดิน

ฉีหยวนเดินลงบันไดไป หวังจะดูว่าห้องใต้ดินมีอะไรให้ประหลาดใจบ้าง แต่กลับผิดคาด เพราะในห้องใต้ดินไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใด ๆ เลยแม้แต่อย่างเดียว

เมื่อมองดูห้องใต้ดินอันกว้างขวางขนาด 120 ตารางเมตร ซึ่งปูลาดด้วยหินก้อนมหึมาทั้งหมด ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยและราบเรียบอย่างยิ่ง

มีเพียงฝูงผึ้ง หมูป่า และไก่ป่าที่พากันขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ต่างพากันมองดูบ้านที่ขยายใหญ่ขึ้นกะทันหันด้วยแววตาประหลาดใจ

"ไอ้ระบบนี่มันลดต้นทุนแอบลักไก่หรือเปล่าเนี่ย ไหนบอกว่าจะจัดเตรียมสิ่งอำนวยความสะดวกให้ไง ทำไมห้องใต้ดินถึงไม่มีแม้แต่ห้องเดียวล่ะ" ฉีหยวนชักสงสัยอย่างหนักว่าระบบกำลังหลอกลวงเขาอยู่

เท่าที่ดูตอนนี้ ความเปลี่ยนแปลงของที่พักพิงโดยรวมถือว่าไม่ได้มีอะไรมากมายนัก

มีเพียงห้องใต้ดิน ตัวบ้าน และลานบ้านที่ขยายพื้นที่ให้กว้างขึ้นเท่านั้น

จากนั้นในตัวบ้านก็มีห้องนอน ห้องเก็บของ และห้องน้ำเพิ่มขึ้นมาอย่างละหนึ่งห้อง

เดิมทีฉีหยวนอารมณ์ดีมาก แต่พอสำรวจดูจนทั่วก็รู้สึกเซ็งขึ้นมาทันที

ทว่าเมื่อลองคิดดูอีกที สำหรับผู้รอดชีวิตแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่สิ่งอำนวยความสะดวกอันหรูหรา แต่เป็นพื้นที่เพื่อการเอาชีวิตรอดที่กว้างขวางเพียงพอต่างหาก

โดยเฉพาะลานบ้านอันกว้างขวาง!

ในสภาพแวดล้อมที่เป็นป่า รอบที่พักพิงยังมีสัตว์ป่าอยู่ไม่น้อย ฉีหยวนไม่มีทางออกไปเพาะปลูกหรือเลี้ยงสัตว์ข้างนอกที่พักพิงได้เลย

ดังนั้นจึงทำได้เพียงใช้ประโยชน์จากลานบ้านอันจำกัดนี้เท่านั้น

ลานบ้านขนาดหนึ่งร้อยตารางเมตรนี้ เพียงพอที่จะบุกเบิกแปลงดินอันอุดมสมบูรณ์ได้มากพอดู

เนื่องจากการอัปเกรดที่พักพิง หิมะที่ทับถมอยู่โดยรอบจึงถูกเก็บกวาดจนเกลี้ยง ทัศนวิสัยเปิดกว้างขึ้นจนมองเห็นสภาพในป่าได้อย่างชัดเจน

แต่พอมองออกไปไกลๆ ก็ยังคงเห็นเพียงหิมะขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้จำนวนมากแห้งเหี่ยวตายไปหมดแล้วท่ามกลางสภาพอากาศหนาวจัดที่กินเวลานาน

"ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่คลื่นความหนาวถึงจะผ่านพ้นไปสักที..." ฉีหยวนมองทิวทัศน์อันจำเจพลางบ่นออกมาอย่างเบื่อหน่าย

ทว่าในตอนนี้ ฉีหยวนก็ใช่ว่าจะไม่มีอะไรทำเสียทีเดียว

หิมะในลานบ้านถูกกำจัดไปหมดแล้ว เขาจึงออกมารอบ้านเพื่อทำอะไรบางอย่างได้ ไม่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในที่พักพิงทุกวี่วัน

เขาถือหินเรืองแสงเดินไปยังฝั่งขวาของที่พักพิง ขวากหนามพิทักษ์กำลังขดตัวนิ่งอยู่ตรงมุมหนึ่ง

ขวากหนามพิทักษ์นั้นมีความพิเศษมาก แม้จะอยู่ในอุณหภูมิติดลบห้าสิบองศาเซลเซียส มันก็ยังคงอดทนยืนหยัดรอดมาได้อย่างน่าทึ่ง

กระทั่งต้นขวากหนามพิทักษ์ต้นเล็กที่เพิ่งงอกใหม่ ก็ยังรอดชีวิตมาได้ในสภาพแวดล้อมอันเลวร้ายนี้

เชื่อว่าเมื่อสภาพอากาศเริ่มฟื้นตัว สภาพของขวากหนามพิทักษ์ก็คงจะค่อยๆ กลับมาสมบูรณ์ดังเดิม

จากนั้นฉีหยวนก็นำฝูงผึ้ง ไก่ป่า และหมูป่าหลังเหล็กออกจากห้องใต้ดิน มาปล่อยไว้ในคอกสัตว์ตรงลานบ้าน

หลังจากหมูป่าหลังเหล็กถูกทำให้เชื่อง มันก็ได้รับม้วนคัมภีร์อัปเกรดจนก้าวขึ้นสู่ระดับดีได้อย่างง่ายดาย ขนาดตัวโตเต็มวัยเท่าหมูป่าหลังเหล็กทั่วไป แถมยังสูงกว่าฉีหยวนเสียอีก

ลำดับต่อไป ก็ถึงเวลาพิจารณาเรื่องการผสมพันธุ์เสียที

หมูป่าหลังเหล็กของฉินเจิ้นจวินก็ก้าวถึงระดับดีแล้วเช่นกัน

หมูทั้งสองตัวอายุไล่เลี่ยกัน สายพันธุ์เดียวกัน แถมยังเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็กจนโต รู้ใจกันดี ช่างเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก

หากจับคู่ให้ลงเอยกันได้ ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีไม่น้อย

แน่นอนว่า เรื่องที่พวกมันเป็นพี่น้องกันนั้น เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลังก็แล้วกัน

ฉีหยวนเป็นพวกคิดแล้วทำทันที เขาจึงส่งข้อความไปหาฉินเจิ้นจวินโดยตรง

ฉีหยวน: "พี่ฉินครับ หมูป่าหลังเหล็กโตเต็มวัยกันหมดแล้ว อยากลองเอามาผสมพันธุ์กันดูไหมครับ"

ฉินเจิ้นจวินไม่ได้ตอบตกลงในทันที แต่เอ่ยอย่างกังวลว่า "รีบขนาดนั้นเลยเหรอ สถานการณ์คลื่นความหนาวยังไม่แน่นอนเลยนะ ผมกลัวว่าอุณหภูมิจะลดฮวบลงมาอีกรอบ"

การที่ฉินเจิ้นจวินคิดแบบนี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติ เพราะเขายังไม่รู้เรื่องภัยพิบัติระลอกถัดไป

ฉีหยวนเข้าใจดีว่าคลื่นความหนาวอาจยังไม่จบสิ้นลงโดยสมบูรณ์ และมีแนวโน้มว่าจะยืดเยื้อไปอีกนาน ทว่าแนวโน้มโดยรวมของสภาพอากาศ ย่อมจะต้องอบอุ่นขึ้นอย่างแน่นอน

ฉีหยวนจึงส่งข้อมูลของ "ม้วนคัมภีร์ทำนาย" ไปให้

พร้อมกับบอกว่า "พี่ฉินดูนี่สิครับ สภาพอากาศจะต้องค่อยๆ อบอุ่นขึ้นแน่นอน ถึงอาจจะมีพายุหิมะอยู่บ้าง แต่อย่างไรก็ไม่รุนแรงเท่าช่วงก่อนหน้านี้แน่"

ครู่ต่อมา ฉินเจิ้นจวินก็ตอบกลับมาว่า "ตกลง ไม่นึกเลยนะว่านายจะมีไอเทมแบบนี้ด้วย คราวนี้จะได้เตรียมตัวล่วงหน้าได้ทัน"

"ใช่ครับ ถือโอกาสช่วงที่หิมะยังไม่ละลาย กักตุนน้ำแข็งก้อนไว้ในห้องใต้ดินสักชุด... อ้อจริงสิ พี่ฉินอัปเกรดที่พักพิงหรือยังครับ"

"เพิ่งอัปเกรดเสร็จ พื้นที่กว้างขึ้นเยอะเลย นายพาหมูป่าหลังเหล็กมาสิ ให้พวกมันสองตัวทำความคุ้นเคยกันก่อน... แต่ผมแค่กังวลว่าอากาศหนาวขนาดนี้ พวกมันจะไม่มีอารมณ์ผสมพันธุ์น่ะสิ"

ฉินเจิ้นจวินกล่าวด้วยความกังวลเล็กน้อย